Anong oras na?
-9:20. -Bwisit.
Itaas mo ang kamay mo.
-Baka ipagkanulo mo ako? -Hindi.
At saka, apat na buwan na akong hindi nakikipagtalik.
Hindi katulad sa loob ng kulungan...
Bakit kita kakausapin?
Hindi ko alam.
Siguro dahil tinawagan mo ako.
Nakiusap kang pumunta ako rito.
Kaya nandito ako, sa umaga, at nabubuwisit ako sa umaga.
May mga tarantado sa labas na nagnakaw ng pera ko.
-Magkano? -Malaki.
Gusto ko ang tunog na 'yan.
-Sino itong mga taong ito? -Hindi ko alam, mga wirdong lalaki.
Hindi ko alam kung ano ang balak nila, pero sobrang kahina-hinala.
Nagpasya silang guluhin ako at ang lola ko.
Mayroong lola sa kuwento? At isang malaki at masamang lobo?
Patay na siya.
Ikinalulungkot ko.
Wala akong pakialam sa kanya, buwisit siya.
May alam ka pa sa mga taong 'to?
May numero ka ba, address, litrato? Sample ng DNA?
Seryoso, napakawirdo mo, brad.
Oo, alam ko.
Okay.
Sayang.
-Sandali. -Bakit?
Okay.
Ito ang alam ko, hulihin mo sila para ibigay nila ang pera.
Ano'ng makukuha ko?
Sampung porsiyento ng pera.
-Dalawampu. -Sampu.
-Labinlima. -Sampu.
Nakikinig ako.
Kumusta ka na?
Maganda ba ang linggo mo?
Hindi ka magsasalita?
Magaling.
Silence therapy.
Marami kang masasabi sa hindi pagsasalita.
Magandang umaga.
Natulog ka ba rito?
Hindi ko alam, mabuti naman ang pakiramdam ko.
Nakatulog ka, naisip kong sorpresahin ka.
Sorpresahin ako?
Sa tingin mo, magugustuhan ko 'yon?
Ano ba talaga ang iniisip mo?
Hindi kaakit-akit ang pakikipagtalik sa mga mayaman na matandang babae.
Magaling ka sa kama, pero ganoon din ang vibrator ko.
Okay.
Lilinawin ko lang, magbabayad ako, mas madali 'yon.
-Hindi. -Oo!
Huwag mong kalimutan na binabayaran ka. Nagbibigay ka ng serbisyo.
Maliligo lang ako.
-Hello. -Hello.
-Matutulungan ba kita? -Oo.
Ano'ng hinahanap mo?
Sandali, sigurado akong nandito pa ito.
Dati, mayroon akong lumang Leica.
Kinukunan ko ng litrato ang lahat.
Di ba si Eve 'yan?
Oo. Maganda siya.
Alam mo, hanggang ngayon.
Oo.
Ano'ng magagawa ko?
Kailangang pilitin mo, kaibigan.
Sinubukan ko na ang lahat! Baliw siya.
Ang babaeng ipinalit ko sa kanya,
napakatanga niya, sinasabi ko sa 'yo.
Nawala ang lahat sa akin sa pinakapangit na gabi sa buhay ko.
Paano niya nalaman?
Sinabi ko sa kanya.
Kung gayon...
Oo, alam ko.
Heto na! Sabi ko na nga ba, nandito lang ito.
Hindi mo nakita ang litrato niya?
Tinapon ng tatay ko ang lahat noong umalis siya.
Naiintindihan ko.
Gagawa ako ng tsaa.
Napakaganda ng lugar na ito.
-Mas maganda pa sa hotel. -Pansamantala lang ito.
Tulad ng karamihan.
Napakaganda mo.
Masaya ako.
Pasensiya na talaga, sobrang kakaiba niyan para sa atin.
Ipinapangako kong hindi na ito mauulit.
Salamat.
Puwede ba kitang makausap?
Naninigarilyo ka na naman.
Dalawa lang.
-Gusto mo bang mamatay? -Hindi, para mabuhay.
-Kailangan kitang makausap. -Huwag ngayon, may importanteng lakad ako.
May nakaligtaan kang dalawang kliyente.
-Alam ko, dapat... -Para saan?
Masama ng loob nila. Dapat sinabi mo sa akin.
Hindi ito mahalaga.
Syempre, wala nang mahalaga para sa 'yo, di ba?
Ano'ng ibig mong sabihin?
Kalimutan mo na.
-Pinakialaman mo ba ang gamit ko? -Hindi.
Binuksan ko ang maletang iniwan mo sa sala.
Hindi ko alam na may 600,000 euro sa loob nito.
Binilang mo?
Trabaho kong bilangin ang kinikita mo.
Gusto kong malaman kung sino ang nagbigay sa 'yo ng maraming pera.
Wala ka nang pakialam doon.
Nagbibiro ka ba?
Itinatago mo ang pera mo sa bahay ko.
Huwag mo akong idamay sa mga delikado mong gawain.
LOL!
-Ano? -Wala.
Saan nanggaling ang pera na ito?
Kinakausap kita. Kung hindi mo sasabihin sa akin...
Sisipain mo ba ako, papaluin mo ako?
Hindi ka magbibigay ng pera?
Sasabihin mo sa akin kung saan nanggaling o itatapon ko ito.
Ano'ng nakakatawa?
-Hinding-hindi mo magagawa 'yon. -At bakit?
Mahal na mahal mo ang pera.
Dalawa lang ang mahal mo sa buhay, babae at pera.
At ang anak ko.
Ang pinaka hindi mahalaga. Sige, paalam.
Huwag mong galawin ang pera.
Baka bigyan na lang kita.
Bastos.
-Pasensiya at late ako. -Ayokong malaman kung bakit.
-Mali ang iniisip mo... -Mabuti.
Kumusta ka na?
Mabuti.
-Ako... -Hindi, sa totoo lang...
Hindi ako sigurado kung gusto kong malaman.
Okay... Kaya...
Aaminin ko, magiging mahirap ang pag-uusap na ito.
Gusto mo bang ipagpaliban?
Hindi. Sumang-ayon ako rito.
Nandito ka, nandito ako.
Nagugutom ako, nauuhaw ako.
Sino siya?
Hindi ko alam, wala akong impormasyon.
Magiging sorpresa ito.
Puwede itong mangyari minsan, dahil...
Basta.
Pero kailangan nating ngumiti.
-Ngumiti? -Oo.
Magmukhang komportable, malapit.
Umiibig.
Sana kayanin mo.
Alam mo na,
talagang nasiyahan ako sa huling pagkikita natin.
Pero sobrang sakit din.
Ako rin.
Ano? Nasiyahan ka o nasaktan ka rin?
Pareho. Kung hindi, wala ako ngayon dito. Pero hindi ako sigurado kung itutuloy ko.
May karapatan kang...
Salamat.
Mananahimik ako.
-Ma'am. -Salamat.
Okay.
Kumusta ka, mahal ko?
Mabuti, mahal.
Maganda ang araw?
Napakaganda.
Bakit ka ngumingiti, mahal? Sobra ba ang ginagawa ko?
Hindi.
-Okay lang ba ang mga bata? -Oo.
Pero isa lang ang anak natin.
Oo naman. Oo.
Dahil namatay ang unang anak natin.
Sayang, gustong-gusto ko siya.
-Mas gusto ko kaysa sa isa. -Sa nabubuhay pa?
Pero mukhang hindi na siya buhay.
Dapat lagyan natin siya ng laman.
Katulad ng pusa.
Ano nga ang pangalan ng pusa?
-Léon. -Léon?
Panlalaki ang pangalan niya?
-Léontine. -Paumanhin.
-Puwede ba akong magtanong? -Sige.
Ito ang unang pagkakataong nandito ako.
May maiirekomenda ka ba?
Hindi ako makapili sa karne o isda.
Kunin mo pareho!
-Biro lang. -Tama ka.
Napakaganda, mag-asawang tumatawa nang magkasama.
-Gaano na kayo katagal? -Matagal na matagal na.
Sobrang tagal.
Hindi ko masabi. Mukha kayong nag-iibigan.
Talagang mawiwili ako sa pagdila sa ari mo.
Biro lang.
Talagang masarap tumawa, paminsan-minsan.
Paumanhin, puwede bang kumuha ng Kir bilang starter?
Ako rin.
-Dalawa. -Mabuti.
Ganito ang mangyayari.
Pagkatapos ng starter, sasamahan mo ako sa banyo.
Hihintayin mo siyang bumalik, na parang tanga,
at pagkatapos ng sampung minuto, pupunta ka para makita ang nangyayari.
Makikita mo akong nakapulupot sa kanya sa banyo.
Puwede kang mag-imbento...
Umiyak, insultuhin mo ako, kung gusto mo.
At pagkatapos, magdedesisyon kang gumanti.
Okay lang sa akin.
Sa 'yo?
Hindi ko alam kung puwede kong itanong...
Bakit sa ganitong partikular na pantasya?
Dahil...
Nangyari ito sa akin.
Pero ako ang nasa kalagayan mo.
Sa totoo lang, hindi 'yon nalalayo sa kainang ito.
Pero nasa bar ang babae.
Kumakain kami ng asawa ko sa lamesa, tulad ng ginagawa namin tuwing Sabado.
Nag-uusap kami tungkol sa trabaho ko, sa bahay na kakabili lang namin.
Uminom kami ng kaunti at masaya kami.
Pagkatapos ng starter, pumunta sa banyo ang asawa ko.
Nakikita kong tumitingin siya sa kanya,
pero ayaw kong maniwala.
Hindi ko alam kung gusto kong malaman.
Naghintay ako na parang tanga sa loob ng 15 minuto.
At nagdesisyon akong pumasok doon.
Mabagal, tahimik.
At pagkatapos...
Narinig ko ang lahat.
Napakalaki ng bukol sa lalamunan ko,
ni hindi ako makaiyak.
Pero ang kakaiba,
pagkatapos ng gabing 'yon,
nahumaling ako sa babaeng 'yon.
Nahanap ko siya at nagkaroon kami ng relasyon.
Palagi kaming nagkikita sa hotel.
Kalaunan, nalaman ito ng asawa ko.
Noong una, natuwa siya rito.
Pagkatapos, sobrang nagalit siya.
Gusto niyang manood ako habang nagsisiping sila.
Ang makita ang lalaking 'yon
sa mga braso ni Vanessa ang pinakamasakit.
Wala na akong nararamdaman sa kanya.
Nanatili ako dahil sa mga anak ko.
Pero si Vanessa...
Pagkatapos ng ilang linggo, may nakilala siyang ibang lalaki at...
Nawala siya.
Pumunta kami ni Pierre sa ilang mga club,
mga orgy,
at marami pa, pero...
Hindi na ito katulad ng dati.
Ngayong gabi, gusto kong...
maging ang babaeng 'yon.
At ang asawa mo...
Nagpakamatay siya.
Dalawang buwan na ang nakalipas.
Biro lang.
Siya ang mataba at kulot na lalaki sa bar.
Huwag kayong mag-alala, wala siyang gagawin.
Sabihin mong namamatay ka sa selos.
Namamatay ako sa selos.
Nakikita mo ba sa mga mata ko ang kasiyahan na binibigay niya?
-Oo. -Halikan mo ako.
Salamat. Perpekto ka. Parang totoong mag-asawa.
Hanggang sa muli, sana.
Tara na, lolo, bumalik na tayo sa kama.
-Salamat. -Okay lang.
-Hello. -Hello.
-Okay ka lang ba? -Oo, ikaw?
Oo, bakit?
Parang nakarinig ako ng sigaw mula sa bahay mo.
Akala ko...
-Sumisigaw? -Oo.
Laura?
Noong sinabi mong "mga matatandang babae,"
ano'ng ibig mong sabihin?
Pitumpu, walompu.
-Walompung taong gulang? -Oo.
At ilan kayong nagtatrabaho sa lalaking ito?
Hindi ko pa nagagawa.
-Hindi pa ako tinatawagan ulit. -Okay.
Sa tingin ko, maraming lalaking sangkot dito.
-Malaki ang bayad. -Naiisip ko nga.
Wirdo ang boss.
Mukha siyang manyak.
Naka-wheelchair. Napakatanda niya na.
Kapag ikinukwento niya ang mga babae, mayroong apoy sa kaloob-looban niya.
Tula ba 'yan?
-Ano? -Kalimutan mo na.
Wala lang ito. Okay. Okay lang ako.
Heto, para sa 'yo.
Pakiusap, pwede bang makuha ang inyong atensyon?
Ma, may gusto ka bang sabihin?
Gusto kong magpasalamat sa pagpunta niyo.
Kahit na hindi pabor ang iba sa inyo
sa binyag ng aming anak.
Tulad ni Tiya Martha,
na sobrang ikinatuwa ko na pumunta ngayon.
Kinailangan ko pang makipag-usap sa 17 na sekretarya para makusap ka.
Pero ang mahalaga, nandito ka, kasama ang pamilya mo.
Hindi ako masyadong magsasalita, baka umiyak ako nang sobra.
Salamat ulit. Para kay Antonin.
May hinahanap ka ba?
Oo.
Kahit anong may alak. Matapang.
Tumigil na ako sa pag-inom.
Tumigil sa pagbili ang kapatid mo.
-May problema ka sa pag-inom? -Sabi ng doktor ko.
At sabi ng asawa mo?
Siya rin.
Parang hindi ka nagbago.
'Yang "parang" na parte, talagang ipinapakita ang kabastusan mo.
Masaya ka ba?
Hindi.
Pero natutuwa akong makita kang tumatanda at nakakalbo.
Hindi ka talaga nagbago.
-'Ayan na siya. -Sinong siya?
Ang pag-ibig ng aking buhay.
Hindi ko alam na ikaw...
Ako rin.
Ilang taon na ang lumipas bago ko napagtanto 'yon.
Masaya ako para sa 'yo.
Sayang naman.
Maganda 'yan.
Puwedeng ko bang subukan?
Sige.
Salamat.
Sandali, ano nga 'yan?
-Itinuro sa akin ng lola ko. -Magaling ka.
Hindi na ako marunong. Wala nang pag-asa.
Sa tingin ko, hindi.
-Isa pa. -Nagbibiro ka.
-Sige na, isa pa. -Hindi.
-Mas magaling ka sa akin. -Hindi.
Ilang tao na ang nakatabi mo
simula ng nakuha mo ang trabahong ito?
Sampu?
Dalawampu?
Tatlumpu?
Lampas sa 30?
Paano mo ginawa 'yon?
Gusto nila ako.
Nakakaramdam sila ng kasiyahan
sa akin.
Nararamdaman ko ang kasiyahan na 'yon.
Nakikita ko sa mga mata nila.
Kung paano nila ako tingnan.
Kung paano ka nila tingnan?
-Halika rito. -Ano?
Tara na, mga pare!
-Talaga? -Ano'ng nangyayari?
Tabi!
-Ang pera bukas o sisipain kita. -Ano'ng ginagawa mo?
-Tumahimik ka! -Kalma.
-Tahimik!
-Naintindihan mo? -Ano'ng ginagawa mo?
Tumabi kayo!
Okay ka lang ba?
Hatiin natin, 50-50?
Huwag na, sa 'yo na lahat.
Bakit? Ginawa mo ang kalahati ng trabaho.
Unang beses mo ito, bonus mo na 'yan.
Mayroon akong sapat, nagkaroon ako ng maraming pera.
-Talaga? -Oo.
Magkano?
Marami.
Sapat para makapagpahinga?
Oo, kahit magandang bakasyon pa.
Ang lakas naman ng loob mo.
Ano'ng ginawa ko?
Sa loob ng 17 taon, wala kang pera, at ngayong hiwalay na tayo, mayaman ka na.
Naloko ako.
Ganoon talaga. Sang-ayon ako, naubos lang ang suwerte mo.
Pupunta sana tayo sa Venice.
Gusto kong makita ang Kyoto, ang Great Wall of China,
pero ang lugar ng nanay ko sa Royan ang pinakamagandang napuntahan natin.
Hindi na masama. Kung wala ang nanay mo, Hawaii dapat.
-May sasakyan ka ba? -Wala.
Gusto mong sumakay?
-May sasakyan ka? -Wala.
Sa tatay ko ito.
Kahit French Riviera, gusto ko.
Nakapunta ka na sa Nice?
Hindi, pero gusto ko.
-Mukhang maganda ang lumang bayan. -Narinig ko nga.
Bakit mo ako tinatanong?
Gusto ko lang sabihin.
Ano?
Na gusto kong pumunta roon.
Magandang araw sa 'yo.
Sa 'yo rin.
Margot?
Puwede ka bang sumama sa akin?
Hindi ko alam. Tanungin mo ako.
Gusto mo bang pumunta sa dagat kasama ako?
Hindi ko alam. Pilitin mo ako.
Sige na.
Sige.
-Puwede ba tayong mag-usap? -Hindi.
-Hindi ba puwede ngayon? -Hindi.
10 minuto lang ang hinihingi ko.
Mayroon kang lima.
-Hello? -Kumusta riyan sa Maldives?
Ano?
May magandang balita ako.
Sino ito?
Si Wilfried. Alam mo na. Kulot na buhok, medyo guwapo.
-Ano? -May nilalakad akong kaso sa mga bayaran.
-Ano'ng ibig mong sabihin? -Tinutukoy ko 'yong mga lalaking may hawak
sa pera mo na pumapatol sa matanda para sa pera.
'Yan ang dahilan kung bakit nadamay ang lola mo sa gulo na ito.
-Ano? -Tamang-tama ka, kaibigan.
Iba-iba tayo ng opinyon.
Sandali, may ginagawa sa kanya 'yong lalaking nasa bahay niya...
Wala akong masyadong detalye, kakakain ko lang ng kebab.
'Yong taong interesado ako,
hindi siya, kundi 'yong taong mas mataas sa kanya.
Okay.
May nagawa na ako.
Tumawag ako para sabihing gusto ko ng higit pa sa 10%.
-Ano? -Masyadong delikado ang mga taong ito.
Hindi ko hahabulin ang Mafia, maliban lang kung makakatanggap ako ng malaking pera.
Mag-ingat ka, kilala ko ang mukha mo.
Pahingi pa ng isang Coke.
Magkano ang kailangan mo?
20% o titigil ako.
Pag-isipan mo.
Ayos!
Parang akong si Joe Pesci sa Casino.
-Sino? -Joe Pesci.
Sa Casino.
-Hindi mo siya kilala? -Hindi.
Joe Pesci. 'Yong lalaking may panulat.
-'Yong guro. -Goodfellas.
Tinanggal mo ang litrato natin?
-Limang taon na nang umalis ka. -Pinaalis mo ako.
Noong bayuhin mo ang babaeng 'yon.
Araw-araw kong pinagsisisihang ginawa ko ang pagkakamaling 'yon.
Ganoon din ang masasabi ko.
Hindi tayo puwedeng mamuhay sa panghihinayang.
-Wala na akong makitang paraan. -Ako, meron.
Tulad ng?
Isabit ulit ang mga litrato natin at magsimulang muli.
-Naging miserable ba tayo? -Masaya ako noon.
-At? -Tinira mo ang kapitbahay.
Isang beses! Isang beses lang!
Ang sama n'on!
Limang taon na ang nakalipas! Hindi ko na nga siya maalala.
Matanda na tayo. Wala kang kasama, wala akong kahit sino.
Namumuhay tayo sa nakaraan, parang yumao, pero buhay pa tayo.
Baka di na rin magtagal.
Kukunin ko na ang maleta ko.
Kapag bumalik ako, bukas pa rin ang pinto,
at huhubarin ko ang jacket ko,
at titingin sa litrato ng kasal natin sa pader na ito!
Uupo ako sa sofa natin,
manonood sa TV,
at maghihintay ng palabas natin,
habang gumagawa ka ng tsaa.
Maghahapunan tayo sa kusina,
bago tayo hihiga sa kama,
kung saan hahalikan ko ang asawa ko.
-Hello. -Hello.
-Okay lang ba ang lahat? -Sasabihin ko sa 'yo bukas.
-Kumusta? -Okay lang, ikaw?
Mabuti.
Bagong pera?
Hindi, magbabakasyon ako.
Ngayon?
Bukas ng umaga.
Gaano katagal?
Ilang araw, baka matagal.
Okay.
Ano'ng sasabihin ko sa mga babae? Hindi tumitigil ang tawag buong araw.
Sabihin mo ang totoo, magbabakasyon ako.
O na tumigil ka na.
Dahil iyon ang totoo, di ba?
May pera ka.
-Nakita mo ba ang damit ko? -Sagutin mo ako.
Hindi ko alam.
Gusto kong malaman mong hindi lang ito tungkol sa pera.
Parang katangahan man, pero sa akin, hindi lang ito trabaho.
Tungkol ito sa kalungkutan, paghihirap,
paglalambing.
Nag-aalala ako sa kanila.
Bakit hindi ka bumalik sa pagtatrabaho? Ngayong nakakatayo ka na?
Ano?
Hindi ka tinitigasan?
Tinitigasan ako.
E, di bumalik ka na.
Ayaw nila sa akin.
Ayaw na nila.
Sinubukan ko, nanlumo sila.
Masaya ka na?
Ipinahamak ko ang sarili ko ang pagpapadala sa 'yo.
-Paumanhin. -Huwag na.
Mangyayari talaga ito.
Hindi na ako si Don Juan. Isang milagrong tumagal ako.
Pero ano na ang gagawin ko ngayon?
Sabihin na umalis si Alphonse nang isang linggo
at nangangakong kapag nakabalik siya, titirahin niya ang buong rehiyon.
Okay?
Pangako?
Oo, Pa.
Puwede pa akong magtanong. Hindi pa ako nagli-leave.
Hindi, huwag na.
Magli-leave ka para panoorin akong maglipat…
-Bakit hindi? -Maikli lang ang pasensya niya.
Lasing siya sa umaga at amoy-alak.
Bakit mo siya tutulungan?
Tita ko siya.
Kamamatay lang ng asawa niya, nalulungkot ako para sa kanya.
-Mabait ka. -Oo.
Masyado akong mabait.
Magandang damit na panligo 'yan.
Gusto kong makita na suot mo ito.
Makikita mo rin.
At huhubarin ko sa harapan mo.
Halikan mo ako.
Mangungulila ako sa 'yo.
Mabuti.
Heto, mahal.
-Salamat. -Naman.
Napakasarap.
Ginagawa mo ba palagi ang tunog na 'yan?
-Anong tunog? -Kapag ngumunguya ka.
Hindi ko alam. Paumanhin.
Okay lang.
-Heto. Sa 'yo ito. -Salamat.
Patingin ng ngiti mo.
-Tatawag na ako ng dentista para sa 'yo. -Bakit?
Ayaw mo ba ng maputing ngipin?
Tama ka. Dilaw na sila.
Sobra.
Ano'ng magagawa ko? Matanda na ako.
Tama.
Ano na ang gagawin ko ngayon?
Wala. Maghintay ka na lang muna rito.
Mahal, maaari mo bang haluin nang kaunti? Heto.
Salamat.
Hello, mahal.
Huminahon ka, mahal.
Huminahon ka. Kumalma ka.
Ano ito?
-Nagtatago ka rito? -Hindi ako nagtatago, dito ako nakatira.
Hello!
Hindi mo sinayang ang oras mo.
Huwag mo siyang hawakan, Enzo!
Huwag kang mag-alala, hindi ako humahawak ng bastardo.
Pumasok ka sa kuwarto mo, mahal!
Makikipag-usap lang ang Mama mo.
Guwapo siya. Sayang.
Ano'ng kailangan mo, Enzo?
Hindi mo sana ginawa ang ginawa mo.
Sinaktan mo kami, nangako ka.
May pamilya ako rito.
At hindi ka bahagi nito.
Malapit nang umuwi ang asawa ko.
Para sa kapakanan niya, siguruhin niyang gagabihin siya.
Wala siyang ginawa sa 'yo.
Kinuha niya ang asawa ko.
Walang kumuha sa kanya, hindi na ako ang asawa mo.
Para sa 'kin, ikaw pa rin ang asawa ko.
Maliban na lang kung gusto mo silang mamatay.
Ano'ng sinasabi mo?
Sabihin mong mahal mo ako.
Laura.
Mahal mo pa rin ako. Minahal mo ako, di ba?
Sabihin mong mahal mo pa rin ako!
Ganito ang mangyayari.
Susulat ka ng liham
para sabihin sa tarantadong 'yon
na hindi mo siya mahal at iiwan mo na siya.
Na hindi para sa 'yo ang buhay na ito
at may iba ka na kaya aalis ka.
Malalaman niya ang naramdaman ko tatlong taon na ang nakalipas.
Isulat mo na!
Ngayon na!
Hinding-hindi ko 'yan isusulat.
Kung hindi mo gagawin,
babarilin ko sa ulo
ang asawa mo,
at ang anak mo.
Ikaw ang asawa ko, Laura.
Alam mo ang mga tao.
Marami kang alam tungkol sa pamilya ko, sa negosyo ko.
Pinakasalan mo ako.
Banal na pag-iisa ito.
Alam mo ba ang ibig sabihin nito?
Magsulat ka na.
Sige na.
Heto. Sulat.
Heto.
Nakalimutan mo ito.
Ipapaalala nito ang pangako na ginawa mo sa harap ng Diyos.
Pirmahan mo.
Magaling. Tara na.
Puwede ba akong magpaalam sa anak ko?
Bilisan mo.
Toni, linisin mo ito.
Mahal ko, pauwi na ang Papa mo.
Tumingin ka sa akin. Mahal kita.
Naiintindihan mo ba?
Mahal kita.
Mahal kita, mahal ko.
Umalis ka na.
Dalhin mo ang pera mo.
Ano'ng tingin mo sa akin?
Isang bata na hahagisan mo lang ng barya?
Aalis ako bukas ng umaga, hindi na kita gigisingin.
-Akala ko, matutuwa ka. -Inalagaan kita, buwisit ka.
Tinuruan kitang maglakad, magbisikleta, mag-tennis.
At iniisip mong magiging masaya ako sa kaunti mong pera?
Saan mo nakuha 'yon?
-Saan? -Kay Adele.
Kay Adele?
Iniwan niya para sa akin.
Iniwan niya sa 'yo ang lahat ng pera?
Heto.
Lintik.
Hindi ako makapaniwala.
Minahal ko ang matandang 'yon nang higit pa sa 10 taon,
at binigay niya ito sa 'yo.
-Ano'ng masasabi ko? Nagsaya kami. -Paano naman ako?
Naiwan ako kasama ang pleiad, si Rimbaud, Verlaine, Mallarmé, Paul Valéry...
Paul Valéry! Nabasa mo ba ang gawa niya?
-Hindi. -Masuwerte ka.
Sobrang nakakabagot. At para sa yugto ng Proust...
Ang Grand Hôtel sa Cabourg.
Ilang oras na naglalakad sa dagat, kinakain siya tuwing ika-42 na pahina.
At makukuha mo ang lahat!
Hindi ko kasalanan, pasensiya na.
Wala na siya sa sarili. Dalawang taon na siyang wala sa sarili.
Hindi, matino siya.
Matino ba talaga!
Baliw na siya, palaging nawawala ang gamit niya, bag, mga susi.
Sa sobrang ulyanin niya, baka napagkamalan ka niyang ako.
-Seryoso ka ba? -Sobrang seryoso.
Anim na daang libong euro. 30 taon ng aking buhay.
Ano'ng masasabi ko? Binigay niya sa akin ito.
Pero utang niya sa akin ito.
Pero huwag kang mag-alala, anak, malaki ang ibibigay ko sa 'yo.
-Ibaba mo 'yan. -Ayaw ko.
Akin na.
-Hindi, -Tama na, hindi na nakakatuwa.
Tama na! Akin na!
-Ngayon na! -Tama na!
Susuntukin kita.
Susuntukin mo ang sarili mong ama?
Wala akong magagawa kung masyadong maliit ang iyo.
Akin na.
Tumigil ka na, matulog ka na.
Sakit ka sa ulo.
Heto.
-Ano'ng problema? -Heto.
Ano? Ano'ng nangyayari? Ano'ng problema mo?
Umupo ka. Okay, hinga.
-Huminahon ka. Ano? -Akin na ang gamot ko.
Nasaan? Sa kuwarto mo?
'Yong pula at puting bote ba?
Nasa ilaw!
Wala rito!
Nasa banyo!
Nakita ko na.
Sandali.
Heto...
Buwisit ka!
Pa!
Tumigil ka!
Hello.
Ano'ng ginagawa mo rito?
Pasensiya na sa abala. Nandito ba ang tatay ko?
-Tatay mo? -Oo.
Tatay mo siya?
-Hindi mo alam? -Hindi.
At wala siya rito.
Okay. Paumanhin.
Claude.
Nanganak ako noong nakaraang linggo.
-Ano? -Ang anak natin.
Nakuha niya ang magada mong mga mata.
Gusto mo ba siyang makita?
Hindi pa, tatlong oras na lang, aalis na ako.
Sa susunod na lang?
Pakihalik na lang ako sa kanya.
Anak mo siya?
Buwisit.
Hinayaan mo akong makipagsiping sa anak mo?
Hindi kita pinilit.
-Baliw ka. -Ikaw ba, hindi?
Hindi 'yon ang punto.
Iba ang relasyon natin dati.
Bakit?
Paanong iba ngayon?
Basta magkaiba.
Mahal mo ba talaga ako?
Sa edad natin,
masyadong magulo ang ganitong damdamin.
Wala ito sa edad. Sabihin mong mahal mo ako.
Pakiusap, huwag ngayon. Masyadong gabi na.
Sasabihin mo o tatalon ako.
Isinusumpa ko, tatalon ako.
Magandang gabi, mahal.
Tatalon na ako.
Sana mahimbing ang tulog mo.
Tatalon na ako!
Bukas ulit.
Tumigil ka!
Paumanhin, hindi ko sinasadya.
Baliw ka.
Sabi ko, paumanhin.
Sinaktan ba kita?
Ano sa tingin mo?
Bagay naman sa 'yo.
-Sinabi mo bang lima o anim na oras? -Anim.
Anim na oras? Buwisit... Ang tagal niyan.
-Isang oras sa eroplano. -At 80 kg ng CO2 sa himpapawid.
Kailan ka pa naging makakalikasan?
Lagi kang walang pakialam.
Wala akong pakialam sa maraming bagay.
Tulad ng pabango mo. Ngayon, talagang nababaliw ako rito.
Anong hotel ang kinuha mo?
-Ako... -Hindi!
Huwag mong sabihin, sorpresa ito.
Kita mo? Mula rito, makikita mo ang dagat.
Diyan sa ilalim.
Ano'ng nangyari?
Ano?
Di ba mayaman ka?
Tatlo ang puwedeng paliwanag.
Maaaring wala ka talagang pera
at nagsinungaling ka para sumama ako.
Sumama ako, nabigo ako, aalis na ako,
kaya tanga ka.
Unang paliwanag.
O isa kang kuripot.
Nabigo ako, aalis na ako, at tanga ka.
Pangalawang paliwanag.
O hindi ka nagsinungaling kahapon,
pero pumasok ka na naman sa isang gulo at ayaw mong malaman ko.
Nabigo ako, palagi na lang,
at ikaw... Alam mo na.
Ano?
Ninakaw ng tatay ko ang pera.
Nakakagulat naman.
Binalaan na kita.
Nandito na tayo, maaraw... Ano'ng gusto mong gawin?
Aalis ka ba?
Babalik din ako.
Maganda ang gabi ko.
Hindi na masamang hindi niya iniwan ang kapatid mo.
At hindi ka binuntis.
-Hindi. -Makinig ka, matanda na ako para sa anak.
Lintik!
Bumili na ako ng kuna.
Nice.
Alam mo kung ano ang tinatawag nilang Nice?
-Hindi. -Munting Florida.
-Alam mo kung bakit? -Hindi.
Dahit doon pumupunta ang mga matatandang mayaman para mamatay.
Aalis na ako, may trabaho pa ako.
Uy, Gaspard? Gusto mo bang kumita ng 100 euro sa loob ng 20 minuto?
-Oo. 100 euro... Mabuti. -Suwerte ka ngayong araw.
Hindi na masama.
Ibutones mo, patingin.
Magkano?
-Ito... -Lintik.
Dapat nagdala ka ng amerikana.
Nakabakasyon dapat tayo.
-Kukunin ko ito. -Tamang-tama.
Siguraduhin mong gagalingan mo.
Okay na.
Hindi na gagalaw, limang kandado. Okay na.
-Maraming salamat. -Walang problema. Paalam.
Tumahimik ka, kahit na kausapin ka niya.
-Tara. Hello. -Hello.
Dito.
-Paano kung tanungin niya ako... -Tahimik.
Tahimik.
Ginoong Bisson?
Oo? Ano'ng kailangan mo?
Hello, ako si Benoît Braquis,
nagtatrabaho ako sa Inspectorate of Public Finances.
Puwede ba kaming pumasok?
Kapag sinabi kong hindi?
Hindi ko gagawin 'yan.
Voice mail ito ni Jacques Bisson.
Mangyaring mag-iwan ng mensahe at tatawagan kita.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni TROYE
"Mapanlikhang Superbisor: Jessica Ignacio"