W poprzednich odcinkach.
Dr Bennett nie będzie przeszkadzał. Jego ochrona też nie.
Zabiłem Percy’ego i Tony’ego. Jestem mordercą.
Trzeba odseparować ją od pozostałych.
Znalazłem Percy’ego. Jest ranny.
Gdzie jesteście?
Nie. To ona mnie postrzeliła.
Huck zawsze mnie wspierała w sposób, którego nie zrozumiesz.
Jest w niej coś dziwnego.
Gdzie moja spluwa?
Leo, Kari, oto wasza córka, Iris.
Chcecie ją potrzymać?
Leo, jest śliczna.
Cześć!
A ta młoda dama?
Hope. Opiekują się sobą, odkąd się poznały.
Odkąd was zobaczyliśmy, chcieliśmy was chronić.
Wiedzieliśmy, że jeśli nie podołamy, będziecie chronić się wzajemnie.
Wzywam doktora Bennetta.
Roztargnienie znów daje znać. Wybacz.
Myślałem o dziewczynkach.
Leo...
Nie musisz przepraszać, że tęsknisz za córkami.
Zatracam się...
w myśleniu o tym, co robią.
Bardzo je kochasz.
I za to właśnie ja kocham ciebie.
Za to i za...
seksowny syndrom roztrzepańca.
Wyobraź sobie, że jesteś z nimi.
Co byście robili we wtorek o 20.30?
Dobra.
Iris na pewno komuś pomaga.
Albo odrabia pracę domową.
A Hope...
jest z przyjaciółmi i właśnie pakuje się w jakieś kłopoty.
Szajs się zacina.
Kim ty jesteś?
THE WALKING DEAD: NOWY ŚWIAT
Niepotrzebnie przyszedłeś.
Podążałem za dymem. Miałem nadzieję, że to ty.
Wszystko gra?
Mam twoją torbę, słuchawki i magnetofon.
Znalazłem coś jeszcze.
U mnie wszystko super.
Dobra.
Tak!
Pasuje jak ulał.
Nie do wiary, że odeszli bez pożegnania.
Czasami tak jest łatwiej.
Hope ostatnio nie była sobą.
Szukała zaczepki.
Wiesz dlaczego?
Powiedziałam jej coś, czego wolałaby nie usłyszeć.
Tak?
Że coś jest nie tak z Huck. Że jej nie ufam.
Dlaczego to powiedziałaś?
Bo to prawda.
Huck ma własną spluwę. Dlaczego zabrała twoją?
Coś tu nie gra.
Posłuchaj...
To, że Silas jest inny, niż myśleliśmy,
nie znaczy, że Huck też.
- Nie chcesz tego słuchać... - Mówisz, jakby była obca.
Bo może jest.
Mam wrażenie, że coś ukrywa. I że...
Że co?
Nie przeszukaliśmy tu tylko jednego pokoju.
Huck twierdziła, że są tam trupy.
Mów, kim jesteś!
- O czym ty... - Mów!
Hope. Daj spokój. Odłóż pistolet. Porozmawiamy.
Odszyfrowałam numerki.
Służysz w armii Republiki. Przyznaj się!
- To obłęd. - Jesteś szpiegiem?
To historyjka o dryfowaniu na tratwie...
Zmyśliłaś to, żeby dostać się do Omaha?
Udawałaś kogoś innego?
Jestem taka jak zawsze.
Wyjaśnię ci to, jeśli opuścisz broń.
Wiem, że nie chcesz strzelić.
Ani skrzywdzić nikogo więcej.
Nie tak jak kiedyś.
Jak tamtej nocy z mamą.
Jeśli...
mnie zabijesz, i tak będą cię szukać.
Jesteś jedną z nich!
Tak.
Jestem.
Wiedziałaś o tym, a jednak poszłaś z nami.
W głębi duszy wiesz, że jestem po twojej stronie.
Chrzań się!
Poszłam z tobą, bo bałam się o Iris i Felixa.
Jak tylko do mnie dołączyłaś,
wiedziałam, że jestem celem. Cokolwiek to znaczy.
A oni są zbędni.
- Co wiedzą pozostali? - Nic!
Więc ty i ta banda palantów możecie dać im spokój.
Pamiętasz szkolenie?
Żeby tutaj przetrwać, musisz szybko podejmować decyzje.
Co teraz zrobisz, Hope?
- Soczewica się rozgotowała. - Skąd.
Zjadłem dwie porcje i mam chęć na jeszcze jedną.
Doktor Abbott się odzywał po powrocie do Portland?
Nie.
Szkoda, że nas zostawił.
Tak nagle.
Przed wyjazdem mówił, że bardzo mu się tu podoba.
Mógł kształtować najwybitniejsze umysły młodych naukowców.
Wiem.
Dowiedział się o chorobie siostry.
Proszę bardzo.
- Dokładka soczewicy. - Dobra.
Wedle życzenia.
Tylko...
Wiedziałam, że jest wstrętna!
Ale ty jesteś cudowna.
To prawda.
Ale więcej nie kłam.
Nie będę.
Była wstrętna.
Hope. Pozwól mi sięgnąć po pałkę.
Nic ci nie zrobię. Przysięgam.
Odłóż spluwę. Załatwimy ich. Razem.
Opuść broń. Huk ściągnie ich tu więcej.
Uważaj na tyły. Tak jak cię uczyłam.
Masz przewagę.
Uwierz w siebie.
Poradzisz sobie.
Jasna cholera.
- To na pewno pokój, który Huck... - Na pewno.
Mogliśmy opatrzyć ci nogę.
Albo załatać oponę.
- Huck tego nie chciała. - Nic nie rozumiem.
Dlaczego odeszła z Hope?
Nie wiem.
Boże.
Kiedy je dogonimy, sam ją zapytasz.
Zastrzeliła go.
Uciekłem.
Bałem się, że będę następny.
Nie wezwałem pomocy. Wszyscy mogliście w tym siedzieć.
To Huck ma krew na rękach.
Po tym, co zrobiła mojemu wujkowi.
- I mnie. - Ale...
Dlaczego?
Nie wiemy.
Ale wiemy, że to nie byłeś ty.
Nie ty, Silas.
Nie zrobiłem tego.
Nie.
Nie zrobiłeś.
Nie jesteś potworem.
Nigdy nie byłeś.
Ani trochę.
Gdzie Iris? I Hope?
Są z Huck?
Musimy je uratować.
Cholera.
Umiesz sobie radzić.
Sszkolenie pokazało,
co potrafisz, jeśli się przykładasz.
Pistolet przepadł.
Idźmy dalej.
Myślałam, że się przyjaźnimy.
Bo tak jest.
- Zależy mi na was wszystkich. - Dlaczego inni są zbędni?
Nie spodziewałam się komplikacji.
Wiedz,
że waszemu tacie nic nie grozi. I nigdy nie groziło.
Tamte dwie wiadomości o kłopotach,
nie były od niego.
Tylko ode mnie.
Co?
Tylko w ten sposób mogłam cię wyciągnąć z uniwersytetu.
Republika przechwyciła pozostałe wiadomości.
Wykorzystaliśmy to.
Sprawiłam, że chciała odejść.
Chciałam się przekonać.
Wierzyłam, że jesteś dość silna.
Miałam rację.
Myślałam, że Iris będzie przeciwna. Że przyjdziesz do mnie.
I wyruszymy we dwie.
Tylko we dwie.
Dlaczego?
Byłaś przekonana, że świat się kończy.
Nauczyłam cię walczyć.
Musiałam cię przekonać, że warto.
O co mam walczyć?
O cywilizację.
Przyszłość.
Tę samą, o którą walczy Republika.
Łatwo mogliśmy cię tu ściągnąć.
Ale pokazanie ci takiego świata?
I przekonanie cię, że wasz tata robi coś ważnego?
To już nie było takie proste.
Byłoby mi łatwiej, gdybyśmy poszły same.
Ale zrozumiałaś.
Zawsze chodzi o coś więcej.
O dobro ogółu.
W Republice traktujemy to poważnie.
Stawką jest przyszłość świata.
Inni chcieliby się dowiedzieć, gdzie żyjemy.
Przez nich nie pojęłabyś, co musimy robić, by ocalić świat.
Nie udałoby się.
Dlatego inni byli zbędni.
Próbowałam rozbić grupę,
nikogo nie krzywdząc.
- Starałam się. - Tony i Percy.
To twoja sprawka? Tak nas rozdzieliłaś?
Ciężarówka, mapy?
Byliśmy o dwa dni drogi od granic Republiki.
Gdyby to wyszło na jaw,
wszyscy by pożałowali.
- Musiałam temu zapobiec. - Zabiłaś ich!
Żeby ratować pozostałych!
Nie było innego sposobu!
Robimy, co konieczne dla dobra ogółu.
Dlaczego ja?
Co ja was obchodzę?
Nie masz pojęcia, kim jesteś.
Na zdrowie! To cabernet rocznik 2004 z Napy.
Niewiele go zostało.
Hope chyba zechce mieć winiarnię.
- Z jej umysłem? - Może.
Znalazłem w jej pokoju książki o winach.
Może po prostu chciała upędzić trochę bimbru.
Mówiłem ci, jak się zorientowałem?
Miała sześć lat.
Wszedłem do gabinetu.
Bebechy komputera były wszędzie.
Myślałem, że rozrabia, żeby zwrócić na siebie uwagę.
Myliłem się.
Była po prostu sobą.
Kierowała nią ciekawość.
Nazajutrz, gdy wszedłem, komputer był już złożony.
Zrobiła to sama.
Inne dzieci się tak nie bawią.
Nie jest normalna.
Jest wyjątkowa.
Obie takie są.
Będzie pędzić pyszne wino.
Albo uratuje świat.
Musimy przyspieszyć.
Czego ode mnie chcą? Dokąd idziemy?
Rozgryzłaś szyfr Republiki.
Do tego trzeba być bystrym.
To idioci! Nie jestem tego warta.
Nie chodzi tylko o ciebie.
Ale o podobnych tobie.
Wasz talent nie może się marnować.
Naprawianie świata nie będzie łatwe.
Ludzie tacy jak ty muszą w tym pomóc.
Skontaktowałam się dziś z Republiką.
25 km stąd ma czekać śmigłowiec. Zabierze nas do waszego taty.
Gdyby wszystko ułożyło się inaczej? Gdybyśmy tam dotarli?
Tak byłoby łatwiej. Przekonałabyś się, że waszemu ojcu nic nie jest.
Poprosiliby, żebyś została, zgodziłabyś się.
A jeśli bym nie chciała?
Chcesz.
Zostaniesz.
Wkrótce się ściemni.
Musimy znaleźć schronienie.
Lepiej nie próbuj ucieczki.
Dlaczego? Co mi zrobią?
Tobie? Nic.
Ale znajdą cię.
Zawsze tak jest.
Mają sporą przewagę.
150 km to więcej niż sporo.
Coś wymyślimy.
Na pewno.
Słuchaj...
Przykro mi z powodu twojego wuja.
- Dzięki. - I...
Cieszę się, że żyjesz.
Wybacz, że tak cię traktowałem.
Postarajmy się ich dogonić. I znaleźć Huck.
Dobra?
Zapłaci za to, co zrobiła.
Ja tego dopilnuję.
Stacja paliw jest niedaleko.
Pewnie tam przyjechali i zobaczyli dym.
Musimy wiać. Szybko.
Trzyma.
Przejedziemy kilkadziesiąt kilometrów.
Wystarczy nam 30 zaplanowaną trasą.
- Skręcimy w Murrey Road. - Czekaj.
To manual.
Nie dam rady wciskać sprzęgła.
Ja mam to robić?
Nie umiem prowadzić.
Nauczysz się.
- Odpuść hamulec. - Ten lewy?
- Jest tylko jeden. - OK.
Dobrze.
Teraz puść sprzęgło.
- Nie! - Zahamuj.
Nie dam rady.
Dasz.
Niech wóz się toczy.
Zdejmij nogę ze sprzęgła i słuchaj silnika.
To wszystko. Ty i wóz macie być jednością.
Nie wierzę, że to powiedziałeś.
To coś w stylu mojego taty.
Niby kto nauczył mnie prowadzić?
Cieszę się, że tu jesteś.
Ja też się cieszę.
A teraz się skup.
Przed nami kawał drogi.
Jedziemy.
- Jedziemy! - Właśnie.
Hej!
Łap.
Znalazłam podczas zwiadu. Po przepłynięciu Missisipi.
Chciałam zaczekać do twoich urodzin
Myślałam, że jeszcze będziemy w drodze, ale...
W tej misji
liczysz się ty.
Ale...
ja też jestem ważna.
Dzieje się więcej, niż sądzisz.
Może więcej, niż ja sądzę.
Kiedyś powiedziałam, że z ojcami różnie się układa.
Sęk w tym,
że z matkami też.
Cofnij się.
Zobaczyli światło.
Mają być bezpieczni?
Nie mogą nas znaleźć.
To sprawa życia i śmierci. Zaufaj mi.
Musisz zdecydować.
Najwyższy czas.
Hope?
O cholera!
- Nic ci nie jest? - Nie.
Naprawiliście ciężarówkę?
Zajrzeliśmy do pokoju, który ukrywałaś.
Co?
Do tego, w którym miały być trupy.
Nie było ich tam. Dlaczego skłamałaś?
Musiałaś mnie źle zrozumieć.
- Nie powiedziałam... - Powiedziałaś.
- Młoda... - Iris, chodziło jej o piwnicę.
Źle usłyszałaś.
Odeszłyście.
Bez pożegnania.
Uznałyśmy...
Że tak będzie łatwiej.
- Dla wszystkich. - Ale znaleźliście nas.
I naprawiliście wóz. Super.
Nic wam nie jest. Znów jesteśmy razem.
Dobrze się skończyło.
Właśnie.
Dobrze.
Prześpijmy się. Rano ruszamy.
Nie forsuj nogi.
- Przyniosę wasze rzeczy. - Nie.
Iris zrobiła mi szynę.
Poradzę sobie.
Felix.
Przestań.
Kiedy pozwolisz innym zadbać o siebie?
Cóż.
Stare nawyki.
Masz kluczyki?
- Tak. - Postawię wóz za rogiem.
Nie będzie go widać. Na wszelki wypadek.
Hope, pomóż mi.
Ani kroku.
Dość tych pierdół.
Rzuć kluczyki.
Mów, co chciałaś zrobić z Hope.
Leo, musimy o czymś pomówić.
Ale najpierw chcę podkreślić, jak bardzo mi na tobie zależy.
Na nas. Na przyszłości naszej
i innych. To najważniejsze.
Przyszłość.
Za 24 godziny spotkasz się z Hope.
Już tu jedzie.
Nic nie mów.
Przemyśl to.
Parę miesięcy temu,
gdy powiedziałeś mi o jej talencie,
o którym ona sama nie wie ...
Zaufałeś mi.
Ale ja powiedziałam innym.
Musiałam.
Potrzebujemy młodych naukowców.
Zamartwiałeś się o nią. A ona miała dość siebie samej.
Ale jest bezpieczna.
Zobaczyła świat i dzięki temu
jest gotowa.
Na...
Na ratowanie świata.
To wymaga współpracy najbystrzejszych umysłów.
Ona jest jednym z nich.
Wszystkie modele pokazują, że jeśli nie poczynimy postępu,
za 30 lat ludzie wymrą.
To ważniejsze od nas.
Możesz mnie nienawidzić.
Jakoś to przeżyję.
Zniosę to,
żeby świat
przetrwał.
Wzywam doktor Belshaw.
Co cię gryzie?
Rzuć kluczyki.
Felix.
Zabierz Iris i idź.
Odjedźcie.
- Nie będziesz mi rozkazywać. - Tak przeżyjecie.
Felix.
Proszę.
- Nie chcę zrobić ci krzywdy. - Felix, posłuchaj jej.
Jest z Republiki.
Chodzi jej o mnie!
Nie uratujesz mnie.
- Przeżyjesz, tylko jeśli odejdziesz. - Co takiego?
Felix, nie chciałam cię skrzywdzić.
Zależało mi na twoim szczęściu.
Naprawdę.
To prawda?
- Jesteś z Republiki? - Tak.
To prawda.
Przepraszam.
Nie! Felix!
Obchodzi ich jakiś pożar?
Nie chodzi im o Silasa.
Mamy ich wóz, mapy, ukradliśmy im paliwo...
Wywołałem Huck na otwartym kanale. Może mnie podsłuchali.
Wiem, jak stąd uciec. Za mną.
Felix, nie pogarszaj sprawy.
Felix?
Hope! Iris! Wsiadajcie do wozu!
- Nie bez ciebie! - Uciekaj z domu!
Huck, przestań!
Musimy znaleźć broń!
Ostatnia szansa, Felix. Puść nas, a wszyscy przeżyją.
Nie zabierzesz jej.
Szukaj. Musi tu być.
Felix!
Uciekaj stamtąd!
Hope, odejdź stąd!
Już nie żyjesz.
Mam.
Cholera.
Nic ci nie jest?
Rana mi się otworzyła. Silnie krwawi.
Dalej.
W porządku.
Nie.
Damy radę.
Spowalniam was.
Moja krew ich do was doprowadzi.
Nie porzuciłem cię wtedy i nie porzucę teraz!
Silas.
Dalej.
Hej.
Ocaliłeś nas.
Zaczniesz od nowa.
Już drugi raz.
Nie jesteś potworem.
To dzięki tobie.
To najważniejsze.
Co robisz?
Ratuję was.
Uratujcie pozostałych.
Huck. Huck, przestań!
Hope, strzelaj.
A jeśli...
To nic! Nie potrzebujecie mnie.
Zrób to! Strzelaj!
Przepraszam.
- Hope, co robisz? - Odsuń się od niego.
Zrobię to. Przysięgam.
Iris, ty i Felix weźcie wóz.
Wracajcie w stronę uniwersytetu.
- Nie. - Nic mi się nie stanie.
Tego nie wiesz.
Wiem.
Mam pomóc tacie w badaniach.
Bo jestem, kim jestem.
Jestem inna.
Huck miała mnie tam dostarczyć.
Odszyfrowałam wiadomość.
Jestem celem.
Jestem mądrzejsza, niż myślałam.
Nie martwcie się o mnie. Będzie dobrze.
- Nie musisz tego robić. - Silas, nie.
Nie wiedzą, że tu jesteśmy. Spowolnię ich.
Chrońcie Iris. Strzeżcie jej.
Bez względu na postępek Huck, nie bądź potworem.
Elton.
Uwierzyłeś we mnie.
Jesteś moim przyjacielem.
Dziękuję.
Idźcie, zanim was zobaczą.
Nie.
Silas!
Nic nie poradzisz. Musimy iść.
Hej.
Nie jest za późno.
Możesz jeszcze oddać mi broń.
Ja, ty i Iris odjedziemy.
I tak będą mnie szukać.
To jedyny sposób.
Robię to, bo jestem, kim jestem.
Nie wyjechałabym do Omaha bez ciebie.
Wiem.
Uciekłam wczoraj, bo chciałam cię chronić.
Wiem.
Bo takie jesteśmy. Chronimy się wzajemnie.
I zawsze tak będzie.
Kocham cię, Iris.
Wiem, że sobie poradzisz.
Jak my wszyscy.
Osiem kilometrów na północ i będziecie bezpieczni.
To jeszcze dziecko.
Już nie.
Jesteś świetny.
Wiedz o tym.
W tym życiu...
czasami trzeba być złym, by czynić dobro.
Uśmiechnij się.
O czym myślisz?
Leo...
Tak?
To...
To nic.
A mnie coś gryzie.
Od jakiegoś czasu.
To delikatna sprawa.
O co chodzi?
Możesz powiedzieć mi wszystko.
To miejsce jest dla ciebie ważne.
Dla mnie też.
Rząd obywatelski świetnie się spisuje.
Nie kwestionuję tego.
Ale mam podejrzenia wobec wojska.
Will powinien wrócić z ekspedycji kilka dni temu.
Zdarzają się wypadki.
- Na pewno nic im nie jest... - A doktor Abbott?
Skąd wiesz, że pojechał odwiedzić siostrę?
Po prostu...
To możliwe, że nas okłamują.
Mam pomysł.
Wiem, jak się upewnić.
Ale musisz mi pomóc.
Jesteśmy.
Możesz to odłożyć.
Myślałam,
mając na uwadze wszystko, co zaszło,
że będziesz się bardziej opierać.
Nie chodzi o teraźniejszość. Ale o przyszłość.
O dobro ogółu.
O dbanie o innych.
To mną kieruje.
I dobrze.
Dokąd go zabrali?
Nie wiem.
Jak znajdziemy tamtych?
Nie wiem.
Co zrobimy?
Nie wiem.
Ale coś wymyślimy.
Nie będzie lekko.
Ale nie ma odwrotu.
Myślałem, że jesteśmy ostatnim pokoleniem. Wiele się zmieniło.
Dzieje się niemożliwe.
Dlatego wiem, że ich znajdziemy i ocalimy.
Bo możemy dokonać niemożliwego.
Nasze życie nie pójdzie na marne.
Nie dlatego, że jesteśmy ostatni.
Dlatego, że jesteśmy początkiem.
Z matkami też różnie bywa.
Dobrze znów cię widzieć, Hope.
Przeżyłaś niezłą przygodę. Weźcie rzeczy panny Bennett.
Brawo.
Trzeba nad nią popracować, ale już nie walczy.
Wie, co jest stawką.
Opowiesz mi o wpadkach?
Pozostali są na wolności.
Słyszeliśmy transmisję. Zastanawiam się, co wiedzą.
Ci na wolności? Nie zagrażają nam.
Zajmę się nimi. Znajdziemy ich.
Pozwól mi się tym zająć.
Dopilnuję, żeby wrócili na uniwersytet.
Nie chciałam się wtrącać,
ale tamten incydent w Omaha podważa twój trzeźwy osąd.
Inni tak uważają.
Miałam dopilnować, żeby twoja misja sprowadzenia celu
zakończyła się sukcesem. Bez potknięć.
I dopilnuję.
Co do kolonii uniwersyteckiej...
Porozmawiamy. Wiele się wydarzało.
Hope.
Bardzo się cieszę, że możemy cię gościć.
Wy, Bennettowie, dokonacie wielkich rzeczy.
To prawda.
Nadciąga burza.
Musimy znaleźć schronienie.
I żywność.
Znajdziemy.
Odbijemy ich.
I dołożymy Republice.
Jak?
Kocham cię, Iris.
Wiem, że sobie poradzisz.
Jak my wszyscy.
To powinno być tutaj.
Masz rację. Dzięki.
To nie ja jestem celem.
Obie nim jesteśmy.
Razem.
Przez całe życie jedna czyniła drugą lepszą.
Silniejszą.
Jesteś bystra.
Masz intuicję.
A jeśli nie można jej ufać?
Jesteś odważna,
umiesz walczyć...
Nie mają pojęcia, co potrafisz.
I tak ich pokonamy.
Myślą, że to ja mam ocalić świat.
Ale to ty uratujesz świat przed nimi.
Zrobisz to. My to zrobimy.
Uśmiechnij się.
Jak?
Po prostu.
Bo możemy.
Dzięki temu nasze życie będzie się liczyć.
Jesteśmy przyszłością.
Stań za mną.
Will...
Już dobrze.
Myślałem, że nie żyjesz.
Że wszyscy zginęliście.
Dlaczego?
Dlaczego tak pomyślałeś?
Nie wiecie?
Czego?
Mamy o czym rozmawiać.
THE WALKING DEAD: NOWY ŚWIAT
Tłumaczenie: Piotr Mielańczuk e się liczyć.