PARYŻ, 1973 ROK
Idziemy dziś do Lido?
Olać Lido.
To dla frajerów i pedałów.
Dla pedałów jak wy!
Chodźmy do Paradis Latin, jest lepsze. Zaufajcie mi, znam Paryż.
Chcesz wyjść dzisiaj?
Jasna sprawa.
Nie po to przyjechałem do Paryża, żeby siedzieć w hotelu
i robić na drutach.
Jestem zmęczona, Enzo. Codziennie gdzieś balujemy.
Męczę cię?
Za dużo pijesz i wdajesz się w bójki.
No i? W czym problem?
- Rób, co chcesz. - Co chcę?
Potrzebuję twojego pozwolenia?
Jesteś moją matką albo żoną?
Czasami sama nie wiem.
Nie jesteś moją matką.
Nie dorastasz jej do pięt.
Była aniołem, który nie zrzędził.
Znałeś ją, Luigi. Powiedz jej.
Była aniołem.
Niech spoczywa w pokoju.
Jestem zmęczona.
Chcę iść spać.
To idź spać, suko.
Mnie podrzuć do klubu, a ją do hotelu.
Jesteśmy na miejscu. Chodźmy.
Proszę.
Dzięki.
Chce pani posłuchać muzyki?
Lubi pani jazz?
Nie znam się na tym.
To bardzo łagodna muzyka. Słucham jej w gorszych chwilach.
Dobre, prawda?
To zależy od tego, ile chcecie.
Dużo, ale czas jest najważniejszy.
Co znaczy „dużo”?
Dwa gramy, 10 gramów, 100, 200?
- Ile macie forsy? - Wystarczająco dużo.
- Czyli? - Czyli dużo.
Słucham, mówi Mister Love.
Halo?
„W książce La Gloire de mon père
czytamy, że...”
Zamknij się! Kim on jest?
To się nie skończy dobrze. Musimy coś zrobić.
- Na co to? - Na użytek własny.
Nie wiem, co robisz z jej forsą,
ale załatwię cię!
- Odpowiedź A. - Gaston?
To ostateczna odpowiedź?
Nie wiedziałeś?
Przepraszam, zamyśliłem się.
Nie szkodzi.
- To był ciężki dzień. - Tak.
Oczywiście.
Odpocznij.
Wiesz, co zrobimy?
Co?
Co robimy, kiedy mamy chandrę?
Zamawiamy pizzę.
Pyszną pizzę. Jaką?
Z podwójnym serem.
I oglądamy Panienki z Rochefort.
- Dobry wieczór. - Witam.
Zupełnie jak kawior.
Cudowne.
Kosztuje tyle samo co kawior, 4000.
Proszę, młody człowieku.
Na pewno prawdziwe?
- W porządku? - Tak.
- Dobrej nocy. - Nie chce pan zostać?
Nie. Do widzenia.
No dobra. Do widzenia.
Koperta leży na stole w kuchni.
Nie, tym razem nie trzeba.
Świetnie się bawiłem.
Dobranoc.
- Laura! - Jak się masz?
- Witaj w Paryżu, słonko. - Zabawnie, że cię tu widzę.
- Nareszcie. - Tak.
- Kopę lat. - Zjedzmy razem kolację.
Podczas lockdownu myślałam, że się zabiję.
Dla samotnych kobiet jak my to był koszmar.
Na wsi po staremu.
Wypiłam całe moje wino.
Zdziałało cuda. Wyglądasz fantastycznie!
Jeszcze jedno? Kelner!
Muszę wam coś powiedzieć.
Nie mówcie nikomu.
- W sensie komu? - To tajemnica.
Mów.
Oto ona.
- Co to? - Pokaż.
- Spójrz. - Zgadnijcie.
- „Mister Love”. - Co to? Pokaż.
Już wiem.
Tak.
Bardzo dobrze.
Pięknie.
Chwileczkę.
- Stop. - Kurde, było tak fajnie.
Jest pani strasznie naćpana.
No i co?
A nie mogę?
Stracę pracę?
Mąż mnie zostawi? Przestraszę dzieci?
- Daję zły przykład? - Gdzie to pani schowała?
- Nie wiem. - Gdzie to jest?
Gdzie to jest?
W szufladzie.
Nie kupiliśmy tego dla pani.
Ryzykuję, by nas wyciągnąć z tego bajzlu.
- To moja forsa! - Pani forsa, ale moje życie.
Nie mam ochoty umierać.
Dlaczego wszyscy pragną śmierci?
- Jedną kreskę? - Nie.
Tak dobrze się po tym czuję.
- Jeszcze tylko jedną. - Nie!
Nie wygląda pani dobrze.
- Nie będzie pani spać przez tydzień. - Wyśpię się po śmierci.
Ma pani coś na sen?
- Chyba tak. - To proszę dziś zażyć.
- Zanim pójdzie pani spać. - Czemu mam spać?
Ponieważ mamy plan na jutro.
Potrzebuję pani.
Potrzebuje mnie pan?
Było fajnie, ale teraz najwyższa pora na sen.
Najlepiej zasypiać tego samego dnia, w którym się wstało.
Dobrze, dobranoc.
Lucien?
Tak?
Nie zapomniałeś o czymś?
- Jeszcze raz. - Nie.
Wystarczy.
- Chcę jeszcze. - Jest pani porobiona!
Skąd ma pani jego klucze?
Bo to moje mieszkanie.
Nigdy tam nie byłam.
Miałam go już dość, więc kupiłam mu tę ruderę.
Stać panią, to niezbyt miłe.
To bardzo miłe.
To rue Paul Bourget 17. Budynek, piętro, wszystko.
Ma się za twardziela, ale urodził się w bogatej dzielnicy.
Rozpieszczaliśmy go do 26 roku życia. Obibok, co trwoni pieniądze.
Teraz jest szczęśliwy.
Mieszka w miejscu, które tłumaczy jego bezużyteczność.
Może jest chory.
Ja też jestem chora.
Starość jest jak rak.
Sofiane, zgadnij, ile dostał?
Nic, jak zwykle. Jego tata wrócił do domu.
- Jak poszło? - Dobrze.
W taką ładną pogodę mógłbyś się wybrać na eleganckie przedmieścia.
Nie powiem nie.
Nazywa się Anne-Marie de Montenay
i czeka na ciebie w rezydencji w zamożnym Rueil-Malmaison.
- Śmierdzi katolicyzmem na odległość. - Ile ma lat?
- Młoda, 65. - Za ile?
Tysiąc i niezła zaliczka.
Wchodzę w to.
Zaparkuj przy schodach wejściowych.
Wejdź. Zobaczysz fortepian.
Na pianinie będzie wazon.
A w wazonie – szalik.
- Masz zawiązać sobie oczy. - Nie mogę jej zobaczyć?
Najwyraźniej. Hipokryzja, religia, tego typu rzeczy.
Żadnego podglądania. Inaczej nie zapłaci.
A potem?
Zrób kilka kroków
i postępuj zgodnie z jej instrukcjami.
- Witam. - Miło panią poznać.
Proszę dać mi rękę i pójść za mną.
Za panem jest kanapa.
Może pan usiąść.
Proszę zdjąć marynarkę i koszulę.
Proszę zdjąć spodnie.
Lubi pan swoją pracę?
To zależy.
Jeśli będę mówić normalnym głosem, rozpozna mnie pan?
Śmiało, spójrz.
Gdybyś się teraz widział...
Chyba musimy porozmawiać.
Tak.
To Johanna.
Johanna, tak?
Jak tylko pani chce.
Kto to?
Część mnie, którą zawsze przed tobą ukrywałam.
Zamieniłam z nim kilka słów.
O czym rozmawialiście?
O tym, czego nigdy nie mówiliśmy.
Chodź.
Koniec końców, życie nie jest takie złe.
Gdybym nie dowiedziała się, kim naprawdę jest,
nie zdałabym sobie sprawy z tego, czego pragnę.
Powiedziałaś mu o mnie?
W pewnym sensie tak.
Chodź.
Połóż się.
Śmiało.
Witaj.
Jak zareagował?
Nic nie powiedział.
Nawet nie drgnął?
Nie.
Jak się czujesz?
To było miłe uczucie.
Jestem z ciebie dumna.
To nowy rozdział.
Chodź ze mną.
- Co to jest? - To wszystkie twoje rzeczy.
Nie chcę cię więcej widzieć.
Trzymasz się?
Płaczesz?
Właśnie pożegnałam się z połową mojego życia.
Umieram z głodu, daj mi coś z Maca.
Idę. Czekaj, gorące.
Masz. Zamówiłem frytki.
- Dzięki. - Frytki?
- Chłopaki, widzieliście to? - Co to jest?
- Wypróbuję. - Czekaj, to nie moje.
Gówno mnie to obchodzi.
Serio?
Galaxy Estates,
17 rue Paul Bourget, drugie piętro.
mieszkanie numer 12.
Czy mogę prosić o pana dane?
No i?
Prawdziwe!
- Zajebiście. - Masz.
Ale dobre.
I jak? Prawdziwe, nie?
Tato?
Witam.
Nie jesteśmy umówieni, ale...
Proszę wejść.
Czy mam...?
- Nie trzeba. - Na pewno?
Odgrzeję zupę.
Przepraszam za spóźnienie, nie znam tej okolicy.
Mój Boże, jesteś taka piękna.
Aż się prosi, żebym o to zapytał.
Miło cię znów widzieć.
Ciebie też.
Smakuje ci?
Bardzo.
- Ktoś przyszedł. Otworzę. - Idź.
- Cholera! - Gliny!
- Co robicie? - Siadaj.
Co to jest?
- Chłopaki! - Czyje to jest?
Czyje? Nie moje!
Przysięgam! Zabieraj łapy!
Co to jest? To nie moje!
Nie moje, jasne?
Zabieraj tę latarkę!
Tu poczta głosowa Adèle Mouginot.
Proszę zostawić wiadomość.
I jak powiedział poeta:
„Zwięzłość jest siostrą talentu”.
Adèle, mówi Alphonse.
Mam dobre wieści.
Pani kłopoty na jakiś czas się skończyły.
Proszę o telefon.
W tym świetle bardzo przypomina pan swoją matkę.
Znała ją pani?
Czasami widywałyśmy się na korytarzu.
Mieszkała tu pani, gdy tu była?
Wprowadziliśmy się dwa miesiące przed jej wyjazdem.
Rozmawiała z nią pani?
Takie tam pogaduszki.
Mój mąż znał ją lepiej.
Był fotografem amatorem. Poprosił ją, by mu pozowała.
Byłam strasznie zazdrosna.
Pana rodzice bardzo się kochali.
Dzień wcześniej wyglądała na szczęśliwą.
Miłego dnia.
Nawzajem. Dokąd pan idzie?
To nie moja sprawa.
- Do zobaczenia. - Do zobaczenia.
Alphonse.
Bardzo pana lubię.
Ja panią też.
Tak, staruszku.
Masz, na co zasłużyłeś.
- To nie moje, brachu! - Nie nazywaj mnie tak!
- To nie moje. - Więc co to jest?
Święty Mikołaj zostawił 150 g koki w skarpecie?
Nie wiem.
Nie rób sobie jaj.
Dwa razy cię przyłapaliśmy.
Dilowałem zielonym.
Wiem. Chciałeś być cwaniakiem, szychą.
Jesteś taki głupi, że ktoś na ciebie doniósł.
- Kto? - Nieważne.
Nie umiesz utrzymać porządku w gangu.
Nie handluję koką, brachu!
- Przestań. - To na użytek własny?
- Sto pięćdziesiąt gramów? - Jesteś chory.
Tracimy czas.
To poważna sprawa, Louis.
Powiedz, od kogo to dostałeś.
Nie wiem, kurwa.
Jasne, nie wiesz.
Nie wiem, kurwa!
- Nie chcę iść do pierdla. - Uspokój się.
Nie zbliżaj się! Zabieraj łapy!
Proszę! Nie rób mi tego!
- Co? - Przepraszam.
- O co chodzi? - Przepraszam.
Tak?
Tak.
Co się dzieje?
Dobra, już jadę.
Muszę lecieć.
- Nie teraz! Naprawdę mi się podobało! - Wrócę później.
Rozwiąż mnie!
Jej rak się rozwinął.
Ma raka.
Nie wiedział pan?
Wiedziałem, ale ona dba o prywatność.
Rzadko o tym mówi.
Odmawia leczenia. To cud, że tak długo żyje.
Usiądźcie.
Drogie panie,
podczas urlopu macierzyńskiego pani Villemaire
pan Moreira będzie waszym nauczycielem literatury.
Zostawiam je w pana rękach.
Dziękuję.
- Dzień dobry, drogie panie. - Dzień dobry.
Więc...
Zacznijmy od gry.
Pewnie nie jesteście przyzwyczajone do zabawy w klasie.
Kto może powiedzieć coś o tym, co właśnie napisałem?
- Panna... - Clément.
To pani imię?
- Nazwisko. - Cisza.
- Adèle Clément. - Słuchamy.
To dzieła Flauberta, z wyjątkiem Hernaniego.
Która jest sztuką...
Victora Hugo.
Świetnie.
Miałeś wspaniały uśmiech.
Chód mężczyzny, ale oczy chłopca.
Nigdy wcześniej tego nie czułam.
Zgubił się pan?
Tak, szukam rue Poincaré.
- To po drugiej stronie. - Nie znam jeszcze miasta.
Jest małe. Wkrótce będzie pan narzekać, że wszystko pan już widział.
Proszę za mną.
- Chwileczkę. - Szybciej, Lucien.
Nie po imieniu! Jestem nauczycielem.
Dobra, Lucien!
Proszę się rozgościć.
Z przyjemnością.
Marzyłam o tym, że razem wyjedziemy
z tego nudnego miasteczka, zdewastowanego przez wojnę.
Niech pan wstanie.
- I nie zgrywa starca. - Nie powinno tu pani być.
W domu nauczyciela.
Nauczycielem jest pan w szkole.
Poza nią jest pan nudziarzem, który nie umie tańczyć.
Muszę ocenić prace.
I umiem tańczyć. Zresztą bardzo dobrze.
Zatańczmy albo porwę sobie bluzkę i zacznę krzyczeć.
- Zrobiłaby to pani? - Ja tu umieram.
- Jeden taniec i pani wychodzi. - Obiecuję.
To byłeś ty. Tak właśnie było.
Byłam zakochana.
Po raz pierwszy.
I prawdopodobnie ostatni.
Czy kiedy tak tańczymy,
nadal kocha pan swoją żonę?
Oczywiście.
Zawsze będę ją kochał.
Ale jest daleko.
Noszę ją w sercu.
Adèle, przestań!
Proszę puścić.
Czuję się z tym okropnie.
Byłam młoda i strasznie dumna.
Proszę o wybaczenie, Lucien.
Wybaczam ci.
W końcu przyznałam, że nie była to prawda.
Pisałam do ciebie setki razy.
Ale było za późno. Nigdy nie odpisałeś.
Proszę odpocząć.
To dla pana.
Może pan otworzyć później.
Przeczytaj mi wiersz.
Który?
Ten, który czytałeś nam na lekcji.
Nie znasz go na pamięć?
Niestety.
- Wybacz. - Szkoda.
Mimo wszystko przeczytaj.
„Dziś nie doceniasz dzieciństwa uroków,
Dziecino! Nasz wiek przynosi jedynie cierpienie
nasze serca to w kajdanach, to znów na barykadach
nasz śmiech żałośniejszy bywa niźli wasze łkania
My zapominamy. Twój beztroski wiek jest taki słodki!
Ten wiek beztroski tak łatwo w niepamięć odchodzi
Przemija niczym pieśń radosna słyszana z oddali
niczym westchnienie, porwane wiatrem.
Nie tęsknij, Dziecino, do trosk naszych dojrzałych!
Wiosna twego życia dopiero się zaczyna.
każda chwila to kwiat, co się u stóp twych ściele
Nie pozwól, by zwiędły, nim ich wybije godzina”.
Odeszła.
Dziękuję.
Dzień dobry.
Właśnie wychodzę.
- Miłego dnia. - Nawzajem.
- Co się dzieje? - Wróciłem do pracy.
- Czy to problem? - Nie.
Tak bardzo cię to szokuje?
Nie o to chodzi.
Została ci whisky?
To zły moment. Za 45 minut masz klientkę.
Nie idę.
Nie dzisiaj.
Co się z tobą dzieje?
Żona właśnie mnie zostawiła.
Jest lesbijką.
Właśnie ukryłem
150 gramów kokainy w mieszkaniu psychopaty.
Ktoś, kogo kochałem, umarł na moich oczach.
Kto umarł?
Adèle.
Adèle?
- Nasza Adèle? - Tak.
Cholera.
Była naszą najlepszą klientką.
- Żartuję. - Wiem.
To była niezwykła kobieta.
I dobra w łóżku.
Takie rzeczy się zdarzają.
W tej branży trzeba być twardym.
W zeszłym roku straciłem cztery.
Cztery?
Cztery.
Nie mogę. Nie dam rady.
Oczywiście, że dasz.
Właśnie wtedy najwięcej znaczysz.
Jeśli potrzebujesz czasu, by się pozbierać,
mogę załatwić ci kilka młodych.
Co to za walizka?
To nic takiego.
Przepraszam.
Halo?
Słyszysz mnie? Tu Louis. Mam dobre wieści. Jesteś gotowy?
Staruszka umarła.
- Kto? - Moja babcia nie żyje.
- No i? - Idźcie do jej mieszkania.
- Znam kod. - Jaki kod?
Zaraz oszaleję. Do sejfu, kretynie.
Masz kod?
Chodźcie. Dobra, mów.
Dzień dobry.
Nie dam rady dzisiaj, mam...
Właśnie o tobie rozmawialiśmy.
- Wejdź. - O mnie?
W samą porę, dzieci. To jest Alphonse.
Usiądź.
- Dzień dobry. - Siadaj.
Poważnie?
- Co to za miny? - Czego się spodziewałaś?
Proszę postawić się w naszej sytuacji.
To dla nas bardzo dziwne.
- Nie rozumiem. - My też nie.
Wiem, że trudno zrozumieć, że w moim wieku zaczęłam nowe życie.
Słucham?
Pozwól mi skończyć.
Dla was zawsze będę żoną waszego ojca.
Odszedł pięć lat temu.
Od pięciu lat jestem sama.
Odwiedzacie mnie co kilka miesięcy, jak nalegam.
Zawsze macie jakąś wymówkę, by przełożyć lub odwołać obiad.
Pięć lat
myślenia o najgorszym.
Ale tak się składa,
że po pięciu latach przeznaczenie
znów jest po mojej stronie.
Poznałam go w największym dołku.
Nauczył mnie, jak znów kochać.
Mamy tu problem.
Nic nie mów. Nie zasługujesz na to.
Nie, nie zasługuję.
Zaakceptują cię.
To bardzo miło, ale chyba zaszło nieporozumienie.
Wasza mama jest wspaniałą kobietą.
Bardzo przeżyła śmierć waszego taty.
- Taty? - Tak.
Co pan mówi?
Jego śmierć była dla niej ciężka.
Nasz tata nie umarł.
Mamo, powiedziałaś temu facetowi, że tata nie żyje?
Dla mnie jest martwy.
Tylko dlatego, że cię zdradził z sąsiadką z Beaulieu...
Nie mów o niej!
To nic nie znaczyło.
Czemu ją przeleciał?
Takie rzeczy się zdarzają.
- Tak. - Dla mnie jest martwy.
Ta przeklęta duma.
Rujnujesz życie sobie i tacie.
- Przepraszam, gdzie jest Gaston? - Nie twój interes.
Mój. Znał moją matkę.
Kto jest pańską matką?
Nie wiem. Ale chciałbym się dowiedzieć.
- Jesteś tam? - Tak.
Mamy problem.
Jaki?
Zamknij się. Śpię!
Co?
- Jest otwarty. - No i?
Pusty. Nic tam nie ma. Kurwa.
Kurwa! Niech to szlag! Sukinsyn!
Co mam teraz zrobić, kurwa? Nie mam forsy.
- Co do...? - Zamknij się. Śpię.
Przestań! To boli!
No i? Jakiś problem?
Puść mnie.
Chcesz coś powiedzieć?
Śpij dobrze.
Szanowny panie, jeśli czyta pan ten list,
to znaczy, że umieram.
W końcu dzień musi stawić czoła nocy.
W ramach wdzięczności
za te ostatnie chwile przyjemności
oto kilka wskazówek
dla kogoś, kto tak bardzo kocha zegarki.
Spójrz na wskazówkę minutową na trzech zegarach.
Na tym na wschodzie,
tym na południu
i na trzecim na zachodzie mieszkania.
To moje ulubione momenty.
Świt zimą,
zmierzch latem
i środek nocy.
Proszę je dobrze wykorzystać.
Adèle.
Ja cię kręcę.
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski