W poprzednich odcinkach.
Nie upilnowała pani badania, skłamała.
Opowiedzmy się.
Nie mam wyboru.
Głosujemy wotum nieufności.
- Tata? - Generał Beale.
- Zniszczą Portland. - Za pomocą gazu z ośrodka.
I pustych dla przykrywki.
Nie chodzi o ratowanie Portland i ucieczkę.
Uratujmy naukowców i ich badania.
Weźmiemy je i kontynuujemy.
DWA LATA WCZEŚNIEJ
Indira!
Cześć.
Zróbcie sobie przerwę.
Podpułkowniczko.
Co pani myśli?
Właśnie takiego wykończenia potrzebował ośrodek.
Poprosiliśmy o coś,
co będzie przypominać, po co tu jesteśmy i co ryzykujemy.
Co przetrwa, by cieszyć następne pokolenia.
To niesamowite.
Dziękuję.
Miło to słyszeć.
O co chodzi?
Chodzi o nasz pakt o nieagresji.
Niech pani obieca, że będzie obowiązywał, gdy odejdę.
Wybierasz się gdzieś?
Nie gdzieś.
Raczej kiedy. Chodzi o nerki.
Zostało mi niewiele czasu.
Matka umarła na nerki, gdy byłam mała.
Ignoruję sygnały od miesięcy, ale...
dłużej już nie mogę.
Mamy tu masę lekarzy.
Leki, sprzęt do dializy.
To miłe.
Ale nie przedłożę zdrowia nad interesy wspólnoty.
Czy twoje przeżycie nie leży w jej interesie?
Nie proszę o nic w zamian.
Co pani zyska?
Spokój ducha.
Oszczędzę twojej rodzinie tragedii,
której doświadczyłyśmy z Jennifer po śmierci męża.
A ty oszczędzisz mi niepewności
co do negocjacji z gorszymi następcami.
Ich umiejętności plastycznie nie umywają się do twoich.
Nikt nie musi wiedzieć.
To nasz sekret. Żadnych zobowiązań.
Co ty na to?
DZIŚ
Naszym celem jest odkryć, jak wyleczyć planetę.
Nie dla nas, ale może dla dzieci. Albo dzieci dzieci.
Możemy im to dać.
Jesteśmy im to winni, ale nie tu.
Nie z tymi przełożonymi.
Ale jak?
Nie pozwolą nam odejść.
Nie. Tego możecie być pewni.
Mówisz o ucieczce?
Już o niej nie mówię.
Plan jest wcielany.
Pomogą nam z zewnątrz
i użyjemy protokołów armii przeciwko niej.
Nawet jeśli się gdzieś schronimy, jak przeżyjemy?
Co z badaniami?
Wiem, że to wielkie ryzyko.
Nie znam odpowiedzi.
Ale nie możemy zostać.
Dr Belshaw nie zginęła w wypadku.
Zamordowali ją
tak jak dr. Abbotta.
Jak mojego ochroniarza.
- Ale... - Są winni ludobójstwa.
I zrobią to znowu. Mamy dowód.
Zostając, przyczynimy się do tego.
Lub nas zabiją.
Chcemy powstrzymać potwory
i uratować ludzi od tego losu.
Ale najpierw uratujmy przed tym siebie.
Muszę wiedzieć. Jesteście ze mną?
THE WALKING DEAD: NOWY ŚWIAT
BOMBA
Oby wystarczyło.
Oby.
Powinnam patrolować.
Nie mogę zaryzykować kolejnej wizyty.
Jadis może połączyć kropki i odkryć wasz udział.
Twój udział.
Wiem.
Wiem, co się stanie, gdy to odkryje.
A jak nie?
Wymyślimy, co potem...
potem.
Przepraszam.
Oboje mamy coś na sumieniu.
Ale nieważne, co się stanie,
nie żałuję ani jednej wspólnej chwili.
Powtórzę.
Nie wysłałam cię tu, bo to mój mąż.
- Zrobiłam to, bo... - To dobry gość.
Zrozumiałem.
Możesz mnie nienawidzić, ale musisz mi zaufać.
Nie masz wyboru.
Jedziemy.
- Hej. - Hej.
Prawie wszystko spakowane.
Dobrze. Kamery na północnej klatce wciąż nie działają.
Percy bierze resztę toreb.
Dobrze.
Świetnie.
Co jest?
Dotarło to do mnie.
Wszyscy zawierzają nam swoje życie.
Wiem, że według ciebie lepiej wziąć benzynę i ratować Portland.
Z uratowaniem stąd ludzi
wiele może pójść nie tak.
Ale nam się uda.
Zrobimy to, co trzeba,
by wygrać.
Jeśli pójdzie po naszej myśli, wystarczy czasu,
by wszystkich uratować.
Umieścić was w bezpiecznym miejscu.
A ty?
Jeśli się uda, co z tobą?
Jeśli dotrę do RO,
powiem rządowi, co zrobiła armia.
Prawie mnie wczoraj nabrałaś.
- Zmusiła mnie do tego. - Lyla...
sama zawiniła.
Gdyby miał ją zabić ktoś inny...
chciałbym to być ja.
Nie. Wcale nie.
Jak unikniesz śmierci z rąk armii?
Ten pusty, który zabił Lylę...
Jestem prawie pewna, że to żołnierz z Omaha,
który chciał donieść.
Pewnie jest ich więcej.
Podziemie pomoże mi do nich dotrzeć.
Nie będzie łatwo, ale...
spróbuję.
Kto wie?
Może ja i Dennis...
znów spróbujemy.
Weźcie to.
Czekajcie na znak.
Będą czekać na zewnątrz?
Dennis i Silas właśnie jadą
przekazać plan ludziom Indiry.
Gdy dadzą znać, że dołączają,
ruszamy.
Co powiedziałeś?
Grady'emu, Tidze... Ile wiedzą?
Nic.
Kazałem im zostać, trzymać dystans,
wabić umarłych do ubijalni.
Od teraz składają raport stacji w Binghamton.
Nie wytłumaczyłeś?
Dzięki temu będą bezpieczniejsi, gdy ich złapią.
Wiedziałeś, co zrobili w Omaha, i nic nie powiedziałeś.
Należysz do nich.
Ty i twoja żona.
Zabiła ludzi i zrzuciła to na mnie.
"Taka praca?"
Świat był gówniany,
a armia była najlepszą szansą, by go naprawić.
Warto było za to umierać i zabijać.
W armii mówią ci, że to, co robisz,
jest dla dobra ogółu. Że to, co robisz...
zapewni przyszłość na 500 lat.
Idziesz tam, nie wiedząc, kim jesteś.
Tracisz dystans.
Tracisz siebie.
Istnieje dobro i zło, Dennis.
Nie.
Nie istnieje.
Już od dawna.
Prowadziłeś mnie tą drogą.
Nie.
Zmierzałeś donikąd.
Jak ja.
Kryj się.
Mogą być ich setki.
Poczekamy, aż przejdą.
Nie mamy czasu.
Ani wyboru. Czekamy.
Jennifer.
Obiecałaś wczoraj, że mnie wtajemniczysz.
O co chodzi?
W końcu uruchomiliśmy niektóre z kamer
po ostatniej awarii prądu.
Raport diagnostyczny z ostatniej godziny.
Pokazuje aktywność kart kluczy.
Zużycie wody i energii w labach spadło prawie do zera.
Dane mogą być sfałszowane po awarii.
Albo dr Bennett nie trzyma języka za zębami.
Według psychologicznego profilu
zrobi wszystko w obronie rodziny.
Może twoja matka się w tym pomyliła
lub w grę wchodzą inne zmienne.
Nie naraziłby dziewczynek.
Mam powęszyć?
Za późno.
Jeśli mam rację, a zwykle mam, trzeba
powstrzymać pleśń przed namnażaniem.
Pokazać Bennettowi, co stanie się z córkami,
jeśli się zbuntuje.
Pułkowniku!
Na pana znak.
Idziemy.
Nie chciałem go zostawić.
Ale...
wiedziałem, że gdy zobaczą nas razem...
Być może nas widzieli.
Nawet na pewno.
Tak mi przykro.
Twój syn nie żyje, bo ja...
Był tam z mojej winy.
Nie, to nieprawda.
Byłam umierająca.
Podpułkowniczka Kublek zaproponowała mi leczenie,
żebym przeżyła.
Byłam zbyt samolubna...
zbyt przerażona, by...
stracić...
życie i wspólnotę.
Moje dzieci.
Dev zmarł, bo pomagał mi zdobyć leki.
Leki, które brałam, żebym...
mogła decydować w sprawach, do których nie miałam już praw.
Dałam armii władzę nad moim życiem.
I z powodu tej decyzji...
zabili mojego syna.
A teraz możemy stracić wszystko.
Indiro...
Musimy założyć, że armia wie o wtargnięciu mojego syna.
I że nasz pakt o nieagresji jest nieważny.
Problemy narastają.
Wszyscy wiemy, do czego są zdolni.
Nie jesteśmy tu bezpieczni.
Żadne z nas nie jest.
Musimy odejść.
Zabierzemy, co się da.
Udamy się na przystanek przy Cornell i w drogę.
Powiadom resztę.
I...
przekaż, że gdy tylko będziemy bezpieczni,
ustąpię ze stanowiska.
Indiro...
Ja...
Moje kondolencje.
- Jeśli mogę coś zrobić... - Dzięki, ale...
chyba nie.
Dev był do ciebie podobny.
Wszystko kwestionował.
Też próbował się w tym połapać.
Ciekawe, czy w końcu...
mu się udało.
Może niektórzy potrzebują
zmierzyć się z końcem...
by zrozumieć.
Felix. Hope.
Iris. Słyszycie?
Pora zaczynać.
Już.
Jadis i uzbrojeni żołnierze do was idą.
Zgarną was.
Musicie uciekać.
Idźcie do rendez-vous 1.
Will i Elton milczą.
Posłuchaj. Nie ma czasu.
Nie możemy czekać, musimy ruszać.
Pomogę, jak mogę, ale jeśli ma się udać...
zacznijcie teraz.
Hej. Uda się.
Znajdź Felixa i tatę. Zbierz wszystkich.
Zaraz przyjdę.
Pusto.
Wszędzie pusto.
Zrozumiano.
Tak jak sądziliśmy.
Bennetta nie ma w sali, Carlucci opuścił miejsce pracy.
Rozpocznij protokół ćwiczeniowy ewakuacji
dla cywili z ośrodka.
To ich wykurzy?
Nie.
Powie mi, jak głęboko siedzi pleśń.
Oto przymusowa ćwiczebna ewakuacja. Prosimy udać się do wyjścia.
Oto przymusowa ćwiczebna ewakuacja...
Spotkamy się w środku.
Wszystko gra?
Reszta już weszła.
Hope?
- Czy...? - Przyjdzie.
Chodźmy.
Oto przymusowa ćwiczebna ewakuacja. Prosimy udać się do wyjścia.
Mason.
Hej!
Co jest?
Weź Iana albo kogoś, komu ufasz,
i każ mu podpisać kartę ewakuacyjną. I chodź ze mną.
Musisz mi zaufać, dobrze?
Proszę.
Powiedz, co się dzieje.
Sprawa życia i śmierci.
Ciągle czekam na ostateczne dane z Transportu 3.
To wszyscy zgłoszeni do ewakuacji.
Ani śladu Bennettów.
Ani naukowców czy ich ochroniarzy.
To pewnie błąd.
Naiwniaku.
Teraz wiemy, że to wykracza poza Bennettów.
Ogłaszam lockdown ośrodka.
Zamknąć drzwi, okna i wentylację.
Potem przeszukajcie każdy centymetr kwadratowy.
Wszystkie budynki, skrzydła, pokoje.
Aż ich znajdziecie.
Coś jest nie tak.
Miała tu być.
Zostań z resztą.
Znajdę Hope.
Jestem!
Hope.
Co jest?
Nie ma innej opcji.
- Plan bez ciebie nie zadziała. - Ej!
Zapraszamy do nas.
Hope?
Hope!
Porucznik Newton.
Nie ma zasięgu.
Stokes prosi o raport.
Są w jednostce kontroli biologicznej.
Zamknęli się. Nie wyjdą i nikt nie wejdzie.
Ale słyszymy ich przez ścianę.
Są tam.
To czemu my nie?
Drzwi są zbyt grube
i zamknięte na głucho przez lockdown.
Nie przebijemy się.
Czekamy na reboot systemu, by nadpisał lockdown.
Ile to zajmie?
Ze dwie godziny.
Przekażę jej.
Powiedziałem Willowi, że nie będę robił głupot.
Nie mieliśmy wyboru.
A to niby nie jest wybór?
Wybrałeś, że dasz mi życie,
a ja, że je wykorzystam.
Już to zrobiłeś. Wiesz o tym.
Wrócisz do Willa,
a potem zaczniesz żyć na własną rękę.
I ty też.
Szkło jednokierunkowe.
Widzimy ich, ale oni nas nie.
Co się dzieje?
Co one tu robią?
Hope, powiedz mi, co się dzieje. Proszę.
Powiedz coś.
Armia jest inna, niż myślisz.
Zrobiła okropne rzeczy.
Jakie rzeczy?
Nie może być aż tak źle.
Ojciec by wiedział.
Po to mnie wzięłaś?
- Przez ojca? - Nie miałam wyboru.
Wykorzystamy cię, by zdobyć,
co chcemy, i cię wypuścimy.
A czego chcecie?
I co, jeśli tego nie dostaniecie?
Nakarmicie ich mną?
Nikt cię nie skrzywdzi.
Obiecuję.
Rozumiem.
Daj znać, jak będzie update z serwera.
Co jest?
Chce rozmawiać z twoją matką.
Według niego nie wszystko dzieje się tu oficjalnie.
Tak?
Na przykład?
Wygląda na to, że twoja matka dostarczała zapasy leków armii
liderce Obrzeży.
Co?
Teraz stali się zagrożeniem dla bezpieczeństwa ośrodka
i bezpieczeństwa Republiki.
Mówi, że intruz postrzelony niedawno,
którego nie zidentyfikowaliśmy,
to syn Indiry.
Mówi, że ona i jej wspólnota
współpracują z Bennettami.
Ukrywali ich
i podrzucili do ośrodka,
by wszyscy razem uciekli.
Na pewno
można mu zaufać?
Ekipa sierżanta Millsa zaraz się nimi zajmie.
Nie będzie śledztwa?
Trwa za długo. I naraża nas na szkody. Więc nie.
Według zasad armii przy takim zagrożeniu
należy usunąć wszystkie formy kontaktu.
Natychmiast.
Wyobrażam sobie przyszłość.
Z Felixem.
Jesteśmy starzy.
Mamy piękną rodzinę.
Po to żyję.
Wszystko, co robię, ma to na celu.
Może przez to jestem samolubny.
Ale nie robię nic złego.
Zrobiłaś to, by żyć dla syna.
Dla rodziny.
To również nic złego.
Indiro.
Robin.
Brody.
Wyjechał. Skierował się na wschód.
Gadał o naprawieniu stosunków z armią.
Ruchy.
Tam.
Maszeruj.
Rzuć torbę.
Do reszty.
Przy wejściu zniszczyliśmy wasz mur.
Ale nie będzie już wam potrzebny.
Mam update, o który pani prosiła.
Wiesz, co zrobiłeś?
Twojej wspólnocie?
- Przez ciebie zginą. - I tak zginą.
Indira dogadała się, by przeżyć.
A ja nie mogę?
Mogę na ciebie donieść.
Powinienem.
Grasz dla obu drużyn.
Mnie też chcesz zabić?
Obiecaj mi miejsce w RO,
a będę siedział cicho.
Nie mogę.
Rozumiem.
Masz czas do powrotu Stokes, by wymyślić,
jak to zrobić.
Na kolana.
Proszę.
Chcę porozmawiać z Kublek.
I co?
Dogadamy się czy nie?
Zegar tyka.
Inaczej umrzesz.
Cofnąć się.
Coś ty zrobiła?
Był knującą szmirą.
Mówił, że stoimy za tym, co stało się w Omaha.
I że jeśli nie wyślemy go do RO,
powie o tym wszystkim.
Skąd o tym wiedział?
Nie wiem. Ale tacy jak on grożą
naszemu bezpieczeństwu.
Kto wie, może drań kłamał na temat Indiry?
Chciał wyrównać z nią rachunki.
Nie.
Ona również jest zagrożeniem.
Sierżancie Mills. Podaj mi liderkę, chcę z nią pomówić.
Proszę.
Ktokolwiek tam jest...
wycofajcie żołnierzy.
Zabierzcie mnie.
Ale dajcie moim ludziom żyć.
Indiro.
Podobała mi się rzeźba globu,
którą podpułkowniczka u ciebie zamówiła. Jest piękna.
Trudno było to zespawać.
Wiem o tym.
Robiłam to samo.
Przewodziłam społeczności artystów. Ale nie mieli szans.
Jak twoja.
Większe, silniejsze wspólnoty zjadają te mniejsze.
Taka już ich odpowiedzialność.
Rosną w siłę,
bo się dostosowały.
Uzbroiły, by przeżyć.
Są nie tylko potężne,
ale widzą świat
takim, jaki jest i jaki musi być.
Twoja wizja jest urocza,
ale nieprzystająca.
Nie widzisz tego.
Nie umiesz.
Dlatego nie pozwolimy wam żyć.
Wybacz.
Mamy ich na muszce.
Czekamy na rozkaz.
Są dla nas cenni.
Są zasobem.
Zabijcie wszystkich.
Co do jednego.
Na pozycje.
Będzie dobrze.
Na mój znak!
Gotowi?
I...
Strzelajcie.
Po prawej.
Kod pięć. Nadciągają.
Opuścić pozycję. Wycofać się.
Formacja beta.
No już!
Uzbroić się i chować.
Kryć się i strzelać!
Są przed młynem. Kryjcie się.
Robin!
Granat!
Na ziemię!
Żyjesz?
Skąd wiedzieliście?
Przyszliśmy powiedzieć wam o planie.
Co? Jakim planie?
Uciekają.
Co? Kiedy?
Silas.
Zabierz przyjaciół i zapasy na miejsce zbiórki.
Przygotuj się.
Na co?
Jaki jest plan?
Dennis?
Dennis!
Musimy iść w lewo...
I się uda, tak?
Zostało 12 minut. Zbiorę wszystkich.
Ustawię C4.
Spokojnie.
Nigdzie nie idę,
póki nie powiecie mi, dokąd mnie zabieracie.
- Percy, nie... - Pozwól mu.
- Nic nie zrobił. - My też nie.
Zbyt dużo ryzykujemy.
Musimy to zrobić.
Ruchy!
Reset systemu.
Pięć, cztery, trzy...
Mills i drużyna nie żyją.
A zbuntowani naukowcy...
tylko czekali, aż zarządzimy lockdown.
Wiedzieli, że to gra na czas
i będą mogli uciec starymi, górniczymi tunelami.
Użyli bomby, by zasypać za sobą drogę.
Od kiedy o tym wiesz?
Mam potwierdzenie z serwera.
Wykasowano wszystkie badania.
Wszystkie dane.
Wszystko.
Każdy artykuł, każda teoria... Chcą zabrać to ze sobą.
To nie tylko plan ucieczki.
To bunt.
Republika Obywatelska ryzykuje utratą całej wiedzy,
całego postępu, na który pracowała
od końca naszego świata.
To może być drugi koniec.
Więc jaki mamy plan, Jadis?
Kazałam obstawić wszystkie wyjścia z tuneli.
Będziemy na nich czekać.
Pierce do chorążej Stokes.
Mów.
Pięć drużyn idzie na miejsca.
Jakie są rozkazy?
Unieważniam protokoły aresztowania.
Zrobimy z Bennettów przykład.
Jeśli zobaczycie ich lub naukowców, strzelajcie.
Tak wywołamy traumę u reszty.
Żyło im się zbyt bezpiecznie. Zapomnieli, jak to jest.
My im o tym przypomnimy.
Napisy: Marta Przepiórkowska e. Zapomnieli, jak to jest.