W poprzednich odcinkach.
Nic wam nie zrobię.
Nie rozumiem.
Wabimy ich światłem, muzyką, wysadzamy i sprzątamy.
- Dokąd jedzie? - Do OB.
A co? Znasz tam kogoś?
Mam gdzieś to, jak usprawiedliwiasz kłamstwa.
Znajdź mi córkę.
- Myślałam, że... - Wiem.
Też tak sądziłem.
Obyśmy nie robili problemu.
Zabierz mnie do Iris i Felixa.
BRAMA 2 STOP
Huck zapłaci za to, co zrobiła mojemu wujkowi.
Daniel. Cofnij się. Przeobraża się.
Nie, wciąż oddycha.
Chyba... się budzi.
No i proszę.
Nie ruszaj się.
Masz złamaną rękę. Pomoc jest w drodze.
Tutaj!
Wygląda na to, że przeżyłaś.
Kto wie, jak długo płynęłaś tą rzeką.
Dobrze, że policja szybko działa.
Witamy w Omaha.
Powiesz, jak się nazywasz?
Oszczędzaj siły.
- Nazwiemy cię... - Sztabowa Mallick.
Indiro.
Kopę lat.
Co cię tu sprowadza?
Iris?
Hope?
Iris.
THE WALKING DEAD: NOWY ŚWIAT
Zawahałeś się.
Byli pierwsi.
Przez dziurę mogło wejść jeszcze kilku.
Powiem o tym Indirze.
Hope.
I Huck. Co one...?
Nie, spokojnie.
Gdy usłyszałam, pomyślałam...
Gdy cię teraz zobaczy...
- Nie. - Hej!
Może być ich więcej.
Musimy się mądrze zachować.
Wiem.
Musimy.
- Zostań. - Felix...
Nie wierzę, że tu jesteś.
Jest z tobą tata?
Nie. Tylko my.
Wymknęłam się z Huck.
Tata jest cały?
- Tak. - Hope?
- Felix? - Cześć.
No proszę.
Jak kiedyś.
Nie rozumiem.
Co Mallick robi tu z twoją przyjaciółką?
Nie wiem.
Wszystko w porządku?
- Wiele się wydarzyło. - Tak?
Obyś nie oznaczała kłopotów.
Spokojnie.
- Matka wie, że tu jesteś? - Nie.
I się nie dowie.
Chcę z nimi pogadać.
Sama.
W tym miejscu nie polała się krew od jego założenia.
Chcę, by tak zostało.
Tak jest.
Nazywasz się Jennifer?
Miło.
Co tu robisz, Jennifer?
Czego chcesz?
Chcemy,
żebyście z Iris z nami wrócili.
Chodźcie. Grady, idziesz ze mną. Tiga, pilnuj tyłu.
Otwieraj bramę.
Brama, Plaskett!
Grady, ruchy! Tiga, oczy do góry.
Szybciej! Ruchy!
Idziemy. Grady, bierz tego w klatce.
Webb, Tiga, wy macie przybłędy. Co z wami?
Ruchy!
A w ciebie co dziś wstąpiło?
Plaskett!
Wyłącz muzykę i szykuj sprzątanie.
- Przepraszam, ja... - Wisi mi to.
Jesteś nieobecny.
Jeśli nie chcesz skończyć po drugiej stronie,
zacznij uważać!
Nie.
Gdy skończymy,
idziesz ze mną.
O czym ty mówisz?
Po co mielibyśmy iść?
Nie musicie.
Podwieziemy was kawałek
i udacie, że znaleźliście ośrodek sami.
O co tu chodzi?
O bycie razem.
Chronienie was i taty.
- Podobno jest cały. - Bo jest.
Martwi się. I ja też.
Zrobi zadymę, jeśli was nie przywieziemy.
Mogą go zranić.
Zrobić coś gorszego.
Armia Republiki Obywatelskiej szuka was w domu opieki.
Ale nie twoja mama.
Była tutaj. Z żołnierzami.
To dlatego tu przyjechałaś?
Używasz Hope, by nas wywabić?
W porządku?
Nie wiem. Nie mogę...
Ona wie, że tu jestem.
Nie widzą nas.
Po prostu wie.
Wybacz, nie mogę tu zostać.
Dokąd idziesz?
Była tam kobieta z bronią.
To była twoja mama.
Nie ruszaj się.
Kręć się, a dłużej to zajmie.
HALF MOON NA ŻYWO
WRZESIEŃ 2003 KONCERT
Jesteś fanem?
Tata lubił muzykę.
Głównie rocka.
Ja wolałem riffy gitarowe.
Grasz?
Nie.
Słaba koordynacja.
Jak to się stało?
Czy muzyka ściąga tu ludzi?
Ludzi z ośrodka badawczego czy takich, którzy szukają armii.
Martw się wyłącznie o nieoddychających.
Niedługo dołączysz do ekipy w terenie.
Nie będziesz całe życie technicznym.
Jesteś za duży.
Dobra, zrób tak.
Dobrze.
Musisz ćwiczyć, inaczej nerwy źle się zagoją.
ITHACA NY FAJNE RZECZY POD ZIEMIĄ
PODZIEMNY OŚRODEK BADAWCZY ODWIEDZINY
Musicie udawać, że nie wiedzieliście, że jestem w armii.
Ani o księgach czy benzynie...
Nic wam nie będzie.
Mama was przyjmie.
Będziecie bezpieczni.
Bezpieczni.
To tylko jedno kłamstwo.
A co z Omaha?
To też tylko jedno kłamstwo?
Zaraz... Wiedzieliście?
Właśnie miałam wam powiedzieć.
Więc to prawda?
Wszyscy zginęli?
Kolonia Akademicka też.
Armia nie zmobilizowała się na tyle szybko, by je uratować.
A może sama to zrobiła.
- To była wielka grupa martwych. - Nie, wy ich zabiliście.
Puści to przykrywka.
Chcemy odbudować świat. Po co zabijać 100 000 ludzi?
Ty nam powiedz.
To szaleństwo.
Czy ty coś wiesz?
Nie mam na to dowodu.
Ale nie ma szans, że gdziekolwiek z nią pójdę.
- Nie. - Ej, dokąd idziecie?
Więcej przy niej nie powiem.
Tu nie chodzi o nią!
A o tatę. Nie chcesz go zobaczyć?
Pewnie, że chcę.
Ale tylko dureń wróci tam bez drogi powrotnej.
Hej. Ona ma rację.
Nie zrobimy tego.
A co z Silasem?
Co z nim?
Żyje.
Dostał posadę ubijacza martwych niedaleko stąd.
Zajęli się nim.
Dopilnowałam tego.
Jeśli z nami pójdziecie, jego też zobaczycie.
Wiedziałaś o tym?
Pierwsze słyszę.
- Bo ona kłamie! - To prawda!
Po prostu nie chciałam jeszcze bardziej komplikować spraw.
Chodźcie z nami. Zobaczycie.
Chcę z tobą pogadać.
Sama.
Hej.
Co z tobą?
Nie możesz tu być.
Co to za miejsce?
To tylko stara osłona myśliwska.
Nie, tu są leki z Republiki Obywatelskiej.
- Ktoś choruje? Czemu są ukryte? - Hej.
To nie ma z tobą nic wspólnego.
Zapomnij o tym.
Więc co to jest? Część pobocznego paktu?
Twoja mama powinna wiedzieć.
Wie.
To ja jestem chora.
Plaskett!
Wybierasz się dokądś?
Po prostu...
Chyba chciałeś nas zostawić.
- Wcale nie. - Tak.
Chciałeś.
Powiecie Dennisowi?
Nie. Wiesz, Plaskett...
tutaj...
sami rozwiązujemy sprawy.
Przejdę się.
Nie. Nie sama.
Minęło tylko kilka dni, ale...
wydajesz się jakaś starsza.
To ty jesteś starsza.
Nie wierzę, że ominęłam twoje urodziny.
To nic.
Tata włożył mi świeczkę w jajka.
Typowy tata.
Tak.
Pierwszy raz, odkąd przyjechałam, pochłonęła go praca.
Nic mu nie jest, pracuje z lekarzami z Portland i Omaha...
Są tacy jak on.
Zaczęłam rozumieć, co go w tym tak kręci.
Dlaczego to ważne.
Jest zadowolony?
Nie z armii, ale...
- Ma dziewczynę. - Co?
- Nie. - Serio.
Jest mądra. To naukowczyni.
Taki gość, Mason, mówi, że jest ważna.
Jaki Mason?
Taki koleś. Mamy razem kilka lekcji.
To nie tak.
Spotykasz facetów,
mówisz o dziewczynie taty...
Próbuję was zabrać,
żebyśmy podeszli do tego mądrze.
Mądrze byłoby, gdybyś tu została i razem uwolnilibyśmy tatę.
Jeśli tu zostanę, znajdą nas, nim kiwniemy palcem.
W ośrodku nie musimy się spieszyć,
możemy spokojnie coś zaplanować.
Będziemy więźniami.
Będziemy żyć.
Portland jest 4 300 km stąd.
Nie dotrzemy tam, jeśli będą nas gonić. Wiesz o tym.
Nasz dom zniknął.
Mamy tylko siebie.
Wiem.
Skąd wiedziałaś?
O domu?
Nie chcę o tym mówić.
Powiedz, że z nami wrócisz.
Hope.
Nie mogę.
Możesz.
I powinnaś.
Ale rozumiem.
Nie chcesz.
Słuchaj.
Muszę ci coś powiedzieć.
Nie. Nie będziemy...
Felix.
Leo i Hope nie wiedzą.
O czym?
Moja matka
wysłała ekipę na rekonesans
i coś...
poszło nie tak.
Stracili Willa.
Wiele dla ciebie znaczył.
- I nie mogę sobie nawet... - Więc milcz!
Jak się tu dostał?
Przyjdą. Będą mnie szukać.
I znajdą cię. Ugryzioną.
Ranną.
Będziesz daleko stąd. Nieumarła przemierzająca świat.
Felix!
Dziś cię nie zabiję.
Chciałem się przekonać, jakie to będzie uczucie.
Miłego spaceru, Jennifer.
- Ruchy. - Dokąd mnie zabieracie?
- Milcz! - To tu.
Co się stanie, jak nie wyjdzie?
Trudno.
Po co ma tu być, skoro będzie nam psuć robotę?
Musi się nauczyć.
Wal w to, co się rusza.
Ja pierdzielę.
Ilu leży? Dziewięciu? Dziesięciu?
W mniej niż dwie minuty. Prawie pobił twój rekord.
Za pierwszym razem powaliłem tuzin.
Jak coś, ledwo się na to zgodziłem.
- Co to za miejsce? - Nazywamy je paradą.
Ośrodek treningowy. Ćwiczymy tu refleks.
Jedz i zmykaj: ty zmykasz albo oni jedzą.
Teoretycznie, bo nie działają im żuchwy i nie mają zębów.
Dennis to zorganizował?
To nasza robota, ale on o tym wie.
Też chcemy się stąd urwać.
Ale nie w ten sposób.
Czemu niby tak ciężko pracujemy?
Jeśli się zaangażujesz, Dennis powie o tobie ludziom z góry.
I może oficjalnie awansujemy do treningu w armii.
Dlatego podkręciliśmy atmosferę.
Byliśmy gotowi cię ratować, ale...
sam sobie poradziłeś.
Jeśli będziesz nas chronił, by będziemy chronić ciebie.
Wszystko gra.
Nie żywisz urazy, nie?
Hej.
Gdzie się podziałeś?
Wiem, jak to brzmi, ale Percy właśnie wychodził ze zbrojowni.
Spójrz na to.
Było tu, gdy przyszedłem.
Co?
To Percy'ego.
Cholera.
Brama otwarta.
Szlag!
- Czekaj, dokąd idziesz? - On żyje.
Percy żyje, a jeśli mam rację, to szuka Huck.
Jeśli go nie powstrzymamy, zginiemy przez niego.
Plaskett.
Powiesz, dokąd się wybierałeś?
Wszyscy od czegoś uciekają.
Ekipa jest trudna.
A praca to... praca.
Ale to nie koniec.
Próbujemy się ochronić przed końcem.
Webba przyjęto na podstawowe szkolenie.
Jutro wyjeżdża.
Musisz się bardziej przyłożyć.
Chciałem znaleźć przyjaciół.
Wędrowaliśmy razem, nim nas rozdzielono.
Jedna osoba z tej grupy jest niebezpieczna.
To morderczyni.
A inni mogą tego nawet nie wiedzieć.
A może wiedzą.
Może się z tym uporali.
Nie znasz Huck.
Huck?
Mam gdzieś, co zrobiła.
Nie można się bać jakiejś żylety o imieniu Huck.
Nie mogę się poddać.
Nie mogę.
Możesz być częścią czegoś większego, tutaj.
Przyjaciele...
są pewnie silniejsi, niż sądzisz.
Chcesz ich znaleźć pośrodku niczego?
Jak miałoby to wyglądać?
Jak to zrobisz?
Nie zrobisz.
Ucieczka...
to poddanie się.
Rano musisz wstać. Prześpij się.
Zrobisz coś dla mnie?
Weź tę butelkę.
WÓDKA
Mam dość patrzenia.
Użyj jej do przemywania ręki.
Plaskett.
Można tu nawalić raz.
To był twój raz.
Hej!
Nie.
Tak, to ja.
- Nie. - Will?
Coś ty zrobił?
To bez sensu. Myślałam, że nie żyjesz.
Zmyliliśmy trop armii, by tak myśleli.
Próbowali mnie zabić.
Zabili Romano. Na mnie też polują.
Póki mam dostęp do dializy,
czuję się dobrze.
To nic takiego.
- Nikt nie wie, oprócz... - Mamy i brata.
Wkurza mnie to, że polegamy na armii, ale...
nie chcę, by traktowano mnie inaczej.
Jak ty teraz.
Wybacz. Po prostu...
Jesteś bardzo...
Więc czemu stamtąd uciekłeś?
Cóż...
Ja i moja przyjaciółka Hope mamy...
problemy.
Pogmatwało się.
Kiedyś wierzyłem, że moja mama i siostra
wciąż gdzieś tam żyją, ale...
to była głupia historyjka, pocieszałem się.
Co dzieje się z rzeczami po śmierci?
Rozpadają się na oryginalne związki chemiczne.
A gdy już wchłonie je ziemia, co dalej?
Odżywiają się nimi rośliny.
A te są pożywieniem dla owadów,
które jedzą ptaki lub inne zwierzęta.
Ta pierwotna rzecz jest częścią innych rzeczy.
Przetrwanie ich materii to nie dowód na to,
że ich świadomość żyje.
Więc?
Ja wierzę, że żyje.
Pójdę poszukać mamy.
Dzięki za dochowanie tajemnicy.
Myślę, że jesteś bardzo dzielna.
To chciałem powiedzieć wcześniej.
Porozmawiaj z przyjaciółką.
Może uda jej się... coś odgmatwać.
Podejrzewałem prawdę o Omaha.
Próbowali mnie zabić,
by ukryć to, co zrobili.
Nie chcieli mówić, póki nie zjawi się Hope.
Leo pomyślałby, że nie żyją.
Gówno prawda.
- To nie znaczy... - Jesteś ślepa?
Czy naprawdę głupia?
Gdyby armia zniszczyła Omaha,
matka by o tym wiedziała.
- I powiedziałaby mi. - Otwórz oczy.
Ona cię okłamuje.
Całe życie okłamywałaś ludzi dookoła.
I ona miałaby być inna?
Zaraz wschód. Znajdę Hope i wracamy.
Nie.
Żebyś powiedziała im o Willu?
O wszystkich nas?
Nie powiem.
Masz moje słowo.
Możesz mnie nienawidzić,
ale, chcąc nie chcąc,
jestem najbliższą ci osobą w Republice.
- Uważaj na siebie. - Opiekuj się nim.
Naprawdę to robimy?
To, co chcieli zrobić Willowi...
To znaczy, że armia serio...
Powinnaś była mi powiedzieć. To wszystko zmienia.
- Chciałam. - To czemu nie powiedziałaś?
Nie wiem.
Może powinnam była.
Ukrywasz coś jeszcze?
Będę tęsknić.
Uwolnimy stamtąd ciebie i tatę.
Obiecuję.
Każ mu się nie martwić,
bo u mnie wszystko gra.
Chciałabym.
Rozmawiałeś z Percym?
Dałem mu reprymendę.
Robił to, co chciałeś zrobić ty. Wiesz o tym?
Ja się wycofałem.
Cieszę się, że żyje, ale...
nie możemy tu zostać.
Już nie jest tu bezpiecznie.
Nie dla ciebie.
Huck musi milczeć.
Jeśli powie armii, wyda sama siebie.
Obie strony na tym przegrają.
Więcej cię nie stracę.
Poradzimy sobie z tym.
Niby jak?
Nawet nie wiem, jak uratować Hope i Leo.
- A Silas... - Silas?
- Też tam jest? - Huck mówiła coś o...
jakieś ubijalni?
Co?
To spore ryzyko.
Ale jeśli faktycznie tam jest...
może wiem, jak wszystkich uratować.
Wybacz.
Mogę wrócić później.
Nie, w porządku.
Wejdź.
Jak się trzymasz?
Zabiłem w życiu wielu zmienionych.
To proste.
Straciłem rachubę.
Ale człowieka? Nie.
Nigdy niczego tak bardzo nie pragnąłem.
Szukałeś sprawiedliwości.
Oboje posuniemy się dalej
niż większość osób, by ją odnaleźć.
Myślałam, że Hope też taka jest.
Źle, że Will ci przeszkodził?
Nie może żyć tak, jakby to, co zrobiła, nie miało znaczenia.
Ale powinienem był pomyśleć o reszcie.
O Willu...
Feliksie...
O tobie...
Percy.
Muszę...
Muszę iść.
Dziś oddajemy hołd części nas.
Części naszego Sojuszu Trojga.
Upadłemu miastu Omaha i Kolonii Akademickiej.
Tragedia, która spadła na nasze siostrzane miasto, to ogromna strata.
Przypomina nam o tym, jak cenne jest każde życie.
Jako wysłanniczka wojskowa Republiki Obywatelskiej w Omaha
odczułam tę stratę wyjątkowo mocno.
Głęboko.
Ale to nie czas na wahania.
Negowanie naszych rozwiązań.
Możemy wszystko stracić.
Jeśli Elton komuś powie...
Ktoś się dowie...
Nie.
Myśli, że to ja jestem chora.
Teraz tym bardziej musimy trzymać się razem.
Połączeni sojuszem.
Gratulację. Transport przyjedzie za dwie godziny.
Bo Republika Obywatelska i jej armia
jest na zawsze związana z wami, Portland, jak i wy z nami.
Dziś w imieniu generała Beale'a
przysięgam mieszkańcom Portland
i Republiki Obywatelskiej,
że te tragedie będą sygnałem ostrzegawczym dla naszej armii.
WYBACZ, WYNAGRODZIĆ CI TO?
By pewniej podejmować decyzje.
REWANŻ :) ?
Będziemy gotowi na walkę o przetrwanie.
O przetrwanie sojuszu
i przetrwanie ludzkości.
Modlimy się o pokój duszom, które straciliśmy,
i prosimy was, naszych sojuszników w Portland:
bądźcie silni, czujni
i niech Bóg wam błogosławi.
Jennifer. Hej. Oglądałaś?
Chyba nie byłam zestresowana.
Nawet jeśli, dobrze to ukryłaś.
Dobrze.
To były okropnie trudne trzy dni.
Wybacz, że nie byłam na twoim przywróceniu.
Wezwano mnie do Republiki
w ważnej sprawie do Kompleksu Zdrowia.
Wszystko załatwione. Może...?
Ile osób przeżyło w Omaha?
Masz ich nazwiska?
Podobno uratowano ich samolotami.
Wiesz, to są...
tajne informacje, poza dostępem sierżant sztabowej.
- Nie proszę oficjalnie. - Więc nie proś.
Dopiero co odzyskałaś to, co straciłaś
po okropnym błędzie.
Byłoby źle, gdyby ktoś pomyślał,
że nie wyciągnęłaś z tego wniosków.
Całe życie okłamywałaś ludzi dookoła.
I ona miałaby być inna?
Jestem gotowa.
Po co te rany?
Tratwa gotowa, ekipa czeka.
Miejmy to już za sobą.
Będę za tobą tęsknić.
Pamiętaj, że cię kocham.
Napisy: Marta Przepiórkowska dzi dookoła.