Çocuklar, bu gece Lido'ya gidiyor muyuz?
Lido'yu siktir edin.
Orası ezikler ve ibnelerin mekânı.
Sizin gibi ibnelerin!
Paradis Latin'e gidelim, daha güzel. Güvenin bana, Paris'i biliyorum.
Bu gece dışarı mı çıkmak istiyorsunuz?
Herhâlde yani.
Paris'e otelde kalıp
hırka örmeye gelinmez.
Yoruldum Enzo. Her gece dışarıdayız.
Seni yoruyor muyum?
İçkiyi fazla kaçırıp kavgalara karışıyorsun.
Ne olmuş? Bunun nesi sorun?
-Ne istiyorsan yap. -Ne istiyorsam mı?
İznine ihtiyacım mı var?
Karım mısın, annem mi?
Bazen ben de bilemiyorum.
Annem değilsin.
Sen onun tırnağı olamazsın.
O bir azizeydi, durmadan sızlanmazdı.
Sen tanıyorsun Luigi. Söyle ona.
O bir melekti.
Huzur içinde yatsın.
Yoruldum.
Sadece gidip yatmak istiyorum.
O zaman git yat kaltak.
Beni kulübe bırak, onu otele.
Geldik çocuklar. Hadi.
Buyurun.
Teşekkürler.
Müzik ister misiniz?
Caz sever misiniz?
Pek bilmiyorum.
Çok sakin bir müziktir. Moralim bozukken dinlerim.
Güzel, değil mi?
Ne kadar istediğinize bağlı.
Çok istiyoruz ama bir an önce.
"Çok" derken?
İki gram, on gram, 100 gram, 200 gram?
-Kaç paranız var? -Yeterince var.
-Yani ne kadar? -Yani çok.
BAY AŞK
Bay Aşk, merhaba.
Alo?
Babamın Zaferi kitabında
öğrendiğimiz...
Kapa çeneni! Kim bu?
Bu iş iyiye gitmiyor. Bir şey yapmalıyız efendim.
-Bu ne için? -Kişisel kullanım için.
Onun parasıyla ne yapıyorsun, bilmiyorum
ama seni gebertirim lan.
-A şıkkı. -Evet Gaston?
Son kararınız mı?
Cevabı bilmiyor muydun?
Pardon, dalmışım.
Önemli değil.
-Zor bir gündü. -Evet, öyleydi.
Şüphesiz.
Biraz dinlen.
Ne yapacağız, biliyor musun?
Hayır. Ne?
Biz canımız sıkkınken ne yaparız?
Pizza söyleriz.
Güzel bir pizza. Neli?
Duble peynirli.
Sonra da Rochefort'lu Kızlar'ı izleriz.
-Merhaba. -Merhaba.
Tıpkı havyar gibi.
Havyara bayılırım.
Fiyatı da havyar gibi, 4.000.
Al bakalım delikanlı.
Hakiki olduğu ne malum?
-İyi misiniz? -Evet.
-İyi geceler. -Kalmak istemez misin?
Hayır. Hoşça kalın.
Peki... İyi geceler.
Zarfın mutfak masasının üstünde.
Hayır, bu seferki benden.
Harika bir gece geçirdim.
İyi geceler.
-Laura! -Nasılsın?
-Paris'e hoş geldin hayatım. -Seni burada görmek çok garip.
-Sonunda geldin. -Evet, geldim.
-Uzun zaman oldu. -Hadi. Gidip yemek yiyelim.
Karantinadayken kendimi öldüresim geldi.
Bizim gibi bekâr kadınlar için kâbus gibiydi.
Kırsalda hiçbir şey değişmedi.
Ben bütün mahzeni kuruttum.
Çok iyi gelmiş. Harika görünüyorsun!
Bir tane daha alalım mı? Bakar mısınız?
Size bir şey söyleyeceğim.
Sakın kimseye söylemeyin.
-Mesela kime? -Sır.
Hadi ama, dökül.
İşte.
-Bu ne? -Bakayım.
-Bak. -Bilin bakalım ne.
-"Bay Aşk." -Ne o? Bakayım.
Anladım.
Evet.
Çok iyi.
Çok güzel.
Bekle.
-Dur. -Hayır! Kahretsin! Harikaydı.
İyice kafayı bulmuşsun.
Ne olmuş?
Kimden çekineceğim?
İşimi mi kaybederim?
Kocam beni terk mi eder? Çocuklarım mı korkar?
-Kötü mü örnek olurum? -Nereye sakladın?
-Bilmem. -Nerede?
Nerede?
Çekmecede.
Onu sana almadık.
Bizi bu işten kurtarmak için risk alıyorum.
-Para benim! -Para senin ama hayat benim.
Açıkçası ölmek istemiyorum.
Neden böyle canınıza susarsınız ki?
-Bir çizgi daha? -Hayır.
Hissettirdiklerine bayıldım.
-Bir tane daha. -Hayır!
Aynaya bir bak. Hoş değil.
-Gelecek haftaya kadar uyuyamayacaksın. -Ahirette uyurum.
Uyku hapın var mı?
-Sanırım. -Bu gece bir tane iç.
-Yatmadan önce. -Neden yatayım ki?
Çünkü yarın bir planımız var.
Sana ihtiyacım var.
Bana ihtiyacın mı var?
Eğlenceliydi ama artık uyuman gerek.
Uyandığın gün uyumak iyidir.
Tamam, iyi geceler.
Lucien?
Efendim?
Bir şeyi unutmuyor musun?
-Bir daha. -Hayır.
Yeter.
-Daha çok istiyorum. -Kafan iyi!
Anahtarları neden sende?
Çünkü benim evim.
Adım bile atmadım.
Beni o kadar usandırdı ki ona o ahır gibi evi aldım.
Paran var, bu hoş değil.
Aslında çok hoş.
17 Paul Bourget Sokak. Bina, kat, komple.
Kendini bıçkın delikanlı sanıyor ama zengin muhitinde doğdu.
26 yaşına kadar şımartıldı. Serseri, har vurup harman savuruyor.
Şimdi mutlu.
İşe yaramazlığını açıklayabilecek bir yerde yaşıyor.
Belki hastadır.
Ben de hastayım.
Yaşlılık kanser gibi.
Sofiane, ne kadar parası var, bil.
Her zamanki gibi hiç. Babası eve geldi.
-Nasıl gitti? -Çok iyi.
Bu güzel havada güzel bir banliyöye gitmek iyi gelir.
Fena fikir değil.
Pekâlâ... Adı, Anne-Marie de Montenay.
Sosyetik Rueil-Malmaison'daki bir köşkte seni bekliyor.
-Katoliklik kokusu buraya kadar geldi. -Kaç yaşında?
-Genç, 65. -Ücret ne kadar?
1.000 ve güzel bir avans.
Anlaştık.
Varınca ön basamakların oraya park et.
İçeri gir. Bir piyano göreceksin.
Piyanonun üstünde vazo var.
Vazonun içinde eşarp var.
-Kendi gözlerini bağlamanı istiyor. -Onu göremeyecek miyim?
Görünüşe göre hayır. İkiyüzlülük, din sebebiyle falan.
Bakmak yok. Bakarsan ödeme alamazsın.
Sonra?
Birkaç adım at
ve onun talimatlarına uy.
-Merhaba. -Memnun oldum.
Elini ver. Beni takip et.
Arkanda bir kanepe var.
Oturabilirsin.
Ceketini ve gömleğini çıkar lütfen.
Pantolonunu çıkar.
İşini seviyor musun?
Değişiyor.
Normal sesimi kullanırsam beni tanır mısın?
Hadi, şimdi bak.
Şu hâlini görsen...
Sanırım konuşmamızın vakti geldi.
Evet.
Bu Johanna.
Johanna, değil mi?
Ne istersen.
Kim o?
Senden hep sakladığım bir yüzüm.
Onunla biraz konuştuk.
Ne konuştunuz?
Hiç söylemediğimiz şeyleri.
Hadi.
Hayat o kadar da kötü gitmiyor.
Gerçek yüzünü öğrenmeseydim
gerçek isteğimin ne olduğunu asla fark etmeyecektim.
Ona benden bahsettin mi?
Sayılır, evet.
Gel.
Uzan.
Hadi.
Merhaba.
Nasıl tepki verdi?
Hiçbir şey demedi.
Hiç mi irkilmedi?
Pek değil.
Sen nasıl hissediyorsun?
Çok iyi geldi.
Seninle gurur duyuyorum.
Artık yeni bir sayfa açıldı.
Benimle gel.
-Bu ne? -Eşyaların.
Seni bir daha görmeyeyim.
İyi misin?
Ağlıyor musun?
Hayatımın yarısına veda ettim.
Açlıktan ölüyorum, hamburgeri versene.
Geliyor. Bekle. Sıcak.
İşte. Patates aldım.
-Teşekkürler. -Patates?
-Çocuklar, bunu gördünüz mü? -O ne?
-Deneyeyim. -Dur, benim değil.
Umurumda değil.
Cidden mi?
Galaxy Estates,
Paul Bourget Sokağı, 17 numara, ikinci kat,
daire 12.
Kişisel bilgilerinizi alabilir miyim?
Evet?
Bu hakiki!
-Müthiş be. -İşte.
Çok güzel
Evet? Hakiki mi?
Baba?
Merhaba.
Randevumuz yok ama...
Girsene.
Şey yapayım mı...
-Hayır, gerek yok. -Emin misin?
Kalan çorbayı ısıtayım.
Geç kaldığım için özür dilerim, buraları pek bilmiyorum.
Tanrım, çok güzelsin.
Sormak istediğim soruyu körükledi.
Seni tekrar gördüğüme sevindim.
Ben de.
Beğendin mi?
Bayıldım.
-Kapıda biri var. Bakayım. -Bak.
-Kahretsin! -Polis!
-Ne yapıyorsunuz? -Otur.
Bu ne?
-Çocuklar! -Bu kime ait?
Kime? Benim değil!
Yemin ederim! Dokunma bana!
Ne bu? Benim değil!
Benim değil, tamam mı?
Fenerini yüzümden çek!
Adèle Mouginot'un sesli mesaj kutusu.
Lütfen sinyalden sonra mesaj bırakın.
Şairin dediği gibi
"Öz konuşmak, yeteneğin kardeşidir."
Adèle, ben Alphonse.
İyi haberlerim var.
Sanırım bir süreliğine derdin kalmadı.
Beni ara.
Bu ışıkta annene çok benziyorsun.
Onu tanıyor muydun?
Arada binada karşılaşırdık.
O varken sen burada mı yaşıyordun?
O gitmeden iki ay önce taşındık.
Onunla hiç konuştun mu?
Havadan sudan.
Kocam onu daha iyi tanırdı.
Amatör fotoğrafçıydı, ondan modellik yapmasını istemişti.
Bu beni çok kıskandırmıştı.
Annenle baban birbirini çok severdi.
Gitmeden önceki gün çok mutlu görünüyordu.
İyi günler.
Sana da. Nereye gidiyorsun?
Beni ilgilendirmez.
-Görüşürüz. -Güle güle.
Alphonse.
Seni çok sevdim.
Ben de.
Evet ihtiyar.
Bunu hak ettin.
-Benim değil kardeşim! -Bana "kardeşim" deyip durma.
-Benim değil. -Ne o zaman?
Noel Baba çorabının içine 150 gram kokain mi bıraktı?
Bilmiyorum.
Bizim canımızı sıkma.
Torbacılıktan iki kez yakalandın.
Ot satıyordum.
Biliyorum. Çakallık yapmak, kodaman olmak istedin.
O kadar aptalsın ki biri seni gammazladı.
-Kim? -Fark etmez.
Çetene bile sahip çıkamıyorsun.
Ben kokain satmıyorum kardeşim!
-Kes şunu. -Kendin mi kullanıyorsun?
-150 gramı? -Hastasın sen.
Boşa vakit harcıyoruz.
Bu çok ciddi bir durum Louis.
Kimden aldığını söyle.
Bilmiyorum ya.
Tabii, bilmezsin.
Bilmiyorum ya!
-Hapse girmek istemiyorum. -Sakin ol.
Yaklaşma! Dokunma bana!
Lütfen! Bunu bana yapma!
-Ne? -Pardon.
-Ne oldu? -Pardon.
Efendim?
Evet.
Ne oluyor?
Tamam. Geliyorum.
Gitmem gerek.
-Şimdi olmaz! Çok havaya girmiştim! -Sonra gelirim.
Çöz beni!
Kanseri kötüleşti.
Kansermiş.
Bilmiyor muydunuz?
Biliyordum ama çok ketum biri.
Pek bahsetmez.
Tedaviyi reddediyor. Bu kadar yaşaması mucize.
Oturun.
Hanımlar,
Bayan Villemaire doğum iznindeyken
edebiyat öğretmeniniz Bay Moreira olacak.
Size bırakıyorum.
Teşekkürler efendim.
-Hanımlar, günaydın. -Günaydın.
Pekâlâ...
Bir oyunla başlayalım.
Herhâlde sınıfta oyun oynamaya alışkın değilsinizdir.
Yazdığım şeyle ilgili fikri olan var mı?
-Hanımefendi. -Clément.
Adın mı?
-Soyadım. -Sessizlik.
-Adèle Clément. -Dinliyoruz.
Hernani dışında hepsi Flaubert'in eseri.
Peki Hernani oyunu...
Victor Hugo'nun.
Aferin.
Tatlı bir gülüşün vardı,
Yürüyüşün erkeksiydi ama gözlerin çocuksuydu.
Daha önce hiç öyle hissetmemiştim.
Kaybolmuş gibisiniz.
Evet, Poincaré Sokağı'nı arıyorum.
-Diğer tarafta. -Kasabayı henüz bilmiyorum.
Küçük bir yer. Çok geçmeden görmediğim yer kalmadı diye dert yanarsın.
Beni takip et.
-Bekle. -Daha hızlı Lucien.
Bana Lucien deme. Senin öğretmeninim.
Tamam Lucien!
Rahatına bak.
Hayır demem.
O kasabadan, savaş yüzünden harap olmuş
o ufak, sıkıcı kasabadan beraber ayrıldığımızı hayal ederdim.
Hadi, kalk.
-Yaşlı gibi davranmayı bırak. -Burada olman yanlış.
Öğretmeninin evinde.
Okuldayken öğretmenimsin.
Dans edemeyen çok sıkıcı bir adamsın.
Okumam gereken sınavlar var.
Dans da edebilirim. Hatta çok iyi ederim.
Benimle dans et yoksa bluzumu yırtıp çığlık atarım.
-Bunu yapar mısın? -Ölüyorum burada.
-Bir dans. Sonra gideceksin. -Söz.
Sendin. İşte böyle olmuştu.
Âşık olmuştum.
İlk kez.
Muhtemelen de son kez.
Biz böyleyken
karını hâlâ seviyor musun?
Tabii ki.
Karımı hep seveceğim.
Ama o uzakta.
Burada, aklımda.
Adèle, dur!
Beni rahat bırak.
Berbat hissetmiştim.
Gençtim, gururluydum.
Özür dilerim Lucien.
Seni affediyorum.
Sonunda doğru olmadığını itiraf ettim.
Sana yüz kere yazdım.
Ama çok geçti. Hiç cevap vermedin.
Şimdi biraz dinlen.
Bu sana.
Sonra açabilirsin.
Bana şiiri okusana.
Hangisini?
Sınıfta okuduğunu.
Ezbere bilmiyor musun?
Hayır.
-Üzgünüm. -Yazık.
Yine de oku.
"Sen, çocukluğun güzelliğini bilmeyen...
"Çocuk! Elem yaşımızı kıskanma.
"Hani kalbin sırayla köle olup isyan ettiği,
"hani bir kahkahanın gözyaşlarından daha acı olduğu.
"Unutuyoruz biz. Kaygısız yaşlar ne tatlıdır oysaki!
"Engin gökyüzünde eser bir meltem gibi.
"Daha yankılanırken dinen bir mutluluk çığlığı.
"Sudaki yalıçapkını.
"Düşüncelerin olgunlaşsın diye acele etme!
"Tadını çıkar sabahın. Tadını çıkar baharın.
"Saatlerin birbirine geçmiş çiçekler gibi,
"koparma onları zamandan daha hızlı."
Vefat etmiş.
Teşekkürler.
Merhaba.
Tam çıkıyordum.
-İyi günler. -Sana da.
-Ne oluyor? -İşe döndüm.
-Sorun mu var? -Hayır.
Buna mı kızdın?
Ondan değil.
Viski var mı?
Şimdi sırası değil. 45 dakikaya bir müşterin var.
Gitmeyeceğim.
Bugün olmaz.
Neyin var senin?
Karım beni terk etti.
Lezbiyenmiş.
Delinin dairesine
150 gram kokain sakladım.
Sevdiğim biri gözlerimin önünde öldü.
Kim öldü?
Adèle.
Adèle mi?
-Bizim Adèle mi? -Evet.
Kahretsin.
En iyi müşterimizdi.
-Şaka yapıyorum. -Biliyorum.
Ne kadındı ama.
Yatakta da iyiydi.
Hayat böyle.
Bu işte güçlü olmak gerek.
Geçen yıl dört tane kaybettim.
Dört mü?
Dört.
Yapamam. Bunu yapamam.
Pekâlâ yapabilirsin.
Asıl o zaman sana ihtiyaç var.
Kendini toplamak için zamana ihtiyacın varsa
sana birkaç genç ayarlayabilirim.
Çanta ne iş?
Bir şey değil.
Pardon.
Alo?
Beni duyuyor musun? Ben Louis. İyi bir haberim var. Hazır mısın?
İhtiyar ölmüş.
-Kim? -Büyükannem ölmüş.
-Yani? -Evine gitmen gerek.
-Şifreyi biliyorum. -Ne şifresi?
Beni delirtiyorsun. Kasanın şifresi aptal.
Şifreyi mi öğrendin?
Hadi. Tamam, hepsini söyle.
Merhaba.
Bu gece gelemeyeceğim, benim...
Zamanlaman harika. Tam senden bahsediyorduk.
-Gir. -Benden mi?
Çocuklar, planladığımız gibi, bu Alphonse.
Otur.
-Merhaba. -Otur.
Cidden mi?
-Ne bu suratlar? -Ne bekliyordun?
Kişisel bir şey değil. Kendini bizim yerimize koy.
Bizim için çok tuhaf.
-Anlamıyorum. -Biz de öyle.
Bu yaşta yeni bir hayata başlamış olduğumu anlamanız zor tabii.
Efendim?
Bitireyim.
Size göre ben hep babanızın karısı olacağım.
Onu kaybedeli beş yıl oldu.
Beş yıl yalnız yaşadım.
Siz birkaç ayda bir geliyorsunuz, o da ısrar edince.
Hep bir bahaneyle yemekleri erteliyor veya iptal ediyorsunuz.
Beş yıl
en kötüsünü düşündüm.
Ama işe bakın ki
beş yıl sonra kader
yine benden yana.
Seninle tanıştığımda dibe vurmuştum.
O bana yeniden sevmeyi öğretti.
Yalnız bir sorun var...
Bir şey söyleme. Bunu hak etmiyorsun.
Hayır, kesinlikle.
Çocuklar seni kabul eder.
Her şey iyi güzel de büyük bir yanlış anlaşılma var.
Anneniz harika bir kadın.
Babanızın ölümü ona çok ağır gelmiş.
-Babamızın mı? -Evet ve...
Ne diyorsun sen?
Babanızın ölümü ona ağır gelmiş.
Dur biraz, babamız ölmedi.
Anne, bu adama babamızın öldüğünü mü söyledin?
Benim gözümde öldü.
Seni Beaulieu'deki komşuyla aldattı diye...
Anma o fahişeyi!
Umurunda değildi.
Onunla neden düzüştü?
Yani olur böyle şeyler.
-Evet. -Neyse, benim nezdimde öldü.
Hay senin gururuna!
Hem kendi hayatını hem babamınkini mahvediyorsun.
-Bu arada Gaston nerede? -Seni ilgilendirmez.
İlgilendirir. Annemi tanıyordu.
Annen kim?
Bilmiyorum. Ama öğrenmek istiyorum.
-Orada mısın? -Evet.
Bir sorunumuz var.
Neymiş?
Kes sesini. Uyuyorum!
Ne?
-Kasa açık. -Sorun ne?
Boş, içinde hiçbir şey yok. Siktir.
Siktir! Lanet olsun! Şerefsiz!
Ne bok yiyeceğim şimdi ben? Beş kuruş param yok.
-Ne... -Kapa çeneni. Uyuyorum.
Dur! Canımı yakıyorsun!
Ne olmuş? Sorun mu var?
Bırak beni.
Bir şey mi diyorsun?
İyi uykular.
Beyefendi, bu mektubu okuyorsan
çoktan yola çıkmışım demektir.
Sonuçta gün geceye kavuşmalı.
Bana son zevklerimi yaşattığın için
sana teşekkür etmek amacıyla
saatleri çok seven birine
birkaç bilgi.
Üç saatimin yelkovanlarına bak.
Biri doğuda,
biri güneyde,
üçüncüsü de dairenin batısında.
Bunlar en sevdiğim zamanlar.
Kışın şafak,
yazın gün batımı
ve gece yarısı.
İyi değerlendir.
Adèle.
Seni küçük şeytan.
Alt yazı çevirmeni: Duygu Mengioğlu
Proje Kontrol Sorumlusu Oktar Bumin Aykutlu