Zaczynamy szóste już doniesienia BBC.
Najpierw proszę wysłuchać kilku osobistych wiadomości.
„Szczęście nadchodzi niespodziewanie”.
„Szczęśliwy ten, kto jak Ulisses odbył wielką podróż”.
Od Marie-Thérèse dla Marie-Louise:
„Przyjaciel wpadnie wieczorem”.
Halo?
Alphonse, tu Gravier. To zły moment?
Nie, ale jestem w metrze.
Jeśli nas rozłączy... Halo?
Kretyn nie ma zasięgu.
Wzywał mnie pan?
Puścił pan go z zegarkami za 120 000?
Powiedział, że jego klienci nie mogą podróżować.
- Co za debil. - Jest miły.
Jasne.
Słusznie cię ostrzegł.
Prowadzi firmę i płaci ci za sprzedaż zegarków.
Więc sprzedaj te cholerne zegarki.
Nie będę się powtarzać. Nie możesz stracić tej pracy.
Właśnie wystąpiliśmy o kredyt na to mieszkanie, pamiętasz?
Nie jest zbyt piękne.
Jest paskudne i w dodatku nie nasze.
Masz.
Jeśli stracisz tę robotę
i nie będzie kredytu,
skopię ci tyłek.
Proszę.
- Mogę? - Proszę.
Wraca pan jutro do Bułgarii?
Tak.
To mój ulubiony. Moser z 1948 roku.
Prawdziwa manufaktura.
Ponoć nosił go Henry Kissinger,
doradca Richarda Nixona.
Mówię to, ale nie wiem, kto to był.
Henry Kissinger.
Dużo was tu.
Proszę usiąść, pułkowniku.
Bez wątpienia to zrobię.
Nie przyszedłem tu, żeby się stać.
Kolejny dzień do bani, pełen niekończących się dyskusji
z tymi leniami.
- Ten naród upada. - Potrzebuje pana.
- Dopóki pan tu jest... - Jestem głodny.
Wszystko gotowe.
Proszę.
- Mogę dzisiaj z panem spać? - Wyglądam, jakbym był na wakacjach?
Sztab generalny zbiera się wieczorem w hotelu Meudon.
Mam jakieś 20 minut na odpoczynek.
Dość ciężki.
Tak, żółte złoto, 18 karatów, trochę waży.
To tank. Od Cartiera.
Gdzie on poszedł?
Flaczki są pyszne.
Nie tak szybko, to cahors. Może pana powalić.
Cóż, zanim mnie powali...
Proszę sprawdzić tam na dole, czy śpię.
Dobrze.
Gdzie to jest?
- Co? - Zegarek.
Jaki zegarek?
Nie róbcie tego. Tak nie wolno.
Bardzo dobrze, Françoise.
Oddajcie.
Co zrobicie? Uderzycie mnie?
Będę krzyczeć.
Nie radzę.
To winko ma kopa.
Malbec.
Cicho, dawaj dalej.
Pomocy!
- Przestań! - Już prawie, pułkowniku.
Przestań, zdziro!
Przestańcie!
- Wezwij karetkę! - Cholera.
W porządku?
- Czy on umrze? - Jeszcze nie wiadomo.
- Imię i nazwisko? - Nie mam pojęcia.
- Nie zna go pani? - Znam go od 25 lat.
- I nie zna pani nazwiska? - Ma wiele.
- To oficer. - Nie, to męska prostytutka.
- Pan Bisson? - Tak.
- Proszę usiąść. - Dziękuję.
Okej...
Słucham?
Po prostu myślałem, że...
Że będę starsza?
Nie o to chodzi. Nie sądziłem, że „lekarz” to...
Kobieta?
Jak słyszysz „lekarz”, to...
Rozczarowany?
Nie, rozczarowany nie.
- Ma pan jakiś problem z kobietami? - Nie.
Po prostu z nimi nie rozmawiam, ale...
A przynajmniej rzadko.
W porządku.
Zanim porozmawiamy o ataku, proszę powiedzieć coś o sobie.
Wszystko okej?
Tak.
- Jak długo jest pan żonaty? - Dwadzieścia trzy lata.
- Prawie 24. - Okej.
Układa wam się?
Tak, nie tak dawno
uprawialiśmy seks.
Nie tę. Tę drugą.
Słyszę cię...
Za bardzo.
Za głośno oddychasz.
Wciąż to słyszę.
Alphonse, jesteś moim skarbem.
Spójrz na mnie.
Kocham cię, kochanie.
- Macie dzieci? - Nie.
Poznaliśmy się, jak byliśmy mali.
Moja żona jest bardzo energiczna.
Mamy podobne hobby, więc...
Jakie hobby?
No dajesz! Mocniej, dawaj!
- Dawaj! - Chwila.
Śmiało, wal.
No dalej! Wkurzam cię?
Motywuje mnie, żebym osiągał swoje cele
w pracy i w sporcie.
Potrzebuję zorganizowania.
Kiedy byłem dzieckiem, brakowało mi autorytetów
Kiedy...
Kiedy mama odeszła, wychowywał mnie ojciec.
Zawsze był bardzo...
Tak?
Muszę iść, mój mąż niedługo wróci.
Zamknij te cholerne drzwi! Ile razy mam ci powtarzać?
Tak?
Rozkojarzony.
Jak wygląda pana relacja z ojcem?
Już go nie widuję.
- Czy to boli? - Nie.
- A teraz? - Nie.
Proszę unieść nogę.
- Nie mogę. - Jeszcze raz, panie Bisson.
Naprawdę się staram.
To normalne.
Paraliż to skutek ataku. Potrzeba czasu.
Kiedy znów będę mógł być aktywny seksualnie?
Słucham?
- Słyszał pan. - Właśnie miał pan atak.
Przemijający atak niedokrwienny może być objawem udaru.
Chodzi o pańskie życie.
Za pana problemy odpowiada zapewne cytrynian sildenafilu.
A co to jest?
Mówił pan, że zażywa pan viagrę.
Często?
- Tak. - Czyli?
Codziennie.
Codziennie?
Po co?
A jak pan myśli? Nie po to, żeby grać w brydża.
Czy współżyje pan codziennie?
A pan co, seksu nie uprawia?
Tak, ale nie codziennie.
W tym tkwi problem.
Cóż, pana problem tkwi w tym, że pan umrze.
Ile pan ma lat?
Nie osądzam pana.
- Mówię to jako pana lekarz. - Dobra.
- Do zobaczenia jutro. - Jasne.
Dobrze cię widzieć, Alphonse.
- Jak leci? - Spoko.
Proszę.
Czy to zły moment?
Ależ nie. Proszę usiąść.
Jak dobrze tu być. W domu odchodziłem od zmysłów.
- Blizna ładnie się goi. - To nic takiego.
Jak poszło z terapeutą?
To kobieta.
Pewnie już pan wie, co powiem.
Nie.
Wal, no dalej!
Szlag, nie reagujesz! No dalej!
Szybciej!
W porządku?
- Cześć. - Cześć.
- Już wróciłeś? - Wcześnie skończyłem.
Co to jest? Dziś środa, moja kolej na gotowanie.
- Ponieważ wcześniej wróciłem... - Nie zaczynaj mieszać.
Harmonogram i tak jest przeładowany.
Przepraszam.
Nie przepraszaj.
Oczywiście, chciałeś być miły.
A ja wychodzę na wiecznie narzekającą niewdzięcznicę.
Jesteś irytujący, kochanie. To naprawdę słabe.
Przepraszam.
Kupiłam kompresy.
Możesz się w nich myć. Są wodoodporne.
Gdyby była tu pana żona,
co by o panu powiedziała?
O mnie?
Jest miły.
Miły i porządny.
Kocham go.
Gdy go poznałam,
dopiero co zakończyłam związek ze strasznym dupkiem.
Nazywał się Mikaël.
Wychodził każdej nocy.
Pił, ćpał...
Straciłam dla niego głowę, więc robiłam to samo.
Dopóki się nie dowiedziałam, że cały czas mnie zdradzał.
Rzygać mi się chciało. Serio.
I pomyślałam sobie:
„Nigdy więcej.
Nigdy więcej takiego faceta. Przenigdy”.
Nigdy więcej miłości?
Co by powiedziała?
Nie wiem.
Że jestem miłym facetem.
Tak?
Gdzie?
Dobra.
Co tam?
To Jacques.
Czego chce?
Naprawdę lubisz cierpieć.
Ten facet zatruł ci mózg.
Wracasz do niego?
- Chcę odpowiedzi. - Nie odpowie.
NEUROLOGIA
Zniszczy cię, a ja cię będę składać.
Przyszedłeś.
Co ci się stało?
Nic.
A panu?
Coś.
Mam nadzieję.
- Powiedział mi pan, że... - Nie mów do mnie „pan”.
Umrze pan?
Tak.
Jeszcze nie teraz, ale... Nie skończyłem.
Przez mój styl życia ryzyko kolejnego, śmiertelnego ataku
wynosi 60 procent.
No proszę.
Nie mogę chodzić.
Świetnie, co?
- I mi nie staje. - To dobrze.
Chciałbym wrócić do domu.
Nawet jeśli wykituję,
wolałbym być w domu, wiesz?
- Dobra. - Potrzebuję cię.
Potrzebuję cię.
- Nie wypuszczą mnie bez przyzwoitki. - Tuzin kobiet pomoże.
- Nie w tym stanie. - Radź sobie sam.
Alphonse! Jestem twoim ojcem!
- Nie nazwałbym cię ojcem. - Wiem.
Jestem gotów o tym porozmawiać.
Powiedzieć ci coś, co zmieni ten lekceważący wzrok.
Porozmawiajmy o wszystkim, ale nie tutaj!
Spójrz na mnie.
Spójrz na mnie!
Jestem już stary.
Umieram, jestem przykuty do łóżka
i samotny.
Życie się na mnie zemściło.
Nie sądzisz?
Siadaj.
Nic się tu nie zmieniło.
Będziesz palić?
Nie, chodzi tylko o zapach.
Dobra.
Kurde.
Dziwne.
Co?
Dziwnie być w tym pokoju.
Kiedyś krzyczałeś, gdy tylko wszedłem.
- Chroniłem cię. - Mogłeś wysłać mnie
do szkoły z internatem i robić swoje.
Nienawidziłem tego życia. Nadal nienawidzę.
Jak ty opłacałeś czynsz? Cały dzień spędzałeś w łóżku.
- Nic dziwnego, że odeszła. - Nie wspominaj o niej.
Po to tutaj przyszedłem. Opowiedz mi o niej.
- Nie mam nic do powiedzenia. - No weź!
- Opowiedz o matce. - Chwila.
- Potrzebujesz pomocy? - Nie. Masz.
A teraz mnie posłuchaj.
Żyłem tak, ponieważ odeszła.
To życie, nawiasem mówiąc, opłacało czynsz,
twoje wakacje, twoją kolejkę elektryczną
i prywatną szkołę, którą olałeś.
To życie pozwoliło mi cię tutaj wychować
i posłać do szkoły lepszej niż moja,
żebyś nie skończył jak ja.
Te kobiety, którymi przez lata gardziłeś,
nie były moimi kochankami.
A kim?
Klientkami.
Płaciły mi za to.
Do zobaczenia wkrótce.
Muszę to omówić z bankierem.
Do zobaczenia, Mister Love.
Sprzedawałem siebie. I tyle.
Co sprzedawałeś?
To.
Nigdy o tym nie mówiłeś.
Miałeś sześć i pół roku.
Co byś powiedział w szkole? „Zawód ojca: męska dziwka”?
To sperma?
Tak.
Halo? Tak?
Dobry wieczór. Mówi Adèle.
- Jak się pani miewa? - Dobrze.
Możemy się spotkać?
Nie, przepraszam. Jestem na urlopie.
Naprawdę? Jak długo?
Kilka tygodni.
Proszę zadzwonić, gdy pan wróci.
Całuję.
Nadal to robisz?
Nie tak często jak wcześniej,
ale wciąż mam kilka klientek.
Zestarzeliśmy się razem. Niektóre znasz.
Ale jak ty...?
Biorę witaminy.
Jak nie działają, nadrabiam słowami,
- palcami... - No tak.
- Przepraszam. - Okej.
Przepraszam.
Okej.
Dobrze.
- Zaczekaj. - Co?
Byłoby miło, gdybyś czasem wpadł.
Mówię poważnie.
Nie jesteś zbyt rozmowny. Nie musisz nic mówić.
Chcę tylko patrzeć na ciebie.
Hej!
Pójdziesz mi do sklepu?
Kto tam?
- Kto tam? - To ja.
- Kto? - Ja, babciu. Otwórz.
- Nie. Kazałam ci więcej nie przychodzić. - Otwieraj drzwi!
- Chcę porozmawiać. - Porozmawiamy przy adwokacie.
Odejdź albo wezwę policję.
Zrobiłabyś to?
Oczywiście.
Babciu, otwórz.
- To twój mały Louis. - Idź sobie!
Jacques, kochanie,
wiem już, że bycie żoną i matką
nie jest dla mnie.
Nie szukaj mnie, to na próżno.
Spotkałam kogoś.
Zamierzamy wyjechać.
Opiekuj się Alphonse'em.
Wiem, że będziesz dobrym ojcem
i wyjaśnisz mu
przyczyny mojej nieobecności.
Może kiedyś zrozumie, że nie mogłam się wami zaopiekować.
Nie mogłam poświęcić się jako kobieta,
żeby prasować koszule
i zmieniać pieluchy.
Obyś wiódł wspaniałe życie.
Z wyrazami miłości,
Laura.
Dobrze, oddzwonię. Dziękuję.
Ma pan rację, po to tu jesteśmy.
Oczywiście. Jaka godzina panu odpowiada?
Osiemnasta.
I kwiaty, nie ma problemu.
Panie Bisson?
- Tak? - Proszę ze mną.
Interesuje pana sprzedaż czy wycena?
Właściwie jedno i drugie.
- Od jak dawna sprzedaje pan zegarki? - Od piętnastu lat.
Nie jest pan już taki młody.
Nie, jestem coraz starszy.
- Ekspert? - Znam się na zegarkach.
I wie pan, jak je zgubić.
- Owszem. - Wyleciał pan za rażące wykroczenie.
Utrata kilku cennych zegarków. Bruno to mój kumpel.
Mogę zapytać, co się stało?
Mogę zapytać, co się wydarzyło?
Czy pan Narcy przekazał dokumenty?
Tak, mam wszystko.
- Proszę usiąść. - Dziękuję.
Dokumentacja jest aktualna.
Muszę przyznać,
że bardzo liczymy na ten kredyt,
więc odejście pana Narcy'ego jest dość niepokojące.
Przykro mi, że odczuwa pani przy mnie niepokój.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Spóźniłem się. - Tylko troszkę.
Jechałem rowerem, jest problem z...
Zapewne.
To pani Gémier, która zastępuje pana Narcy'ego.
Naprawdę?
- Mówiłam, jest na emeryturze. - Tak.
Bez obaw, mam wszystkie dokumenty
i podpiszemy umowę, panie Bisson.
Jeśli państwo chcą.
Oczywiście, bardzo.
Masz dokumenty?
- Co? - PIT, umowa o pracę...
- Tak, mam. - Odcinek z wypłaty?
Więc...
- Szlag! - W porządku.
- Wszystko w porządku. - Proszę.
Dziękuję.
Okej.
Mamy korzystne oprocentowanie
z miesięczną opłatą równą 1650 euro.
Zgadza się?
Ponad 26 lat.
Dobrze?
Doskonale. Do zobaczenia wkrótce.
Dobrze, dziękuję.
W razie potrzeby jestem do dyspozycji.
- Mam pani numer. - Dobrze.
- Panie Bisson. - Do widzenia.
Do widzenia.
Boisz się jej? Bije cię?
Nie.
Powiedziałeś, że się boisz.
Proszę. Masz.
Kupiłeś to u Briselaine'a?
Co to jest?
Libański sklep na rogu. Dobry jest.
Nie pasuje ci to?
Suche.
- Jeszcze nie spróbowałeś. - To widać.
- Posłuchaj... - Zostaw, i tak muszę coś zjeść.
To ona ci to zrobiła? Możesz mi powiedzieć.
Przestań. To nieprawda.
Prawda.
Jestem pewien, że cię bije.
Widziałem ją dwa razy i nadal się trzęsę.
- Była dla mnie bardzo niemiła. - Miała rację.
- Co? - Co?
Przyszedłeś na ślub z pijaną babą, która podrywała jej ojca.
- Faktycznie. - Właśnie.
Jacqueline.
Była niezłą pijaczką, ale miała forsę.
Była też fajna.
Wytrzymałem z tą wariatką sześć miesięcy.
Upijaliśmy się, urywał jej się film, nie musiałem...
Dobra.
Od dawna cię bije?
Nigdy mnie nie tknęła, jasne?
- Więc dlaczego się boisz? - Fizycznie mnie nie przeraża.
Boję się, że ją rozczaruję.
Dlatego nic nie powiedziałem. Naprawdę muszę znaleźć pracę.
No wiesz, nie masz już 25 lat.
I nie masz sterty dyplomów.
Wiem, jak to jest.
Kiedy twoja matka odeszła, zawaliłem i mnie wylali.
Wiem, jak to jest szukać pracy w wieku 45 lat.
Już wtedy było ciężko...
Naprawdę miło cię widzieć.
Cóż mogę powiedzieć?
Trzeba trochę podrasować twój wygląd.
Czy brak stylu jest w modzie?
W mojej pracy to kluczowe.
A co jest ze mną nie tak?
Nic.
Nie jesteś ani młody, ani stary. Nic.
O czym myślisz?
- O niczym. - Widzisz?
No dobra.
- Daj spokój. - Błagam cię.
To chazelles, nie kręć nosem.
- Masz. - Dopiję i idę.
- Pozwól mi skończyć. - Nie trzeba.
Mogę ci pomóc w rozmowach o pracę.
Naprawdę? Jak?
Liczy się wygląd.
Wiele lat obserwowałem, jak dupki się obijają.
Zdradzani mężowie, szurnięci synowie.
Chodzi o gesty, kurtkę, sposób mówienia.
Pamiętaj: „Gdy nie masz nic do powiedzenia, udawaj zblazowanego”.
To lepsze niż pieprzenie głupot.
Jasne. Tobie to się przydało?
W zeszłym roku
zarabiałem 8000 euro miesięcznie.
Czasem 12 000.
Nawet bez kołka w gaciach.
Nie musi być twardy.
Chodzi o atmosferę.
Pracuję dla kobiet, które mają swój świat, a moim zadaniem jest
wejść w postać, a następnie w kobietę.
Tak, Agnès?
Nie, przepraszam. Jestem na urlopie.
Nie mogę pani pomóc.
Chwileczkę.
O czym myślisz?
O niczym.
O niczym...
Musimy zmierzyć się z naszymi demonami.
Przebaczanie pozwala dojrzeć.
Odciął się pan od wielu spraw.
Prawo nie pozwala wydziedziczyć wnuka.
- Mogę zapalić? - Nie, przykro mi.
Dobrze.
Pani wnuk jest właściwie pani jedynym spadkobiercą,
- ponieważ jest... - Nie chcę zostawić mu ani grosza.
Nie chcę zostawić mu
nawet skuwki do pióra wiecznego mojego Gerarda.
- Rozumiem. - To łajdak.
Jak wpadł ostatnio, przez kilka dni szukałam
zapalniczki, biżuterii i popielniczki. To ćpun.
Smarkacz chce, żebym umarła.
Pani mąż zostawił po sobie spory majątek
i z prawnego punktu widzenia...
Więc wszystko przepuszczę.
- Jak to? - Tak.
Nie mogąc złożyć darowizny i zdecydować, gdzie przeznaczyć moje środki,
wolę wszystko wydać.
Ale będzie pani potrzebować środków na pozostałe lata życia.
- Mam to gdzieś. - Nie.
Tak!
Wolę zdechnąć pod mostem niż zostawić mu moje pieniądze.
Cieszę się, że zaprosili mnie na spotkanie.
Czego oni chcą?
Nie wiem, ostatnio trochę sprzedałem.
Chcą mi zaprezentować strategię.
Dobra, później mi opowiesz.
Muszę iść.
Zadzwonię potem, nie czekaj na mnie.
Cieszę się, że ci się powodzi. Buziaki.
Dzięki. Buziaki.
NATACHA GÉMIER BANK
Tylko raz.
Zrobię to tylko raz.
- Dla kasy. - Okej.
Schyl się, poprawię ci krawat.
- Pokolenie idiotów. - Nigdy nie noszę krawatów.
Cóż, jesteś idiotą.
Ta kobieta lubi prawdziwych mężczyzn.
- Gotowe. - Krawat nic nie zmienia.
Zamknij się.
W tej sytuacji zmienia.
Dobra.
Stań prosto.
Wyprostuj się, wyglądasz jak pokutnik.
Nie bój się, bądź dumny.
- Wyglądam idiotycznie. - Lepiej niż 20 minut temu.
Załóż to, to część twojej postaci.
- Nic nie widzę. - I dobrze, ona nie jest modelką.
Idź do łazienki.
- Co chcesz? - Grzebień i trochę żelu.
Zielony słoik na półce.
I zgól tę przeklętą brodę!
- Nie będzie zła, że to nie ty? - Może na tym skorzysta.
Posłuchaj.
Ona lubi poezję.
Na przykład Clair de lune.
Kojarzysz Victora Hugo?
- Mniej więcej. - Będziesz musiał się podszkolić.
Na dzisiejszą noc?
Udzielę ci szybkiej lekcji.
Ma na imię Adèle jak jego córka.
Córka?
Adèle Hugo, córka Victora Hugo.
Zabiła się, wariatka.
Adèle naprawdę uwielbia
wiersze, które napisał
po śmierci swojej drugiej córki, Léopoldine.
Utopiła się. Nadążasz?
Dobra.
Przynieś mi tę małą książeczkę w skórze.
Z pomarańczową okładką.
- Tę? - Nie, tę za tobą.
- Tam? - Tak, tę.
- Nie ruszaj się. - Dlaczego?
Ugnij nogi.
Chodź tu, nie widzę.
- No to powiedz: „Chodź tu”. - Dobra.
Kucnij.
Schyl głowę.
Łysiejesz.
- Wiem. - Na pewno
nie masz tego po mnie. Przypudruję ci to.
- Co? Zwariowałeś? - Nie.
Jestem skrupulatny i profesjonalny. Ona musi dostać to, za co płaci.
- Ile to kosztuje? - Osiemset.
- Osiemset? - Tak.
Osiemset.
A jeśli nie dam rady?
Co masz na myśli?
Jeśli nie będę mógł...
Nie zdziwiłbym się. Jesteś stary, choć nie aż tak. Zaczekaj.
- Trzymaj. - Co to jest?
Coś, co ci pomoże. Weź dwie.
Miłego wieczoru.
Uśmiechnij się.
Bardziej. Jesteś spięty.
Nie szczerz się jak głupek.
To ma być inteligentny uśmiech, lekko zawadiacki.
Uśmiechaj się ustami i oczami.
Przymruż oczy.
Nieźle. Trochę przerażająco, ale lepiej.
Nie dzwoń, boi się tego.
Bądź tam punktualnie i zapukaj dwa razy.
Usłyszysz, jak odpowie wysokim tonem.
Tak? Już idę!
Wszystko gra. Jesteś na miejscu, jesteś już w niej.
Słyszysz, jak się zbliża.
Poczujesz zapach perfum, których używa od 200 lat,
bo musisz wiedzieć,
że nie jest licealistką.
- Dzień dobry. - Dobry wieczór.
Fakt, dobry wieczór.
- Proszę wejść. - Dziękuję.
Mam zdjąć buty?
- Słucham? - Ze względu na dywany.
Przeżyją.
Proszę wejść. Zachowuje się pan jak jakiś kurier.
W porządku?
Wydaje się pan spięty.
Ależ skąd.
Myślałem, że będzie pani...
Rozsądna?
Tak.
Jeśli wieczór będzie udany, przekona się pan, że taka nie jestem.
Cholera! Rozpaliłam ogień, ale zgasł.
- Pomóc? - Zajmę się tym.
Cholera.
Czy to naprawdę henri robert?
To zegarek, który Sand dała Chopinowi.
Wskazówka zatrzymała się, gdy umarł.
Kosztuje kupę hajsu.
„Kupę hajsu”?
- Tak, jest dość kosztowny. - Zgadza się.
To prezent od męża.
Za każdym razem, gdy mnie zdradził, dawał mi prezent.
Te dwa cherubiny to René i Martine.
Martine to żona ministra René Monory'ego. Bzykał ją przez dwa lata.
Martine, nie René.
Ten fortepian.
Nazwałam go Ruth.
Niezbyt muzyczne imię.
To tłumaczka, którą przeleciał podczas lotu do Pragi.
Zarobiłam fortunę na tym, że przyprawił mi rogi.
Doskonała rozpałka.
Co pani robi?
Co chcę.
Śmiało, Lucien.
To kawior od Pruniera, nie zatrujesz się.
Będzie cię nazywała Lucien. Był jej nauczycielem literatury.
Dlatego tak uwielbia Musseta, Lamartine'a i Hugo.
Jem to bez niczego w dużych ilościach. Niektórzy lubią z ziemniakami.
Z kartoflami jest dobre.
Używaj właściwego słownictwa.
Bez pedantyzmu, ale wysil się, ostrożnie dobieraj słowa.
Lubi pan poezję?
- Tak, bardzo. - A jaką?
Victora Hugo.
Ach, romantyków.
Bardziej Victora Hugo.
Czyli romantyków.
Właśnie.
Ludzie dziś krytykują jego styl.
Ale cóż to był za umysł.
Odurzające strofy.
Jeśli dasz się ponieść, te wiersze są jak taniec.
Jak walc.
To prawda.
Zgadza się, to...
To wyróżnia każde jego dzieło. Jego wiersze...
One są jak...
Tak, jak taniec.
„Jutro, o świcie, kiedy wieś jaśnieje,
- odejdę...” - Nie.
Proszę, nie ten. To wiersze dla mas.
Poza tym przekręcił pan dwa wersy.
Wieś „bieleje”, ponieważ idzie zima.
- „Jaśnieć” nie ma sensu. - Racja, „bieleje”.
- Lubi pan Victora Hugo? - Tak.
Jak cholera.
Niezmiernie.
- Niezmiernie? - Tak.
Przepraszam.
Jest...
Jest taki piękny wiersz Victora Hugo,
który moim zdaniem podsumowuje
wszystkie jego dzieła.
Zaczyna się tak:
„Poeto, pieśni twe, czy to, co nimi zwiesz,
lepiej brzmiałyby, gdybyś ujął im nieco patosu.
Las... las i owszem, wzdycha,
ale potrafi też śpiewać.
Błękit nieba napawa spokojem, ale i radością
- Olimp...” - Dosyć, to nie ma sensu.
Brak panu emocji. Recytuje pan.
Skończymy tę butelkę i może pan iść.
Słuchanie tego jest jak seks z wieszakiem.
Halo?
Sophie. Wszystko w porządku, kochana?
Nie, jestem sama.
Oglądam kiepski film z kiepskim aktorem.
Filmy bardzo się zmieniły. Że też ludzie płacą, żeby to oglądać.
To stara klientka. Poznałeś ją, gdy byłeś dzieckiem.
Miała wtedy rude włosy i była niezwykle elegancka.
Tak, kochanie? Późno wrócę do domu.
Przestań.
Idę z Brigitte do teatru.
Na Kaprysy Marianny, lubię to.
Ja też.
„Biada temu, kto w kwiecie młodości
trawi się miłością bez nadziei”.
Muszę kończyć.
Wspaniale pan całuje.
- Przepraszam. - Nie ma za co.
Proszę to powtórzyć.
Jeśli cię polubi i zaprosi cię do łóżka,
zanurz się w jej błękitnych oczach, wciąż są tak samo młode.
Lucien! Mój mały Lucien.
- Powiedz, że mnie kochasz. - Kocham cię.
Nie ma nic piękniejszego niż kobieta oddająca się przyjemności.
W życiu nic mi nie wyszło.
W szkole byłem kiepski. Nie zrobiłem wielkiej kariery.
Zdradziłem większość przyjaciół.
Nie umiałem zatrzymać twojej matki. Byłem złym ojcem.
Gdybym wierzył w Boga, bałbym się piekła.
Jedyne, co mam
i co zabiorę do grobu,
to uśmiech Magali.
Rozjaśniał moje zimne noce.
Słucham.
Czułość Marie-Claude...
Tańczyła nad mymi troskami,
zamieniła łóżko w raj.
Mogła zrobić wszystko...
Obietnice, nadzieje, samobójstwo.
Och, Marie-Claude.
Urok Adèle.
Każdy jej uśmiech był jak wiersz.
Co to za książka?
Swoje obycie, jeśli mam jakieś, zawdzięczam tej kobiecie.
To ja. Kupiłam mnóstwo rzeczy na targu.
Szczerość Esther,
ten uwodzicielski sposób, w jaki umiała mi dogryźć.
Wybuchy Agnès... Była siostrą, nauczycielką
i kochanką.
Nigdy nie lubiłam...
Każdy jej gest sprawiał, że czułem się jak w domu.
Nie dzwoń do mnie!
Dziwactwa Sarah, nie umiała grać na pianinie,
ale marzyła o byciu Barbarą, a ja godzinami słuchałem,
gdy naparzała w klawisze, mając się za Debussy'ego.
Jacques.
Piękno twojej matki.
Alphonse śpi.
Wciąż śnię
o jej pięknie.
Jej piękno zawierało w sobie zapach wszystkich innych.
Tych, co pojawiły się później.
To magia kobiet sprawiła,
że moje życie nabrało nieco sensu.
Jak masz na imię? Ale tak naprawdę.
- Alphonse. - Alphonse...
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski