W poprzednich odcinkach.
Wypożyczyliście nam swój najświatlejszy umysł.
Doktora Leo Bennetta.
Iris na pewno komuś pomaga.
Zasłużyłeś.
A Hope? Jest pewnie z przyjaciółmi.
I rozrabia.
- Jesteś jedną z nich? - Tak.
Will miał wrócić kilka dni temu.
Możliwe, że nas okłamują.
Wasz tata jest bezpieczny. Zawsze był.
Mam pomóc tacie w badaniach. Huck miała mnie tam zawieść.
Myślą, że to ja uratuję świat,
ale nie wiedzą, co potrafisz.
Nasze życie będzie się liczyć.
Will?
Myślałem, że nie żyjesz.
Dlaczego?
Nic nie wiesz?
Ci na wolności? Nie zagrażają nam.
Porozmawiamy. Wiele się wydarzyło.
Wy, Bennettowie, dokonacie wielkich rzeczy.
To prawda.
SZEŚĆ TYGODNI WCZEŚNIEJ
DZIEŃ PO DNIU POMNIKÓW
OMAHA SCHRONIENIE DLA ZMĘCZONYCH
Czyszczę drogę.
Nabytek na wektorze za trzy.
Ładunki gotowe do podłożenia.
ŁADUNEK WYBUCHOWY
Dowódco alfy, czekaj na ewakuację.
Na wektorze.
Kolonia Akademicka i Portland
martwią się o przerwę w komunikacji.
Podobno wysyłają na zwiady posłańca.
No tak.
Niech major Mullins zaproponuje im
współpracę przy śledztwie.
- A ścieżka do Kolonii Akademickiej? - Czysta.
Kolumna będzie tam za 72 godziny,
gdy skończy tutaj.
Dobrze.
Nieinformowanie sierżant sztabowej Mallick...
Jej misja jest inna.
Przy odrobinie szczęścia jest wystarczająco daleko.
Odpalić ładunki.
Nowe rozkazy od generała Beale'a.
To.
A potem Kolonia Akademicka.
To tylko początek.
Poinformuj drużynę Delta. Mamy ich uciekiniera.
Pomóżcie... mi.
Strzelaj.
DZIŚ
TRATWA/PODSTAWIONY AGENT
ZBĘDNI TOWARZYSZE
Wiedziałem, że kogoś słyszę.
Na pewno jest bezpieczna.
Dziś jej urodziny.
Wiem.
Tata na pewno coś organizuje.
Obiecasz mi,
że postarasz się
zmrużyć oko?
Na chwilę?
Tylko jeśli i ty obiecasz.
Dobrze.
Życz mi szczęścia.
Co jest?
Tu jest ośrodek badawczy?
Zmiana planu.
Co jest?
Co tu robimy?
Co to ma być?
To lekcja, Hope.
Wiem, że nie lubisz szkoły.
Potraktuj to jak zieloną szkołę.
THE WALKING DEAD: NOWY ŚWIAT
Miałaś mnie zabrać do taty.
To też kłamstwo?
Po co w ogóle pytam?
Zabierze cię tam.
Nie. Jeszcze nie.
Dałaś nam mapę.
Powiedziałaś o Nowym Jorku.
Popchnęłaś nas i okłamałaś.
Inne helikoptery.
Niby leciałaś na uniwersytet sama.
O co chodziło?
Od dziesięciu lat trwa nowy świat.
I istnieją kolumny umarłych, niektórzy nazywają je megagrupami,
inni hordami,
jeszcze inni stadami.
Wędrują po kontynencie, a nawet i po całym świecie.
Kolumny są tak wielkie, że przebiją się przez wszystko.
Splądrują całe miasta.
Dzień po Dniu Pomników jechaliśmy do Omaha
i zobaczyliśmy jedną z kolumn.
Takiej wielkiej jeszcze nigdy nie widzieliśmy.
Była niewyobrażalna.
Przeszła przez Omahę i kierowała się w stronę Kolonii Akademickiej.
Mobilizowaliśmy do działań pomoc,
kontaktowaliśmy się z Kolonią,
ale nagle druga kolumna,
podobnie wielka, połączyła się z pierwszą.
W sumie ponad sto tysięcy.
Zrobiliśmy, co się dało, by uratować ludzi.
Ale to na nic.
Przeżyło kilkoro z nich.
Polecieliśmy z nimi do Portland.
Ale Omahy i Kolonii już nie ma.
Co?
- To szaleństwo. - Co pani mówi?
Wciąż szukamy ludzi.
Przeczesujemy teren, ale...
Myli się pani.
- Przykro mi. - Łapy precz!
Obu wam współczuję.
To mały świat na coś tak wielkiego.
Wisi mi to.
Przyjechałyśmy do Albany,
bo tutaj był mój dom.
Byłam attaché w brytyjskim Ministerstwie Obrony,
gdy runęło niebo.
Zorientowałam się,
jak szybko marnieje każda szansa na przyszłość.
Nawet gdy wszyscy się starają.
Tyle przeszłaś.
Ale czy po wszystkim, co się stało,
wciąż wierzysz w przyszłość?
Wierzyłam.
Powinnaś wierzyć.
Bo pomimo upadłych miast, przyszłość ma szansę bytu.
Chciałam, żebyś zmieniła myślenie,
podeszła pozytywnie do przyszłości.
Dlatego zmotywowałam cię do tej podróży.
Przykro mi, ale teraz widzisz, jak krucha jest cywilizacja.
I rozumiesz, że nikomu nie uda się w samotności.
Nikomu. Trzeba działać razem,
żeby mieć szansę na przyszłość.
Nie. Powiedziałaś, że zabierzesz mnie do ojca.
Mam nadzieję, że tak.
Nadzieję?
Nie jesteś gotowa.
Dla społeczności z planem
opartym na edukacji pokoleń
i naukowym postępie
geniusze są wyjątkowo cenni.
Ale uparty i buntujący się geniusz?
To ryzyko.
Jego zdolności mogą zostać użyte przeciwko nam
i pożegnamy się ze wspólnym celem.
Nie wprowadzę kogoś, kto nam zagraża.
Nie zrozum mnie źle.
Chcemy z tobą pracować i masz wiele do zaoferowania.
Ale nie zaprowadzę cię do ojca,
póki nie udowodnisz, że pomimo żalu i złości
poświęcisz się w całości byciu cennym nabytkiem dla przyszłości.
Że poświęcisz życie uczeniu się,
badaniom ojca
i przekazaniu wiedzy następnemu pokoleniu.
Tylko wtedy przyszłość na tobie skorzysta.
Tak będzie.
Przyszłam z wami, bo jestem gotowa.
- Potrzebujesz trochę czasu. - Na co?
Na myślenie o tym, czego chcesz.
Czego naprawdę chcesz?
Odpowiedz mi przed świtem.
Przeszłam przez to gówno
i mogę odejść, a ty mi pozwolisz?
Tak, daję ci taki wybór.
Masz ku temu powody.
W końcu cię zmanipulowaliśmy.
Zaryzykuję. Sama!
Myślisz, że znajdziesz siostrę i przyjaciół?
Nie.
Sama nie opuścisz nawet miasta.
O przyszłości nie wspomnę.
Dziś bycie żywym to prezent.
Możesz go zmarnować. Sama. I zmarnować talent.
Albo walczyć o przyszłość z innymi i dla innych.
By to, co wydarzyło się w Omaha setkom tysięcy osób i twoim
przyjaciołom, więcej nie miało miejsca.
Nie musisz
nas lubić, ale zrozum, o co walczymy.
Sama wybierz.
Hope!
Most Dunn Memorial to jedyna droga.
Na wschód.
Nie polecam.
Serio to robisz?
Przyprowadziłam ją tu!
- Mogła zginąć. - Tak.
Albo do nas dołączyć. To ma być jej decyzja.
Misja niezakończona.
Powiedz, co się stało.
Armia Republiki Obywatelskiej blokuje całą komunikację.
Szyfrują i planują wiadomości, by uniknąć wykrycia.
Z nimi nie ma żartów.
Martwię się, mijają tygodnie i nic.
Oficerze Campbell, rozumiem zaniepokojenie.
To może być rozbłysk słoneczny, zepsuty sprzęt.
Czekałem na wiadomości z Omahy tygodniami.
Dni mijały, a oni nabierali wody w usta.
Wytknąłem im to.
To był mój błąd.
Usłyszeliśmy z Romano, że wysyłają zespół
do stacji, by sprawdzić przerwę w komunikacji.
Leo pozwolił nam z nimi jechać.
Nie chcieliśmy, by się martwił.
Powiedzieliśmy, że to zwiady.
Miło, że macie jeszcze dwa miejsca.
Chętnie odkryję, o co chodzi.
Znasz protokół.
Widziałem znaki, że to podpucha.
Od razu zgodzili się, żebyśmy pojechali.
Usłyszałem enigmatyczny komentarz,
że ktoś ma wziąć zmianę następnego dnia,
choć jechaliśmy na trzy.
Mieli mało zapasów jak na trzy dni.
Uciekałem kilka dni, aż usłyszałem helikoptery.
To ciebie szukali.
Spuszczały kontenery.
Pełne sprzętu z Kolonii Akademickiej i Omahy.
Generatory, komputery...
Niektóre poplamione krwią.
Ładowali to na wozy i odjeżdżali.
Zaraz.
Krwią?
Na pewno?
Podsłuchałem coś o misji ratunkowej.
Że wszystko zniszczyła wielka kolumna,
która tamtędy przeszła.
Kilka dni później znaleźli mnie oni.
Przyjęli mnie.
Pomagałem jako myśliwy i trafiłem na was.
Zaraz! Czyli Omaha...
Puści ją splądrowali?
Na to wygląda.
Jak?
Jak może jej nie być?
Zaraz. Tata. Wszystko gra?
Nie ma powodu, by było inaczej.
Tak samo z Hope.
To ja włożyłem kij w mrowisko. Za dużo pytań.
Ja i Romano staliśmy się celem.
Czyli armia wiedziała? Po co kłamali?
Nie wiem.
Wiem tylko, że chcą mojej śmierci
i zrobią to, gdy mnie znajdą.
Musimy iść.
Chronimy to miejsce.
Wczoraj zwaliło się na mur kilka drzew.
Może weszło kilka pustych, ale naprawiliśmy dziurę.
To jest... Jean-Charles.
Rzeźbiarz z Haiti. Czytałam o nim.
Nazywa się Vérité.
Co to za miejsce?
Obrzeża.
Kiedyś było tu opuszczone gospodarstwo.
Zanim runęło niebo,
kupiono je i zmieniono w kolonię artystów.
Dobudowali kilka rzeczy i przyjęli do siebie ludzi.
Felix, Iris, to przewodnicząca rady, która tu rządzi.
Indira. Uprzedzono nas, że przyjdziecie.
Przykro mi z powodu domu.
Will za was ręczy, więc
to wasz nowy dom.
Przynajmniej dokąd nie znajdziecie innego.
Bardzo to doceniamy.
Zatrzymajcie noże, ale dla bezpieczeństwa
prosimy was o oddanie innej broni,
póki tu jesteście.
Zgadzacie się?
W domu Willa jest dodatkowa sypialnia.
Umyjcie się i zjedzcie, a potem ktoś obejrzy ci nogę.
Rada będzie chciała zadać wam pytania,
ale wstrzymam ich do rana.
Chodźmy, dom jest tam.
Mam jedno pytanie, zanim pójdziecie.
Po co żyjesz?
Życie to ostatnio wielki wysiłek.
Żywi mają swoje powody.
Muszę je poznać,
jeśli macie zostać.
Po co żyjesz?
Dla tej dwójki.
I kilku innych.
A ty?
Żyję dla Hope.
Nadzieja jest wszystkim.
- Idźcie. - Chodźmy.
Cześć.
Jesteśmy tu bezpieczni?
Rzadko kiedy armia wkracza na terytorium Obrzeży.
Indira się z nimi dogadała.
Jej ludzie pozbywają się pustych
i chronią ośrodek przed obcymi.
W zmian dostają od armii Republiki zapasy i pozostają neutralni.
Nie wchodzą sobie z armią w drogę.
Udzielanie nam schronienia to ryzyko.
- Rozszyfrowałam to. - I co znalazłaś?
Miejsce składu zapasów,
inwentarz paliwa... przyda się to, gdy odbijemy tatę i Hope.
Nie ma nic o tym, jak to zrobić.
Na pewno?
Tam musi coś być.
Przeszukajmy ośrodek, póki jest noc.
Zobaczmy, z czym się mierzymy.
Jak to daleko?
Mówiłeś, że masz plan.
Tak, ale...
nic jeszcze nie możemy zrobić.
Chcę, by Hope i Leo
byli bezpieczni tak samo jak wy,
ale znam to miejsce.
Nie będę tu siedział i czekał.
Mają straż, patrole, ochronę.
To niebezpieczne
i nie dowiecie się niczego nowego.
Hej.
Trzeba to zaplanować.
Wiedzieć, jak ich stamtąd wyciągnąć
i dokąd pójść potem.
Nie chodzi o bezpieczeństwo Hope, Leo czy nasze.
A o bezpieczeństwo tych, którzy dali nam schronienie.
Jeden zły ruch i koniec.
Dla wszystkich.
ZWYCIĘŻCZYNI
LIDERZY JUTRA
GRATULACJE!
NAWET NIE WIEM, JAK... NIE JESTEM SAMOLUBEM, WIĘC...
ZADAĆ BÓL
KRAWAWIĆ UMRZEĆ
KARMIĆ
Iris?
Felix!
Tato?
Pomyśl, czego chcesz.
Czego naprawdę chcesz.
ZAGINIONA
Halo?
Chcesz za nią iść?
Potrzebowałaś jej, by motywować jej ojca.
By kiedyś przejąć jego badania.
Tak, mówiłam, że możemy ją wykorzystać.
Więc to nie ma już znaczenia?
Znaczenie ma twój sukces, Jennifer.
To był twój pomysł, by zabrać ją w podróż.
Nalegałaś, że warto dla niej ryzykować.
Przekonałaś mnie, że to jedyny sposób, by ją zmienić.
I zmieniła się.
Niewystarczająco.
Dzięki temu popchnięciu...
twoja misja wciąż może się udać.
Jak z Omahą.
I odkupi to, co stało się, zanim odeszłaś.
Zawsze chciałam dla ciebie tego, co najlepsze.
Hope przypomina ciebie w tym wieku.
Po to się nią zaopiekowałaś?
Była zagubiona.
Zła.
Potrzebowała przewodniczki.
Kogoś, kto w nią uwierzy.
Znam te emocje.
JESTEŚ TUTAJ MOST DUNN MEMORIAL
Dlaczego nie powiedziałaś mi o Kolonii Akademickiej czy Omaha?
Gdy się widziałyśmy?
Niepotrzebnie byś się rozkojarzyła.
A twoja misja stałaby się dużo cięższa.
Gdy pracuje się pod przykrywką tak długo...
łatwo się przywiązać. Zacierają się granice.
Jeśli chcesz za nią iść, nie zatrzymam cię.
A inni?
Podobno jednego znalazłaś. Kto to?
Na podstawie twojego opisu wnioskujemy, że to Silas Plaskett.
Jest niewinny. O niczym nie wie.
Przesłuchujemy go.
Milczy.
Nic nie powie, więc chcę odnaleźć innych.
Jeśli wiedzą za dużo albo...
jeśli wciąż chcą "uratować" dr. Bennetta czy Hope...
trzeba się nimi zająć.
Więc...
powiedz, ile o nas wiedzą?
O misji?
Jest z Armią.
ROCHESTER ZBĘDNI
Na północy będziesz bezpieczny.
MARTWI
UMRZEĆ NIC NIE BRAĆ
ŻADEN INNY CEL KARMIĆ
Po co to robisz?
Chcę tego, co macie.
Macie helikopter. Słyszałam go.
Macie ubrania, jedzenie i walczycie o ich zachowanie.
Gdy nic nie masz, bierzesz.
Musisz to zabrać. Musisz karmić!
To ty.
Widziałam twoje zdjęcie. Wiem, że to ty!
Mylisz się.
Jesteś Candice!
Nie jestem nią. Nie mogę nią być, bo ty nią jesteś.
Widzisz?
Nie uciekniesz. Nie ma lepszego miejsca.
Wiesz o tym.
Wyszłaś i musiałaś wrócić.
I znowu, i znowu.
Powinnaś była tyle zrobić na początku.
Wiele rzeczy.
Powinnaś była, Candice, ale nie mogłaś.
- Przestań. - Dlaczego nie?
Przestań, nie chcę cię zranić.
Chcę wyjść.
Dokąd?
Umrzesz.
Ktoś inny dostanie ubrania, jedzenie, zapasy, mięso.
Nie zmuszaj mnie, bym cię zabiła.
Powiedz mi, co tu robisz.
Co?
Co tu robisz, jeśli nie chcesz karmić?
Próbuję przeżyć.
Och, Candice.
Ty głupia suko.
Nie!
Nakarmiłaś.
Zostań.
To twój dom.
Teraz jest twój.
KOCHAM WAS.
JESTEM DUMNY Z PRACY. I WY BĄDŹCIE DUMNE.
TO POSTĘP.
Pomyśl, czego chcesz, Hope. Czego naprawdę chcesz.
Cieszę się, że się odezwałaś.
Miała pani rację.
Sama nie przetrwam.
Ale nie chcę, by to było tyle.
Może nie chcecie tego słyszeć, ale taka jest prawda.
Zdałam egzamin?
Mogę zobaczyć tatę?
Możesz nas nienawidzić.
Powinnaś.
Ale ktoś musi zrobić te złe rzeczy.
Niesiemy ten ciężar, by inni nie musieli.
Żeby wciąż istniało dobro.
Może pewnego dnia będzie istniało coś więcej.
Chcę zaoferować twojej siostrze i oficerowi Carlucciemu dom.
Bo nie mają już dokąd wrócić.
Teraz rozumiesz to zupełnie inaczej.
Chciałaś sprawdzić, czy za nią pójdę.
Czy ona i reszta mnie zmienili.
Cieszę się, że się myliłam.
Myślałam o Silasie.
O tym, co z nim zrobić.
Żadnych niedokończonych spraw, tak?
Mam tragiczne wieści w sprawie Kolonii Akademickiej.
Muszę to panu powiedzieć.
Ale mam też bardzo dobre wieści o pana rodzinie.
Hej.
Jak się czujesz?
Masz wstrząśnienie mózgu.
Słuchaj.
Możesz mnie nienawidzić.
Ale posłuchaj mnie.
Chcesz jeszcze zobaczyć Iris i Felixa?
Musimy się zgodzić co do jednego.
Zanim ich zostawiłyśmy,
wysłałam ich do osady niedaleko stąd.
Będą tam bezpieczni.
Że co?
Ale matce...
powiedziałam, że nic nie wiedzieli.
Jeśli ich znajdzie, będą bezpieczni.
Póki nie ujawnią tego, co wiedzą.
Co się wtedy stanie?
Armia dowie się, że złamałaś szyfr.
I wiedzieliście o rozkazie, by zabić Iris i Felixa,
jeśli byłoby trzeba.
I że pomimo to pozwoliłam im żyć.
Nie wiem, co się stanie.
Ale zabijałam bardziej niewinnych.
Masz mnie za idiotkę, co?
Kryjesz własny tyłek.
Wcale nie o to chodzi.
Czemu miałabym nie powiedzieć twojej matce, jak spieprzyłaś jej misję?
I rozwalić ci życia, jak ty rozwaliłaś moje?
Powiedziałam ci już.
Idź do niej,
a celem stanę się nie tylko ja, ale ty również.
Felix i Iris.
A nawet twój tata.
Jeśli powiesz im, co się nie udało.
Musisz go okłamać.
Nie mów mu, gdzie są.
Ani co wiesz.
Tylko wtedy będzie bezpieczny.
A ty i ja...
jesteśmy fragmentami wielkiej mozaiki.
Pionkami w grze, która będzie rozgrywana przez dekady.
Może wieki.
Ale to miejsce...
jest bezpieczne. Wszystkim tu dobrze.
Póki gramy według ich zasad i nie mieszamy.
To groźba?
To fakt. Myślałam, że zeszłej nocy to zrozumiałaś.
Nie, zrozumiałam, że chcę dożyć przyszłości.
Może pomóc ją tworzyć.
Ale nie będę z wami współpracować,
by to zrobić.
Wiedziałam, że nie przeżyję.
Nie miałam innego wyboru.
Już po północy. Wszystkiego najlepszego.
Obiecasz mi, że spróbujesz
zmrużyć oko?
Na chwilę?
Tylko jeśli i ty obiecasz.
Życz mi szczęścia.
Felix.
Felix?
Tak?
Dlaczego armia miałaby zatajać, co stało się w domu?
To nie ma sensu.
Fakt.
Nie ma.
Ciągle myślę o tych, którzy odeszli.
Przeżyliśmy tylko dlatego, że nas tam nie było.
Zaryzykowaliśmy.
Może dlatego wciąż żyjemy.
I tak odbijemy Hope i mojego tatę.
Zrobimy, co trzeba, nie zważając na ryzyko.
To świetnie, że rada pozwoliła nam tu zostać, ale...
nie możemy siedzieć bezczynnie. Zasady gry się zmieniły.
Armia je zmieniła.
Więc musimy się dostosować.
Wszystko zniszczyła wielka kolumna, która tamtędy przeszła.
Puści ją splądrowali?
Na to wygląda.
To nie byli puści.
To byłeś ty.
Zasłużyłeś na to.
Napisy: Marta Przepiórkowska lumna, która tamtędy przeszła.