W poprzednich odcinkach.
Nie powiesz mu, co wiesz.
Ty coś wiesz. I mi nie mówisz.
Co powiedziała?
Zrobiła coś Iris i Felixowi?
Możesz mi zaufać?
Gdyby armia zniszczyła Omaha, matka by wiedziała.
Powiedziałaby mi.
Okłamuje cię.
To znaczy, że armia serio...
To wszystko zmienia.
- Co z Silasem? - Żyje.
Dostał posadę ubijacza martwych niedaleko stąd.
Jeśli tam jest,
może wiem, jak nas uratować.
Więc...
serio myślisz, że to się uda?
Tak. A ty?
Też.
Jak tam Hope?
W porządku? Niewiele powiedziałaś.
Tak, w porządku.
Jutro sam ją spytasz.
Hej.
Chyba jesteśmy blisko.
Powinno być za wzgórzem.
Za chwilę muzyka sprawi, że będzie ich tu pełno.
Przyda się plan ucieczki.
Zostanę tu i będę ich kierował do rowu.
A wy idźcie.
Potrzebujesz wsparcia, nie zostawię cię.
Wy z Willem zostańcie, my pójdziemy.
Wejdziemy, nawiążemy kontakt i wyjdziemy.
Jak coś, rozdzielimy się.
Mądrze i bezpiecznie. Tak jak nas uczyłeś.
- Chowajcie się, szukajcie cienia... - I uwaga na strażników. Dobra.
- Chodź. - Podejdź.
- Dobra. - Ruchy.
To samo, tylko dzień inny.
- Niech Silas to zrobi. - Pewnie.
Jego kolej.
Hej, Silas.
Ten zwykle sprawia kłopoty,
ale wbij i przekręć, powinno się udać.
Wystarczy nam.
Obierz.
Złóż z powrotem.
Obstawię północ, póki nie wróci.
Znajdziesz nas.
Hej.
Jeszcze nie.
Zaczekaj.
Co tu robicie?
Dobrze, że nic ci nie jest.
Hej, olbrzymie.
THE WALKING DEAD: NOWY ŚWIAT
Więc zginęli. Wszyscy?
Tak.
Mój wujek.
Tak mi przykro.
Odeszliśmy, ale nie sądziliśmy, że Kolonia zniknie.
- Zabrali Hope? - Tak, Huck jest z armii.
Cały czas z nami pogrywała.
W imieniu armii.
- Jesteśmy tu bezpieczni? - Tak.
Szef tego miejsca pojechał do ośrodka,
a inni rzadko tu przychodzą.
Dobrze mnie tu traktują,
więc może Hope i twojego tatę też.
Zniknęło całe miasto. Uniwersytet.
Jeśli mamy rację, armia jest winna ludobójstwa.
Jeśli ją macie.
Nie mamy dowodu,
ale wiemy, że są winni.
Ja to wiem.
Są winni. Nie mylimy się, nie tym razem.
Wiemy, jak wejść.
Will umie wyjść.
Tę część nazywają
terminalem dla pozostałości.
Stamtąd wywożą odpady medyczne.
Will mówi, że wasz szef...
- Dennis. - Ma do tego dostęp.
Kartę klucz.
Jutro ją weźmiesz,
pożyczysz wóz, pojedziesz tam.
Otworzysz nam drzwi dokładnie o 14.00.
Będziemy na ciebie czekać po drugiej stronie.
Potem pojedziemy prosto do Portland.
Portland?
Powiemy im, co się stało.
Ukryją nas.
Masz dwudziestominutowe okno.
Po dwóch kilometrach zauważy cię ochrona
i wezwą straż.
Jeśli nie podasz im oficjalnego powodu,
będą cię szukać.
A co, jeśli nie mogę?
Dopiero zaczynają mi ufać.
Jesteś naszą jedyną szansą.
- Powiem Dennisowi. - Co?
Pomógłby nam.
Nie.
Chce, żebyś tak myślał.
Jest wrogiem. Jednym z nich.
Rozumiem, ale nie jest taki jak Huck.
Ja po prostu...
Nie spodobałoby mu się, gdyby armia zrobiła
coś takiego.
Jeśli mu powiem...
Powiedz mu, a zginiemy.
To kłamcy. Przez nich nasza jedyna rodzina nie żyje.
Prosimy o wiele,
ale mamy mało czasu i nie zrobimy tego bez ciebie.
Wchodzisz w to?
TRYBUNA REPUBLIKI
ARMIA POCHYLI SIĘ NAD NADZOREM CYWILNYM
Przyda ci się.
Podrzucam rozkazy.
Marjorie parzy najlepszą kawę poza Gibruzzi's.
Od kiedy zaczęli podawać kawę?
Dzięki za tamto.
Mogłam od tego zacząć.
Dzięki nie tylko za wóz.
Ale za zaufanie.
Jesteśmy małżeństwem.
Tak.
Kiedyś zawsze wiedziałem, o czym myślisz.
Wystarczył jeden rzut oka.
Teraz...
muszę ci zaufać.
Teraz jest inaczej.
Wszystko.
Każda sprawa.
Wiedzieliśmy, że tak będzie.
Nadzór cywilny po 10 latach? To część paktu założycielskiego.
ARMIA WNOSI O OPÓŹNIENIE NADZORU
Tylko nikt nie wiedział, jak będzie wtedy wyglądał świat.
Moim zdaniem po wydarzeniach w Omaha wróciliśmy do początku.
Dlaczego rząd cywilny tak na nas naciska?
Nie ufają nam?
Powinni.
Zawsze były tarcia między wojskowymi a politykami, ale...
wszyscy się na to zgadzamy.
Tak.
To Silas.
- Zgodzi się. - Wygnaliśmy go.
Sam się wygnał.
Gdy usłyszałam, że się poddałeś...
- Mogli cię zabić... - Wiem.
Dałam ci odejść, bo tego chciałeś...
Nie dlatego...
Po prostu... o wiele prosisz.
Wiem.
Jesteś pewna, że to była armia? Wszyscy?
Na sto procent.
Musimy odbić Hope i tatę.
I ciebie.
Potrzebujemy cię.
Powiedz, że się zgadzasz.
Dobrze.
Wchodzisz w to?
Trochę podsłuchiwaliśmy.
Jutro, 14.00, terminal odpadów. Będę tam.
Dziękuję.
A teraz...
jeśli coś nam się stanie
i z jakiegoś powodu nas tam nie będzie, jedź.
Złapią cię, jeśli na nas poczekasz.
Nie martw się o nas.
Zadbaj o siebie.
Dobrze?
Dobra. Idźcie już.
- Dzięki. - Do jutra.
Narysowałam coś.
Hope.
Obudź się.
Co się dzieje?
Ekipa jedzie szukać Iris i Felixa.
Jadę z nimi. Pozwolili mi.
Nie możesz jechać. Miałam ci...
Już dobrze.
Wkurzyłem się, nie poddałem.
Opłaciło się to.
Willowi też.
Potencjał rozwoju tej dziedziny jest zaskakujący.
Potencjał to mało powiedziane.
Więc nie potencjał.
Przebieg.
Hope! Świeży umysł, którego nam było trzeba.
Ja do taty, ale mogę...
Hej.
- Wszystko gra? - Tak.
Próbuję dowiedzieć się czegoś o Feliksie i Iris,
ale profesor Ellis zadzwonił i...
Mam kłopoty?
Nie.
Wejdź.
Nie gniewaj się,
ale postanowiłem zaimprowizować poza moją dziedziną badań
i sprawdzić twoją teorię
w badaniach twojego taty nad rozkładem.
I...
WPŁYW CLO2 NA CANDIDA ALBICANS
Zadziałałoby?
Spróbuj zrobić z tego stwierdzenie.
To dr Amanda Siegel,
jedna z najsłynniejszych mykolożek.
Tata i dr Ellis mnie wtajemniczyli,
a ja zaprosiłam ją do współpracy z myślą,
że złapiemy coś na wspólną wędkę.
I się udało.
Wyodrębniliśmy trzy szczepy drożdży, które,
z dodatkowym wzmocnieniem,
mogą znacząco przyspieszyć rozkład ciał.
Trzeba jeszcze wiele zrobić,
ale to właśnie taka iskra rozświetli ścieżkę do nowego świata,
w którym umarli nie będą już zagrożeniem.
Bądź z siebie dumna.
Jest jeszcze wcześnie, ale to może być coś.
Mogę państwa na chwilę przeprosić? Muszę porozmawiać z tatą.
To nie najlepsza pora na nowe odkrycie.
Widziałam się z Iris.
Co?
Huck mnie do niej zabrała.
Są tam też Felix i Will. Nie są daleko stąd.
Ty...
Wiele przemilczałam.
Oddacie się w ręce armii?
Tak. Ja i Felix.
Czemu nie ty i Percy?
Nie jesteśmy priorytetem.
- Lepiej zostać na zewnątrz. - Fakt.
Przyjdziemy z południa.
Więc nie miniemy waszego terenu.
Ale dobrowolne poddanie się wzbudzi podejrzenia.
A gdybyśmy was zaprowadzili? Że niby was znaleźliśmy?
To byłoby mniej podejrzane.
I pokazalibyśmy armii, że szanujemy umowę.
Zrobiłabyś to?
Pewnie, ale martwię się o was.
Ucieczka to ryzyko,
a twoja siostra nie była do niej zbyt chętna.
A potem poznała prawdę.
To moja siostra. Pójdzie z nami.
Gdy uciekną,
zgarną mnie, Eltona i Percy'ego.
Ukryjemy się
może w podziemnym markecie, o którym wspomniałeś.
Gdy sprawa przycichnie, pojedziemy za zachód.
W armii nic nigdy nie przycicha.
Nikt ze środka wam nie pomoże.
Will i ja wymyśliliśmy,
jak mogą nadać wiadomość przy zmianie planu.
Przesyłką.
Jak?
Mówiłaś, że zapasy z armii przychodzą po południu.
W pierwszą środę miesiąca.
To jutro.
Jeśli się uda, przestaniemy wam zawadzać.
Nie było nam aż tak źle.
Zobaczysz Hope.
Na pewno chcecie to zrobić?
Możecie wiele stracić.
Niech oni coś stracą.
Zrobię wszystko, by tak się stało.
- Gotowi? - Prawie.
Gdy Indira nas przekaże, zabiorą nam broń.
Więc chciałam ci to oddać.
Dzięki niemu przeżyłam.
Czułam się odważna, silna.
Już taka byłaś.
Był tym, czego potrzebowałaś.
Teraz będzie tym, czego ty potrzebujesz.
Dzięki.
Hej.
Gość, który zabił Romano i próbował ciebie, ma jakieś imię?
Pytam dla kolegi.
Mądrze i bezpiecznie.
Wejdziesz i wyjdziesz.
- Już raz myślałem, że cię straciłem. - Spokojnie, to nie jest pożegnanie.
Na pewno nie mogę iść z tobą?
Ucieknę ze środka, mam do tego talent.
Powiem, że jestem z uniwersytetu.
- Albo... - Nie możemy ryzykować.
Ty nie możesz. Zobaczymy się po drugiej stronie.
Już pora.
Proszę, to na nadgarstki.
Potem was zwiążemy i zasłonimy wam oczy.
To w drogę.
Więc...
Ty i Iris, co?
Fajnie.
Tak. A ty i Asha? Coś się dzieje?
Co? Że niby...?
Myślisz, że...? Nie.
Nie ma mowy. W sensie...
Jutro wyjeżdżamy, ona ma wiele na głowie.
Nie mógłbym nawet...
To posrane.
Tak.
A nasze życie niby miało się liczyć.
Sądziłem, że to robimy.
Ja też.
No co?
Czemu wszyscy tak na mnie patrzą?
Wartownicy?
Nie do końca.
Co ty tu robisz?
Jesteśmy przy punkcie kontrolnym, może przyjść patrol.
Idź stąd.
- Wiem. - Natychmiast.
Umiem kraść, otwierać zamki, pomogę wam.
Nie. Jeśli cię zobaczą, to koniec.
Chcesz nam pomóc czy zabić Huck?
Chcę...
Tak, chcę, by umarła.
Ale w inny sposób.
- Nie ryzykując wasze życie. - A jak?
Udając Eltona?
Jeśli się zgodzicie, zrobię cokolwiek.
Zabiję setkę tych gnoi, mam to gdzieś.
Zrobię wszystko, byś była bezpieczna.
A co potem? Co się z tobą stanie?
Potem...
skończę to, co zaplanowałem.
I postaram się przeżyć.
I znów cię znajdę.
Przykro mi, ale nie możemy ryzykować.
Za późno. Jadą.
Bierz linę, ja wezmę opaski.
Cholera.
Indira mówi, że znalazła ich wczoraj.
Wersje wydarzeń się pokrywają. Przesłuchujemy ich osobno.
Żadnych widocznych nieścisłości.
Poślij po sierżant sztabową Mallick.
Tak jest.
DANE EPIDEMIOLOGICZNE
WIADOMOŚCI
Sierżant sztabowa.
Podpułkowniczka pani szuka.
Cześć, Iris.
Oficer Carlucci.
I Elton Ortiz, tak?
To pani nas tu trzyma?
Byłoby niegrzecznie, gdybym nie wstąpiła.
Przywitać się.
Za wami niezła podróż.
Ponad 1500 niebezpiecznych kilometrów.
Tylko po to, by złapały was Obrzeża.
Pewnie was to zmartwiło.
Mieliśmy ostrza przy szyi.
Myśleliśmy, że to koniec.
Wyjęliśmy mapę, którą dałaś siostrom.
Powiedzieliśmy, że szukamy ośrodka badawczego.
I oto jesteśmy.
Minęło ponad dziesięć godzin.
Tak. Zjedlibyśmy coś.
Jak kostka, oficerze? Mogę mówić po imieniu?
Oczywiście.
Pewnie dziwnie jest być po drugiej stronie przesłuchania.
Obejrzyjmy ją.
Świeżo zabandażowana.
Tak.
Pomogli w tym ludzie Indiry?
Indiry?
To ich liderka.
Nie.
Zanim znaleźliśmy Eltona,
zatrzymaliśmy się w domu opieki, niedaleko.
Miejsce było zaopatrzone.
To był fart.
Czy to koniec?
Chcę zobaczyć tatę.
Na pewno.
To proces.
W końcu ich znalazłaś, co?
Po to mnie wezwałaś?
Zostawiłaś ich w miejscu, gdzie było zaopatrzenie medyczne?
Tak.
A co?
Mówiłaś, że nie stanowią zagrożenia. Wciąż tak sądzisz?
Nie ucieszy ich to, kim jestem.
I że sfałszowałam wiadomości od taty.
Ale gdy zrozumieją, że Hope tu jest...
i że nie mają już domu...
spojrzą na to z innej perspektywy.
Musimy ich obserwować.
Zaskarbić sobie ich zaufanie.
Zaufanie między ludźmi jest najważniejsze. Zgodzisz się?
Oczywiście.
Kapralka Pierce twierdzi, że byłaś w moim biurze.
Chciałam wiedzieć, czy zjemy lunch.
Miałaś propozycję?
Zabrali nasz dom.
Odebrali nam wybór.
Wyobrażam sobie naszą ucieczkę do miejsca, gdzie są Iris i Felix.
To miejsce jest więzieniem.
Tak.
Ale...
co, jeśli jest też przyszłością?
Nie mam na myśli armii, ale...
Badacze, badania.
Nawet jeśli moglibyśmy uciec, sądzisz...?
Jesteś tu.
Tak.
Wszystko wyjaśnię.
Tak?
Mam pytanie.
Wal.
Grupa pustych wpadła do rowu.
Tak. Tiga to zgłosił.
Poturbowali się od upadku.
Pomyślałem, że ich posprzątam.
Zadasz jakieś pytanie?
Tak.
Mógłbym wziąć wóz, by zaciągnąć ich
na wysypisko?
Umiesz prowadzić?
Wujek mnie nauczył.
No tak.
Otwórz kartą i zwróć wóz przed 15.00.
Dobrze.
- Plaskett? - Tak?
Dobrze ostatnio pracowałeś.
Będzie trudniej w deszczu
i latem, gdy przyjdą nowi rekruci, ale...
do tego czasu się oswoisz.
Dzięki.
Cieszę się, że razem zjemy. Niedługo znów wyjeżdżam.
W oficjalnej sprawie z generałem Beale'em.
Ach tak?
Wybacz moje pytania.
O Omaha.
Jestem tylko...
zmęczona.
Wykańcza mnie ten ciężar.
Może
tak długie działanie pod przykrywką odcisnęło na mnie piętno.
Tajemnice...
Okłamywanie wszystkich dzień po dniu.
Wyobrażam to sobie.
Wiem, że czasem bywam dla ciebie szorstka.
Mam nadzieję, że przy swoim dziecku
zrozumiesz, co poświęciłabyś, by je chronić,
by je wzmocnić.
Żeby umiało zrobić koszmarnie trudne rzeczy,
by ochronić świat przed samym sobą.
Wiesz...
Pamiętasz lato na Block Island?
Miałaś cztery lata, może pięć.
Jadałyśmy we włoskiej knajpce na plaży.
Brałaś spaghetti po bolońsku i cała się brudziłaś.
A po obiedzie brałam cię na ręce i niosłam do oceanu,
by cię...
umyć.
Taka nasza tradycja.
Nie pamiętam.
Szkoda.
Też żałuję.
Byłaś taka delikatna, ufna.
Nie mogłam znieść myśli, że ktoś by to w tobie zniszczył.
Więc...
Wrzućmy makaron, zanim zacznie kipieć.
Zaraz. Mamy odejść w tym momencie?
Czemu dziś? Czemu o 14.00?
Wtedy jest zmiana warty.
Will wszystko zaplanował.
Tylko tak wyjdziemy niezauważeni.
Ale jeśli się nie uda,
wrócę i będę was krył.
Poza tym o tej porze Silas będzie na terminalu odpadów.
- Zaraz, byliście z Silasem? - Tak.
- Pójdzie z nami. - Do Portland jest daleko.
To niebezpieczne.
Dotarliśmy tu, to tam też.
Muszą wiedzieć, co zrobił ich sojusznik.
Jeśli nas złapią, mogą nas zabić.
Was wszystkich.
Chcą, byście, ty i Hope, pracowali na rzecz przyszłości.
Jeśli nas złapią, wykorzystacie to, by zapewnić nam bezpieczeństwo.
To największa szansa,
i na razie jedyna, by znów być rodziną na naszych warunkach.
Tego właśnie chcesz?
Mówiłeś, że chodzi o podejmowanie własnych decyzji.
Na razie to jedyny wybór, jaki mamy.
Muszę się pożegnać z Lylą.
Może pójdzie z nami.
Lyla to...
Jedyna osoba poza nami, której można ufać.
Porozmawiam z nią.
Nie pakujesz się?
Nie mam wiele rzeczy.
Mama nie cieszy się z powodu Percy'ego.
A Will, że pozwoliłem mu odejść.
Czemu to zrobiłeś?
Każdy ma własne wybory.
Ten był jego. A ja wybrałem zostać z Willem.
I z kimś, kto był ze mną szczery.
Kto sprawił, że wszystko wydało się mniej...
przytłaczające. Tak sądzę.
Zrymowało się.
Chora jest mama.
Nie ja.
Okłamałam cię.
- Dlaczego? - By ochronić jej tajemnicę.
Niektórzy tutaj
mają inny pomysł na zarządzanie tym miejscem.
Jeśli Brody czy ktoś inny
dowiedzieliby się o umowie mamy z armią,
zbuntowaliby się.
Ona jedyna trzyma nas razem.
Przepraszam.
Obiecaj, że o tym nie powiesz.
Będzie z nią dobrze?
Póki armia zaopatrza ją w potrzebne leki.
Może to wielki bałagan.
I nie da się tego uniknąć. Jesteśmy głupi, jeśli tak sądzimy.
Jeśli ci to pomoże,
zrozumiałem, że ja stale jestem głupi.
Chyba... powinienem się już zbierać.
Hej.
Miło było cię poznać.
I ciebie też.
- Terry, wybacz. - W porządku?
Widziałeś dr Belshaw? Gabinet pusty.
Z godzinę temu była w laboratorium.
- Prosto i na prawo. - Dobrze.
Musimy pogadać.
- Co ty tu robisz? - No już.
To sprawa życia i śmierci.
Proszę.
TERMINAL ODPADÓW
Masz mniej niż minutę, by to wyjaśnić.
Nie wiem, co Hope powiedziała ci o Omaha i Kolonii.
Ale to są zakodowane wiadomości armii.
To ona sprowadziła tam pustych.
O czym ty mówisz?
Widzisz te litery i numery? Nie należą do kodu armii.
To kodowanie uczestników badań.
Nie wiem, jak to połączyć,
ale niektórzy zabici z Kolonii używani są do badań.
Badań, które wciąż się tu prowadzi.
Pomóż mi odkryć, co się dzieje
i kto w tym siedzi.
Powstrzymamy to.
Stać! Ręce do góry.
Rusz się, a strzelę.
Dostałam nowego uczestnika?
Jak pani prosiła. Z Republiki Obywatelskiej.
Mężczyzna.
Ma 24 lata. Zdrowy.
To żołnierz.
Dać mu leki uspokajające, a my określimy parametry.
Wiem, że to moja ostatnia szansa na powodzenie.
Proszę zapewnić podpułkowniczkę,
że tak będzie.
Podpułkowniczkę
wezwano na czas nieokreślony do Republiki.
Odpowiada pani przede mną do odwołania.
Napisy: Marta Przepiórkowska odwołania.