Poprzednio.
Dwa wozy. Największe,
jakie są. Zero sztuczek.
Gdyby to zależało ode mnie, zabiłbym cię.
To ja cię zabiję.
Zniszczą Portland.
Nie wyjdą bez zniszczenia gazu.
Poddamy całe miasto?
Żeby kogoś uratować, musimy żyć.
Chodzi o Dennisa.
- Jest ranny. - Mam rozkaz.
- Uzbroję się. - Zostaniesz tu.
Stop. Oficer Carlucci celuje do Masona Beale'a.
Percy!
- Nie. - Gdzie jest Percy?
Gaz jest już pewnie w drodze do Portland.
Coś znalazłam. Macie jeszcze C4?
DWA MIESIĄCE WCZEŚNIEJ
DZIEŃ POMNIKÓW
Hej.
Znów w garniaku.
- Tak. To... - Sztruks.
- Coś tam się rwie. - Nie rwie się na dzieciach.
Tak.
A to... wielki klucz.
Dzięki.
Znaczy, tak...
Tak się stąd wymykałeś?
Tak.
Rodzice tu uczyli.
Tata uciekał tędy przed mamą na fajka.
Nasz plan jest tylko trochę bardziej niebezpieczny.
Serio to zrobimy?
Przejdziemy pieszo 1700 km?
- Wahasz się? - Nie.
Tata ma kłopoty. Musimy go znaleźć, ale...
gdy wyjdziemy...
Już nie ma powrotu.
À propos niepewności, nie wiadomo,
jak to się dla nas skończy...
- Tak że ten. - OK.
Obiecajmy sobie, że będziemy się wspierać.
Zawsze.
Zgoda.
Tak.
Aż do końca. Jakikolwiek on będzie.
No dobra.
To chodźmy.
Dobra.
Czekajcie. Jeśli...
ktoś trafi na pustego,
pamiętajcie zasadę przetrwania Carlucciego:
atakujcie w ostateczności. Unikajcie.
Jak coś, zastanawiam się, czyim pomysłem była wycieczka piesza.
Auto można zauważyć z powietrza.
Tak jest bezpieczniej.
Tak. Dużo bezpieczniej.
Pokonaliśmy pół kraju pieszo. Damy radę.
W porządku?
Musimy przyspieszyć.
Wszystko zależy od nas.
THE WALKING DEAD: NOWY ŚWIAT
Gdy wysadzimy gaz...
Spotkamy się z resztą.
Niektórzy jadą do Portland.
A ty? Pojedziesz?
Rozmawialiśmy o tym z Percym.
Tak mi przykro.
Chciał zabić Huck.
Ale ją oszczędził.
Zaryzykowała dla niego życie,
ale nikomu by się nie udało.
Chyba chciałam zobaczyć w tym... jakiś sens.
Był zagubiony.
A potem znalazł ciebie.
Może ta część ma sens.
Właśnie się...
Tak, odzyskaliśmy dostęp do helikopterów.
Ile jeszcze do zrzutu bomb?
Godzina.
Dobrze. Będzie czas na złapanie naukowców.
Znajdźmy ich.
Tak jest. Coś jeszcze?
Niech wozy przeszukają okolicę i zakłócą
częstotliwości do zmroku.
Wciąż używają krótkofalówek?
To zablokuje naszą komunikację.
Wiem,
ale tylko tak powstrzymamy buntowników.
- A nasza operacja? - Nic się nie stanie.
Za cztery godziny choppery
wylecą z ubijalni do Portland.
Do tego czasu zapanuję nad sytuacją.
Gdzie oni są?
Armia będzie mnie szukać.
Potrzebujesz antybiotyków, a ja C4.
Dzieciaki płyną pod prąd.
Rozpętało się piekło. Dam im chwilę.
Myślałem o moim koledze z dawnych lat.
Zawsze opowiadał o rodzinnej chatce w górach.
Na skraju Pigeon River, otoczonej wielkimi sosnami.
Miło.
Jako pierwszy poszedł szukać zasobów.
Nie wrócił.
Zawsze myślałem, że może uciekł.
Wrócił tam.
I żyje długo i szczęśliwie.
My też tak możemy?
Możemy sobie ułożyć życie.
Moglibyśmy.
Gdy tylko to wysadzimy, pojedziemy do RO i...
powiemy rządowi i prasie, co robi wojsko.
Szczegóły.
Nawet jeśli się uda
i znajdziemy odpowiednie osoby...
Kto wie, czy nam uwierzą?
Jeśli komuś się uda,
to nam.
Poradzimy sobie z tym, co mamy.
- Tak. - Tak.
Takiej pomocy drogowej potrzebowałem.
- W porządku? - Wszyscy cali?
Przyjechali drugim wozem.
Zostaliśmy my.
I badania z ostatniej dekady.
Dobra.
Kryć się, chować. No już!
Doktorze Bennett?
Może wyjdziecie z przyjaciółmi z rękami na głowie?
Nie wygracie.
Hej.
Prawie się martwiłam.
Nic wam nie jest.
Miło cię widzieć.
Radio nie działa.
Wiem.
Armia zakłóca komunikację.
Wziąłem, ile mogłem.
Dzięki, że mnie nie słuchasz.
To wiele dla mnie znaczy.
Może się udać.
Co jeszcze zrobić?
Wróćcie do reszty.
Wciąż najlepiej pieszo.
Bezpieczna odległość po wybuchu
to pięć kilometrów.
A ty?
Wiedzą, że nam pomogłaś.
Chodź z nami.
Ludzie w RO
nie wiedzą, co robi wojsko.
A muszą.
Dennis i ja im powiemy.
Dzięki. Idźcie już.
Bądźcie ostrożni.
Wy też.
Jak coś,
jestem z ciebie dumna.
Jesteś przyszłością.
Pamiętaj o tym.
Chodźmy.
Silas?
Idziesz?
Nie.
Pójdę z Huck i Dennisem.
- Co? - Plaskett.
Ktoś musi wam pomóc tam dojechać.
Bo musicie dojechać.
Mam nowe wieści.
C4 użyte w tunelach to starsze M112.
To ładunki z ubijalni.
Tak jest.
Przygotuj śmigłowiec.
Proszę pani?
Mąż Mallick
zarządza ubijalnią, do której przewieziono gaz.
Z całym szacunkiem, powinniśmy być dyskretni.
Gaz wygląda jak standardowy...
Kazałam przygotować śmigłowiec.
Jesteś prawdziwym bohaterem.
Wcale nie.
Pomagam przyjacielowi.
Gdy opuszczałem uniwersytet,
nie miałem nawet z kim się żegnać.
To nie jest pożegnanie.
Odnaleźliśmy się już dwa razy.
Uda nam się.
Tak. Uda się.
Na razie.
Silas.
Dziękuję.
Za co?
Za to, że poszedłeś z nami, choć ledwo nas znałeś.
Że uratowałeś mi życie w szkole.
Że ze mną tańczyłeś, gdy tego chciałam.
Po prostu za tobą podążałem.
Jak my wszyscy.
Huck niedługo ustawi bomby.
Idźcie już.
Do zobaczenia.
Szedłem z innymi do centrum.
Zawróciłem, by wam pomóc.
Nie wytrzymamy długo.
Rozdzielmy ich. Będzie łatwiej.
Zrobię za wabik. Leć przez drzewa.
Newton to kutas.
Nabierze się, zaufaj mi.
To dobry ruch.
Cholera.
Tacy jak wy...
są gorsi od martwych.
Pomagacie im wygrać. Ale nie dziś.
Dziś przegracie.
Właściwie
tak jest lepiej.
Ty i ja.
Dawaj.
Następnym razem miałeś mnie zabić.
To dawaj.
Masz swój, ja mam swój.
Żadnej innej broni.
Proponuję równą walkę.
Czytałem twoje akta.
Rozczarujesz mnie tak jak innych w swoim życiu?
Jak wszystkich w Kolonii Akademickiej,
których miałeś chronić?
Jak twojego chłopaka, który tu przed tobą uciekł?
Nawet rodzice nie chcieli mieć z tobą nic wspólnego.
Chcesz mnie dodać do listy?
Tak.
Miłej zabawy.
O co chodzi?
Co jest?
Armia blokuje również
zdalne detonatory.
Musimy inaczej odpalić bomby.
Zbudujemy coś.
Mogą tu być w każdej chwili.
Jak daleko jest skład broni, w którym mieliśmy
się zaopatrzyć?
Pięć km stąd.
Nie wiem, czy mamy jakieś timery.
Ale może.
"Może" to już dużo.
Pojadę.
Powiedzcie, gdzie jest.
Jedź z nim.
Wrócimy za 20 min.
Dobrze.
A ty?
Zostanę. Schowam się, jeśli podejdą.
Bądź ostrożny.
Uda nam się.
Tak.
Poradzimy sobie z tym, co mamy.
Teraz będzie równo.
Przeszukaj magazyn, zabezpiecz kontenery.
Co zyskałaś na zdradzie Republiki, Jennifer?
Mieliśmy walczyć dla ludzkości.
Nie ma nic ludzkiego w działaniach armii.
Więc nic.
Nie mieszkałaś tam.
Nie straciłaś własnej społeczności.
Nie doceniasz tego, co mamy i na co nas stać.
A ciebie na co stać?
To w Omaha...
Nie było wyboru. Twoja matka rozumiała.
Pogubiła się.
A ty zawsze taka byłaś.
Przehandlowałaś kogoś za wstęp do RO.
Tak weszłaś?
Za czyjeś życie?
Ludzie są zasobem.
Miałam kogoś wyjątkowego. Osobę A.
Nazwałam go B, by ochronić go przed labem twojej matki.
Więcej nie mogłam zrobić.
Tak, przehandlowałam kogoś.
Potem zobaczyłam, jaki może być ten świat,
i się zaciągnęłam.
A teraz robię to, czego ty nie byłaś w stanie.
Czekaj, daj mi opatrzeć ranę.
Jest okej.
Oby był tu detonator czasowy.
Młody.
Morderczyni.
Masz na rękach krew 100 tys. osób.
Też jesteś morderczynią.
Jak myślisz, co zrobiliśmy z informacjami,
które zebrałaś w Omaha?
Jak zniszczyliśmy miasto jednym
atakiem chemicznym?
Powiedziałaś nam, gdzie zbiorą się masy
w Dzień Pomników.
Place, parki...
Rok później wiedzieliśmy, gdzie uderzyć. Dzięki tobie.
Nie musiało tak być.
Mam to skończyć czy umrzesz sama?
Chcę tylko jednego.
Mam taki złoty zegarek.
Należał do taty.
Jedna z niewielu pamiątek.
A...
moja mama
lubi mówić, że dzięki zegarkowi znalazłyśmy się,
gdy runęło niebo.
Powiedz jej, że teraz będzie inaczej.
Bo tym razem
sprawi on, że znajdziemy się z tatą.
Ile czasu mi zostało?
Wybuchną. Uciekamy!
Jesteśmy za blisko ubijalni.
Musimy się pospieszyć.
Jak chcesz to zrobić?
Na ziemię!
PONIEDZIAŁEK 26
Wsiadać!
Szybko!
Załóżcie je.
- Uważaj! - Hope!
Zszyję cię jeszcze raz.
A potem
może zdobędziemy więcej antybiotyków.
- Może przyjedzie. - Nie.
Wysłała nas tu celowo.
Możemy jechać.
Powinniśmy. Zawiozę cię do RO.
Nie przeżyję.
Spójrz na mnie. Umarłbym.
- Ale... - Wiedziała o tym.
Łatwiej było udawać.
Weź wóz, znajdź przyjaciół.
Nie. Mówiłeś, że chodzi o drugie szanse.
To nasza szansa.
Nie poddam się.
Pewnie znaleźli wóz.
Wygramy z nimi.
Nie.
Ja się już nie uratuję.
Ale ty może tak.
Oddaj mi broń.
Dlaczego?
Wiedzą, że zdradziłem.
I tak umrę, ale jeśli wyjdzie, że mnie zabiłeś,
przekonasz ich, że jesteś postronny.
Byłeś zakładnikiem, który zyskał przewagę nad porywaczem.
Będziesz bohaterem.
Tak przeżyjesz.
Nie.
- Nie. - Boże.
Chciałeś drugą szansę? Oto ona.
O czym ty gadasz?
Jasna cholera! To jedyna szansa.
Nie pozwolę ci.
To musisz być ty.
Nie zasłużyłeś na to, co zrobiła ci Jennifer.
I na pewno nie zasługujesz też na to.
Ale zasługujesz na to, by żyć.
Jeśli znajdą nas żywych, zabiją obojga.
Musisz udawać jednego z nich.
Dlatego tak musi być.
Dlaczego mieliby mi uwierzyć?
Musisz być wiarygodny.
Jeśli nie spróbujesz, umrzesz.
Zrób to. Teraz, młody.
Kończy nam się czas.
Dobrze.
Znajdę odpowiednich ludzi
i wszyscy dowiedzą się o zbrodni armii.
Wyjść z domu. Ręce na głowę.
Zrób to.
Tak mi przykro.
Nie obarczaj się tym.
Cokolwiek ci powiedzą,
nie jesteś nimi.
Strzelaj.
No już!
Co z nim?
Płytki oddech.
Stracił wiele krwi.
Może zbyt wiele.
Zabezpieczmy go.
W razie czego.
Uratował mi życie.
Indiro.
To było w jego torbie.
Co to?
Coś potrzebnego mi do życia.
Hej.
Co to?
To Eltona.
Wiedziałaś, że pisał książkę?
Rozmawiałam z ludźmi Indiry.
Wielu chce pomóc.
Chcą jechać do Portland, ostrzec miasto.
Za parę dni, gdy się uspokoi.
Też powinniśmy jechać?
Nie zostawimy Eltona.
Nie mówię, że powinniśmy.
To nie kryjówka na zawsze,
ale jest bezpieczna.
Niedaleko jest Cornell, więc pewnie sprzęt laboratoryjny.
Jeśli zostaniecie, możecie tu pracować.
Prowadzić badania latami.
Więc to ty chcesz jechać.
Powinnam.
To może nie mieć teraz sensu...
Ma.
Tu nie chodzi o nas.
A o przyszłość. Nie armii, ale naszą wspólną.
Tak sadzę.
I myślę, że Elton też.
Iris.
Wiesz, że cię kocham.
Ale nie mogę pozwolić...
Wrócę.
Z posiłkami z Portland.
To nie jest na zawsze.
Nic nie jest na zawsze.
Może Felix i ja pojedziemy.
To miejsce jest zbyt ważne.
Trzeba je chronić za wszelką cenę.
Ma rację.
Armia jest blisko,
a naukowcy nie walczą.
Ale Iris tak.
Doceniam, że przyszedłeś.
Pewnie nie wiesz, co tu robisz.
- Słyszała pani, co zrobiłem. - O tak.
Strzeliłeś temu zdrajcy prosto w twarz.
Niezła przeprawa.
Zmuszał mnie do czegoś, czego nie chciałem.
Zasłużył sobie.
Twoi przyjaciele również się zbuntowali. Wiedziałeś?
Wykluczyli mnie z grupy podczas przeprawy.
Nie byli przyjaciółmi.
Przekonująca historia.
Dennis cię do tego namówił, by cię uratować, nie?
Co? Nie.
- Wcale nie. - Tak.
W porządku.
Ważne jest, że postanowiłeś spróbować.
Po zabiciu własnego ojca,
porzuceniu cię przez matkę...
To wymaga siły.
A ta się nam przyda.
Zaprosiłam cię, bo podobno interesuje cię nasze wojsko.
To też kłamstwo?
Nie.
Będę dobrym żołnierzem.
Raczej świetnym.
Zaczniemy od podstawowego treningu.
Będziesz moim projektem. Chciałbyś?
Tak.
Ale myli się pani.
Wierzę w armię.
Nie musisz mnie przekonywać.
Widzę cię.
Takim, jaki jesteś.
W głębi duszy.
Nawet jeśli ty nie.
Ale tobie też się uda.
Nie mogę się doczekać tego, kim zostaniesz.
Elizabeth.
Moje kondolencje.
Właśnie wróciliśmy do miasta po kilku dniach odprawy.
Moi ludzie mieli postawić ją przed sądem, złapać ją żywą.
Ale nie...
Zostawiła im wyboru. Czytałam raport.
Nie znaleźliśmy naukowców, ale to zrobimy.
Wiedzą, że ich potrzebujemy,
i wiedzą też, nad czym pracujemy.
Miałam się za przodkinię przyszłego świata,
który miałby dług wdzięczności wobec moich poświęceń.
Więc zrobiłam rzeczy.
Potworne rzeczy.
Żeby cywilizacja znów rządziła.
Żeby ludzie mogli się podnieść.
A co, jeśli koniec końców...
to niemożliwe?
A jeśli nigdy nie było?
Ocaleni,
czy to jednostki,
czy całe cywilizacje,
bogacą się na nieszczęściu.
Nie łamią.
Nie pozwalają, by słabi stali się mocni.
Czekają, aż silni staną się słabi.
Jestem tu teraz,
bo to okazja.
Zobaczyłam najsilniejszą osobę, jaką znam, zupełnie bezbronną.
Wykorzystałam to.
Właśnie to teraz robię.
I co takiego niby robisz?
Zostajesz oddelegowana do Kompleksu Zdrowia
i zostajesz oskarżona o złamanie artykułu 94
Kodeksu Sądownictwa Wojskowego Republiki Obywatelskiej.
Niby za co?
Za zdradę.
Ludzie szukają kozła ofiarnego.
- Ty tam rządziłaś. - Córka była zdrajczynią.
Nie!
To ty powinnaś była to przewiedzieć.
Szkoliła cię!
Bennettowie
byli zagrożeniem. I co?
Zaprosiłaś ich.
Dałaś żyć Obrzeżom.
To wszystko twoja wina.
I nie zapobiegłaś pogorszeniu się sytuacji.
Nie masz racji.
Wierzyłam!
Ściągnęłam cię na audyt bezpieczeństwa.
Raczej wciągnęłaś w kupę gówna.
Już nie płacz.
Wyjechałaś, gdy sprawy zaczęły wymykać się spod kontroli.
Wezwałaś mnie, żebym to wzięła na siebie.
Może to twoja wersja przetrwania?
Im gorzej wypadasz, tym lepiej dla mnie.
No i proszę.
Poprowadzę nowy świat lepiej od ciebie.
Nie mam przyjaciół, dziecka.
Mam ambicję i Republikę.
Naprawdę wierzysz, że nikt cię nie przejrzy?
Uwaga!
Beale cię za to zabije.
A kto podpisał nakaz aresztowania?
Nie wygrasz.
Już wygrałam.
Musiałam.
Jesteśmy ostatnim światełkiem.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Jest w dobrych rękach z moimi ludźmi.
I oni z nią też.
Moja trasa do Portland, gdybyście musieli mnie znaleźć.
Dbaj o siebie.
A wy o siebie nawzajem.
Wspominam,
jak mówiłyśmy, że uratujemy razem świat.
Tak.
Wciąż możemy.
Nawet osobno.
Nic z tego...
nas nie zmieniło.
Pokazało nam, że jesteśmy, kim jesteśmy.
Chodź tu!
Bardzo cię kocham.
Wiem.
Ja ciebie też.
Hej, Iris.
Uśmiech.
Co się stało?
Elton.
Obudził się.
Kiedyś myślałem, że umrę.
Że wszyscy umrzemy.
Wierzyłem w ostatnie pokolenie.
PRÓBKA 1
W ostatników.
Potem przez chwilę miałem nas za początek.
Ale nie uwzględniał tego, co było wcześniej.
Wszystkich, którzy byli przed nami.
Wiem na pewno, że ten świat jest skomplikowany.
Wiele aspektów jest trudniejszych, niż myślałem.
Odcisnęły one na nas piętno.
Plaskett! Na lądowisko.
W sposób, którego nie przewidziałem.
Wiem też, że istnieją również dobro i piękno.
I to daje mi nadzieję.
Ale może nie istnieje początek.
Ani koniec.
Może istnieje tylko teraz.
A teraz jest takie, jakim sobie je wymyślimy.
...centymetry tkanki.
Tempo rozkładu bazującego na drożdżach jest niesamowite.
Bo nigdy się tego nie dowiemy.
Nie ma idealnego modelu.
Nie przewidzimy, czy dziś umrzemy.
Czy świat potrwa rok, dwa, a może przetrwa.
Wiemy, co jest teraz.
I czy zostawimy po sobie mały ślad...
czy zupełnie zmienimy świat...
chodzi o fragmenty "teraz", które nas do tego prowadzą.
Małe kroki posuwające naprzód
sprawiają, że się rozwijamy.
Bo ze tych wszystkich momentów powstaje życie.
A to najważniejsze.
Zobaczmy, jacy naprawdę jesteśmy.
THE WALKING DEAD: NOWY ŚWIAT
Problem polega na tym,
że próbki, które mamy, nie są świeże.
Mamy zbyt wiele zmiennych, by zrozumieć,
jak wpływa na nie zegar.
Już po kilku minutach nie możemy
uzyskać dokładnego obrazu zachodzących procesów biologicznych.
Omijamy początek. Oczywiście...
widzieliśmy już koniec.
Bardzo wiele końców.
Niedługo otrzymamy świeże próbki.
To pewne.
Z dobrych wieści, przejrzałem pani nowe dane.
Użycie płytki miażdżycowej jako nośnika terapii sterydowych,
by uruchomić układ krążenia w
nadziei na wywołanie zwarcia w mózgu
lub odzyskanie funkcji, by wywołać konfuzję nerwową,
to fascynujące podejście.
Z niecierpliwością czekamy na wyniki pierwszych badań.
Jesteś lekarzem?
Tak.
Cały ten czas ukrywałaś się i uciekałaś?
Tak.
Jesteś z Drużyny Pierwiosnka?
Nie. Fiołka.
Co się stało z Drużyną Pierwiosnka? Dokąd poszli?
Nie było ich tu wtedy.
Gdy to zrobiliście.
Byli na konferencji w Toledo.
W Hiszpanii?
W Ohio. W Ameryce.
Miałam ogromną nadzieję, że tu będą.
Że jakoś wrócili.
Że wciąż pracują. I że są blisko odkrycia.
Po co wróciłaś?
Miałam dość uciekania.
I miałam wielką nadzieję.
Musiałam spróbować.
Gdyby wrócili tutaj, do pracy,
odkryliby, jak to skończyć.
Nawet po takim czasie.
MARTWI NARODZILI SIĘ TUTAJ
Powinni być martwi.
A jeśli nie, jeśli uda im się wrócić, jak tobie,
nie uwięzimy ich jak innych.
Tylko zabijemy.
Chcecie to skończyć?
To wy zaczęliście. Wszystkie drużyny.
A potem było jeszcze gorzej.
Niech pani powie więcej o wariantach, o których pani wspomniała
w ostatniej rozmowie.
Niczego takiego tutaj nie widzieliśmy.
CENTRA PREWENCJI I KONTROLI CHORÓB ZAKAŹNYCH
Mam nadzieję, że u pani wszystko dobrze.
Że nie traci pani wiary.
Przyjdzie dzień, gdy to pokonamy.
Tak przynajmniej mówi mi dr Jenner.
A jest mądrzejsza ode mnie.
Solidarité. À bientôt.
BIOMEDYCYNA WYDZIAŁ CHORÓB ZAKAŹNYCH
NAPISY: MARTA PRZEPIÓRKOWSKA AKAŹNYCH