AUVILLAR, 1944 ROK
Nie ruszać się!
Kto tam?
- Coś nie tak? - Wszystko.
Wszystko jest nie tak, Franz.
Jestem zamknięta w tym pokoju, którego nienawidzę.
Boję się.
Nieustannie się boję, że cię zabiją.
Że zabiją mojego brata.
Niezależnie od sytuacji, stracę wszystko!
Przestań! Słuchasz mnie?
Nienawidzę tej wojny.
Nienawidzę Hitlera, Niemiec i Francji.
Tylko dla ciebie byłbym skłonny poświęcić życie.
Ty jesteś moim krajem.
Moją flagą.
Tu nie chodzi tylko o mnie.
Otwierać!
Prosto z Londynu
zaczynamy szóste już doniesienia BBC.
U Françoise zapomnij o Hugo.
Jeśli zaczniesz recytować, oberwiesz tosterem.
Lubi być zdominowana, nie to, co twoja żona.
- Błagam cię. - Mówię poważnie.
Françoise ma bardzo oldskulowe fantazje.
- Ręka na tyłek i każ się zamknąć. - Okej.
- A podczas seksu? - To samo.
Ona odwala całą robotę.
Auć!
Przepraszam.
Dobra, niech na ciebie spojrzę.
Dobra.
- Stój prosto. - Stoję.
„Niech żyje Francja”.
- Daj spokój. - Powiedz to!
Chwała Francji.
No dalej! Chwała Francji!
Niech żyje Francja!
Powstańcie, dzieci ojczyzny
Dzień chwały...
Co powiedziałeś żonie?
- W sensie? - Że gdzie będziesz spał?
Nigdy nie byłem w Nancy.
Ładnie tam.
W jakim hotelu będziesz?
Nie wiem, Bertin organizuje sprzedaż.
Grand Hotel de la Reine? Hotel de Guise?
- Chyba w tym. - Naprawdę?
Luksusowy.
Lubią cię.
Sprzedałem dwa patki, więc gdyby mogli, toby mnie całowali.
Jestem z ciebie dumna.
Naprawdę.
Świetnie wyglądasz.
Dużo lepiej.
Nie lubiłaś brody?
Lubiłam.
Ale nie faceta, który ją nosił.
Spóźnię się, muszę lecieć.
Tak, już czas.
Niech spojrzę.
Nadal go nosisz?
Zawsze.
Tylko to po sobie zostawiła.
Kochałem ją.
Nienawidzę jej,
ale ją kochałem.
Dobra, idź już.
- Wciśnij jej go do gardła. - Dobra.
Dzień dobry.
Gaston?
Jesteś tu, skarbie?
Kupiłam ci kurczaka.
Byłam w dwóch sklepach,
ale nie było serca palmy.
Tu jesteś, kochanie.
Czemu się nie odezwałeś?
Miło spędziłeś dzień?
Tak?
Zrobię ci herbatę.
Jeden cukier? Dwa?
Bez cukru? Cóż...
To dobrze. Nie żartowałeś. Jestem z ciebie dumna.
Nie, nie jesteś gruby, kochanie.
A poza tym
musimy wyglądać na swój wiek.
Dobrze sobie radzisz.
Powiedz.
Rozmawiałeś z Maurice'em o porcelanie?
Tak? No i co?
Naprawdę?
No więc...
Wiesz, że się na tym za bardzo nie znam.
Na pewno masz rację.
Dzisiejsi zawodnicy...
Wygląda dobrze. Co to jest?
Pułkowniku, przecież mamy czwartek.
Oczywiście. Głuptas ze mnie.
Lubi pan flaczki i dużo czosnku.
To przez pańskie wandejskie korzenie.
Doskonałe.
- To nie woda! - Likier gruszkowy.
Jakiś problem, pułkowniku?
Absolutnie.
Jestem Francuzem.
I to nie byle jakim.
Co ona robi?
Cześć.
Mogę dokończyć flaki?
Człowiek pańskiej rangi może robić dwie rzeczy jednocześnie.
Dzień dobry, tu Alphonse. Proszę zostawić wiadomość.
Wbijamy na bogatą dzielnię,
zatrzymujemy się przed budynkiem. Jak jest czysto,
wchodzimy na piąte piętro, bierzemy szmal i spadamy.
- Wszystko jasne? - Jasne.
Słuchasz mnie?
- Ten pies... - Mówię do ciebie!
Masz jakiś problem?
Jeśli nie posłuchasz, to nawalimy.
- Słuchałem. - Naprawdę?
Co masz zrobić, jak wejdziesz?
Jak wygląda to miejsce?
- Wchodzimy. - No i?
- Jest tam korytarz. - Tak.
Salon po lewej.
Po prawej, dupku. Po lewej jest kibel.
Za salonem po lewej jest sypialnia.
A dalej?
W sypialni jest łóżko i...
- Jaja sobie robisz? - Co?
Widziałeś kiedyś sypialnię bez łóżka?
Czasami nie ma. Moja siostra nie ma łóżka.
Bo to dziwka.
- Zamknij mordę. - Nigdy tam nie śpi.
Morda w kubeł.
Zostaw jego siostrę w spokoju. Spójrz na mnie.
- Co jest w sypialni? - Tam jest...
Sejf.
Gdzie dokładnie?
W komodzie.
W szafce, kretynie. W szafce!
Nie udawaj agenta nieruchomości!
Masz papkę zamiast mózgu.
Nie oddam 40 kafli zombie, który da ciała, bo nie odróżnia szafki od komody!
Twoja matka daje ciała.
Co powiedziałeś? Ty sukinsynu!
Przestań!
Brachu...
- Masz, weź to. - Kurwa!
Luz, brachu. Poradzimy sobie.
Nie jestem twoim bratem.
Jasne? Nie jesteś moim bratem.
Zamknij się. Ja nie mam nikogo.
Rozumiesz? Nie mam nikogo.
Rozumiem.
Tak, rozumiem.
Oczywiście.
Do widzenia.
W ten sposób żegnasz się z 400 euro.
- Jak to? - Nie zapłaci.
Zrobiłem swoje.
Ciągle powtarzam, że klientkom nie chodzi o seks.
Dobra. Ale to wciąż ciężka praca.
Dlaczego przyniosłeś kwiaty?
Nie kwiaty, tylko jedną różę.
Co to jest?
- Pomyślałem... - Nigdy nie powiedziałem, że to randka.
Jej fantazja to oficer przychodzący zjeść i opróżnić jaja.
Zrobiłem to.
Pułkownik jest wzorowany na prawdziwej osobie.
Wyzwolił trzy wsie i zabił 40 Szwabów.
Nie miał czasu na zrywanie fiołków.
Przepraszam, nie wiedziałem. Więc mam być dupkiem?
Nie dupkiem. Staroświeckim gościem.
- Ugotowała dla mnie. - No i?
To właśnie lubi. Ugotować, zadbać o ciebie, dostać w twarz.
- Czemu jej podziękowałeś? - Bardzo dobre, dziękuję.
Nie, ja to zrobię.
- Ciężkie. - Głupi jesteś?
Czy pułkownik by sprzątał ze stołu?
Pułkowniku...
- Naczynia też umyłeś? - Tak.
Chcesz sprzątać, załóż fartuch, ale mniej zarobisz.
A potem?
Zaniosłeś ją do łóżka i pocałowałeś w czółko?
Było mi jej szkoda.
Ostrzegałem cię!
Facet przychodzi, je, dochodzi i wychodzi.
Nie dziękuje.
Tak, ale...
Musisz się do tego przyzwyczaić.
W tym pokoleniu nie ma Simone de Beauvoir.
Przepraszam.
Przestań przepraszać.
A gdy doszedłeś,
chwyciłeś ją za twarz i powiedziałeś...
Przepraszam najmocniej.
Za szybko poszło, więc...
Więc co? Pewnie była zachwycona.
Myślisz, że to dla niej codzienność? Ona ma 77 lat!
Jest całkiem ładna, ma...
Już jej nie zobaczysz.
Dobra.
Ale nie jest źle. Jutro pójdzie ci lepiej.
Nie martwię się.
Jutrzejsza klientka lubi
traktować innych jak gówno.
Jak twoja żona.
Żartuję.
Nie, nie żartujesz.
Faktycznie.
Wróciłem wcześniej, a do jutra wieczorem powinienem być w Nancy.
Chcesz tu spać?
- Tak jest okej? - Co?
- Okej? - Tak.
- Zrobiłem trochę miejsca. - Dzięki.
Od razu lepiej.
Tak.
Robiłeś tak, jak byłeś mały.
Proszę zanieść ten dokument. To ważne.
Dobrze.
Do wtorku przedstawię ostateczny projekt
ustawy o udrożnieniu ruchu.
Dziękuję, Aude.
Napisałam też podsumowanie na temat projektu Valézy'ego.
Nadal rozważamy ten głupi tunel?
Prefekt poparł moją decyzję.
Henri, co mamy na dzisiaj?
Moglibyśmy zająć się raportem w sprawie KLM.
Co sądzi minister?
Nie czytał go?
Nie ma pośpiechu.
Francuzi są cierpliwi, każdy to wie.
Aude, poproszę kawę.
- Kawę? - Nie dla mnie.
- Nie, dziękuję. - Ristretto dla Henriego.
Chyba jesteś śpiący.
Proszę.
„Ciebież to widzę?
Najpierwszą, najmilszą moją,
W tylu miłostek intrydze?
Czy ci się chwile te roją,
Zachowałem ją w pamięci.
Lato zeszłe pamiętasz, pani”.
- Cześć. - Cześć.
W samą porę na obiad.
Zmieniłam harmonogram. Ja biorę wtorki, ty — środy
i tak dalej.
Usiądź.
Wygląda pysznie.
Znowu mam wyjazd służbowy.
- Ugotowałaś to wszystko? - Zamówiłam.
Nie mam czasu. Proszę.
- Przepraszam! - W porządku.
- Jak było w Nancy? - Bardzo dobrze.
- Próbowałaś się do mnie dodzwonić? - Tak.
Zapomniałeś tego.
Dowód osobisty, karta kredytowa.
Jak sobie poradziłeś?
Racja, dzięki.
- Jest. - No jak?
Poprosiłem Bertina, by mi pożyczył.
A jak Hotel de Guise?
Miałeś widok na plac?
Tak, miałem. Widziałem...
Wybacz.
Nie wiem, co się ze mną dzieje.
O co chodzi, Margot?
Gdzie byłeś, Alphonse?
Nie w Nancy, dzwoniłam do hotelu.
- Dlaczego to zrobiłaś? - Nie wiem.
Przeczucie. Sposób, w jaki o tym mówiłeś.
Nie potrafisz kłamać.
Wyglądasz wtedy jak idiota.
Jak teraz.
Mów prawdę albo rzucę bakłażanem.
- Żigolak? Twój tata? - Tak.
Już teraz tego nie robi.
Jacques Żigolak. O kuźwa.
Wiele mogłabym sobie wyobrazić, ale to jest szaleństwo.
Co za typ!
Siedzi smutny na tym swoim wózku.
Gdybyś go widziała, jak o niej mówi. Całkiem inny człowiek.
Więc co robisz?
Dbam o niego.
Kąpię go, kładę do łóżka. Wydmuchuję mu nos.
- Nieźle. - Pomagam mu ćwiczyć.
Pierwsze cztery tygodnie są najważniejsze.
Nie radzi sobie sam. Jeśli mu nie pomogę, umrze.
Mimo wszystko mnie wychował.
Z matką łączy mnie tylko on.
Rozumiem.
Wybacz, mogłem ci powiedzieć.
Nie, to moja wina.
Jestem dla ciebie zbyt surowa, wiem.
Rzucam ci się do gardła, zanim otworzysz usta.
Jestem córką wojskowego.
Popełniam te same błędy, co ojciec.
Spójrz na mnie, Alphonse.
Może nie jesteśmy idealną parą,
nie każda noc jest namiętna,
ale jesteśmy zgraną drużyną.
Podoba mi się to, że chcemy dla siebie jak najlepiej.
Ja wspieram ciebie, a ty mnie.
To, co zbudowaliśmy,
opiera się na zaufaniu.
Będę łagodniejsza.
Naprawdę?
Ale obiecaj,
patrz mi w oczy,
że już mnie nie okłamiesz.
Powiedz, że kochasz!
Obiecujesz?
Obiecuję.
JACQUES GDZIE JESTEŚ? JESTEŚ SPÓŹNIONY!
To on.
Jutro go zbadają, żeby zobaczyć, czy będzie chodził.
Rozumiem.
Mogę wziąć prysznic?
Mieszkasz tu.
Sądziłem, że mam coś z głową.
Coś się popsuło. Nie wiem kiedy, ale...
Od tamtej pory jest...
Znowu się układa?
Tak. Nie wiem dlaczego, ale tak.
To dobrze.
Mało powiedziane.
To niesamowite.
Jakby ktoś wyciągnął
mi rurę z gardła.
Albo piasek z oczu.
- Jak masz na imię? - Nie mam imienia.
- Nie chcesz rozmawiać? - Nie.
- Mogę dostać kasę? - Teraz?
Tak, teraz.
Wolę się masturbować, patrząc na ciebie.
Dobra.
Mogę cię dotknąć?
Rób swoje, żadnych pytań.
Dobry wieczór.
- Mam rezerwację. Martha Drumond. - Tak.
Proszę za mną. Jeszcze jej nie ma.
Dziękuję.
Masz szczęście, że spotkasz się Marthą.
Z nią nie można się nudzić.
Wyłącz to, to obrzydliwe.
- Mnie nie przeszkadza. - Wyłącz to.
Ona ma wszystko zaplanowane.
Stolik w Le Taillevent na 21.15.
Co podać?
- Dziękuję, czekam na kogoś. - Oczywiście.
Będę musiał założyć ci wąsy.
Dlaczego?
Facet, o którym fantazjuje, miał wąsy.
Jakiś palant.
Scenariusz jest dość prosty. To oświadczyny.
- Przy okazji, zdejmij obrączkę. - Jasne.
Kupiła pierścionek, który jej dasz.
Weź go.
Pudełko z napisem: „Martha”.
- Martha? - Tak.
Patrząc na wielkość kamienia, pieniądze nie grają roli.
Przepraszam za spóźnienie. Nie znam okolicy.
Nie żartowałeś. O co chodzi?
Nie wiem, chciałem
pójść do miejsca tak pięknego jak twoje oczy.
Z dobrym jedzeniem.
- To... - Nie bądź taki spięty jak oni.
- Zamówimy coś? - Tak.
Co bym chciała?
Szampana?
Odpada, wali po nim z gęby.
Będziemy się całować. Nie mogę.
Poproszę whisky.
- Jaką? - Najstarszą.
- Dla mnie to samo. - Dziękuję.
Dziękuję.
Każdy ma tu kija w dupie.
- Dobry wieczór, kochanie. - Dobry wieczór.
Rozmawiałeś z ojcem?
Słucham?
Nie chcę jechać z twoimi rodzicami do Le Touquet tego lata.
Szanuję ich i kocham,
ale nie chcę znów przechodzić przez ten koszmar.
Dokąd chciałabyś pojechać, kochanie?
Rozmawialiśmy o tym sto razy. Nie słuchasz?
Wolę na ciebie patrzeć.
Do Ravello we Włoszech. Już tam byliśmy.
- Dobrze. Do Włoch. - Do Włoch.
Do dna!
- Halo? - Mówi...
Dobrze panią słyszeć.
Długo pani zwlekała z telefonem.
Coś zaiskrzyło w biurze.
- Mylę się? - Nie wiem.
Jak to?
Chyba nie chcę wiedzieć. Dobra.
- Muszę kończyć. - Dlaczego?
Kurwa.
Zanim zamówimy, muszę ci coś powiedzieć.
- To coś pilnego? - Nie.
Nie znoszę, gdy ktoś mi przeszkadza w czytaniu.
To chyba nie jest czekolada.
Jeśli to jest to, co myślę, to uklęknij.
Więc...
Kochanie,
zostaniesz moją żoną?
Usiądź.
Martha wystawi na próbę twoją cierpliwość.
- Co? - Claude, usiądź.
Ludzie patrzą.
Jak to mówią: „Nie potrząsaj nią, bo pełna jest łez”.
Nie wiesz, czego chce? Nie martw się, ona też nie.
Więc wybrałeś to miejsce na tę niezapomnianą chwilę?
W towarzystwie sztywniaków i starszych pań z pudlami?
Uroczo.
- Posłuchaj... - Nie, to ty posłuchaj.
Właśnie dlatego nie chcę już jeździć do twoich rodziców
i opuściłam Fabrice'a.
Klasizm całkowicie zdominował życie tych ludzi.
Przepraszam.
Patrzyłam, jak mama umiera z nudów. Liczyłam,
że ten, kto mi się oświadczy, będzie wiedział,
by nie robić tego w hospicjum.
Cóż...
Jestem trochę zdezorientowany. Nie wiem...
- Ty chciałaś tu przyjść. - Ja?
Ja wybrałam to miejsce? O czym ty mówisz?
Wyszukany lokal serwujący mięso?
Rekomendacje: konfitowana wieprzowina,
kremowy stek cielęcy. Jestem wegetarianką.
Od samego czytania mi słabo.
Przepraszam.
Czy ta martwa owca jest dogotowana?
Słyszą państwo, jak beczy?
Nie pasuje, to nie mój rozmiar.
Ożeń się z kuzynką. Twoi rodzice będą zachwyceni.
Przepraszam za nią.
Martha!
Alphonse.
- Dobry wieczór. - To jednak pan.
A myślałem, że nie.
- No cóż, to ja. - Zmienił się pan.
- Co za elegancja. - Tak.
Chloé, moja żona.
- Miło mi. - Mnie także.
- Kocha go pani? - Słucham?
Pytam, bo zaraz mu przywalę.
- Tak? - Wyszła.
Wiem, spokojnie. Przy nabrzeżu, w pobliżu Place Dauphine.
- Naprawdę? - Nie martw się. Zrób, jak mówię.
- To była część planu? - Idź. Z Marthą nic nie jest proste.
- To jakieś szaleństwo. - To coś pięknego.
Kurwa.
Nie dotykaj tego.
Pogadam z Louisem, wszystko wyjaśnię.
Wtedy możesz dotknąć.
Słucham.
Nie przy tych debilach.
- Dlaczego? - Co?
Chłopaki, dajcie spokój.
Idź, widzimy się u Charliego.
No idź!
Wybierz jeden, bracie.
Podoba ci się, co?
Strasznie ciężki.
Jesteś do niczego.
Co?
Odłóż broń. Usiądź i posłuchaj.
Przepraszam.
- Mogę? - Jasne.
Masz rację. Chciałem ci zaimponować tą przeklętą restauracją.
Nie musisz tego robić.
- Wiem. - Powinieneś był za mną pójść.
Czemu nie wybiegłeś?
Za mało mnie kochasz na krótki trucht?
Pozory, jak zawsze.
Boję się ciebie.
Gdzie jest ten chłopak, który poszedł do szkoły plastycznej wbrew rodzicom?
Jest tuż przed tobą.
I cię kocha.
Nie chcesz mnie o coś zapytać?
Czy zostaniesz...
- Nie! - Co?
Ten chłopak ciągle się na mnie gapi.
Co?
Wcale nie.
Czemu? Nie jestem typem kobiety, na którą zerkają mężczyźni?
Oczywiście, że jesteś.
Nie da się tego uniknąć, rozumiem.
Już zawsze będę musiał to ignorować.
I nic nie zrobisz? Nie obchodzą cię te zboczone spojrzenia?
- Kochanie... - Daruj sobie.
Pozwolisz mu mnie zhańbić plugawą żądzą?
Dobry wieczór. Przepraszam.
Udaję, że cię proszę, żebyś przestał patrzeć na tamtą panią.
Co?
Na panią przy barze.
To twoja matka?
Nie.
Ale będę musiał udawać,
że na ciebie krzyczę.
Oszalałeś. Nie patrzyłem na tę starą prukwę.
- Nie musisz używać takich słów. - Odwal się i spadaj.
- Słucham? - Odwal się!
- Przestań. - Odwal się, stara prukwo.
- Słucham? - W porządku.
Moment. Jak ją nazwałeś?
A co?
To miłość mojego życia.
No i co zrobisz?
Co z tobą?
Odbiło ci?
Przestań! Dobra!
- O co ci chodzi? - Przestań!
Przestań!
Nie znoszę takiego języka.
Już nie mogą spojrzeć?
Nie o to chodzi. Słyszałaś, co powiedział?
Patrzył na mnie. A jeśli mi się podobało?
Jestem twoją własnością? Nadal żyjemy w latach 50.?
- Takie małżeństwo proponujesz? - I wszystko jasne.
Dobranoc, idę spać. Zatrzymaj swoje pieniądze.
O nie.
Nie do wiary!
Przepraszam. Wybacz.
Nie rozumiem. Dlaczego?
Boję się, że cię stracę.
Już wolę umrzeć.
Jeśli go pani kocha, po co odrzucać oświadczyny?
Nie mówię nie, ale...
Chcę, żeby było jak w moim śnie.
Z całym szacunkiem, ale jest pani wrzodem na dupie.
Uwielbiam, gdy mówisz „pani”.
Przypomina mi to moment, gdy przyszedłeś porozmawiać ze mną przed Aldo.
„Dobry wieczór. Jestem przyjacielem pani kuzyna.
Jutro urządzam piknik nad jeziorem Saint-Cassien”.
Poszliśmy popływać. Było zimno.
Oboje szczękaliśmy zębami.
I powiedziałam:
„Mieszkam niedaleko.
Chodź do mnie się przebrać”.
Dokąd pani idzie?
Mieszkam niedaleko.
Idziesz?
Pożyczę ci to, a ty rób swoje.
Tylko pamiętaj,
że ci nie ufam. Nie lubię takich gości jak ty.
Z dobrych dzielnic, w markowych butach.
- Dla mnie jesteś ciotą. - Co powiedziałeś?
Ostrzegam cię. Przysięgam.
Ostrzegasz mnie?
Co zrobisz?
Kogo chcesz przestraszyć?
Ostrzegasz mnie? Chcesz zarobić kulkę w łeb?
Posłuchaj.
Powtarzaj za mną.
Wszystko, co mówię. Dobra?
Nie słyszałem.
Dobra.
Jestem tylko bogatym chłopaczkiem,
który bawi się klamką.
Jestem tylko bogatym chłopaczkiem, który bawi się klamką.
Lubię pakować fiuta w dupy innych typów.
Zamknij się, kurwa!
- Mów. - Nie.
- Nigdy tego nie powiem. - Chcesz broń?
Tak, ale tego nie powiem.
Powiedz to.
Nie.
Daj mi ubrania, wysuszę je.
- Coś nie tak? - Wiedziałam.
- To było zbyt piękne. - O co chodzi?
Powtarzałam sobie: „Bądź ostrożna”. Jesteście potworami.
- O czym ty mówisz? - O niej.
- „O niej”? - O tym.
Tę zapalniczkę dałam mojej siostrze na urodziny.
Bardziej do ciebie pasuje.
Jest spokojniejsza, bardziej wymagająca i kobieca niż ja.
Będzie dumna. Chłopcy zwykle woleli mnie.
Będziecie szczęśliwi.
- Chyba skoczę. - Nie, Martha!
- Nie zbliżaj się. - Martha!
Zaczekaj.
- Martha. - Nie podchodź.
Nie podejdę.
Moja siostra dobrze robi loda? Wystające zęby ci nie przeszkadzają?
Czyli o to chodzi.
Zostawił cię dla siostry?
Co ona ma, czego ja nie mam?
Nic. Jestem tego pewien.
- Co? - Byłem tchórzem.
Przestraszyłem się ciebie, wiesz o tym.
Chodź tu.
Wciągnij mnie! Proszę!
- Mam puścić? - To nie jest śmieszne!
Wciągnij mnie.
Zapłaciłaś za oświadczyny.
Zapytam jeszcze raz i powiesz „tak”.
- Dobra? - Dobra.
- Obiecujesz? - Tak, ale pospiesz się!
- Zostaniesz moją pieprzoną żoną? - Tak!
- Nie słyszę. - Tak!
- Nie. Przestań. - Co?
Nie dziś. Coś jest nie tak.
Kurwa!
Proszę.
- Mówiłem ci. Jest skomplikowana. - Co ty nie powiesz.
- Ale nie było nudno. - Nie. Niestety.
Nie narzekaj. Dobrze płaci.
Nie jedz tyle masła.
Błagam. Tylko jedzenie mi pozostało.
Nie jest tak późno.
Masz coś?
O co ci chodzi?
- Proszę usiąść, pułkowniku. - Cicho.
Proszę.
- Wszystko dobrze? - Co cię to obchodzi?
Jest twardy jak podeszwa. Chcesz, żebym zęby połamał?
- Przepraszam. - Zabieraj łapy!
- Wystarczy, siadaj. - Dobrze.
Françoise zniesie wszelkie chamstwo.
To koszmar feministek.
To jest niedogotowane.
Będziesz siedzieć i patrzeć?
Na dół i do roboty. Trwa wojna.
Dobrze.
Grzeczna dziewczynka.
Nieźle ci idzie.
No ale nie zwalniaj, aż taka dobra nie jesteś. Szybciej.
Stałe tempo, no dalej! O tak.
- Dobry wieczór. - Oficerze.
- Co to za wrzawa? - Zabawiają się z dziwką jakiegoś Niemca.
- Dostaje to, na co zasługuje. - Z drogi.
Natychmiast ją puścić!
Albo powiem pułkownikowi!
Zaakceptuje takie barbarzyńskie zachowanie?
Nazwisko, sierżancie.
Maurice Bergeron.
Proszę przykryć tę kobietę swoją kurtką.
Szwabską dziwkę?
Milczeć! Proszę robić, co mówię.
Odmaszerować.
Proszę ze mną.
Proszę.
Jebana dziwka!
Kolaborantka!
Piszę, by panu powiedzieć, że bez pana moje życie wyglądałoby inaczej.
Nigdy nie zapomnę, co pan zrobił tamtej nocy.
Niektóre czyny mogą podtrzymać ogień w najzimniejszych sercach.
Przez lata z całych sił się starałam prowadzić normalne życie.
Nieważne, jak ludzie oceniali moją przeszłość.
Kochałam mężczyznę, którego nie chciałam pokochać.
W czasie wojny, której on nie chciał być częścią.
Gdy uratował mnie pan przed tym okrucieństwem,
nosiłam w sobie owoc tej namiętności.
Był pan tylko starszym chorążym, ale dzięki panu mogła żyć.
Dziewczynka, która nic nie wie o bólu, który przetrwała.
Chciałabym umieścić w tej kopercie jej uśmiech,
znak pańskiego człowieczeństwa.
No cóż, szału nie było.
Ale są postępy, Françoise.
- Dziękuję, pułkowniku. - Nie ma za co.
Kto to jest? Całkiem ładna.
Nie poznaje pan? To moja mama i ja.
Bez pana nie byłoby mnie tutaj.
Dziwne.
Witam, tu Mister Love.
- Dobry wieczór. - To pani?
- Zły moment? - Ależ nie.
To tylko 3.00 rano.
Z pańskim kolegą wszystko poszło dobrze.
- Fajnie. - Nie ma pan nic przeciwko?
Dlaczego miałbym mieć?
Spotykamy się od 20 lat, a pan podsyła mi nieznajomego...
Poszło dobrze i...
Nie rusza to pana?
Nie jest pan osteopatą.
Miałam pańskiego penisa w ustach 842 razy.
Liczyła pani?
Chodziłam do szkoły wojskowej. To moja praca.
O co chodzi?
Płaci pani za usługę.
Za postać. Nic pani o mnie nie wie.
Znam pana lepiej, niż pan sądzi.
Rozumiem mowę ciała, pańskie milczenie.
Nie płaciłam za usługę. Płaciłam za pana.
- Tęsknię za panem. - Rozumiem.
Niestety, nie jestem dostępny.
Dlaczego? Kto to jest? O co chodzi?
Nikt.
Tak chce się pan bawić? Znów się z nim spotkam. Pana strata.
Proszę nie płakać, gdy mnie pan straci.
Obniżę stawkę do 1%.
- 0,75%. - 0,80%.
A remont?
Czy dostanę na to kredyt?
Zależy od rodzaju remontu.
- Trzydzieści. - Pięćdziesiąt!
Czterdzieści tysięcy.
Wróciłeś?
Przepraszam, że cię obudziłem.
Która godzina?
Śpij dalej.
W porządku z nim?
Nie bardzo. Miał epizod o 2.30. Śpij.
MONTALCINO, TOSKANIA
Przepraszam, mama chce być sama. Dziękuję.
Dziękuję.
- A ty dokąd? - Nie dotykaj mnie, pijaczyno!
Zabiję cię, suko!
Otwieraj!
Ty sukinsynu.
Nikogo już tym nie skrzywdzisz.
Napisy: J.K.
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski