Sebelum ini dalam The Walking Dead: World Beyond.
Kami tahu di mana ayah.
Ayah awak suruh saya tinggal untuk jaga awak dan Hope,
jadi Will ganti tempat saya.
Kalau dapat nyahkod, kita akan tahu lebih tentang TRS.
Tingkatkan peluang untuk selamatkan ayah.
Silas bukan pembunuh.
Kita kena ambil kira fakta.
- Percy macam mana? - Berjam-jam kami cari.
Saya nak pergi ikut Silas.
Saya tipu awak, Elton.
Saya tak tahu hinggalah nampak gambar dalam buku awak.
Pergi mandi. Kami akan beri taklimat.
- Ambil ini. - Ini jam ayah?
Makanlah. Tentu kamu lapar.
Tak ada salad. Ibu ingat.
Jadi…
- Aset macam mana? - Bagus.
Dia belum sedia untuk dibawa pergi.
Kita tak boleh berlengah lagi.
Tidak sepatutnya.
Makin lambat kamu buat, kamu akan diawasi dengan lebih ketat,
walaupun melibatkan sedikit perbelanjaan.
Kalau ada yang curiga, ingatkan mereka apa saya buat kepada muka saya.
Tangan saya.
Berhari-hari hanyut dibawa rakit.
Semata-mata nak raih kepercayaan mereka di Omaha.
Beritahu mereka hal itu, kemudian abaikan mereka.
- Jennifer… - Ia akan berjaya.
Saya akan pastikannya.
Saya cuma perlu masa dengan mereka.
Ada orang lain dengan kami.
Ia tak boleh dielakkan.
Tiada apa yang tak boleh dielakkan.
Bawa dia seorang, pisahkan dia dengan yang lain, itu penting.
- Saya tahu. - Itu yang kamu kena buat.
Buat apa saja untuk jayakannya.
Kalau tidak, kami akan buat.
Ibu kata RS tak nak tambah sumber untuk ini.
Kami tak nak, ibu tak nak. Tapi ibu nak rancangan ini berjaya.
Ibu nak kamu berjaya.
Sebab itu ibu beri peta itu kepada mereka.
Pastikannya berjalan lancar.
Ia berjalan lancar.
Terima kasih buatkan sandwic.
Baik. Berehatlah malam ini, Jennifer,
dan tolong ambil jam itu sebelum pergi.
Kenapa?
Ayah dah tinggalkan kita.
Tapi dia tinggalkan jam itu untuk kita.
Ia menyatukan kita semula.
Dengan selamat, tak kira apa.
Mungkin ia akan menyatukan kita lagi.
Apa terjadi?
Berapa jauh tempatnya?
Dalam satu atau dua batu. Tempat perlindungan.
Siapa tahu? Mungkin boleh jumpa barang untuk tampal tayar.
Bagus. Saya kesejukan.
- Sejuk malam ini. - Ya.
- Paling sejuk setakat ini. - Saya faham maksud awak.
- Saya cakap tentang cuaca. - Awak kata ia sejuk
supaya saya teringat Elton dan Silas di luar sendirian.
- Saya risau, saya tahu awak pun risau… - Tentulah!
Tak perlulah salahkan saya.
- Saya asyik ingat kita… - Saya tak suka cara kita uruskan Silas,
dan saya takut Elton mati kesejukan dengan sut dia…
- Kenapa awak tak cakap tentangnya? - Sebab…
Kita habiskan masa berjam-jam cari dia tapi tak jumpa.
Atau Silas. Mereka tak mahu dijumpai,
- tiada apa-apa kita boleh buat. - Hati-hati.
Mungkin ini karma.
- Apa? - Saya kata, mungkin ini karma.
Sebab kita pergi tanpa Silas dan Elton.
Felix…
Apa?
Lupakanlah, okey? Lupakan apa saya cakap tadi.
Sejak bila awak percaya pada karma?
Macam mana boleh sampai di Omaha?
Saya tak ingat.
Bukankah semuanya dah ditulis dalam fail?
Huck, betul?
Itu nama gelaran.
Scarface dah diambil, jadi…
Boleh saya bantu?
Saya nak buat pengambilan sekuriti.
Pelik. Itulah yang saya sedang buat.
Kalau begitu, awak boleh berhenti.
- Siapa arahkan awak? - Dr. Bavolar.
Pemohon diserahkan oleh polis Omaha
sebab dia bekas askar.
Saya tahu siapa dia.
Saya baca failnya.
Saya dah buat pemeriksaan sekuriti selamat empat tahun.
Tanpa bantuan.
Ya, tapi awak tiada ijazah kedoktoran dalam psikologi penjenayah
dan sarjana dalam psikologi tingkah laku.
Atau awak ada?
Tak ada. Patutlah sekuriti panggil pakar psikologi.
Maaf. Tiada sesiapa beritahu saya.
Dr. Bavolar sarankan kita buat temu duga bersama.
Orang yang ada pengalaman macam awak boleh membantu.
- Will Campbell. - Huck.
Awak akan menjalani beberapa ujian psikologi hari ini.
Boleh saya salahkan ibu saya dan selesaikan temu duga ini?
Sekejap. Rasanya, ada Kosong.
Pegang lampu suluh betul-betul.
Apa? Mereka terikat dengan sesuatu.
Kawat berduri.
Kita kena lawan. Jaga-jaga belakang kamu.
Awak okey?
- Ya, saya okey. - Felix!
Huck!
Saya akan cari ruang. Ikut saya.
Felix, awak okey?
- Kenapa? - Tak ada apa.
Saya terluka kena wayar.
Awak pasti itu saja?
Saya okey. Kita teruskan perjalanan.
ANGIN SENTIASA MENANG AMELIA MAY ORTIZ
BUAT ELTON, PENJELAJAH CILIKKU.
Helo?
Awak…
Macam mana awak jumpa saya?
Lebih cepat kita cari sesuatu yang bergetah, kalis air,
lebih cepat kita boleh teruskan perjalanan.
Ini…
INI MASANYA UNTUK FIKIRKAN MASA DEPAN
Rumah ini macam berhantu.
Seluruh dunia ini berhantu.
Tentu mereka tinggalkan rumah ini. Tapi kita tetap perlu berwaspada.
Mari kita periksa.
Ayuh, Hope. Awak ikut saya.
Jumpa nanti.
Mari.
Saya tak garang.
Terus terang…
adakala saya rasa awak mengelak daripada saya.
Saya bertuah Hope ada awak.
Awak patut berlatih dengan kami.
Awak tak ajak.
Hope perlukannya. Struktur, disiplin…
Dia berlatih sebab dia nak curi-curi pergi ke Omaha.
Awak tahu, bukan?
Ya. Tentulah.
Kamu berdua sangat berbeza.
Awak ambil masa berminggu saja sedangkan Hope pula berbulan berlatih.
Semasa saya 16 tahun, saya sama macam dia.
Buat apa saja sesuka hati saya.
Tapi awak? Saya nak jadi macam awak.
Berdisiplin. Berprinsip.
Ucapan awak sebelum awak pergi?
Tak percaya RS?
Saya faham.
Tapi mungkin…
Mungkin keadaan ayah awak tak seteruk yang kita sangkakan.
Kenapa awak cakap begitu?
Entah, cuma mungkin mudah untuk seseorang terlebih fikir.
Lebih-lebih lagi, orang bijak macam awak.
Kita kena teruskan mencari.
Jangan masuk bilik ini.
Orang yang tinggal di rumah ini masih ada di sini.
Tapi mereka dah mati.
Saya akan periksa di bawah.
Rumah ini kosong, tiada apa di sekitar sini.
Kita kena tinggalkan trak itu, teruskan perjalanan dengan jalan kaki.
Awak pasti?
Saya pasti.
Sembilan puluh batu ke timur laut, jalannya bergunung-ganang.
Kaki awak okey? Boleh mendaki?
Ya, okey.
Saya akan panggil mereka. Jumpa di luar dalam lima minit.
Awak asyik tinggalkan jaket awak di rumah saya.
Itu jaket lama.
Janganlah panik, ia bukan berus gigi saya.
Diamlah.
Saya akan buat pankek kalau awak masak makan malam.
Baik.
Tahu apa yang tiada di rumah ini?
Gelas wain, tuala bersih,
ketuhar pembakar roti, ambal baru…
Entah, mungkin lampu.
Ya, dan
- seekor anjing. - Tidak.
Ada acara bela haiwan peliharaan di kuadran timur hari ini.
- Kalau ada anak anjing… - Saya kata, tidak.
Okey.
Awak kenapa? Angin awak tak baik kebelakangan ini.
Semalam Leo beritahu saya
dia nak saya tinggal dan jaga mereka semasa dia tiada.
Awak tak suka? Kalau awak sertai pasukan sekuritinya,
awak akan pergi selama berbulan, mungkin bertahun.
Awak tahu dia rasa awak bagus untuk saya, bukan?
Dia memang bijak.
Mungkin dia nak saya tinggal di sini sebab kita? Sebab…
Awak gembira.
Awak boleh rasa gembira, mungkin awak tak tahu. Saya buatkan.
Saya terhutang budi dengan dia.
Dia tak perlu selamatkan saya.
Tapi dia buat juga.
- Kalau sesuatu menimpa dia… - Tiada apa akan berlaku kepada dia.
Kecuali Huck, mungkin.
- Kita yang terbaik untuk… - Tanya Leo kalau awak boleh pergi.
Saya tak boleh tanya dia.
Dia suruh saya janji untuk jaga Hope dan Iris.
Okey, awak tak boleh pergi, tak boleh tinggal, awak tersepit.
Awak tak percaya orang lain boleh kawal keadaan.
Awak terlalu mengawal hingga tak nak saya buat kopi untuk awak.
Apa maksud awak?
Hanya kerana seseorang selamatkan awak,
tak bermakna awak kena hidup untuk mereka.
Awak nak beritahu saya kenapa awak buat begini?
Saya akan mati. Awak tahu, bukan?
Saya kena cuba selamatkan awak.
Kenapa?
Angin. Angin yang bawa saya ke arah awak.
Ia petanda saya kena selamatkan awak, itu yang saya akan buat.
Angin…
Awak tak boleh melawan angin.
Ia meragut nyawa ayah awak.
Ibu awak. Keadaan itu buat fikiran dia bercelaru.
Panik, tembak orang…
Diam!
Tutup mulut awak. Saya bukan ibu saya, saya tak macam dia.
Hope pula? Awak macam dia?
Dia masih kecil.
Ibu saya tiada alasan.
Baik.
Kalau awak nak selamatkan saya…
awak kena cari punca pendarahan.
Rawat saya sebelum saya mati hilang darah.
Awak tak bercakap pun sekarang.
Ini tindak balas tekanan yang muncul sendiri…
Tak kisahlah. Awak tahu apa saya rasa?
Saya rasa awak takut.
Awak takut nak tahu apa kawan awak, Silas, buat kepada saya dengan sepana itu.
Tidak.
Saya tak takut.
Mengejutkan, Rocket Man.
Saya ditembak.
Ada halangan.
Ada satu lagi halangan di depan sana.
Kita lalu jalan lain.
Ada lorong di sebelah sana. Mari.
Kita boleh panjat.
Cepat sikit, Carlucci!
Okey.
Alamak.
Relaks, okey? Ia tak teruk sangat. Di sini.
Okey.
Kita lihat sekali lagi, mungkin ia bertambah teruk.
Saya tak faham. Kenapa teruk sangat kalau cuma jatuh?
Bukan sebab jatuh. Semasa lawan Kosong malam tadi,
saya terluka kena kawat berduri.
- Awak terseliuh semasa melompat. - Ya.
Saya patut beritahu.
Ya, betul.
- Kami boleh jalan perlahan. - Maafkan saya.
Okey?
Saya minta maaf.
Hei, ini tak teruk sangat, okey?
Saya dah makan antibiotik sebelum kita bertolak.
Saya boleh tahan sakit. Tiada masalah.
Awak akan pulih. Kita fikirkan caranya.
Ya.
Kita boleh cari benda untuk pastikan kakinya stabil.
- Kurangkan tekanan. - Ya, mari cari.
Aduhai, Felix.
Awak tahu awak tak boleh ke mana-mana buat sementara waktu.
Siapa sangka kita ada dua cef?
Lobak ini tawar sedikit.
- Saya yang masak lobak. - Rasanya sedap.
Saya dengar, mereka
tambah seorang lagi selain Romano dalam pasukan sekuriti awak.
Ya, betul.
Saya fikir, Dwyer, tapi saya dah tanya. Dia kata bukan dia.
Saya tak tahu kenapa mereka tak tanya awak siapa awak nak.
Saya.
Apa?
Kamu berdua boleh ambil pencuci mulut?
- Ya. - Baik.
Saya tak faham.
- Kenapa awak buat begini? - Bukan salah dia.
Saya yang mohon nak pergi.
Will kata, ini yang awak nak tapi awak takut nak cakap, jadi saya…
Felix.
Saya cuma mahu apa yang terbaik buat awak.
Ya.
Saya ke dapur sekejap.
Saya pergi demi awak.
Supaya awak tak risaukan dia.
Lepas saya balik nanti…
mungkin keadaan akan berubah.
Awak nak saya berubah, bukan?
Saya sayang awak, Felix.
Saya sangat sayangkan awak.
Tapi awak tak perlu jaga semua orang.
Awak kena belajar untuk melepaskan beban itu.
Percayakan orang lain.
Percayakan saya.
Ayuhlah, Percy.
Tolonglah bangun.
Siapa yang tembak awak?
Adakah…
Pentingkah siapa yang tembak?
Saya cuma imaginasi awak.
Apa awak bubuh di luka saya?
Poultis. Ia boleh elak jangkitan,
itu pun kalau tak serius macam stafilokokus atau MRSA.
Tak perlu fikirkannya.
Awak bazir masa saja.
Pandang saya, Korduroi.
- Saya akan mati. - Tak.
Ini belum berakhir.
Ya? Toleh belakang.
Saya letih mencari benda di tempat ini.
Apa yang kita buat?
Awak tahu apa kita buat.
Felix takkan dapat jalan walaupun satu batu dengan kaki begitu,
inikan pula nak jalan sampai pusat penyelidikan.
Kalau dia tak boleh lari daripada Kosong…
Dah berbulan Felix melindungi kita, jadi kita kena lindung dia.
Macam mana kalau satu minggu tambahan kita ambil untuk sampai ke sana
membawa perbezaan antara ayah masih okey…
Hope, apa maksud awak? Kita nak tinggalkan dia?
Tak, bukan begitu. Saya cuma…
Kita kena cari jalan.
Kita takkan tinggalkan dia, Hope.
Kadang-kadang, saya harap saya ada peta untuk faham awak.
Saya tetap akan mati.
Awak takkan mati dulu. Saya akan selamatkan awak.
Tak apa.
Awak boleh pergi dan selamatkan diri awak.
Tidak. Saya takkan pergi, saya bukan macam dia.
Hei, Elton.
Dengar cakap saya. Lihat sekeliling awak.
Hidup saya dah berakhir.
Tapi bukan awak.
Tak apa, kita ada masa.
Mari.
Dunia ini penuh dengan kejutan, bukan?
Ramai orang baik yang adakala mengecewakan kita, tapi…
ia begitu indah.
Awak bukan lagi lelaki di sebalik kamera, Elton.
Awak sebahagian daripadanya sekarang.
Ini tak sepatutnya berlaku.
Memang tak patut.
Awak tak mahu saya mati…
Itu sifat mulia.
Tapi nak cuba selamatkan orang yang mungkin dah mati?
Itu tak berbaloi.
Sekarang awak boleh hidup, Elton.
Selamatkan orang lain pula.
Orang lain yang boleh hidup untuk mengubah dunia.
Dunia ini tak boleh diubah.
- Kita cuma ada 15 tahun sebelum… - Kita pupus?
Awak pasti?
Ya. Ibu saya mengkaji…
Saya rasa ibu awak percaya pada manusia lebih daripada yang awak fikirkan.
Kalau dia fikir dunia akan berakhir, kenapa lahirkan anak lelaki?
Kenapa mengandungkan adik awak?
Saya rasa sebab…
walau apa pun yang dia tulis dalam manuskrip…
jauh di sudut hati,
dia percaya manusia ada peluang untuk lawan.
Dunia ini luas dan menanti awak, Elton.
Pergi.
Lawanlah, beranikan diri.
Ibu awak tahu awak boleh.
Tidak.
Pengangkutan ke Omaha dah sedia?
Ya. Helikopter TRS akan ambil mereka dari sana.
Mana adik awak?
Dia tak nak datang.
Dia marah sebab saya nak pergi.
Saya ambilkan beg ayah yang lain.
Kasihan Hope.
Ya.
Saya asyik ingatkan diri saya…
kemarahan muncul apabila jiwa kita cuba elak kesedihan.
Ada orang tak sanggup ucap selamat tinggal.
Ya.
Tiada gunanya nak lari daripada keperitan.
Ia akan terpendam…
dan tunggu awak hingga awak letih nak lari lagi.
Boleh buatkan secawan kopi?
Romano dah tunggu di bawah dengan helikopter.
Ya.
Romano boleh tunggu, bukan?
Saya fikir lebih mudah kalau kita lalu lebuh raya.
Tidak.
Kita ikut rancangan asal.
Tapi awak tak boleh mendaki.
Ya, betul.
Awak kena ikut kami.
Kamu tak perlukan saya.
Saya tak nak melambatkan dan membahayakan kamu.
Tentulah kami perlukan awak.
Pada mulanya, ya. Tapi sekarang tidak lagi.
Awak boleh pergi tanpa saya, Iris.
Betul.
Saya percayakan awak.
Saya percaya pada diri awak sekarang.
Diri awak di masa depan.
Felix…
Kami bertolak awal pagi esok.
Lepas kami tahu keadaan Leo, kami akan kembali.
Ya.
Okey.
Jangan risaukan kami.
Kami boleh.
Ya.
Saya tahu kamu boleh.
Saya sayang awak, Huck.
Ya, awak sayang saya.
Macam saya sayang awak.
Awak jaga diri, okey?
Mengarut betul.
Biar saya cakap.
Memang sukar, saya tahu, adakala kita kena buat keputusan…
Tidak! Ini bukan keputusan, kita tak patut bincangkannya!
Cuba fikir.
Fikir betul-betul.
Fokus.
Awak akan sedar yang tujuan kita keluar adalah mencari Leo.
- Ayah awak. - Awak rasa kita patut pergi tanpa Felix?
Dia membahayakan dirinya di luar sana.
Kalau dia di sini, dia selamat.
Dia boleh hidup.
Bukan itu yang awak nak?
Hei.
Awak dan Huck agak rapat, bukan?
Ya, kenapa?
Apa dia beritahu awak tentang hidup dia sebelum ini?
Dia askar.
Ibunya mati semasa dia kecil.
Mereka jumpa dia di atas rakit. Kenapa awak tanya?
Mungkin kita tak boleh percayakan dia?
- Apa? - Ada yang tak kena dengan dia.
Dari mana timbulnya hal ini?
Saya dah lama fikir, tapi saya tak boleh jelaskannya.
Jadi, tak payah. Ayat awak tak masuk akal.
Cepat sangat dia putuskan nak tinggalkan Felix.
Huck tak nak tinggalkan Felix, tapi kita terpaksa.
Kenapa awak tak faham?
Tiba-tiba dia tak boleh dipercayai sebab sanggup buat keputusan sukar?
Bukan begitu.
Saya ada gerak hati, dan saya nak awak percayakan saya.
Huck sentiasa ada untuk saya dalam cara yang awak takkan faham.
Dia selamatkan hidup saya.
Dia tak pernah menghakimi saya.
Maksud awak, saya pernah?
Sejak saya beritahu cara ibu meninggal, awak pandang saya semacam.
Kita pura-pura keadaan masih sama, tapi tidak.
Hubungan kita dah berubah…
walaupun kita cuba menafikannya.
Huck mendengar.
Dia memahami.
Ya.
Saya beritahu dia semuanya.
Apa masalah awak?
Mungkin awak tak kenal saya sedalam yang awak sangka.
Awak merancang nak pergi Omaha?
Awak memang tak nak beritahu saya?
Tak nak.
Kita kena cakap.
Dah tengah malam.
Kita kena pergi sekarang.
Iris takkan pergi tanpa Felix dan dia akan melambatkan kita.
Biar saya ambil beg saya.
Helo?
Felix? Sesiapa?
Nak saya angkatkan beg awak?
- Terima kasih. - Tiada masalah.
- Saya pernah angkat beg lebih berat. - Bukan.
Maksud saya, terima kasih sebab percayakan saya.
Saya lebih kuat daripada sebelum ini,
semuanya sebab awak.
Terima kasih, Hope.
Saya gembira awak rasa begitu.
Tunggu sekejap, boleh?
Ayuh, Felix. Jawablah.
Tolonglah.
Helo? Felix?
Elton?
Itu awak?
Ya, saya. Saya dengan Percy.
- Apa? - Saya jumpa Percy, dia tercedera.
- Awak di mana? - Kami
sepuluh batu arah barat daya.
Awak dah sedar!
- Saya cuba dapatkan bantuan. - Jangan.
Dia yang tembak saya.
Elton?
Elton.
- Felix. Mereka dah pergi. - Apa?
Hope. Huck. Saya tak jumpa mereka dan barang mereka. Entahlah…
Mereka tinggalkan kita?
Awak ada rasa menyesal?
Tak ada.
Kadang-kadang, saya harap saya ada peta untuk faham awak.
RAKIT
RAKIT BAWA
EJEN
RAKIT BAWA EJEN, PERGI KE NY DENGAN ASET DAN EMPAT ORANG
KEEMPAT-EMPAT BOLEH DIKORBANKAN
Di mana pistol saya?
Terjemahan sari kata oleh Nabihah N ASET DAN EMPAT ORANG