Pupunta ba tayo sa Lido ngayong gabi?
Huwag sa Lido.
Para 'yon sa mga talunan at bakla,
mga munting bakla tulad niyo!
Sa Paradis Latin tayo, mas maganda roon. Magtiwala kayo, alam ko ang Paris.
Gusto mo bang lumabas ngayong gabi?
Syempre, gustong-gusto ko.
Hindi ka pupunta sa Paris para manatili sa hotel
at maggantsilyo ng sweater.
Pagod na ako, Enzo. Lumalabas tayo gabi-gabi.
Pinapagod ba kita?
Labis ka kung uminom at nakikipagbasag-ulo.
Ano naman? Ano'ng problema roon?
-Gawin mo ang gusto mo. -Kahit anong gusto ko?
Kailangan ko bang magpaalam sa 'yo?
Asawa ba kita o nanay?
Minsan, hindi ako sigurado.
Hindi ikaw ang nanay ko.
Hinding-hindi ka magiging siya.
Isa siyang santo na hindi nagrereklamo palagi.
Kilala mo siya, Luigi. Sabihin mo sa kanya.
Isa siyang anghel.
Sumalangit nawa siya.
Pagod na ako.
Gusto ko nang matulog.
Kung gayon, matulog ka.
Ibaba mo ako sa club at ihatid mo siya sa hotel.
Nandito na tayo, mga pare. Tara na.
Heto.
Salamat.
Gusto mo ba ng tugtog?
Gusto mo ba ng jazz?
Hindi ako masyadong maalam diyan.
Suwabe ang musika ito. Nakikinig ako rito tuwing nalulungkot ako.
Ang ganda, di ba?
Depende kung magkano ang kailangan mo.
Gusto namin ng marami, pero sa lalong madaling panahon.
Ano'ng ibig mong sabihin sa "marami"?
Dalawang gramo, 10 gramo, 100, 200?
-Gaano karaming pera ang dala mo? -Sapat lang.
-Ibig sabihin? -Ibig sabihin, marami.
GINOONG LOVE
Ginoong Love, hello.
Hello? Hello?
Hello?
"Sa librong My Father's Glory,
"natutunan namin na..."
Tumahimik ka! Sino siya?
Di ito magtatapos nang maayos. Dapat may gawin tayo, ma'am.
-Para saan ito? -Pansariling gamit.
Hindi ko alam kung anong ginagawa mo sa pera niya,
pero papatayin kita.
-Sagot A. -Gaston?
'Yan ba ang huling sagot mo?
Hindi mo alam ang sagot?
Paumanhin, hindi ako nakikinig.
Okay lang.
-Nakakapagod ang araw na ito. -Oo nga.
Sige lang.
Magpahinga ka.
Alam mo ba ang gagawin natin?
Hindi. Ano?
Ano ang ginagawa natin sa tuwing nalulungkot tayo?
Bumibili tayo ng pizza.
Masarap na pizza. Anong klase?
Dobleng keso.
At manonood tayo ng The Young Girls of Rochefort.
-Hello. -Hello.
Parang caviar.
Gusto ko ito.
Magkasinghalaga sila ng caviar, 4,000.
Heto, bata.
Paano ko malalamang totoo ito?
-Okay ka lang ba? -Oo.
-Magandang gabi. -Ayaw mo bang manatili?
Hindi. Paalam.
Sige... Magandang gabi.
Nasa lamesa ang sobre mo.
Hindi, huwag ka nang magbayad.
Naging maganda ang gabi ko.
Magandang gabi.
-Laura! -Kumusta ka?
-Maligayang pagdating sa Paris, mahal. -Nakakatuwang makita ka rito.
-Nandito ka na rin sa wakas. -Oo, nandito na ko.
-Matagal na rin tayong hindi nagkita. -Tara na. Kumain na tayo.
Noong lockdown, akala ko, magpapakamatay ako.
Para sa babaeng walang asawa tulad natin, bangungot ito.
Wala pa ring nagbago sa probinsya.
Ininom ko ang buong bodega.
Mukhang maganda ang kinalabasan. Ang ganda mo!
Isa pa? Paumanhin?
May sasabihin ako sa 'yo.
Huwag mong sabihin kahit kanino.
-Tulad nino? -Sikreto ito.
Sige na, sabihin mo na.
Ito 'yon.
-Ano ito? -Patingin.
-Tingnan mo. -Hulaan mo.
-"Ginoong Love." -Ano 'yan? Patingin.
Alam ko na.
Oo.
Napakagaling.
Napakaganda.
Sandali.
-Tumigil ka. -Hindi! Buwisit! Maganda 'yon.
Lango ka na.
Ano'ng problema?
Sino'ng magagalit sa akin?
Mawawalan ba ako ng trabaho?
Iiwan ba ako ng asawa ko? Matatakot ba ang mga anak ko?
-Nagiging masamang halimbawa ba ako? -Saan mo itinago?
-Hindi ko alam. -Nasaan na?
Nasaan na?
Nasa tokador.
Hindi natin ito binili para sa 'yo.
Nilalagay ko ang sarili ko sa peligro para maayos ito.
-Pera ko ito! -Pera mo, pero buhay ko.
Ayaw ko pang mamatay.
Bakit ba may mga death wish kayong lahat?
-Isa na lang? -Bawal.
Gusto ko ang pakiramdam nito.
-Isa pa. -Hindi!
Tumingin ka sa salamin. Hindi maganda.
-Hindi ka makakatulog nang isang linggo. -Makakatulog ako kapag namatay na ako.
Mayroon ka bang mga pampatulog?
-Sa tingin ko. -Uminom ka ng isa ngayong gabi.
-Bago ka matulog. -Bakit ako matutulog?
Dahil may plano tayo bukas.
Kailangan kita.
Kailangan mo ako?
Masaya 'yon, pero kailangan mo nang matulog.
Masarap matulog sa parehong araw na nagising ka.
Sige, magandang gabi.
Lucien?
Bakit?
May nakakalimutan ka ba?
-Isa pa. -Hindi.
Tama na.
-Gusto ko pa. -Sabog ka na!
Bakit mayroon kang susi niya?
Dahil bahay ko 'yon.
Hindi pa ako nakakapunta roon.
Punong-puno na ako sa kanya, kaya binilhan ko siya ng barong-barong.
May pera ka naman, hindi 'yan maganda.
Maganda kaya roon.
Nasa 17 rue Paul Bourget ito. Ang gusali, ang sahig, lahat.
Akala ng tanga, mabagsik siya. pero ipinanganak siyang mayaman.
Laki sa layaw hanggang maging 26 siya. Wala siyang trabaho, gastador.
Ngayon, masaya siya.
Nakatira sa lugar na nagpapakita ng pagkawalang-kuwenta niya.
Baka may sakit siya.
May sakit din ako.
Parang kanser ang katandaan.
Sofiane, hulaan mo kung ilan ang nakuha niya?
Wala, gaya ng dati. Umuwi ang tatay niya.
-Ano'ng nangyari? -Mabuti.
Sa magandang panahong ito, mabuti sa 'yo kung mag-ikot-ikot ka sa paligid.
Gusto ko naman.
Anne-Marie de Montenay ang pangalan niya
at hinihintay ka niya sa isang mansyon sa Rueil-Malmaison.
-Sumisingaw ang Katolisismo hanggang dito. -Ilang taon na siya?
-Bata pa, 65. -Magkano?
Isang libo, at maganda ang pauna.
Sige.
Kapag nakarating ka na, iparada mo ang sasakyan sa harapan.
Pumasok ka. Makikita mo ang piano.
Sa piano, mayroong plorera.
At sa loob ng plorera, mayroong bandana.
-Gusto niyang takpan mo ang mata mo. -Hindi ko siya makikita?
Mukhang hindi. Mapagpanggap, relihiyoso, ganoon.
Bawal sumilip. Kapag sumilip ka, hindi siya magbabayad.
At pagkatapos?
Humakbang ka nang kaunti
at sundin mo ang mga utos niya.
-Hello. -Ikinagagalak kong makilala ka.
Akin na ang kamay mo. Sumunod ka sa akin.
May sofa sa likod mo.
Puwede kang umupo.
Tanggalin mo ang jacket at polo mo, pakiusap.
Ibaba mo ang pantalon mo.
Gusto mo ba ang trabaho mo?
Depende.
Kung gagawin kong normal ang boses ko, makikilala mo ba ako?
Sige na, tumingin ka.
Kung nakikita mo lang ang hitsura mo…
Siguro oras na para mag-usap tayo.
Oo.
Siya nga pala, si Johanna.
Johanna, di ba?
Kung ano ang gusto mo.
Sino siya?
Ang bahagi ko na itinago ko sa 'yo.
Nag-usap kaming dalawa.
Ano'ng pinag-usapan niyo?
Mga bagay na di namin napag-uusapan.
Halika.
Sa huli, hindi ganoon kasama ang buhay.
Kung hindi ko nalaman kung sino talaga siya,
hinding-hindi ko mapapagtanto kung ano talaga ang gusto ko.
Ikinuwento mo ba ako sa kanya?
Parang, oo.
Halika.
Humiga ka.
Sige na.
Hello sa 'yo.
Ano ang reaksyon niya?
Wala siyang sinabi.
Hindi siya nagulat?
Hindi naman.
Ano'ng nararamdaman mo?
Napakasarap sa pakiramdam.
Ipinagmamalaki kita.
Nagiging malaking pagbabago ito.
Sumunod ka sa akin.
-Ano 'yan? -Lahat ng gamit mo.
Ayaw na kitang makitang uli.
Okay ka lang ba?
Umiiyak ka ba?
Kakapaalam ko lang sa kalahati ng aking buhay.
Nagugutom na ako, akin na 'yong McDo.
Heto na. Sandali lang. Mainit ito.
Heto. Kumuha ako ng fries.
-Salamat. -Fries?
-Nakita niyo ba 'yan? -Ano 'yan?
-Susubukan ko. -Sandali, hindi sa akin 'yan.
Wala akong pakialam.
Seryoso?
Galaxy Estates,
17 rue Paul Bourget, pangalawang palapag,
apartment 12.
Maaari ko bang makuha ang detalye mo?
Ano?
Tunay ito!
-Napakasarap. -'Yan.
Ang sarap.
Ano? Tunay ba?
Pa?
Hello.
Hindi tayo magkikita ngayon, pero...
Pumasok ka.
Gusto mo ba akong...
-Hindi, okay lang. -Sigurado ka?
Iinitin ko ang natirang sabaw.
Pasensiya nang nahuli ako, hindi ko alam ang lugar dito.
Diyos ko, napakaganda mo.
Parang gusto ko tuloy itanong.
Natutuwa akong makita ka ulit.
Ako rin.
Nagustuhan mo ba?
Gusto ko.
-May tao sa pinto. Ako na. -Sige.
-Buwisit! -Pulis!
-Ano'ng ginagawa n'yo? -Umupo ka.
Ano ito?
-Mga pare! -Kanino ito?
Kanino? Hindi 'yan sa akin!
Isinusumpa ko! Huwag mo akong hawakan!
Ano 'yan? Hindi 'yan sa akin!
Hindi 'yan sa akin, okay?
Alisin mo 'yang ilaw sa mukha ko!
Voicemail ito ni Adele Mouginot.
Mag-iwan ng mensahe pagkatapos ng tunog.
At kutalad ng sinabi ng makata,
"Kapatid ng kaiklian ang talento."
Adele, si Alphonse ito.
May maganda akong balita.
Sa tingin ko, matatapos na ang mga problema mo.
Tawagan mo ako.
Sa ilaw na 'yan, kamukhang-kamukha mo ang nanay mo.
Kilala mo siya?
Nagkikita kami minsan sa pasilyo.
Nakatira ka rito noong nandito pa siya?
Lumipat kami rito dalawang buwan bago siya umalis.
Nagkausap ba kayo?
Kaunti lang.
Mas kilala siya ng asawa ko.
Isa siyang baguhang potograpo, nakiusap siyang gawin itong modelo.
Grabe ang selos ko.
Mahal ng mga magulang mo ang isa't isa.
Dati, tila napakasaya niya.
Magandang araw.
Sa 'yo rin. Saan ka pupunta?
Di pala ako dapat mangialam.
-Hanggang sa muli. -Paalam.
Alphonse.
Gustong-gusto kita.
Ako rin.
Tama, tanda.
Bagay lang sa 'yo.
-Hindi sa akin 'yan, pare! -Huwag mo akong tawaging "pare."
-Hindi sa akin 'yan. -Ano ito?
Nag-iwan si Santa ng 150 na gramo ng droga sa medyas mo?
Hindi ko alam.
Huwag mo na kaming lokohin.
Dalawang beses ka na naming naaresto.
Nagbebenta ako ng damo.
Alam ko. Gusto mong maging wais, makapangyarihan.
Napakatanga mo dahil may nagsuplong sa 'yo.
-Sino? -Hindi na mahalaga.
Hindi mo nga makontrol ang mga kasama mo.
Hindi ako nagbebenta ng cocaine, pare!
-Tama na. -Personal na gamit ba ito?
-Isandaan at limampung gramo? -Baliw ka na.
Sinasayang natin ang oras natin.
Seryoso ito, Louis.
Sabihin mo na kung saan ito nanggaling.
Hindi ko nga alam.
Oo, hindi mo alam.
Hindi ko nga alam!
-Ayaw kong makulong. -Kumalma ka.
Huwag kang lumapit! Huwag mo akong hawakan!
Pakiusap! Huwag mong gawin sa akin ito!
-Ano? -Paumanhin.
-Ano'ng problema? -Paumanhin.
Oo?
Oo.
Ano'ng nangyari?
Sige. Papunta na ako.
Kailangan ko nang umalis.
-Huwag muna! Gustong-gusto ko ito! -Babalik na lang ako mamaya.
Pakawalan mo ako!
Lumala ang kanser niya.
May kanser siya.
Hindi mo alam?
Alam ko, pero napakapribadong tao niya.
Bihira niya itong pag-usapan.
Ayaw niyang magpagamot. Milagro nang buhay pa siya ngayon.
Umupo ka.
Mga binibini,
habang wala si Ginang Villemaire,
si Ginoong Moreira ang inyong magiging guro sa panitikan.
Ikaw na ang bahala sa kanila.
Salamat, sir.
-Mga binibini, magandang umaga. -Magandang umaga.
Buweno…
Mag-umpisa tayo sa isang laro.
Siguro, hindi kayo sanay sa paglalaro sa klase.
May makakapagsabi ba tungkol sa isinulat ko?
-Binibining... -Clement.
'Yan ba ang pangalan mo?
-Ang apelyido ko. -Tahimik.
-Adele Clement. -Sige na.
Mga gawa iyan ni Flaubert, maliban sa Hernani.
Na isang pagtatanghal ni...
Victor Hugo.
Magaling.
Napakasarap ng ngiti mo,
ang lakad mo'y maginoo, ngunit pambata ang mga mata mo.
Noon ko lang naramdaman iyon.
Mukhang naliligaw ka.
Oo, hinahanap ko ang Rue Poincaré.
-Nasa kabila iyon. -Hindi ko pa kabisado rito.
Maliit lang ito. Magrereklamo ka na sa susunod pag nakita mo na lahat.
Sumunod ka sa akin.
-Hintayin mo ako. -Bilisan mo, Lucien.
Huwag mo akong tawaging Lucien. Ako ang guro mo.
Okay, Lucien!
Bahala ka na riyan.
Okay lang ba?
Pinangarap ko dating aalis tayo sa bayan nang magkasama,
sa maliit at nakababagot na bayang winasak ng digmaan.
Halika, tumayo ka.
-Huwag ka nang magpanggap na matanda. -Hindi ka dapat nandito.
Guro mo ako.
Guro kita kapag nasa paaralan tayo.
Nakababagot ka lang na lalaki na hindi marunong sumayaw.
May mga papel pa akong lalagyan ng grado.
At marunong akong sumayaw. Magaling pa nga, sa katunayan.
Sasamahan mo akong sumayaw o pupunitin ko ang blusa ko at sisigaw?
-Gagawin mo 'yon? -Naghihintay ako.
-Isang sayaw at aalis ka na. -Pangako.
Ikaw 'yon. Ganoon iyon.
Umibig ako.
Sa unang pagkakataon.
At malamang, ang huli na rin.
Kapag ganito tayo,
mahal mo pa rin ba ang asawa mo?
Oo naman.
Palagi kong mamahalin ang asawa ko.
Pero malayo siya.
Nandito siya sa isipan ko.
Adele, tama na!
Layuan mo ako.
Nabalisa ako sa nangyari.
Bata pa ako noon, puno ng kayabangan.
Patawad, Lucien.
Pinapatawad na kita.
Sa bandang huli, namin kong hindi ito totoo.
Sinulatan kita nang 100 beses.
Pero huli na, kailanman ay di ka sumagot.
Magpahinga ka na muna.
Para sa 'yo ito.
Maaari mong buksan mamaya.
Basahin mo ang tula sa akin.
Alin doon?
'Yong binasa mo sa klase.
Naaalala mo pa ba?
Hindi.
-Paumanhin. -Sayang naman.
Basahin mo na lang.
"Ikaw, na hindi alam ang kagandahan ng pagkabata,
"Anak! Huwag kang mainggit sa pighati ng pagtanda,
"Kung kailan ang puso ay salitan sa pagkaalipin at pagrebelde,
"Kung saan minsan, mas malungkot ang tawa kaysa sa iyong mga luha."
"Ang malaya mong edad, napakatamis, na ito'y nalilimot na!
"Dumadaang tila isang hininga papunta sa malawak na kalangitan,
"Gaya ng masayang boses na nawawala,
"Gaya ng halcyon sa karagatan.
"O, huwag mong madiliin ang pagtanda ng iyong isipan!
"Lasapin ang umaga, lasapin ang tagsibol.
"Ang mga oras mo, gaya ng bulalak na itinirintas sa isa't isa,
"Huwag mo silang pitasin nang mas maaga sa panahon."
Wala na siya.
Salamat.
Hello.
Paalis na ako.
-Magandang araw sa 'yo. -Sa 'yo rin.
-Ano'ng nangyari? -Bumalik na ako sa trabaho.
-May problema ba? -Wala.
Nalungkot ka ba dahil dito?
Hindi 'yon.
Mayroon ka bang whiskey?
Huwag muna ngayon. May kliyente ka sa loob ng 45 minuto.
Hindi ako pupunta.
Hindi ngayon.
Ano'ng problema mo?
Iniwan ako ng asawa ko.
Lesbiyana siya.
Nagtago ako
ng 150 gramo ng cocaine sa apartment ng baliw na 'yon.
Namatay sa harapan ko ang taong minahal ko.
Sinong namatay?
Si Adele.
Si Adele?
-Ang Adele natin? -Oo.
Lintik.
Siya ang pinakamahusay na kliyente natin.
-Biro lang. -Alam ko.
Isang napakahusay na babae.
At magaling sa kama.
Nangyayari ang mga bagay na ito.
Sa ganitong negosyo, kailangan mong maging matatag.
Nawalan ako ng apat nitong nakaraang taon.
Apat?
Apat.
Hindi. Hindi ko kaya.
Siyempre, kaya mo.
Pag ganyan, ikaw ang pinakamahalaga.
Kung kailangan mo ng oras para ayusin ang sarili mo,
puwede akong kumuha ng ilang bata.
Ano'ng laman ng maleta na 'yan?
Wala.
Paumanhin.
Hello?
Naririnig mo ba ako? Si Louis ito. May magandang balita ako. Handa ka na ba?
Namatay na ang matanda.
-Sino? -Namatay na ang lola ko.
-At? -Kailangan mong pumunta sa bahay niya.
-Alam ko ang kombinasyon. -Anong kombinasyon?
Binabaliw mo ako. Para sa kaha, bobo.
Nasa sa 'yo ang kombinasyon?
Sige. Okay, sabihin mo na lahat.
Hello.
Hindi ako matutuloy ngayong gabi, mayroon akong...
Sakto, pinag-uusapan ka namin.
-Pumasok ka. -Ako?
Mga anak, tulad ng plano, ito si Alphonse.
Umupo ka.
-Hello. -Umupo ka.
Seryoso?
-Bakit nagulat kayo? -Ano ba'ng inaasahan mo?
Hindi ito personal. Ilagay mo ang sarili mo sa posisyon namin.
Talagang kakaiba ito para sa amin.
-Hindi ko maintindihan. -Kami rin.
Alam kong mahirap maintindihang nagsimula ako ng bagong buhay sa edad ko.
Paumanhin?
Patapusin mo ako.
Sa isip niyo, palaging asawa ako ng tatay niyo.
Limang taon na siyang wala.
Limang taon na akong nag-iisa.
Bumibisita kayo paminsan-minsan, kapag nagpumilit ako.
Palaging may katwiran para ipagpaliban o kanselahin ang pagkikita.
Limang taon,
nagmumuni-muni ng masasama.
Pero nangyari na lang bigla,
pagkatapos ng limang taon, para bang umayon
sa akin ang tadhana.
Nakilala kita noong nasa lusak ko.
Tinuruan mo akong magmahal muli.
May problema tayo...
Huwag ka nang magsalita. Hindi ka karapat-dapat.
Hindi, oo nga.
Tatanggapin ka ng mga bata.
Napakaganda nito, pero napakalaking di-pagkakaintindihan ito.
Napakabuting babae ng nanay niyo.
Masyadong mabigat sa kanya ang pagkawala ng tatay niyo.
-Tatay namin? -Oo, at...
Ano'ng sinasabi mo?
Mabigat sa kanya ang pagkawala ng tatay niyo.
Sandali, hindi pa patay ang tatay namin.
Ma, sinabi mo ba sa kanyang patay na si Papa?
Parang patay na siya.
Dahil lang pinagpalit ka niya sa kapitbahay mula sa Beaulieu...
Huwag mo siyang banggitin!
Wala siyang pakialam. Malandi siya.
Bakit nagsiping sila?
Nangyayari ang mga ganitong bagay.
-Oo. -Patay na siya para sa akin.
Napakaarogante mo.
Sinisira mo ang buhay mo at ni Papa.
-Siya nga pala, nasaan si Gaston? -Wala ka nang pakialam doon.
Mayroon. Kilala niya ang nanay ko.
Sino ang nanay mo?
Hindi ko alam. Pero gusto kong malaman.
-Nandiyan ka ba? -Oo.
May problema tayo.
Ano 'yon?
Tumahimik ka. Natutulog ako!
Ano?
-Bukas ito. -At?
Walang laman, wala itong laman. Buwisit.
Buwisit! Lintik! Buwisit!
Ano na ang gagawin ko ngayon? Wala na akong pera.
-Buwisit na... -Tumahimik ka. Natutulog ako.
Tama na! Nasasaktan na ako!
At? Problema ba 'yon?
Bitawan mo ako.
May sasabihin ka ba?
Tulog ka nang mahimbing.
Dear sir, kung binabasa mo ang sulat na ito,
iyon ay dahil mamamatay na ako.
Sa wakas, haharapin na ng araw ang gabi.
Bilang pasasalamat sa pagbibigay sa akin
ng huling pagsabog ng kasiyahan,
heto ang mga huling katotohonan
para sa taong mahilig sa orasan.
Tingnan mo ang minutong kamay sa tatlo kong relo.
Isa sa silangan,
isa sa timog,
at ang ikatlo sa kanluran sa loob ng apartment.
Ito ang mga paborito kong oras.
Bukang-liwayway sa taglamig,
takipsilim sa tag-araw,
at kailaliman ng gabi.
Gamitin mo ito nang mabuti.
Adele.
Tarantadong bata.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni TROYE
Mapanlikhang Superbisor Jessica Ignacio