Poprzednio.
Gaz jest tam.
Zniszczymy go?
To ucieczka?
Dr Belshaw nie zginęła w wypadku.
Zabili ją.
Chodź, nie ma wyjścia.
Plan się bez ciebie nie uda.
- Co jest? - Drużyna Millsa
jedzie się zająć Obrzeżami.
- Drużyny na stanowiska. - A naukowcy...
Strzelajcie. Wywołamy traumę u reszty.
To oni. Na mój znak.
Trzy, dwa, jeden.
Dalej.
To ich sygnał.
Musimy odpowiedzieć.
Zmusili nas do tego.
Nie ma już odwrotu.
THE WALKING DEAD: NOWY ŚWIAT
Delta, zgłoś się.
Pierce, mów, co się tam dzieje.
Wybuchy w tunelu 135.
Straciłam łączność. Weszliśmy w pułapkę.
Skąd wzięli ładunki?
To naukowcy.
Tu Leo Bennett.
Chcę rozmawiać z chorążą Stokes.
Doktorze Bennett.
Ci żołnierze nic dla pana nie znaczą,
ale poświęcili życie dla walki o przyszłość.
Przyszłość dla każdej osoby
na planecie, którą pan obecnie ryzykuje.
To tylko pokaz sił. Jesteśmy gotowi na więcej.
Przekroczył pan bardzo poważną granicę.
Zniszczyliście nasz dom
i miasto pełne ludzi,
a potem próbowaliście to ukryć.
Mamy dość armii.
Odchodzimy. Wszyscy.
Dzisiaj.
Myśli pan, że może ze mną negocjować.
Tak.
Mamy Masona Beale'a.
To kłamstwo.
Ewakuował się z innymi uczniami.
Mason.
Proszę.
Pani Stokes, to ja.
Proszę mnie uratować.
Czego pan chce?
Dwóch wozów transportowych. Największych, jakie są.
Zatankowanych do pełna.
Żadnych sztuczek.
Dokąd się pan wybiera?
Porzuca pan misję szukania leku?
Uratowania całego gatunku?
Jest pan gotowy to odpuścić?
Mordujecie i kłamiecie.
Nie zgodzimy się na to.
Znajdziemy inny sposób na ratowanie świata.
Nawet was.
Wszyscy tam myślą tak samo?
Tak szybko porzucicie bezpieczeństwo, które wam zaoferowaliśmy?
Poza ośrodkiem tego nie znajdziecie.
Tam nie ma postępu.
Tylko śmierć i martwi.
Spytajcie Hope.
Ona wam opowie.
Widziała to.
Macie 30 minut, dostarczcie wozy
do wejścia przy bramie 1.
Nie chcemy ranić chłopaka,
ale jak mówiłem,
szykujemy się na więcej.
Dostaniecie wozy.
Jako pierwsza panu pogratuluję.
Namówił pan mnóstwo mądrych osób
na idiotyczną misję samobójczą.
Rany.
Co teraz będzie?
Celem twojej misji było sprawić,
że Hope Bennett
zrozumie, ile znaczy przyszłość.
Rozumie.
I chyba nie tylko ona.
Chcą przyszłości, w której mają dom.
Winisz ich?
Nie moja wina, że armia się wygadała.
Co mu tak długo zajmuje?
Przyjdzie.
Co?
Próbowałeś mi pomóc.
Nie zasługujesz na to.
Czasem pomoc boli jak diabli.
No i nie chodziło tylko o ciebie.
Mogę ją namierzyć.
- Powiesz jej coś? - Nie.
Nie narażę jej na ryzyko.
Ale...
Dzięki.
Hej.
Przykro mi, że ci to zrobiła.
Myślała, że pomaga światu.
- Czasem pomoc boli jak diabli. - Hej.
Wybaczcie.
Znalazłem wódkę, ale nie antybiotyki.
Skończyły się.
Kleszcze są w apteczce. Wypal je.
Musisz mnie przytrzymać,
a dzieciak wyciągnie kulę. Tak jak mówiliśmy.
- A jeśli...? - Spokojnie.
Będzie dobrze.
Tylko mocno trzymaj.
Jeśli się przesunę, młody draśnie mi jelita i koniec.
Jednak może się nie udać.
Dawaj.
Mocno.
Dobrze.
Mocno złap, zanim wyciągniesz.
Dobrze.
- Rozumiesz? - Tak.
W porządku?
Tak.
Cholera. Dawaj.
Dawaj.
Spokojnie.
Chyba mam.
Dobra robota.
Powinno się zrosnąć.
Trzymajcie się planu.
Znajdźcie przyjaciół.
Idźcie.
Poradzę sobie.
Żadnych sztuczek.
Nie zaryzykowalibyśmy, skoro macie dziecko Beale'a.
Gdyby to zależało ode mnie, zabiłbym cię
za wysadzenie ludzi w tunelach.
Podstawcie je przed wejście służbowe.
Kluczyki w stacyjce.
Następnym razem...
cię zabiję.
Co tu się w ogóle dzieje?
Może spytaj starego.
Porządny gość z tego generała.
Iris?
- Wozy gotowe. - Wychodzimy.
Postarajmy się nie komunikować.
- Dajcie znać, gdy wyjdziecie. - Dobra, dasz radę.
Póki myślą, że wszyscy wyszliśmy
i że go mamy, nie powinni kombinować.
Bądź ostrożny.
To ja powinienem wam to mówić.
Jeśli się uda,
wyjdziemy za tobą.
Nie żegnamy się.
Tak?
Tak.
Opiekuj się nimi.
Zawsze.
A ty nimi.
Cała uwaga skupiona jest na tobie.
Taki jest plan.
Poradzisz sobie.
- Gotowy? - Tak.
Pilnuj go.
Wrócimy za 10 minut.
Hope?
Nigdzie nie będzie wam lepiej.
- Ktoś cię pytał? - Możesz już tego nie znaleźć.
Może marnujesz ostatnią szansę na przyszłość?
Olej go. Nie ma pojęcia, co zrobili.
Może mu powiedzmy.
Hope.
Chodźmy.
Trochę już minęło.
Możemy jechać do reszty.
Masz mapę ośrodka od Willa?
Tak, a co?
Najpierw coś zrobimy.
Mogłaś z nimi iść.
Z Felixem i Hope.
Poradzi sobie.
A ty?
Trzymasz się?
Tak.
Tylko...
myślę o tym, co będzie.
Masz tak czasem?
Wiele się wydarzyło naraz.
I naraz się też kończy.
Odkąd pamiętam, byłem sam z wujkiem.
No wiesz, byliśmy panami własnego losu.
Próbowaliśmy...
sprawić, by gówniany świat był trochę mniej gówniany.
I...
byłoby miło, gdybyśmy robili to we dwójkę.
Gdy to się skończy.
Ach tak?
Dokąd chciałbyś jechać?
Zawsze chciałem odwiedzić Getty Museum.
Zobaczyć, co z niego zostało.
Przyznaję, to nie Luwr.
- Nie. - Nie.
Ale mają dobre zbiory.
Widok na ocean.
Trawniki.
Tak.
Uprawialibyśmy ziemię.
To tutaj.
Wejdziemy, podłożymy bomby i wyjdziemy.
I oby reszta założyła maski.
Chodź.
Ciepło tu jak na zamrażarkę.
To fakt.
Awaria prądu coś zepsuła?
Tu jest inne zasilanie.
Rozmrozili się.
Trzymaj się mnie.
Zamknij drzwi!
Hope, trzymaj się.
Głowy wciąż są zamrożone.
Powinnaś być dumna.
Tutaj...
jest bezpiecznie.
Wszystkim tu dobrze.
To twój dom.
Hope!
Hope.
Jesteś cała?
Tak. Podłóżmy bomby i spadajmy.
Jebać to miejsce.
Przeniosła go.
- Wszystko. - Jak?
Nie wiem.
- Zasilanie, puści... - Wiedzieli o nas.
Uciekajmy.
Myślisz, że wciąż tu są?
Wychodzili.
Nie, wyjechały dwa wozy.
To chcieli nam pokazać.
Kieruje nimi poczucie sprawiedliwości
i wiemy już, do czego są zdolni.
Jeśli znaleźli fiolkę, znaleźli gaz.
Nie wyszliby bez próby zniszczenia go.
Ale im się nie uda.
Nie wyjdą stąd żywi.
Chorąża Stokes.
Zachodni checkpoint podał kod 6.
Z południa nadciągają tysiące pustych.
Przedrą się tu za parę minut.
- Namierzylibyśmy ich... - Wiem.
Zachodnie patrole były przy tunelach.
Odwróćcie ich uwagę bombami
i wyślijcie wolne drużyny do zachodnich bram.
Jeśli się ugniemy, stracimy wszystko.
Gaz musi gdzieś tu być, trzeba go znaleźć.
Nie ma czasu. Wiedzą, że tu jesteśmy.
To naróbmy bałaganu bombami przy wyjściu.
Silas prowadzi tu kolumnę, by zrobiła to za nas.
Racja. Trzymajmy się planu ucieczki.
- Co z nim? - To, co wcześniej.
Zostawimy go gdzieś przy wyjściu i damy znać armii.
A Portland? Poddamy całe miasto?
Żeby kogoś uratować, musimy żyć.
Wyjdziemy i powiemy reszcie o zmianie planów.
Potem coś wymyślimy.
- Gdzie to jest? - Co? O czym ty mówisz?
- Skąd miałby wiedzieć? - Twój ojciec tu rządzi.
Nie zrobiłby tego, o co go oskarżacie.
- Jest rozsądniejszy od was. - Znasz to miejsce, protokoły.
Nie wiem nic o gazie!
- Co mam powiedzieć? - Dość!
Spokojnie. Już dobrze.
Coś wymyślimy, dobra?
Wychodzimy.
Idziemy!
Już.
Pierce, jak sytuacja?
Checkpointy 3 i 4 przekroczone.
A bomby?
Drużyny torują drogę śmigłowcom.
To wielka kolumna.
Jakiś obłęd.
Uzbroję się, pomogę walczyć.
Zostajesz tu ze mną.
Dlaczego?
Przygotować jeepa.
Trzeba coś jeszcze załatwić.
Sala z zapasem leków powinna być naprzeciwko.
Czyli można wejść tędy lub tamtędy.
Ty idź tam, ja tu.
Dobra.
Hej.
Dzięki, że to robisz. Mogłeś jechać z resztą.
Wiele się nam nie udało. Ale to się uda.
Mówię ci.
Hej.
- Plaskett. - Webb.
Co tu robisz?
Ja tylko biorę...
Nie.
Ani kroku dalej.
Dobra.
Wielkolud się spisał.
Im bardziej są zajęci nimi, tym mniej nami.
Uciekajmy, bo ich problem stanie się też naszym.
Pusto.
Który to hummer?
Czterodrzwiowy na końcu.
Zwinąłem je za pomocą sztuczki wujka.
Webb.
Co się dzieje?
Żołnierze są przy bramach.
Potrzebowali posiłków, więc wezwali kadetów.
Należysz do nich, prawda?
- Do poszukiwanych buntowników. - Nie.
- Ja tu tylko... - Jesteś z nimi.
To ich szukałeś?
Jesteś z nimi.
Miałem strzelać z miejsca.
W porządku.
Jestem tu dla Dennisa. Jest ranny.
Biorę antybiotyki
i tyle. Potem wracam do ubijalni.
Kłamiesz.
Nie wyjdziesz stąd żywy.
W takim razie Dennis umrze.
To trudno.
Wybacz, dostałem rozkaz.
Co to za gość?
Nieważne. Chwilę tak poleży.
Znalazłem wejście.
Słabo oznaczone.
Poprawiłbym tu kilka znaków.
Mówiłem, że się uda.
Chodź.
Mam.
Dobrze, chodźmy.
Już nie żyjesz.
Otwieraj!
Nie wrócimy do jeepa.
Cholera.
Wiem, jak stąd wyjść.
BRAMA 1 WSCHÓD
Nie strzelać.
Oficer Carlucci celuje do Masona Beale'a.
Alpha, na pozycje.
Bennettowie są na miejscu.
Porozmawiajmy.
Zmień na 2800.
Prywatny kod.
Wy chcecie uciec,
my chcemy Masona Beale'a.
Jak to zrobimy?
Oddamy go wam, gdy stąd wyjdziemy.
Więc pozwólcie nam odjechać hummerem.
To niemożliwe.
Nie udowodniliście, że mogę wam ufać.
My nie ufamy wam.
Więc jesteście wy...
i my...
i wielka kolumna umarłych.
Kto pierwszy mrugnie?
Nie posłuchaliście,
więc jesteśmy w patowej sytuacji.
Jeśli będziecie kombinować,
przysięgam, zabiję go.
I co potem?
Trudna sprawa.
Dla was również,
bo bez Masona nie mamy powodu,
by was nie zastrzelić.
Co powie Beale, gdy zobaczy syna bez rzepek?
Rozumiem.
Jesteście źli.
Winicie armię za wasze niepowodzenia.
Ale to konsekwencje waszych działań, nie naszych.
Zadowalają was?
Sami to na siebie ściągnęliście.
Nie chcieliśmy tego.
Nie rozumiesz.
Armia nie była naszym sojusznikiem. I Portland też nie.
Zatailiście ludobójstwo.
Innego świata nie znasz.
Jesteś za młoda, by docenić, co straciliśmy.
Zamordowaliście 100 tysięcy osób.
I tak by zginęli.
Wojsko podejmuje trudne decyzje, by cywile nie musieli.
Dwa lata temu
okazało się, że Sojusz wkrótce pochłonie
wszystkie zasoby Republiki Obywatelskiej.
Omaha, Kolonia Akademicka, Portland...
były zbyt zależne.
Nigdy nie byłyby samowystarczalne.
Tak więc wyniszczający głód
czekający tysiące osób był jedynie kwestią czasu.
W najlepszym wypadku umarliby powolną śmiercią.
W najgorszym
choroby i konflikty dotarłyby również do Republiki.
A potem...
światło świata...
zgasłoby na zawsze.
Śmierć by wygrała.
Oszczędzamy tego ludziom poprzez szybką śmierć.
Żeby ludzkość miała szansę przetrwać.
Potraktowaliśmy wasz dom z litością.
Wyciągnęliśmy stamtąd najlepszych,
włącznie z 10 000 dzieci,
a naukowców wysłano tutaj,
by przyczynili się oni do postępu
pod naszą kuratelą.
Ludzie tacy jak dr Bennett i ty, Hope.
Zmarli stali się ważną częścią
naszego badania reanimacji.
Ich dziedzictwem będzie powstrzymanie umarłych.
Kto dał wam prawo wybierać, kto ma zginąć?
Patrzysz na świat z ograniczonej perspektywy
i krytykujesz armię,
kiedy to dzięki nam w ogóle istniejesz.
W kółko gadacie o niesprawiedliwości,
a kompromitujecie i niszczycie
postęp, na który ciężko pracowali wasi poprzednicy.
Armia podejmuje trudne decyzje, by zaoszczędzić ich wam.
Rozejrzyjcie się. Jak potoczył się wasz plan?
Wstrzymujecie jedynie naukowy postęp
i odmawiacie światu prawa do przyszłości.
A dlaczego?
Bo jesteście na nas źli.
To mogłoby być urocze,
gdyby nie było żałosne.
I niebezpieczne.
Strzelać, by zabić!
Na ziemię!
Mam go.
Percy!
Rzuć broń.
Zły wybór, Jennifer.
Nie.
Ty.
- Ty to zrobiłeś. - Nie.
Nie. To twoja wina.
Zrobiłaś to ty i twoja rodzina.
Zabiliście go.
Miałeś tylko z nami pójść, a nic nikomu by się nie stało.
Zasłużył na to.
I ona też. Zobacz, co zrobiliście!
Miała rację.
Jesteś z nimi.
Jesteś taki sam. Masz wszystko w dupie.
- Zabiłeś go. - Hope?
Nie.
Pomyliłam się.
Chciałam wam zaufać.
Mogłam to przewiedzieć.
Jeśli go zabijesz,
sama sobie zaszkodzisz.
Znowu.
Nie.
Wsiadać!
Iris.
Idź!
Dawaj!
Rusz się.
Masz iść!
Twoja matka miała rację.
Nie ma z tym nic wspólnego.
Gdybyś chciała strzelić, zrobiłabyś to.
Posiłki są w drodze.
Oszczędź mnie, a dam ci 10 minut, nim za tobą ruszę.
Masz talent.
Może nawet ci się uda. Co ty na to?
Pomóżcie mi!
Proszę.
- Pomocy! - Cholera.
Generale,
doceniam dodatkowe zabezpieczenie ośrodka, ale jeśli mogę...
Musimy przyspieszyć akcję w Portland.
Nic nie może pokrzyżować planów.
Naukowcy są priorytetem, ale...
Tak. Odkryto nasz plan.
Bennettowie wiedzą o Portland i powiedzieli innym.
Dostawali wiadomości od informatora,
którego przyprowadzę przed sąd.
Odbijemy naukowców i wznowią badania.
Dopilnuję tego.
Za późno przyjechałam, by temu zapobiec,
ale naprawię to.
Tak, oczywiście.
Dziękuję za zaufanie.
Nie zawiodę pana.
To na pewno tu?
Tak. Po zmianie planów skierowałem Willa i
Indirę do podziemnego centrum handlowego.
Dlaczego tata nie odbiera?
Powinien tu być z resztą.
Spróbuję jeszcze raz.
Felix do Leo, jesteś tam?
Leo, zgłoś się.
Felix do Leo, jesteś tam?
Leo...
Felix. Mów.
W porządku?
Tak. Złapałem gumę.
Kolce na drodze.
Załadowałem ludzi do drugiego wozu i wysłałem przodem.
Gdzie jesteś?
Trzy km na zachód od rendez-vous.
Musiałem objechać kolumnę.
Naprawimy oponę,
ale właściciel kolców jest blisko.
Poczekaj tam. Zaraz będę.
Przyjąłem.
Hummera od razu znajdą z powietrza.
Pójdę pieszo.
Poczekacie tu na resztę?
Tak, w porządku.
Na pewno?
Hej.
Dennis?
Hej.
Co się stało?
Zaprzyjaźniłem się z pociskiem.
A co z tobą?
Hope?
Mamy leki dla Dennisa,
ale musimy pojechać do ubijalni przed spotkaniem z Indirą.
Gdzie jest reszta?
Gdzie Percy?
Nie.
Tata ma kłopoty.
Felix poszedł pomóc,
ale nawet jeśli nam się uda,
gaz jest już pewnie w drodze do Portland.
Armia wygrała.
Zniszczą kolejne miasto i gówno możemy z tym zrobić.
Zgłoście się. Czy ktoś mnie słyszy?
Huck?
Tak.
Chyba coś znalazłam.
Macie jeszcze C4?
Tak, mamy.
A co?
Co znalazłaś?
Gdzie jesteś?
Napisy: Marta Przepiórkowska e słyszy?