ΠΑΡΙΣΙ, 1973
Παιδιά, πάμε στο Lido απόψε;
Χέσε το Lido.
Είναι για χαμένους και πούστηδες,
πουστάκια σαν κι εσάς!
Πάμε στο Paradis Latin, είναι πιο ωραία. Εμπιστευτείτε με, ξέρω το Παρίσι.
Θέλεις να βγούμε απόψε;
Φυσικά και θέλω, γαμώτο.
Δεν ήρθα στο Παρίσι για να μείνω στο ξενοδοχείο
και να πλέκω πουλόβερ.
Είμαι κουρασμένη, Ένζο. Βγαίνουμε κάθε βράδυ.
Κουράστηκες να βγαίνεις μαζί μου;
Πίνεις πάρα πολύ και μπλέκεις σε καβγάδες.
Και λοιπόν; Είναι πρόβλημα αυτό;
-Κάνε ό,τι θέλεις. -Να κάνω ό,τι θέλω;
Την άδειά σου χρειάζομαι;
Η γυναίκα μου είσαι ή η μάνα μου;
Ορισμένες φορές, δεν είμαι σίγουρη.
Δεν είσαι η μάνα μου.
Ούτε στο δαχτυλάκι της δεν τη φτάνεις.
Ήταν μια αγία, που δεν γκρίνιαζε συνέχεια.
Την ήξερες, Λουίτζι. Για πες της.
Ναι, την ήξερα. Ήταν ένας άγγελος.
Ο Θεός να την αναπαύει.
Είμαι κουρασμένη, Ένζο.
Θέλω να πάω για ύπνο.
Άντε πήγαινε για ύπνο, πουτάνα.
Άσε με στο κλαμπ και πήγαινέ τη στο ξενοδοχείο.
Φτάσαμε, παιδιά. Πάμε.
Πάρτε.
Ευχαριστώ.
Θέλετε λίγη μουσική;
Σας αρέσει η τζαζ;
Δεν την ξέρω καλά.
Είναι πολύ απαλή μουσική. Την ακούω όταν είμαι στα κάτω μου.
Είναι ωραία, έτσι;
ΑΛΦΟΝΣ
Εξαρτάται από το πόσο θέλετε.
Θέλουμε πολλή, αλλά το γρηγορότερο δυνατό.
Τι εννοείς "πολλή";
Δύο γραμμάρια, δέκα γραμμάρια, 100, 200;
-Πόσα λεφτά έχετε; -Έχουμε πολλά.
-Δηλαδή; -Δηλαδή πολλά.
Mister Love, γεια σας.
Εμπρός;
"Στο βιβλίο Η Δόξα του Πατέρα Μου,
"μαθαίνουμε ότι..."
Σκάσε! Ποιος είναι;
Δεν θα έχει καλό τέλος. Πρέπει να κάνουμε κάτι, κυρία.
-Τι το θέλετε; -Για προσωπική χρήση.
Δεν ξέρω τι κάνεις με τα λεφτά της, αλλά αν ξαναπάς εκεί,
θα σε αποτελειώσω.
-Απάντηση Α. -Λοιπόν, Γκαστόν;
Είναι η τελική σας απάντηση;
Δεν ήξερες την απάντηση;
Συγγνώμη, ήμουν αφηρημένος.
Δεν πειράζει, καλέ μου.
-Ήταν μια δύσκολη μέρα. -Ναι, ήταν.
Ελεύθερα.
Ξεκουράσου.
Ξέρεις τι θα κάνουμε;
Όχι. Τι;
Τι κάνουμε όταν μας παίρνει από κάτω;
Παραγγέλνουμε πίτσα.
Μια ωραία πίτσα. Τι είδους;
Διπλό τυρί.
Και βλέπουμε τις Δεσποινίδες του Ροσφόρ.
-Καλησπέρα. -Καλησπέρα.
Σαν το χαβιάρι.
Το λατρεύω.
Κάνει το ίδιο με το χαβιάρι, 4.000.
Ορίστε, νεαρέ.
Πώς ξέρω ότι είναι καλή;
-Είστε καλά; -Ναι.
-Καληνύχτα. -Δεν θέλεις να μείνεις;
Όχι. Γεια.
Εντάξει. Καλό βράδυ.
Ο φάκελός σου είναι στο τραπέζι της κουζίνας.
Όχι, αυτήν τη φορά κερνάω.
Πέρασα ωραία βραδιά.
Καληνύχτα.
-Λάουρα! -Πώς είσαι;
-Καλωσόρισες στο Παρίσι. -Δεν το περίμενα να σε δω εδώ.
-Επιτέλους ήρθες. -Ναι, ήρθα.
-Πέρασε πολύς καιρός. -Έλα. Πάμε να φάμε.
Κατά την απαγόρευση κυκλοφορίας, νόμιζα ότι θ' αυτοκτονούσα.
Για γυναίκες μόνες σαν εμάς, ήταν εφιάλτης.
Τίποτα δεν άλλαξε στην ύπαιθρο.
Ήπια όλο το κελάρι.
Έκανε θαύματα. Είσαι εκθαμβωτική!
Θα πιούμε άλλο ένα; Παρακαλώ;
Έχω κάτι να σας πω.
Μην το πείτε σε κανέναν.
-Σε ποιον; -Είναι μυστικό.
Εμπρός, λέγε.
Ορίστε.
-Τι είναι αυτό; -Δείξε μου.
-Κοίτα. -Μάντεψε τι είναι.
-"Mister Love". -Τι είναι; Δείξε μου.
Κατάλαβα.
Ναι.
Πολύ καλά.
Πολύ ωραία.
Περιμένετε.
-Σταματήστε. -Όχι! Σκατά! Ήταν υπέροχο.
Είστε φτιαγμένη, Αντέλ.
Και λοιπόν;
Ποιος θα με κατηγορήσει;
Θα χάσω τη δουλειά μου;
Θα με αφήσει ο άνδρας μου; Θα τρομάξω τα παιδιά μου;
-Δίνω το κακό παράδειγμα; -Πού την κρύψατε;
-Δεν ξέρω. -Πού είναι;
Πού είναι;
Εκεί στο συρτάρι.
Δεν την αγοράσαμε για εσάς.
Παίρνω ρίσκα για να μας βγάλω από αυτό το μπέρδεμα.
-Δικά μου είναι τα λεφτά. -Η ζωή, όμως, είναι δική μου.
Δεν έχω όρεξη να πεθάνω.
Γιατί όλες θέλετε να πεθάνετε;
-Άλλη μια γραμμή; -Όχι.
Μ' αρέσει πώς με κάνει να νιώθω.
-Άλλη μία. -Όχι!
Κοιτάξτε στον καθρέφτη. Δεν είναι ωραίο θέαμα.
-Μια βδομάδα θα κάνετε να κοιμηθείτε. -Θα κοιμηθώ όταν πεθάνω.
Έχετε υπνωτικά χάπια;
-Έτσι νομίζω. -Πάρτε ένα απόψε.
-Πριν πέσετε να κοιμηθείτε. -Γιατί να πέσω να κοιμηθώ;
Επειδή αύριο έχουμε ένα σχέδιο.
Σας χρειάζομαι.
Χρειάζεσαι εμένα;
Διασκεδάσαμε ωραία, αλλά πρέπει να κάνετε νάνι.
Καλύτερα να κοιμάσαι την ίδια μέρα που ξυπνάς.
Εντάξει, καληνύχτα.
Λουσιέν;
Ναι;
Μήπως ξεχνάς κάτι;
-Πάλι. -Όχι.
Αρκετά.
-Θέλω κι άλλο. -Είστε φτιαγμένη!
Γιατί έχετε τα κλειδιά του;
Επειδή είναι δικό μου σπίτι.
Δεν έχω πατήσει ποτέ το πόδι μου.
Βαρέθηκα να μ' ενοχλεί, γι' αυτό του αγόρασα εκείνη την τρώγλη.
Έχετε χρήματα, δεν είναι ευγενικό αυτό.
Είναι πολύ ευγενικό.
Είναι στην οδό Πολ Μπουρζέ 17. Ορίστε το κτίριο, ο όροφος, τα πάντα.
Νομίζει πως είναι σκληρός, αλλά γεννήθηκε σε πλούσια γειτονιά.
Τον κακομάθαμε ως τα 26 του. Είναι τεμπέλης και σπαταλάει χρήμα.
Τώρα είναι ευχαριστημένος.
Μένει σε ένα σπίτι που δικαιολογεί την ανικανότητά του.
Ίσως να είναι άρρωστος.
Κι εγώ είμαι άρρωστη.
Τα γηρατειά είναι σαν καρκίνος.
Ο Σοφιάν ξέρεις πόσα πήρε;
Τίποτα, ως συνήθως. Ήρθε ο μπαμπάς του.
-Πώς πήγε; -Πολύ καλά.
Με τέτοιο καλό καιρό, θα σου κάνει καλό να πας σε ένα σικάτο προάστιο.
Δεν με χαλάει η ιδέα.
Λοιπόν, τη λένε Ανν-Μαρί ντε Μοντενέ
και σε περιμένει σε μια έπαυλη στην ακριβή Ρέιγ-Μαλμεζόν.
-Μυρίζει καθολικισμό από μακριά. -Πόσων χρονών είναι;
-Νέα, εξηνταπεντάρα. -Πόσα;
Χίλια, και μια καλή προκαταβολή.
Είμαι μέσα.
Όταν φτάσεις, πάρκαρε μπροστά στη σκάλα.
Πήγαινε μέσα. Θα δεις ένα πιάνο.
Πάνω στο πιάνο, είναι ένα βάζο.
Και στο βάζω, είναι ένα μαντήλι.
-Θέλει να δέσεις τα μάτια σου. -Δεν μπορώ να τη δω;
Προφανώς όχι. Υποκρισία, θρησκεία, τέτοια πράγματα.
Μην κρυφοκοιτάξεις. Αν κρυφοκοιτάξεις, δεν θα πληρώσει.
Και μετά;
Κάνε μερικά βήματα
και ακολούθα τις οδηγίες της.
-Γεια σου. -Χαίρω πολύ.
Δώσ' μου το χέρι σου. Ακολούθησέ με.
Πίσω σου υπάρχει ένας καναπές.
Μπορείς να καθίσεις.
Βγάλε το σακάκι σου και το πουκάμισό σου, παρακαλώ.
Κατέβασε το παντελόνι σου.
Σου αρέσει η δουλειά σου;
Εξαρτάται.
Αν μιλήσω με την κανονική φωνή μου, με αναγνωρίζεις;
Έλα, κοίταξέ με.
Να 'βλεπες τον εαυτό σου...
Πιστεύω ότι είναι καιρός να μιλήσουμε.
Ναι.
Να σου συστήσω τη Ζοάνα.
Σε λένε Ζοάνα, έτσι;
Με λένε όπως θέλεις.
Ποια είναι;
Ένα κομμάτι μου που έκρυβα από εσένα.
Αυτός κι εγώ τα είπαμε λιγάκι.
Τι είπατε;
Πράγματα που δεν είχαμε πει ποτέ.
Έλα.
Τελικά, η ζωή δεν είναι τόσο άσχημη.
Αν δεν είχα ανακαλύψει ποιος ήταν πραγματικά,
δεν θα είχα συνειδητοποιήσει τι επιθυμώ πραγματικά.
Του μίλησες για μένα;
Κατά έναν τρόπο, ναι.
Έλα.
Ξάπλωσε.
Έλα.
Γεια σου.
Πώς αντέδρασε;
Δεν είπε τίποτα.
Ούτε καν ζάρωσε;
Όχι και τόσο.
Πώς αισθάνεσαι;
Αισθάνθηκα πολύ ωραία.
Είμαι περήφανη για σένα.
Έτσι γυρίζω μια νέα σελίδα.
Ακολούθησέ με.
-Τι είναι αυτό; -Όλα σου τα πράγματα.
Δεν θέλω να σε ξαναδώ.
Είσαι καλά;
Κλαις;
Μόλις αποχαιρέτησα τη μισή ζωή μου.
Πεθαίνω της πείνας. Δώσ' μου το McDonald's.
Έρχεται. Περίμενε. Είναι ζεστό.
Πάρε. Έχει και πατάτες.
-Ευχαριστώ. -Πατάτες;
-Παιδιά, το είδατε αυτό; -Τι είναι;
-Θα το δοκιμάσω. -Στάσου, δεν είναι δικό μου.
Χέστηκα.
Σοβαρά τώρα;
Συγκρότημα Galaxy,
οδός Πολ Μπουρζέ 17, δεύτερος όροφος,
διαμέρισμα 12.
Το όνομά σας, παρακαλώ;
Λοιπόν;
Είναι αληθινό!
-Και γαμώ. -Πάρε.
Πολύ καλή.
Λοιπόν; Είναι αληθινό;
Μπαμπά;
Καλησπέρα.
Δεν έχουμε ραντεβού, αλλά...
Πέρασε.
Θέλεις να...
-Όχι, δεν πειράζει. -Είσαι σίγουρη;
Θα ζεστάνω τη σούπα.
Συγγνώμη που άργησα, δεν ξέρω την περιοχή.
Θεέ μου. Τι όμορφη που είσαι.
Βοηθά να σου πω αυτό που θέλω.
Χαίρομαι που σε ξαναβλέπω.
Κι εγώ.
Σου αρέσει;
Είναι υπέροχη.
-Κάποιος χτυπάει. Πάω εγώ. -Άνοιξε.
-Σκατά! -Αστυνομία!
-Τι κάνετε; -Κάτσε κάτω.
Τι είναι αυτό;
-Παιδιά! -Ποιανού είναι αυτό;
Ποιανού; Δεν είναι δικό μου!
Ορκίζομαι! Μη με αγγίζεις!
Τι είναι; Δεν είναι δικό μου!
Δεν είναι δικό μου, εντάξει;
Πάρε τον φακό από τα μούτρα μου!
Καλέσατε τον τηλεφωνητή της Αντέλ Μουζινό.
Παρακαλώ, αφήστε μήνυμα μετά το μπιπ.
Και όπως είπε κι ο ποιητής
"Η συντομία είναι αδελφή του ταλέντου".
Αντέλ, ο Αλφόνς είμαι.
Έχω καλά νέα.
Νομίζω πως τα προβλήματά σας τέλειωσαν για λίγο.
Πάρτε με, σας παρακαλώ.
Σε αυτό το φως μοιάζεις πολύ της μητέρας σου.
Την ήξερες;
Βρισκόμασταν τυχαία στον διάδρομο.
Έμενες εδώ όταν ήταν εκείνη;
Μετακομίσαμε δύο μήνες πριν φύγει.
Της μίλησες ποτέ;
Ψιλοκουβέντες.
Ο άνδρας μου την ήξερε καλύτερα.
Ήταν ερασιτέχνης φωτογράφος και της ζήτησε να του ποζάρει.
Αυτό μ' έκανε να ζηλέψω φρικτά.
Οι γονείς σου αγαπιούνταν πολύ.
Την παραμονή έδειχνε πολύ ευτυχισμένη.
Καλή σου μέρα.
Καλή σου μέρα. Πού πηγαίνεις;
Δεν με αφορά.
-Θα τα ξαναπούμε. -Γεια.
Αλφόνς.
Μ' αρέσεις πολύ.
Κι εμένα.
Καλά να πάθεις, γέρο.
Πήγαινες γυρεύοντας.
-Δεν είναι δικό μου, αδερφέ! -Μη με λες "αδερφό".
-Δεν είναι δικό μου. -Τι είναι, λοιπόν;
Ο Άι Βασίλης άφησε 150 γραμμάρια κόκα στην κάλτσα σου;
Δεν ξέρω.
Μην παίζεις μαζί μας.
Σε μαζέψαμε δύο φορές για εμπόριο.
Πουλούσα μπάφο.
Το ξέρω. Ήθελες να γίνεις μάγκας και μεγαλοπιάστηκες.
Είσαι τόσο βλάκας που κάποιος σε κάρφωσε.
-Ποιος; -Δεν έχει σημασία.
Ούτε τη συμμορία σου δεν μπορείς να μαζέψεις.
Δεν πουλάω κόκα, αδερφέ!
-Σταμάτα. -Είναι για προσωπική χρήση;
-Εκατόν πενήντα γραμμάρια; -Είσαι άρρωστος.
Χάνουμε τον καιρό μας.
Αυτό είναι πολύ σοβαρό, Λουί.
Πες μας από ποιον το πήρες.
Δεν ξέρω, γαμώτο.
Ναι, καλά, δεν ξέρεις.
Δεν ξέρω, γαμώτο!
-Δεν θέλω να πάω φυλακή. -Ηρέμησε.
Μην πλησιάζεις! Μη μ' αγγίζεις!
Σε ικετεύω! Μη μου το κάνεις αυτό!
-Τι; -Συγγνώμη.
-Τι συμβαίνει; -Συγγνώμη.
Ναι;
Ναι.
Τι συμβαίνει;
Εντάξει. Έρχομαι.
Πρέπει να φύγω.
-Όχι τώρα! Μόλις είχα φτιαχτεί! -Θα γυρίσω αργότερα.
Λύσε με!
Ο καρκίνος της επιδεινώθηκε.
Είχε καρκίνο.
Δεν το ξέρατε;
Το ήξερα, αλλά είναι πολύ μυστικοπαθής.
Σπάνια μιλάει γι' αυτό.
Αρνείται τη θεραπεία. Είναι θαύμα που έζησε τόσο καιρό.
Καθίστε.
Δεσποινίδες,
κατά την άδεια μητρότητος της κυρίας Βιλμέρ,
καθηγητής των φιλολογικών σας θα είναι ο κύριος Μορεϊρά.
Κύριε Μορεϊρά, σας παραδίδω την τάξη.
Ευχαριστώ, κύριε.
-Δεσποινίδες μου, καλημέρα σας. -Καλημέρα σας.
Λοιπόν...
ΕΡΝΑΝΗΣ
Ας αρχίσουμε με ένα παιχνίδι.
Πιθανόν να μην έχετε συνηθίσει να παίζετε στην τάξη.
Ποια θα μου πει κάτι για αυτό που μόλις έγραψα;
-Δεσποινίς... -Κλεμάν.
Το όνομά σας;
-Το επώνυμό μου. -Παρακαλώ.
-Αντέλ Κλεμάν. -Σας ακούω, δεσποινίς.
Είναι όλα έργα του Φλομπέρ εκτός από το Ερνάνης.
Το οποίο είναι έργο τού...
Βίκτωρος Ουγκό.
Μπράβο.
Είχες ένα υπέροχο χαμόγελο,
το βάδισμα ενός άνδρα, αλλά τα μάτια ενός αγοριού.
Πρώτη φορά το αισθάνθηκα αυτό.
Φαίνεστε χαμένος, κύριε Μορεϊρά.
Ναι, αναζητώ την οδό Πουανκαρέ.
-Είναι από την άλλη πλευρά. -Δεν έχω μάθει την πόλη ακόμα.
Δεν είναι μεγάλη. Σε λίγο θα παραπονιέστε ότι τα έχετε δει όλα.
Ακολουθήστε με.
-Περιμένετέ με. -Πιο γρήγορα, Λουσιέν.
Μη με φωνάζετε Λουσιέν. Είμαι καθηγητής σας.
Εντάξει, Λουσιέν!
Σαν στο σπίτι σας.
Δεν έχω πρόβλημα.
Ονειρευόμουν ότι θα φεύγαμε μαζί από εκείνη την πόλη.
Εκείνη την επαρχιακή πόλη που ήταν κατεστραμμένη από τον πόλεμο.
Ελάτε, σηκωθείτε.
-Μην παριστάνετε τον γέρο. -Δεν έπρεπε να έρθετε εδώ.
Είμαι ο καθηγητής σας.
Στο λύκειο είστε καθηγητής μου.
Έξω είστε ένας πολύ βαρετός άνδρας που δεν ξέρει να χορεύει.
Έχω γραπτά να διορθώσω.
Ξέρω να χορεύω. Και μάλιστα, πολύ καλά.
Χορέψτε μαζί μου αλλιώς θα σκίσω την μπλούζα μου και θα ουρλιάξω.
-Γιατί να το κάνετε αυτό; -Πεθαίνω εδώ.
-Έναν χορό και θα φύγετε. -Το υπόσχομαι.
Μόνο εσύ υπήρχες. Έτσι ήταν.
Ήμουν ερωτευμένη.
Πρώτη φορά.
Και πιθανόν τελευταία.
Όταν είμαστε έτσι,
αγαπάτε ακόμα τη γυναίκα σας;
Ασφαλώς.
Πάντα θα αγαπώ τη γυναίκα μου.
Μα είναι μακριά.
Την έχω στο μυαλό μου.
Αντέλ, σταμάτα!
Αφήστε με!
Αισθάνθηκα απαίσια γι' αυτό.
Ήμουν νέα, γεμάτη έπαρση.
Με συγχωρείς, Λουσιέν.
Σε συγχωρώ.
Κατέληξα να παραδεχτώ ότι δεν ήταν αλήθεια.
Σου έγραψα εκατό φορές.
Αλλά ήταν πολύ αργά, δεν απάντησες ποτέ.
Ξεκουράσου τώρα.
Αυτό είναι για σένα.
Μπορείς να το ανοίξεις αργότερα.
Διάβασέ μου το ποίημα.
Ποιο απ' όλα;
Εκείνο που διάβασες στην τάξη.
Δεν το έχεις αποστηθίσει;
Όχι.
-Λυπάμαι. -Κρίμα.
Διάβασέ το, όμως.
"Εσύ που δεν ξέρεις Την ομορφιά της παιδικής ηλικίας,
"Παιδί! Μη ζηλεύεις Τη θλιμμένη ηλικία μας,
"Όπου η καρδιά είναι σκλάβα Και επαναστάτρια εναλλάξ,
"Όπου ένα γέλιο είναι συχνά Πιο θλιμμένο από τους φόβους σου.
"Ξεχνάμε. Η ανέμελη ηλικία Είναι τόσο γλυκιά!
"Περνά σαν αεράκι Από τον απέραντο ουρανό,
"Μια φωνή χαράς που σβήνει μέσα στην ηχώ
"Μια αλκυόνα πάνω απ' το νερό.
"Ω! Μη βιαστείς Να ωριμάσεις τις σκέψεις σου!
"Να χαρείς το πρωινό Να χαρείς την άνοιξη
"Οι ώρες σου Τόσα άνθη περιπλεγμένα
"Μην τα μαδήσεις Πιο γρήγορα από τον χρόνο".
Έφυγε.
Ευχαριστώ.
Γεια σου.
Μόλις έφευγα.
-Καλημέρα. -Επίσης.
-Τι συμβαίνει; -Ξανάπιασα δουλειά.
-Έχεις πρόβλημα; -Όχι.
Ταράχτηκες;
Δεν φταίει αυτό.
Έχεις καθόλου ουίσκι;
Δεν είναι κατάλληλη στιγμή. Έχεις πελάτισσα σε 45 λεπτά.
Δεν θα πάω.
Όχι σήμερα.
Τι έπαθες;
Μόλις με άφησε η γυναίκα μου.
Είναι λεσβία.
Φύτεψα
150 γραμμάρια κοκαΐνης στο διαμέρισμα ενός παλαβού.
Κάποια που αγαπούσα πέθανε μπροστά στα μάτια μου.
Ποια πέθανε;
Η Αντέλ.
Η Αντέλ;
-Η δική μας Αντέλ; -Ναι.
Σκατά.
Ήταν η καλύτερη πελάτισσά μας.
-Αστειεύομαι. -Το ξέρω.
Υπέροχη γυναίκα.
Και καλό κρεβάτι.
Συμβαίνουν αυτά.
Σε αυτήν τη δουλειά, πρέπει να είμαστε σκληροί.
Πέρυσι έχασα τέσσερις.
Τέσσερις;
Τέσσερις.
Δεν μπορώ. Δεν μπορώ να το κάνω αυτό.
Ασφαλώς και μπορείς.
Τότε είναι που μετράς πιο πολύ.
Αν χρειάζεσαι χρόνο για να ηρεμήσεις,
μπορώ να σου κλείσω νεαρές.
Τι τον θέλεις τον χαρτοφύλακα;
Δεν είναι τίποτα.
Με συγχωρείς.
Εμπρός;
Με ακούς; Είμαι ο Λουί. Έχω καλά νέα. Είσαι έτοιμος;
Η γριά πέθανε.
-Ποια; -Η γιαγιά μου πέθανε.
-Και λοιπόν; -Να πάτε στο σπίτι της.
-Ξέρω τον κωδικό. -Ποιον κωδικό;
Θα με τρελάνεις. Για το χρηματοκιβώτιο, ηλίθιε.
Έχεις τον κωδικό;
Έλα. Εντάξει, πες τα μου όλα.
Γεια σου.
Δεν μπορώ απόψε, έχω ένα...
Πάνω στην ώρα. Για σένα μιλούσαμε.
-Πέρασε. -Για μένα;
Παιδιά μου, όπως κανονίσαμε, να σας συστήσω τον Αλφόνς.
Κάθισε.
-Γεια σας. -Κάθισε.
Σοβαρολογείς;
-Γιατί έχετε μούτρα; -Τι περίμενες;
Δεν έχουμε κάτι προσωπικό. Βάλτε τον εαυτό σας στη θέση μας.
Είναι πολύ αλλόκοτο για εμάς.
-Δεν καταλαβαίνω. -Ούτε κι εμείς.
Ξέρω πως είναι δύσκολο να δεχτείτε ότι ξεκίνησα μια νέα ζωή στην ηλικία μου.
Ορίστε;
Να τελειώσω.
Στο μυαλό σας θα είμαι πάντα η γυναίκα του πατέρα σας.
Μα εκείνος έφυγε πριν πέντε χρόνια.
Πέντε χρόνια έζησα μόνη.
Εσείς με επισκέπτεστε κάθε μερικούς μήνες, όταν επιμένω.
Βρίσκετε δικαιολογίες για να αναβάλετε ή για να ακυρώσετε γεύματα.
Πέντε χρόνια...
σκεφτόμουν να δώσω τέλος.
Τυχαίνει όμως,
πέντε χρόνια μετά, όπως φαίνεται, η μοίρα
να είναι πάλι στο πλευρό μου.
Τον γνώρισα στις μαύρες μου.
Μ' έμαθε και πάλι ν' αγαπώ.
Έχουμε ένα πρόβλημα εδώ...
Σώπα. Δεν σου αξίζει αυτό.
Όχι, ακριβώς.
Τα παιδιά θα σε δεχτούν.
Όλα είναι πολύ ωραία, αλλά έχει γίνει μεγάλη παρεξήγηση.
Η μητέρα σας είναι υπέροχη γυναίκα.
Ο θάνατος του μπαμπά σας της στοίχισε πολύ.
-Του μπαμπά μας; -Ναι, και...
Μα τι λέτε;
Ο θάνατος του πατέρα σας της στοίχισε πολύ.
Μα ο μπαμπάς δεν έχει πεθάνει.
Μαμά, είπες σ' αυτόν τον τύπο ότι πέθανε ο μπαμπάς;
Είναι σαν να πέθανε.
Επειδή σε απάτησε με τη γειτόνισσα απ' το Μπολιέ...
Μην αναφέρεις την πουτάνα!
Αυτή ήταν νυμφομανής.
Γιατί τη γάμησε;
Μαμά, συμβαίνουν αυτά τα πράγματα.
-Ναι. -Για μένα είναι νεκρός.
Παραείσαι περήφανη.
Καταστρέφεις και τη ζωή του μπαμπά.
-Συγγνώμη. Πού είναι ο Γκαστόν; -Να μη σε νοιάζει.
Με νοιάζει. Ήξερε τη μητέρα μου.
Ποια είναι η μητέρα σας;
Δεν ξέρω. Αλλά θέλω να μάθω.
-Φτάσατε; -Ναι.
Έχουμε ένα πρόβλημα.
Τι;
Σκάσε. Δεν μ' αφήνεις να κοιμηθώ!
Τι;
-Είναι ανοιχτό. -Και;
Είναι άδειο. Δεν έχει τίποτα μέσα. Γαμώτο.
Γαμώ την πουτάνα μου! Ανάθεμα!
Και τι σκατά να κάνω τώρα; Δεν έχω καθόλου λεφτά.
-Μα τι... -Σκάσε. Κοιμάμαι.
Σταμάτα! Με πονάς!
Και λοιπόν; Έχεις κάτι να πεις;
Άφησέ με.
Θες να πεις κάτι;
Καλόν ύπνο.
Αγαπητέ κύριε, αν διαβάζετε αυτό το γράμμα,
σημαίνει ότι ήδη έχω αποδημήσει εις Κύριον.
Έρχεται η στιγμή που η ημέρα αντικρίζει τη νύχτα.
Ως ευχαριστώ που μου παρείχατε
τις τελευταίες μου ηδονές,
προσφέρω ορισμένες πληροφορίες
σε κάποιον που αγαπά τόσο τα ρολόγια.
Παρατηρήστε τους λεπτοδείκτες των τριών ρολογιών.
Ένας κοιτάζει ανατολικά,
ένας κοιτάζει νότια,
και ο τρίτος κοιτάζει δυτικά, μέσα στο διαμέρισμα.
Τρεις αγαπημένες μου ώρες.
Αυγή τον χειμώνα,
σούρουπο το καλοκαίρι
και βαθιά μεσάνυχτα.
Χρησιμοποιήστε τα σωστά.
Αντέλ.
Μπαγάσα.
Υποτιτλισμός: Γιώργος Λυκούδης
Επιμέλεια: Εύα Τανταλίδου