Tak? Proszę wejść. Tak, może pani...`
Nie mam za dużo czasu.
- Chciałaś mnie widzieć? - Tak.
Jestem w ciąży.
Nie mam okresu, to pewnie ciąża.
- Nie wyglądasz na szczęśliwego. - Ależ jestem.
W każdym razie urodzę to dziecko. Pierwsze USG mam 27.
Od ciebie zależy, czy chcesz tam być.
- Henri Derry na drugiej linii. - Odbiorę.
- Pozwolę ci to przemyśleć. - Okej.
No dalej!
Tak!
Jak mi dobrze.
Masz.
Kurwa. Masz ogień, brachu?
- Co? - Zapalniczkę.
- Nie. - Dlaczego nigdy nie masz ognia?
Zawsze bierzesz moją, a potem nie masz.
- Do bani. - To prawda.
Co z nimi robisz? Pakujesz sobie w dupę?
„Jutro, o świcie, kiedy wieś bieleje,
wyjadę. Widzisz, wiem, że czekasz na mnie.
Przejdę przez las, przejdę przez góry.
Nie mogę odejść.”
Przepraszam, masz może ogień?
Jasne.
Dzięki.
„Jutro...”
- Spójrz na tego bogatego dupka. - Za kogo on się uważa?
- Boże. - Ubrany jak stara dupa.
„Gdy dwa kochające serca słodko się zestarzały...
Och! Jakaż to radość. Głęboka,
intymna i spokojna.
Czysta więź dusz!
Jej blask trwa, gdy gasną płomienie.
Dwa serca dawno temu zajęła, Lecz teraz tylko jedno pozostało.
Wspomnienia wspólnej przeszłości
Jedno bez drugiego żyć już nie jest w stanie
Kochanie, czyż nie tak? Nasze życie wygląda właśnie tak.
Nasza miłość to spokojne wieczory i blask poranka.
Przeradza się w przyjaźń bez utraty miłości”.
To bardzo piękne.
Przepraszam.
- Tak? - Słyszysz mnie?
- Stanął mi! - Co?
- Wraca. - Zadzwonię później.
Wraca.
Znudziłam pana?
Ależ nie, to naprawdę piękne.
Zwłaszcza ostatnie wersy.
Nie musi pan udawać.
Kiedy skończymy, może pan być sobą.
Nie, naprawdę myślę, że to piękne.
Opisy natury były nudne, ale kiedy mówi o swojej córce...
- Naprawdę potrafi pisać. - Potrafi.
Muszę to wypróbować z innymi paniami. Może się opłaci.
Powinnam była powiedzieć, że może pan być sobą, ale proszę zachować takt.
Oczywiście, przepraszam.
Proszę coś opowiedzieć.
Nie widziałam pana przez tydzień.
Co pan porabiał?
KOCHAŚ
No dalej, wsadź to w tylne drzwi!
Ty leniwy dupku!
Dziś wieczorem? Widziała się z nim pani dziś rano.
On nie jest bankomatem, Margareth.
- Do zobaczenia. - Dziękuję.
Z przyjemnością.
Z Suzanne jest trochę inaczej. Ma problemy z pamięcią.
Było cudownie.
Nie dałem go jeszcze panu?
A nie zrobiłam tego?
Nie, Suzanne, jeszcze nie.
Dziękuję. Do zobaczenia.
KOCHAŚ
Za tydzień o 14.00.
Ma pani zdrowie! Proszę pamiętać o czeku.
Jeszcze nie dałam?
Nie, jeszcze nie.
Bez oszustw.
Dziękuję.
Potrzebuję czeku. Jestem spóźniony, proszę wybaczyć.
- Jeszcze go nie dałam? - Nie.
A może jednak? Nie, nie dała pani.
Może być. Dobrze. Mogę prosić o adres?
D'Argenson, okej. Czy jest kod dostępu?
Tak, Alphonse! Tak!
Mało brązowa.
Tu Mister Love, co powie pani na...
...wtorek dziewiętnastego?
Zapisane. Mogę prosić o adres?
Salve, suko.
Prowadź na siennik.
Oszalał pan? Czemu jest pan tak ubrany?
- By cię zadowolić, Marie-Claude. - Jestem Chantal.
- Racja, Chantal. Przepraszam. - Chantal.
Do zobaczenia wkrótce!
Tylko na tyle cię stać, cioto?
- Nigdy się nie wstydziłeś? - A czego?
Zarabiania na własnej przyjemności.
Nie jestem przystojny ani zabawny.
Szybko zdałem sobie sprawę, że płacenie stanowi część fantazji.
Płacą, więc decydują.
Niektóre z nich nigdy nie mogły o niczym decydować.
W porządku?
Jakie było pytanie?
Zapytałam, co pan ostatnio porabiał.
Pracowałem. Dużo.
- Chodźmy. Gotowy? - Gotowy.
Pokaż rękawiczki.
- Co robisz? - Powiedziałeś: „Chodźmy”.
Zdejmij to, idioto. Wyjdziesz w tym na ulicę?
- Dobra. - Kretyn.
- Na pewno jest sama? - Tak.
- To stara baba. Kto by tam był? - Koleżanki?
Ona ma z tysiąc lat, wszystkie nie żyją.
Może ma chłopaka.
Jesteście obrzydliwi.
Chodźmy.
Dlaczego tak bardzo lubi pan zegarki?
Z wielu powodów.
Kocham cię.
Jako dziecko dobiegały mnie odgłosy, które mi się nie podobały.
Skupiałem się na tykaniu zegarka, który wciąż noszę.
Automatyczny.
To niesamowite, działa bez prądu.
Ale ten to prawie magia.
Jeśli tak bardzo się panu podoba, możemy zawrzeć układ.
Będzie pan przychodził codziennie i za trzy tygodnie będzie pana.
- Codziennie? - Niech się pan tak nie cieszy.
Podoba się panu czy nie?
Gdzie ta stara suka?
- Tu jest. - Nie ruszaj się!
- Nie ruszaj się. - Dobra.
Siadaj i się zamknij. Co to za facet?
Przyjaciel.
- Sejf. - Sejf!
- Jaki sejf? - Nie zadzieraj ze mną! Gdzie on jest?
Pilnuj go.
- Kod! - Podaj kod!
Strzelaj, zostało mi mało czasu.
- Mam cię zastrzelić? - Proszę podać mu kod.
Nie! To ty, Louis, prawda?
Nie odpowiesz?
Czuję twoją tanią wodę kolońską!
Wynośmy się stąd.
Miłego dnia, skarbie!
Nie przezięb się!
- W porządku? - Tak. Na początku serce mi waliło.
- Ale poszło dobrze, prawda? - Zna ich pani?
To mój wnuk.
Kominiarka nie zamaskuje smrodu tego idioty.
Pieprzona, stara suka! Kurwa!
- Kto to był? - Nie wiem.
Ale się dowiem.
Trzeba coś zrobić.
Wniosłam oskarżenie, gdy mi groził. Nie było dowodów.
Rozważałam nawet zatrudnienie Rumunów.
Po co?
By go zabili. Jedno z nas musi umrzeć.
Albo on, albo ja.
W moim wieku prawdopodobnie padnie na mnie.
- Do kogo pani dzwoni? - Na policję.
- W takim razie lepiej już pójdę. - Dlaczego?
Ma pan rację.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Gdyby nie pan, byłby już na czarnym rynku.
Należy do pana.
- Nie. - Bez dyskusji.
Mogę robić, co chcę.
Będę o niego dbał.
Proszę na siebie uważać.
- Tak? Witam. - Dzień dobry.
- Rozmawialiśmy przez internet. - Tak. Proszę.
- Bruno, prawda? - Tak.
- Halo? - Czuję, jak kopie.
- Co? - W brzuchu.
Będzie za prawicą czy lewicą?
- Dzień dobry. Na 15 Rue Jacob, w szóstej. - Dobra.
- Mogę oddzwonić później? - Nie.
To twoje dziecko, Claude.
Twoje chromosomy rozpętują piekło w moim brzuchu.
Przyjadę tak szybko, jak się da. Możesz przyłożyć telefon?
- Dziękuję. - Słyszysz?
To niesamowite.
Zabawne. Przez lata się zarzekałam, że nie będę mieć dzieci,
ale gdy tylko maluch się poruszy, serce wyrywa mi się z piersi.
Cudownie jest nosić w sobie dwa życia. To cudowny stan.
Zdecydowanie.
Słuchasz mnie? Jesteś z moją siostrą?
Ależ nie.
ie jesteś z moją siostrą?
Jestem w biurze. Nieczęsto ją już widuję.
- Witaj, ojcze. - Oddzwonię do ciebie.
Czeka na pana.
To znaczy?
Młode, nie takie młode. Mam różne klientki.
Co to znaczy, że „nie takie młode”?
Raz miałem panią w wieku co najmniej 60 lat.
Co w tym zabawnego?
- Moja mama ma 60 lat. - No i?
Nie wyraziłem się jasno.
Jeśli mamy razem pracować, musi pan zmienić podejście do czasu.
- Kto tam? - A jak myślisz?
Wróciłeś wcześniej.
Skróciłem to. To był długi dzień.
Dzień dobry.
- Bruno. - Alphonse.
Z Fabienne poszło dobrze?
Udzieliłem jej ostatniego namaszczenia i przywróciłem do życia.
Oddzwonię do pana, młody człowieku. Przemyślę to.
Ja też.
Do widzenia.
Na razie.
- Kim to był? - Ponoć dobry.
Pomyślałem, że warto mieć jakieś wsparcie.
Wsparcie?
Nie wyrabiam.
Tylko dziś po południu
dwie klientki przeszły mi koło nosa.
I nic nie powiedziałeś? Chciałeś go zatrudnić za moimi plecami?
Planowałem powiedzieć.
Chciałeś podrzucić moje klientki temu frajerowi?
- To moje klientki. - Nie.
Zdobyłem dziesięć nowych dzięki mojej reputacji.
Ktoś tu zaczyna zadzierać nosa.
Cztery telefony i myśli, że jest Don Juanem.
Po co ci wsparcie?
Zamknij się, otwórz drzwi.
Wsparcie...
- Dzień dobry. - Witam.
Dostawa dla pana Bissona.
Tak. Proszę wejść.
- Dziękuję. - Zapraszam. Tędy.
Proszę położyć to tutaj.
- Co to jest? - Telewizor z soundbarem.
Mam coś podpisać?
- Proszę. - Miłego dnia.
Do widzenia. Widzę, że ci się powodzi.
Co?
Skórzany fotel, trzy butelki Château Pavie i kino domowe?
A ja odwalam całą, pieprzoną robotę.
Co byś zrobił z taką kasą?
Kto pierze forsę, prowadzi księgi i wystawia faktury?
- I przestań żreć masło, na litość boską! - Daj mi spokój!
Rób, co chcesz.
Myślisz, że łatwo utrzymywać twoją żonę w nieświadomości?
By myślała, że masz porządną pracę?
Swoją drogą, 50 procent to niedużo jak na to, co robię.
Za co masz 50 procent?
Za 30 lat w branży!
Beze mnie długo byś nie pociągnął. Uczę cię, jak masz grać.
Piorę ci bokserki. Wybieram ubrania.
Nie mogę używać twoich.
Co jest nie tak z moimi? Nie podobają ci się?
Nikt nigdy nie narzekał. Radziłem sobie bez ciebie.
Zobaczymy, czy zatrzymasz nowe klientki.
Cały sekret tkwi w stałych. Pogadamy za 25 lat.
- Myślisz, że nadal będę to robił? - A co?
Masz inne plany? Czujesz, że jesteś ponad to? Wyleciałeś z trzech firm.
Twoim darem jest kutas, jak ojca.
Są rodziny aktorów, piekarzy, a my rządzimy w sypialni.
- Przygotuj się. - Na co?
- Mam nową klientkę. - Jestem zmęczony.
Nie martw się, nie jest wymagająca.
- Gdzie? - W pobliżu.
- Cześć, kochanie. - Cześć.
Zapomniałeś kluczy?
Tracę głowę.
Nie martw się, wejdź.
Zrobiłam herbatę.
Przyszła dziś po południu. Rozmawialiśmy
i dostrzegłem okazję.
Na co zmarł?
To było nagłe. Zawał serca.
Pewnego ranka leżał martwy w łóżku.
Nic nie zauważyłam.
To było okropne. Po prostu okropne.
Dlaczego w ogóle to mówię?
Nie umiem żyć w samotności.
Myślę, że byłbym w stanie pomóc.
- Co mam robić? - Prosty scenariusz.
Jej mąż zmarł kilka lat temu.
Dała mi kilka jego rzeczy.
Trochę upiorne.
Za 500 euro nic nie jest upiorne.
Dała mi też to. Bądź ostrożny. To delikatne.
- Co to jest? - Jego włosy.
Znaczy peruka.
Jak one mogą wierzyć w te fantazje?
To moja praca. Mój dar. Mój jedyny dar.
Kiedy poznałem twoją matkę, chciałem zostać aktorem.
- Ty? - Tak.
Wynajmowałem limuzyny na spotkania z producentami.
- No i? - Poznałem twoją matkę.
Coś nie tak?
Będzie się ze mnie śmiała.
Kogo obchodzi peruka? Jej fantazja ma się stać rzeczywistością.
Bierz.
- Zacznij grać. - Co?
Wstań i graj.
Jesteś mężem, masz bęben, jesteś zmęczony.
- O rany. - Tak.
- No dalej. - Dobra, jestem zmęczony.
- Tak. Masz bęben. - Mam...
- Wielki bebzon, padasz z nóg. - W ten sposób?
Tak, ale on nie jest...
Co? Może być?
Nie wiedziałem, że jesteś zabawny.
Tak jak lubisz.
Dużo mleka, jeden cukier.
Dziękuję, kochanie.
Zaczyna się. Chodź, usiądź sobie.
Zawsze oglądali Milionerów.
Zmarł, zanim zmienili prowadzącego.
Ma to na DVD i w kółko to ogląda.
Jest szurnięta?
Nie, zakochana. Może pewnego dnia to zrozumiesz.
- Poprawna odpowiedź. - Dla ciebie.
- Dzięki. - Pytanie czwarte za 800 euro.
Kiedy wyjeżdżasz za granicę, musisz przestawiać zegarek do przodu
o godzinę,
tydzień, miesiąc czy rok?
- Łatwe. - Nie jesteśmy głupi.
Masz rację.
Dopiero się zaczęło.
Bądź ostrożny. Powiedziała, że zawsze znał odpowiedź.
Przygotowała dla ciebie kilka.
To postacie z bajki dla dzieci...
- Znam tę. - Naprawdę?
Dżab, dżab, smok...
- Więc? - Dżabersmok.
Trudne.
...za 1500 euro, Michel.
Kto był cesarzem rzymskim w latach 54-68 n.e.?
Genuron...
Ventreron, Neron, czy Zeron?
Neron.
- Neron. - Tak!
Dobra robota, kochanie. Świetnie.
Obierz marchewki, ja zajmę się porem.
Tylko trochę.
W niedzielę możemy się przejść po Fontainebleau.
Dobry pomysł.
Wolisz Saint-Germain-en-Laye?
Byliśmy tam tydzień temu. Fontainebleau jest lepsze.
Masz rację.
Czyli się zgadzamy?
- Tak. - Jak zawsze, prawda, kochanie?
Chyba jesteś zmęczony.
Ktoś tu będzie spał jak kamień.
Alphonse nie przyjdzie?
Już jedzie.
U niego dobrze? Podobno ma problemy w pracy.
Naprawdę? Kto tak powiedział?
Nie pamiętam, to pewnie bzdura.
Właściwie to pracuje na okrągło.
Prawie nie bywa w domu.
Zaczekaj, kupiłam nową w aptece.
Dzięki.
Czyli wspólny wieczór przed TV.
- W zasadzie tak. - I tyle?
- Co? - Ma tylko przy mnie zasnąć?
Tak.
- Tak? - Tak.
Tylko pytam.
Idziesz, kochanie?
Tak.
Myślę, że powinniśmy zamówić.
Nie musimy na niego czekać.
Pewnie padacie z głodu.
- Jesteś pewna? - Tak, będzie miał nauczkę.
Pewnie utknął w biurze.
Jestem zmęczona.
Słodkich snów, kochanie.
Dobranoc.
- Alphonse! Nareszcie! - Bardzo przepraszam.
W idealnym momencie. Dzięki.
- Wszystko gra? - Tak. Wybaczcie.
Urwanie głowy w robocie.
- Zdrowie. - Zdrowie.
Ale jestem bardzo szczęśliwy, bo znalazłem coś,
co może być największą sprzedażą w historii firmy.
- Naprawdę? - Tak. Spójrz, znasz się na zegarkach.
To henri robert z XIX wieku. Widziałeś tę tarczę?
Mogę dotknąć?
- A masz czyste ręce? - Wal się.
Naciąg z tyłu. Złota koperta. Z grawerem.
Ile możesz za to dostać?
Nie wiem, ale taki zegarek
wystawia się na aukcję.
Nawet w Sotheby's mógłbym dostać prowizję w wysokości 4000.
Coś takiego. Nieźle.
- Przepraszam. Poproszę Moscow Mule. - Oczywiście.
Robi się coraz przystojniejszy.
Na kolacji z przyjaciółmi
był zupełnie inny.
Nie tylko fizycznie,
ale jego głos, gesty.
Emanuje energią, której nigdy nie zauważałam.
Widzę, jak moje koleżanki na niego patrzą.
Wkurza cię to?
Smutno mi, że jest z taką kobietą jak ja.
Co masz na myśli?
Z kobietą, która nie potrafi docenić uroku męża.
To twoja szansa, by uświadomić sobie, kim jesteś.
Nie wiem, czy potrafiłabym to nazwać.
Nie dowiesz się, jeśli nie spróbujesz.
Oczywiście.
Gdybym umiała, zrobiłabym to.
- Może jestem aseksualna. - Albo sfrustrowana.
- Przestań. - Nie.
Do zobaczenia.
Pocałuj mnie. To nic nie kosztuje, jeden pocałunek.
Kosztuje. Bardzo dużo.
Szczególnie ten pierwszy.
Do zobaczenia.
Przy okazji,
zapomniałam zapytać.
Czy Alphonse dostał nową pracę?
Co masz na myśli?
Zobacz, to inna firma.
Starsza pani westchnęła „Czy nadal mnie pożądają?”
Byłoby to dość niezwykłe Tak mi się wydaje
Sędzia pomyślał na spokojnie „Nie można jej wziąć za szympansicę”
Lecz to, co nastąpiło później Pokazało, że się mylił
Uważaj na goryla!
Jeszcze raz.
Byłoby to dość niezwykłe Tak mi się wydaje
Sędziego czy starszą panią...
Tak!
...czy oboje?
Jeśli taki mam wybór
W przyszłości zapewne
Wybrałbym starszą panią
Dochodzę.
Uważaj na goryla!
Popytam, ale chyba zabrał wszystkie swoje rzeczy.
Magali, czy twój poprzednik zostawił coś w szufladach?
- Na przykład pióro? - Czarno-srebrne.
- Czarno-srebrne? - Nie, raczej nie.
Przepraszam. Jak on się ma?
Byli dla niego dość surowi.
Zapraszam.
- Chciała pani nas widzieć? - Tak.
Mój mąż odszedł, więc pora zrobić porządki.
- Słucham? - Tak.
Wiem, co się tutaj wyprawiało.
Ten, kto nie zgodził się z nim spać,
może zostać.
Pozostali mogą odejść. Nie jesteście tu już mile widziani.
Carlo?
Bardzo mi przykro.
Na twoim miejscu sprzedałabym wszystko i zamieszkałabym w Rzymie.
Nie podoba mi się, że jesteś tak daleko.
Powinnaś cieszyć się życiem, poznawać ludzi.
Najlepsze lata mam za sobą.
Liczne wspomnienia dotrzymują mi towarzystwa.
W większości nieprzyzwoite.
Daj spokój, mamo.
Wiedzieliśmy, że nie byłaś z tatą szczęśliwa.
Ukrywałaś to, jak mogłaś, ale nie jesteśmy głupi.
Dlaczego zakładasz, że mówię o twoim ojcu?
Miałam niejedno życie.
Jacques, mój kochany.
Wiem, że będziesz dobrym ojcem
i odpowiednio mu wyjaśnisz
moją nieobecność.
Ja to powieszę.
Nie jestem „niedomagana”.
„Niedomagająca”.
Myślisz, że wygląda okropnie?
Myślę, że tobie się podoba.
Wychowałam się w tej wsi.
Zabierzesz mnie tam?
Raczej nie.
Ludzie są tam głupi.
Laura?
Życzę ci wspaniałego życia.
Z wyrazami miłości.
Proszę opowiedzieć o matce.
Wszystko jest jakby za mgłą.
Pamiętam piękną kobietę.
Piękniejszą niż inne.
- Nigdy nie próbował jej pan znaleźć? - Nie.
Sądziłem, że by tego nie chciała.
Do niedawna myślałem, że uciekła.
Dlaczego miałaby uciec?
Bo byłem głupi.
Albo niezbyt przystojny.
Nie to, co ona.
Nie to, co pani.
Chcesz, żebym urodziła w aucie?
Klinika jest trzy kilometry stąd. Chciałabym tam dotrzeć, zanim poronię.
Jest czerwone.
I co, jedź! Ty tchórzu.
- O kurwa! Wychodzi. - Co?
Jedź, szybko!
To boli!
- Przestań. - Nie zatrzymuj się!
- Zabierz rękę. - Nie.
Druga w prawo.
Jak go nazwiemy?
- Cholera. - Kurwa.
Niech pani idzie.
Dzień dobry.
PS-08 do TN-08, dwie osoby do sprawdzenia.
Czy to pani pojazd?
To jest auto. Czy wy kiedykolwiek mówicie po ludzku?
- Przepraszam za nią. - Proszę pani.
Proszę mówić mi Martha, to podam wszystko.
Nawet dokumentację pojazdu.
- Pracownik ministerstwa? - Tak.
A kierowca pojazdu?
To mój szofer.
Niezły z niego rajdowiec.
Tak, kochanie, będę na czas.
Nie, przyjadę. Kocham cię.
Tym razem was puścimy.
Dlaczego?
Kazałam mu jechać na czerwonym
- i nie dostanę nawet mandatu? - Dobrze.
- Niezły charakterek. - Wiem.
- Mogę iść? - Tak, tym razem.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Dokąd pan idzie?
Alphonse!
- Halo? - Tak, witam.
Chcę tylko zapytać, czy jesteś wolny
między 8.00 a 22.00.
- Przychodzi matka chrzestna Margot. - No i?
Chce, żebym ją lepiej poznał.
Dobra. Na razie.
Tak, na razie.
- Cześć. - Tutaj jesteś.
Françoise mówi,
że srałam w wannie do szóstego roku życia.
- Trochę długo, co? - Tak.
Pamiętasz moją matkę chrzestną?
Poznałeś ją na ślubie.
Oczywiście.
To było dawno temu.
Dawno temu. Witaj.
- Bardzo schudł. - Dzięki mnie.
Przez jakiś czas był...
O ile mnie pamięć nie myli,
rozmawiałaś głównie z jego ojcem.
- Podrywał cię. - Naprawdę?
Nie pamiętam.
Żartownisia.
Dobra, jedzmy.
Nadal mieszkasz w mieszkaniu, które kupił dziadek?
Już ponad 30 lat.
Jest tam strasznie staroświecki wystrój.
Ugrzęzło w przeszłości.
Jak ja.
- Nałożysz? - Jasne.
- Françoise. - Tak. Jestem głodna.
Françoise pracowała dla moich dziadków.
Co robiłaś?
Sprzątałam, gotowałam.
Jeśli dobrze pamiętam,
dziadek pomagał twojej mamie w czasie wojny.
- Zgadza się. - Naprawdę?
Naprawdę się nami opiekował.
Jesteśmy mu wdzięczni.
Jesteś pełnoletnia, więc coś ci powiem.
Gdy twój dziadek był młody,
kochałam się w nim.
- W dziadku? - Tak!
Zawsze lubiłam starszych mężczyzn.
Nie zrozumiałbyś.
- Pani tacka. - Panie i panowie.
Podchodzimy do lądowania.
Proszę wrócić na swoje miejsca i zapiąć pasy.
Niebo nad Paryżem jest bezchmurne, temperatura wynosi 22 stopnie.
Bagaż podręczny musi się znajdować pod fotelem
lub w schowku nad głową.
Był dość despotyczny.
Tak to nazywasz? Był chamem.
Okropnie traktował babcię.
Może i był bohaterem, ale także dupkiem.
Nie można go osądzać, to były inne czasy.
Nie tęsknię za nimi.
Gdyby mąż tak do mnie mówił, rzuciłabym w niego talerzem.
Szkoda by było.
Pyszne.
- Ziemniaków? - Tak.
Nie, skończyliśmy.
- Zostaw to, ja to zrobię. - Żartujesz?
Jest czwartek, mamy harmonogram.
Robimy to na zmianę.
I tak mu pomogę.
Może armaniaku?
Twój Alphonse jest uroczy.
Trochę spięty, ale przystojny.
Pozwól mu się zrelaksować.
Nie zaszkodzi.
- Przepraszam. - Co się z tobą dzieje?
Przepraszam.
Wybacz mu, Françoise.
W zeszłym miesiącu go napadli,
wszędzie ma siniaki, więc nie lubi być dotykany.
Naprawdę?
Françoise.
- Dziękuję. - Proszę.
Jest już taksówka. Stoi przy wyjściu.
Odprowadzisz ją?
Naprawdę? Nie chcesz...?
Wracaj bezpiecznie. Miło było cię zobaczyć.
Ciebie też.
Powtórzmy to, nim minie kolejne 15 lat.
- Jasne. - Obiecujesz?
Powinnaś spędzić ze mną trochę czasu.
Dobra, chodźmy.
Tak.
Naprawdę mnie pani nie poznała?
Jak miałam poznać? Był pan tłustym prosiakiem.
Zresztą, pan mnie też nie poznał.
Niby jak? Była pani przepiękna.
Proszę dbać o Margot.
Nie może wiedzieć, co pan robi za jej plecami.
- Pani mnie poucza? - Tak.
Ja nikogo nie okłamuję.
KOCHAŚ
Uważaj. Kłamstwo ma krótkie nogi.
Jesteś zboczeńcem.
Co znowu?
- Mam sypiać z jej matką chrzestną? - Robi ci loda.
- Więc wiedziałeś. - Nie.
Przypomniałem sobie, gdy powiedziałeś mi o kolacji.
Chciałem ci powiedzieć, ale...
- Ale co? - Nie odważyłem się.
- Palisz? - Słabo mi.
Zgaś to.
Wiedziałeś.
Liczą się pieniądze.
- Prawda? - Zgaś to.
Kurwa, nie rozumiesz,
że to niemoralne?
A co to jest?
Drobnomieszczańska wierność wobec żony, która już cię nie kocha?
Czy sprawianie przyjemności tym. które jej nie mają?
Robimy coś dobrego, synu.
Wypełniamy ostatnie strony ich pamiętnika.
Zamknij się. Oszczędź mi tego gadania.
Czy ty wiesz,
że ona mogła podcierać tyłek mojej żonie?
Dawać jej butelki?
Uczyć ją pierwszych słów?
Wspaniale.
- Co? - To twoja wdzięczność.
Daj spokój. Ja otworzę. Muszę chodzić.
Możesz chodzić?
Tak, mogę. Rozczarowany?
- Ostrożnie. - Jasne.
- Z drogi. - Czego pan chce?
Wpuść mnie albo cię zabiję.
- Co? - Kim jesteś?
- W porządku.
Otwieraj. Otwieraj mordę!
Patrz na mnie. Ty sukinsynu.
Nie wiem, co robisz z jej forsą,
ale zajebię cię, jak tam wrócisz.
Twój mózg wyląduje na drugim końcu planety. Rozumiesz?
Znam twoją żonę. Wiem, gdzie mieszkasz.
Nie chcę cię więcej widzieć, pieprzony naciągaczu.
Kapujesz, kurwa?
Co to jest, kurwa?
Tato. Nic ci nie jest?
W porządku? Zadzwoniłam na policję.
- Nie! - Nie!
- Absolutnie. - Dlaczego?
- Widziałam go. - Niech pani
powie, że to pomyłka.
- Dobrze. - Do zobaczenia jutro.
- Dobrze? - Świetnie.
Chodź tu. Wstajemy.
Spokojnie. Ostrożnie.
- Usiądź. - Nie mogę iść tak szybko.
Spokojnie.
Usiądź tam.
Właśnie tak.
Powiedziałeś „tato”.
Napisy: J.K.
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski