W poprzednich odcinkach...
Wiemy, gdzie jest tata.
Poprosił mnie, żebym was przypilnował. Will mnie zastąpił.
Rozgryźmy to, a dowiemy się więcej o Republice. I dotrzemy do taty.
- Silas nie jest mordercą. - Weźmy pod uwagę fakty.
- Co z Percym? - Szukaliśmy godzinami.
Odchodzę z Silasem.
Okłamałam cię. Zorientowałam się, gdy zobaczyłam zdjęcia.
Zdasz raport. I weź to.
To taty?
Pewnie jesteś głodna.
Bez sałaty. Pamiętałaś.
Więc...
- Jak ci idzie z celem? - Dobrze.
Ale jeszcze nie czas na integrację.
Nie możesz tego przeciągać.
Nie powinnaś.
Im dłużej to trwa, tym surowiej będą cię oceniać.
Nawet jeśli koszty operacji są znikome.
Jeśli ktoś we mnie zwątpi, przypomnij im, co zrobiłam z twarzą.
Z ręką.
Tyle dni na tratwie.
Żeby zasłużyć na zaufanie w Omaha.
Powiedz im to i niech idą do diabła.
Jennifer...
Uda się. Postaram się o to.
Potrzebuję więcej czasu z dziewczyną.
Są z nami inni.
- To było nieuniknione. - Wszystkiego da się uniknąć.
Odizolowanie jej od reszty to podstawa.
- Wiem. - To właśnie zrobisz.
Za wszelką cenę.
Jeśli nie podołasz, wyręczymy cię.
Mówiłaś, że Republika nie chce angażować w to więcej środków.
Nie chce. Ja tego nie chcę. Ale to się musi udać.
Dla twojego dobra też. Dlatego dałam dziewczynkom mapę.
Żeby wszystko szło, jak powinno.
Idzie.
Dzięki za kanapkę.
Wyśpij się dobrze, Jennifer.
I weź to ze sobą, proszę.
Dlaczego?
Tata nas porzucił.
Ale zostawił to dla nas.
I to nas scaliło.
Jesteśmy całe i zdrowe.
Może to się znowu uda.
Co to było?
Daleko jeszcze?
Jakieś trzy kilometry. To schronienie.
Może znajdziemy tam coś, czym załatamy oponę.
Zaraz zamarznę.
- Zimno dziś. - Tak.
- Bardzo. - Wiem, o co ci chodzi.
Mówię o pogodzie.
I o chłodzie, żebym współczuła Silasowi i Eltonowi.
- Martwię się i wiem, że ty też. - Oczywiście!
Nie rozdrapuj rany.
- Może mogliśmy... - Żałuję, że tak poszło z Silasem.
I boję się, że Elton zamarznie w tym garniturku.
- Dlaczego nic nie mówisz? - Bo...
Szukaliśmy godzinami. Nie znaleźliśmy go.
Ani Silasa. Nie chcą być znalezieni.
- Nie możemy nic zrobić. - Uważaj.
Może to karma.
- Co? - To karma.
Zostawiliśmy Silasa i Eltona.
Felix...
Co?
Nieważne. Nic nie mówiłem.
Od kiedy wierzysz w karmę?
Jak wylądowałaś w Omaha?
Niewiele pamiętam.
Nie masz tego w aktach?
Jesteś Huck?
To ksywa.
”Blizna” była już zajęta...
O co chodzi?
Mam przeprowadzić przesłuchanie.
Zabawne, bo ja właśnie to robię.
Więc możesz przerwać.
- Kto ci rozkazuje? - Doktor Bavolar.
Kandydatkę zgłosiła policja w Omaha.
Służyła w wojsku.
Wiem, kim jest.
Czytałem akta.
Zajmuję się sprawdzaniem ludzi od czterech lat.
Sam.
Ale nie masz doktoratu z psychokryminologii
ani dyplomu z psychologii behawioralnej.
A może masz?
Nie. Nic dziwnego, że wezwali psychologa.
Nikt mnie nie uprzedził.
Doktor Bavolar chciał, żebyśmy przesłuchali ją razem.
Przyda mi się ktoś o takim doświadczeniu.
- Will Campbell. - Huck.
Przeprowadzimy testy psychologiczne.
Zwalmy wszystko na matkę i po sprawie.
Stójcie. Są przed nami.
Świeć prosto.
- Co jest? - Zaplątali się w coś.
W drut kolczasty.
Musimy się przedrzeć. Uważajcie.
W porządku?
- Tak. - Felix!
Wytnę nam ścieżkę. Za mną.
Felix, w porządku?
- Co jest? - Nic.
Zaciąłem się drutem.
Chodzi tylko o to?
Tak. Idźmy do celu.
WIATR ZAWSZE ZWYCIĘŻA
DLA ELTONA, MOJEGO MAŁEGO PODRÓŻNIKA
Halo?
Ty...
Jak mnie znalazłeś?
Im szybciej znajdziemy coś wodoodpornego,
tym prędzej ruszymy w drogę.
NAJWYŻSZY CZAS POMYŚLEĆ O PRZYSZŁOŚCI
To nawiedzony dom.
Cały świat jest nawiedzony.
Pewnie ewakuowano mieszkańców. Ale musimy uważać.
Rozejrzyjmy się.
Hope, idziesz ze mną.
Do zobaczenia.
Chodź!
Nie gryzę.
Szczerze mówiąc,
czasami mam wrażenie, że mnie unikasz.
Cieszę się, że Hope cię znalazła.
Mogłaś trenować z nami.
Nie zapytałaś.
Hope potrzebowała kształtowania i dyscypliny.
Zgodziła się tylko dlatego, żeby wymykać się do Omaha.
Wiedziałaś o tym?
Pewnie.
Jesteście takie różne.
Tobie trening zajął tygodnie, jej - miesiące.
Gdy miałam 16 lat, byłam taka jak ona.
Żyłam na spontanie.
Ale ty jesteś taka, jaka chciałam być.
Zdyscyplinowana, z zasadami.
Ta przemowa przed wyjazdem?
O braku zaufania do Republiki?
Rozumiem cię.
Ale może...
położenie waszego taty nie jest tak złe, jak sądzimy.
Dlaczego to mówisz?
Czasami łatwo przekombinować.
Zwłaszcza komuś tak bystremu jak ty.
Szukajmy dalej.
To nie pokój dla nas.
Ci, którzy tu mieszkali, wciąż tu są.
Już nie żyją.
Zajrzę tam.
Lipa. Nic tu nie ma.
Trzeba zostawić wóz i ruszyć dalej pieszo.
Jesteś pewna?
Tak.
150 km na północny wschód przez górzysty teren.
Jak noga? Możesz się wspinać?
Tak.
Zawołam dziewczynki. Zbiórka za pięć minut.
Zostawiasz u mnie kurtkę.
To ta starsza.
Wyluzuj. To szczoteczka do zębów.
Cicho bądź!
Zrobię naleśniki, ale ty gotujesz obiad.
Zgoda.
Wiesz, czego tu brakuje?
Kieliszków do wina,
ładnych ręczników, opiekacza, nowego dywanu...
I lampy.
Tak.
- I psa. - Nie.
Organizują dziś adopcję. Jeśli spodoba ci się szczeniak...
Nie.
Co z tobą?
Miewasz humorki.
Leo poprosił mnie,
żebym został i popilnował jego córek, gdy wyjedzie.
To coś złego? Gdybyś wstąpił do ochrony,
nie byłoby cię miesiącami albo i latami.
Uważa, że jesteś dla mnie dobry.
Mądry człowiek!
A jeśli każe mi zostać ze względu na nas?-
Bo jesteś szczęśliwy?
Masz do tego prawo. Może o tym nie wiedziałeś.
Zawdzięczam mu wszystko.
Nie musiał mnie ratować.
Ale zrobił to.
- Jeśli coś mu się stanie... - Nic mu nie grozi.
Nie licząc Huck, –
ja i ty jesteśmy najlepiej przygotowani...
Wiec poproś Leo o zgodę.
Nie mogę.
Kazał mi obiecać, że się zajmę Hope i Iris.
Nie możesz zostać ani pójść.
Tak źle i tak niedobrze.
Nie wierzysz, że ktoś cię godnie zastąpi.
Nie wierzysz nawet, że sam zrobię przyzwoitą kawę.
O co ci chodzi?
To, że ktoś ocalił ci życie,
nie znaczy, że musisz poświęcić mu się do końca.
Dlaczego to robisz?
Wiesz, że i tak umrę?
Muszę spróbować cię ocalić.
Dlaczego?
Wiatr… mnie do ciebie przywiódł.
To znak, że muszę cię uratować.
Wiatr...
Nie wygrasz z nim.
Odebrał ci ojca.
A twoja mama... Ten syf uderzył w nią niczym huragan.
- Zaczęła strzelać. - Zamknij się!
Nie jestem moją matką. Nie przypominam jej.
A Hope? Jesteś jak ona?
Była mała.
Nic nie tłumaczy mojej mamy.
Cóż...
Jeśli tak bardzo chcesz mnie ocalić,
sprawdź, skąd krwawię,
i połataj mnie, zanim zgasnę.
Tak naprawdę wcale nie rozmawiamy.
To moja reakcja na stres...
Bla, bla, bla... Wiesz, co myślę?
Boisz się.
Boisz się przekonać,
co twój kumpel, Silas, zrobił mi tamtym kluczem.
Nie.
Nie boję się.
Niespodzianka, Rakieciarzu.
Postrzelono mnie.
Jakaś blokada.
A za nią jeszcze jedna.
Trzeba je obejść.
Z drugiej strony jest uliczka. Chodźmy.
Damy radę.
Szybciej, Carlucci!
Cholera!
Spokojnie. Nie jest tak źle.
OK.
Sprawdźmy, czy się nie pogorszyło.
Jak to się mogło stać od upadku?
To wczorajsza rana. Skaleczyłem się o drut kolczasty.
- I skoczyłeś na tę nogę. - Tak.
Mogłem coś powiedzieć.
Mogłeś.
- Zwolnilibyśmy. - Przepraszam.
W porządku?
Tak.
Nie jest tak źle.
Wziąłem antybiotyk na wszelki wypadek.
Zniosę ból. To nic takiego.
Zagoi się. Coś wymyślimy.
Tak.
Może znajdziemy ci coś do podpierania się.
- Odciążysz nogę. - Poszukamy.
Jezu, Felix.
Nieszybko ruszysz dalej i dobrze o tym wiesz.
Mamy tu dwójkę master chefów.
Marchewki są niedogotowane.
- Ja je zrobiłam. - Są pyszne.
Słyszałem,
że przydzielą ci do ochrony kogoś jeszcze oprócz Romano.
Zgadza się.
Pomyślałem, że to Dwyer,
ale spytałem ją. To nie ona.
Dlaczego nie spytali, kogo byś chciał?
To będę ja.
Co?
- Dziewczynki, podacie deser? - Tak.
Nie rozumiem.
- Dlaczego? - To nie jego wina.
Sam się zgłosiłem.
Will powiedział mi, że tego chcesz,
ale bałeś się poprosić. Więc...
Felix.
Chciałem dla ciebie tego, co najlepsze.
Tak...
Zajrzę do dziewczynek.
Idę tam dla ciebie.
Żebyś się o niego nie zamartwiał.
Może kiedy wrócę...
będzie inaczej.
Mam się zmienić?
Kocham cię, Feliksie.
Bardzo.
Ale nie musisz dźwigać wszystkich innych na barkach.
Naucz się odpuszczać.
Zaufaj innym.
Mnie.
Dawaj, Percy.
Obudź się.
Kto ci to zrobił?
Czy to...
Czy to ważne?
Jestem wytworem twojej wyobraźni. Co ty mi robisz?
To kompres. Zwalczy zakażenie.
Chyba że masz gronkowca.
Nie myśl o tym.
Marnujesz czas.
Spójrz na mnie, Sztruksiarzu.
- Umieram. - Wcale nie.
To nie koniec.
Obejrzyj się.
Mam dość szukania.
Co my tu robimy?
Przecież wiesz.
Felix nie przejdzie nawet kilometra.
A co dopiero droga do ośrodka.
Jeśli nie może uciekać...
Chronił nas miesiącami. Teraz nasza kolej.
A jeśli tydzień opóźnienia
zaważy na życiu naszego taty?
Co chcesz powiedzieć? Że mamy go zostawić?
Nie o to mi chodzi. Tylko...
Musimy coś wymyślić.
Nie zostawimy go.
Szkoda, że nie mam mapy, która pomogłaby mi cię rozgryźć.
I tak umrę.
Nie. Uratuję cię.
To nic złego.
Możesz odejść i się uratować.
Nie jestem jak ona.
Elton.
Posłuchaj. Rozejrzyj się.
Dla mnie to koniec.
Ale nie dla ciebie.
Mamy jeszcze chwilę.
Chodź.
Zwariowany świat.
Dobrzy ludzie czasami nas zawodzą, ale...
Jest pięknie.
Nie jesteś już tylko gościem z aparatem.
Teraz jesteś częścią wszystkiego.
Nie tak miało być.
Nigdy nie jest.
Nie chciałeś mojej śmierci.
To szlachetne.
Ratujesz faceta, który i tak pewnie jest trupem.
Nie warto.
Możesz przeżyć, Elton.
I uratować innych.
A oni może zmienią świat.
Nie da się.
- Zostało nam 15 lat... - I wyginiemy?
Jesteś pewien?
Tak. Moja mama...
Miała więcej wiary w ludzi, niż ci się wydaje.
Gdyby sądziła, że świat się skończy, czy urodziłaby syna?
Albo twoją siostrę?
Według mnie,
mimo tego, co napisała w książce,
w głębi duszy
wierzyła, że ludzie mają szansę.
Czeka na ciebie piękny i wielki świat, Eltonie.
Idź.
Walcz i bądź dzielny.
Wiedziała, że potrafisz.
Nie.
Transport do Omaha już czeka?
Tak. Śmigłowiec Republiki zabierze ich stamtąd.
Gdzie twoja siostra?
Nie przyjdzie.
Jest zła, że wyjeżdżam.
Przyniosę resztę bagaży.
Przykro mi z powodu Hope.
Wiem.
Wmawiam sobie,
że złość to fortel duszy, by uniknąć smutku.
Niektórzy nie znoszą pożegnań.
Nie ma sensu uciekać przed bólem.
On i tak cierpliwie zaczeka,
aż się zmęczysz i opadniesz z sił.
Zrobisz mi kawę?
Romano czeka na dole w aucie.
Cóż...
Może czekać.
Podróż autostradami będzie łatwiejsza.
Nie.
Trzymamy się planu.
Nie dasz sobie rady w terenie.
Wiem.
Idziesz z nami.
Nie potrzebujecie mnie.
Nie powinienem was opóźniać ani narażać.
Jesteś nam potrzebny.
Byłem na początku, ale już nie jestem.
Poradzisz sobie, Iris.
Tak.
Wierzę w ciebie.
W osobę, którą się stałaś.
Którą się stajesz.
Felix...
Wyruszymy z samego rana.
Sprawdzimy, co z Leo, i wrócimy.
Dobra.
Nie martw się o nas.
Poradzimy sobie.
Wiem.
Kocham cię, Huck.
Wiem.
Ja ciebie też.
Uważaj na siebie.
To bez sensu.
Ja pójdę.
To trudne. Ale niektóre decyzje sprawiają ból...
Nie powinniśmy nawet o tym rozmawiać.
Rozejrzyj się.
Uważnie.
Bez ściemniania.
A zrozumiesz, że wasz cel to odnalezienie Leo.
Waszego ojca.
Uważasz, że powinniśmy zostawić Felixa?
Zagrażałby sam sobie.
Tutaj będzie bezpieczny.
Przeżyje.
Czy nie tego chcesz?
Hej.
Jesteś blisko z Huck, prawda?
Tak, a co?
Co ci mówiła o swoim życiu?
Służyła w wojsku. Jej mama zginęła, gdy była dzieckiem.
Znaleźli ją na tratwie. Dlaczego o to pytasz?
- A jeśli nie można jej ufać? - Co?
Coś jest z nią nie tak.
O co ci chodzi?
Myślałam o tym, ale nie wiem, jak to wytłumaczyć.
Więc nie myśl.
To jakieś wariactwo.
Szybko zostawiła Felixa.
Nie chce tego robić, ale to konieczne.
Czego nie rozumiesz?
Nagle jest niegodna zaufania,
bo umie podejmować trudne decyzje?
Nie o to mi chodzi.
Mam przeczucie i musisz mi zaufać.
Huck mnie wspierała w sposób, którego nie zrozumiesz.
Uratowała mi życie.
Nie ocenia mnie.
A ja to robię?
Odkąd powiedziałam ci o śmierci mamy, patrzysz na mnie inaczej.
Udajesz, że jest tak samo, ale to nieprawda.
To odmieniło nas obie.
Możemy tylko udawać, że tak się nie stało.
Huck słucha.
Rozumie.
I tak...
powiedziałam jej wszystko.
Co się z tobą dzieje?
Może nie znasz mnie tak dobrze, jak ci się wydaje.
Chciałaś wyjechać do Omaha?
Zamierzałaś mi powiedzieć?
Nie.
Musimy pogadać.
Jest środek nocy.
Musimy ruszać. Teraz.
Iris nie pójdzie bez Felixa. Będzie nas spowalniał.
Wezmę swoje rzeczy.
Halo?
Felix? Ktokolwiek?
Ponieść twój plecak?
Dzięki.
Drobiazg.
Nosiłam cięższe.
Nie.
Dziękuję, że we mnie uwierzyłaś.
Jestem silniejsza niż kiedykolwiek.
Dzięki tobie.
Dzięki, Hope.
Cieszę się, że tak myślisz.
Daj mi chwilę.
Odbierz, Felix.
Proszę.
Halo? Felix?
Elton?
To ty?
Tak. Jestem z Percym.
Co?
Znalazłem go. Jest ranny.
- Gdzie jesteście? - Jakieś 15 kilometrów...
na południowy zachód.
Ocknąłeś się? Próbuję ci pomóc.
Nie.
To ona mnie postrzeliła.
Elton?
Elton.
- Felix. One odeszły. - Co?
Hope i Huck. Nie ma ich.
Zostawiły nas?
Nie żałujesz?
Nie.
Szkoda, że nie mam mapy, która pomogłaby mi cię rozgryźć.
ROCHESTER
TRATWA
PODSTAWIONY AGENT W DRODZE DO NOWEGO JORKU
Z CELEM I CZWORGIEM ZBĘDNYCH TOWARZYSZY
Gdzie moja broń?
Tłumaczenie: Piotr Mielańczuk WARZYSZY