Która godzina?
- 9.20. - Kurde.
Proszę unieść ręce.
- Skąd wiadomo, że mnie pan nie wydyma? - Nie wiadomo.
Poza tym nikogo nie dymałem od czterech miesięcy.
Nie to, co w więzieniu...
To po co mam z panem gadać?
Nie wiem.
Może dlatego, że to pan do mnie zadzwonił.
Prosił pan, bym tu przyszedł.
Więc oto jestem. Rano, a nienawidzę poranków.
Jakieś skurwysyny ukradły mi forsę.
- Ile? - Dużo.
Podoba mi się to.
- Kim oni są? - Nie mam pojęcia, jacyś dziwni kolesie.
Nie wiem, o co chodzi, ale to podejrzane jak cholera.
Postanowili wydymać mnie i moją babcię.
W tej historii jest babcia? A zły wilk też jest?
Ona nie żyje.
Przykro mi.
Mam to w dupie, była suką.
Coś jeszcze o tych typkach?
Numery telefonów, adresy, zdjęcia? Jakieś próbki DNA?
Dziwny jesteś, brachu.
Tak, wiem.
Dobra.
Trudno.
- Zaczekaj. - Tak?
Powiem ci, co wiem. Spraw, żeby oddali szmal.
Co będę z tego mieć?
Dziesięć procent.
- 20. - 10.
- Piętnaście. - Dziesięć.
Słucham.
Jak się pan ma?
Jak minął tydzień?
Nic pan nie mówi?
Bardzo dobrze.
Terapia ciszą.
Nie mówiąc nic, można wiele powiedzieć.
Dzień dobry.
Spałeś tutaj?
Nie wiem, dobrze się czułem.
Zasnęłaś. Pomyślałem, że zrobię ci niespodziankę.
Niespodziankę?
Myślisz, że mi się to podoba?
Co ty sobie myślałeś?
Pieprzenie bogatych staruszek nie sprawia, że jesteś pociągający.
Jesteś dobry w łóżku, ale mój wibrator też.
Dobra.
Nie wyraziłam się jasno. Zapłacę ci.
- Nie. - Tak!
Nie zapominaj, że otrzymujesz zapłatę. Oferujesz usługę.
Wezmę prysznic.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Mogę w czymś pomóc? - Tak.
Czego pan szuka?
Chwileczkę. Jestem pewien, że nadal to mam.
Miałem wtedy starą leicę.
Wszystkim robiłem zdjęcia.
Czy to nie Eve?
Tak. Była piękna.
Nadal jest.
Tak.
Co mam zrobić?
Nalegać, przyjacielu.
Próbowałem wszystkiego! To wariatka.
Kobieta, z którą ją zdradziłem,
była idiotką, mówię panu.
Straciłem wszystko za najgorszą noc w życiu.
Jak się dowiedziała?
Powiedziałem jej.
Cóż...
Tak, wiem.
Mam! Wiedziałem, że gdzieś tam jest.
Nie widział pan jej zdjęcia?
Ojciec wyrzucił wszystko, kiedy odeszła.
Rozumiem.
Zrobię herbatę.
To mieszkanie jest wspaniałe.
- Znacznie lepsze niż hotel. - To tymczasowe lokum.
Jak wszystko.
Byłaś taka piękna.
Byłam szczęśliwa.
Bardzo przepraszam, to się zwykle nie zdarza.
Obiecuję, że to się więcej nie powtórzy.
Dziękuję.
Możemy pogadać?
Paliłeś.
Tylko dwa buchy.
- Chcesz umrzeć? - Nie, chcę pożyć.
- Muszę z tobą porozmawiać. - Nie teraz, mam ważną kolację.
Straciłeś dzisiaj dwie klientki.
- Wiem, powinienem był... - Dlaczego?
Były wściekłe. Mogłeś powiedzieć.
To nic takiego.
Oczywiście, dla ciebie wszystko to teraz nic takiego.
Co masz na myśli?
Nieważne.
- Grzebałeś w moich rzeczach? - Nie.
Otworzyłem walizkę. Zostawiłeś ją w moim salonie.
Nie wiedziałem, że jest tam 600 000 euro.
Policzyłeś?
Moim zadaniem jest liczyć, ile zarabiasz.
Chciałbym wiedzieć, czyja dupa dała ci tyle forsy.
Nie twój interes.
Żartujesz sobie ze mnie?
Chowasz pieniądze w moim domu.
Nie mieszaj mnie w twoje szemrane interesy.
LOL!
- Co? - Nic.
Skąd pochodzą te pieniądze?
Mówię do ciebie. Jeśli mi nie powiesz...
Skopiesz mi tyłek? Dasz klapsa?
Odbierzesz kieszonkowe?
Mów, skąd je masz, albo je wyrzucę.
Co cię tak bawi?
- Nigdy byś tego nie zrobił. - Czemu?
Za bardzo kochasz pieniądze.
W życiu kochasz tylko dwie rzeczy: kobiety i pieniądze.
I mojego syna.
Jest daleko w tyle. Na razie.
Nie tykaj tej kasy.
Może trochę ci odpalę.
Kretyn.
- Przepraszam za spóźnienie. - Nie chcę znać powodu.
- To nie to, co myślisz. - Dobra.
Więc jak się masz?
Dobrze.
- Ja... - Nie, właściwie...
Nie jestem pewna, czy chcę wiedzieć.
W porządku.
To będzie trudna rozmowa.
Chcesz to odwołać?
Nie. Zgodziłam się na to.
Ty tu jesteś, ja tu jestem.
Jestem głodna i spragniona.
Która to?
Nie wiem, nie mam informacji.
No to będzie niespodzianka.
Czasami może się to zdarzyć, bo...
Mniejsza z tym.
Trzeba się uśmiechać.
- Uśmiechać się? - Tak.
Wyglądać na zadowolonych i bliskich sobie.
Zakochanych.
Powodzenia z tym.
Wiesz,
naprawdę podobało mi się nasze ostatnie spotkanie.
Ale było też bolesne.
Dla mnie tak samo.
Czyli? Zadowolenie czy ból?
Jedno i drugie. Inaczej bym nie przyszła. Ale nie wiem, czy pójdę na całość.
Masz prawo do...
Dziękuję.
Zamknę się.
- Proszę pani. - Dziękuję.
Dobra.
Jak się masz, kochanie?
Bardzo dobrze.
Jak ci minął dzień?
Bardzo dobrze.
Czemu się tak uśmiechasz, kochanie? Przesadzam?
Nie.
- Czy z dziećmi w porządku? - Tak.
Przypominam, że mamy jedno.
Oczywiście. Jasne.
Ponieważ pierwsze zmarło.
Szkoda, lubiłem go.
- Bardziej niż inne. - Tego, który wciąż żyje?
Tak, choć nie wygląda.
Powinniśmy byli go wypchać.
Jak tę kotkę.
Jak ona się wabiła?
- Léon. - Léon?
Miała męskie imię?
- Léontine. - Przepraszam.
- Czy mogę o coś zapytać? - Śmiało.
Jestem tu pierwszy raz.
Mogą mi państwo coś polecić?
Wybrać mięso czy rybę?
Jedno i drugie!
- Żartuję. - Ma pani rację.
Miło, gdy para razem się śmieje.
- Długo są państwo małżeństwem? - O tak.
Zbyt długo.
Nie widać. Wygląda pani na zakochaną.
Z przyjemnością wyliżę pani kotkę.
Żartuję.
Miło jest się czasem pośmiać.
Czy na początek mogę prosić kir?
Ja też.
- Dwa. - Bardzo dobrze.
Oto co się stanie.
Po przystawce przyjdzie pan do mnie do toalety.
Pani będzie czekać jak idiotka, w nadziei, że wróci.
Po dziesięciu minutach przyjdzie pani sprawdzić, co się dzieje.
Zobaczy pani, jak oplatam go nogami.
Może pani improwizować...
Zalać się łzami, obrażać mnie, co tylko pani chce.
Następnie postanowi się pani zemścić.
Nie ma problemu.
Ty?
Nie wiem, czy mogę o to pytać.
Skąd właśnie taka fantazja?
Ponieważ...
to mnie spotkało.
Ale byłam panią.
Restauracja była bardzo podobna do tej.
Ale dziewczyna stała przy barze.
Ja siedziałam z mężem przy stole, jak w każdy sobotni wieczór.
Rozmawialiśmy o mojej pracy, o domu, który właśnie kupiliśmy.
Trochę wypiliśmy i mieliśmy dobry humor.
Po przystawce mój mąż poszedł do toalety.
Widziałam, jak na nią patrzył,
ale nie chciałam w to uwierzyć.
Nie wiedziałam, czy chcę wiedzieć.
Czekałam 15 minut jak idiotka.
Potem postanowiłam tam pójść.
Powoli, cicho.
I wtedy...
Wszystko słyszałam.
Miałam taką gulę w gardle,
że nie byłam w stanie płakać.
O dziwo,
po tamtej nocy
dostałam na jej punkcie obsesji.
Znalazłam ją i miałyśmy romans.
Spotykałyśmy się regularnie w hotelu.
Mój mąż się dowiedział.
Na początku go to kręciło.
A potem się wściekł.
Kazał mi patrzeć, jak się kochają.
Najbardziej bolał mnie
jego widok w ramionach Vanessy.
Nic już do niego nie czułam.
Zostałam dla dzieci.
Ale Vanessa...
Poznała innego mężczyznę kilka tygodni później i...
Zniknęła.
Pierre i ja poszliśmy do kilku klubów dla swingersów.
Orgie
i tak dalej, ale...
To nigdy nie był już ten sam dreszczyk emocji.
Tej nocy chciałabym...
stać się tą kobietą.
A pani mąż...
Zabił się.
Dwa miesiące temu.
Żartuję.
To ten grubas przy barze.
Bez obaw, nic wam nie zrobi.
Powiedz, że umierasz z zazdrości.
Umieram z zazdrości.
Czy widzisz w moich oczach tę przyjemność?
- Tak. - Pocałuj mnie.
Dziękuję. Jesteście doskonali. Jak prawdziwa para.
Do zobaczenia wkrótce.
Dziadku, chodźmy spać.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
- Dzień dobry. - Dobry.
- Wszystko w porządku? - Tak, a u pana?
Tak, a co?
Słyszałem krzyki dochodzące z pana mieszkania.
Myślałem, że...
- Krzyki? - Tak.
Lauro?
Gdy mówisz „staruszki”,
to o jakim wieku mowa?
Siedemdziesiąt, osiemdziesiąt.
- Osiemdziesiąt lat? - Tak.
A ilu z was pracuje dla tego faceta?
Ja jeszcze nic nie zrobiłem.
- Nie oddzwonił. - Dobra.
Myślę, że robi to wielu facetów.
- To dobrze płatne. - Domyślam się.
Szef jest dziwny.
Wygląda jak zboczeniec.
Na wózku inwalidzkim. Jest bardzo stary.
Kiedy mówi o tych kobietach, widać, że buzuje w nim ogień.
Czy to slam poetycki?
- Co? - Nieważne.
To nic. Dobra. Nie potrzebuję tego.
Masz, dla ciebie.
Czy mogę prosić o uwagę?
Mamo, chcesz coś powiedzieć?
Chciałam wszystkim podziękować za przybycie.
Nawet jeśli niektórzy z was byli przeciwni pomysłowi
chrztu naszego syna.
Jak moja ciocia Martha,
więc bardzo się cieszę, że tu dziś jest.
Musiałam porozmawiać z 17 sekretarkami, żeby do ciebie dotrzeć.
Ale liczy się to, że tu jesteś, razem z rodziną.
Nie będę za dużo mówić, bo zacznę płakać.
Jeszcze raz dziękuję, a oto Antonin.
Szukasz czegoś?
Tak.
Czegoś z alkoholem. Mocnym.
Przestałem pić.
Twoja siostra przestała kupować.
- Problem z piciem? - Według lekarza.
A według twojej żony?
Według niej też.
Niewiele się zmieniłaś.
„Niewiele” wiele mówi o twojej nieuprzejmości.
Jesteś szczęśliwa?
Nie.
Ale cieszy mnie, że jesteś stary i łysiejesz.
Nic się nie zmieniłaś.
- Oto on. - Kim on jest?
To miłość mojego życia.
Nie wiedziałem, że ty...
Ja też nie.
Uświadomienie sobie tego zajęło mi wiele lat.
Cieszę się.
Szkoda.
Ładne.
Mogę spróbować?
Pewnie, dawaj.
Dzięki.
Czekaj, jak to było?
- Babcia mnie uczyła. - Dobry jesteś.
Jestem skończony. To bez sensu.
Nie sądzę.
- Pokaż mi. - Żartujesz.
- No dalej, zagraj jeszcze raz. - Nie.
- Jesteś lepszy ode mnie. - Nie.
Z iloma spałeś,
odkąd dostałeś tę pracę?
Z dziesięcioma?
Dwudziestoma?
Trzydziestoma?
Wciąż mało?
Jak ty to robisz?
One mnie lubią.
Mają ze mną
przyjemność.
Czuję ją.
Widzę ją w ich oczach.
W tym, jak patrzą.
Jak na ciebie patrzą?
- Chodź tu. - Co?
Dawajcie, chłopaki!
- Wynoś się stąd! - Co jest?
Spadaj!
- Kasa do jutra albo skopię ci dupę. - Co robisz?
- Zamknij się! - Spokojnie.
- Zamknij się!
- Rozumiesz? - Co ty robisz?
Z drogi!
W porządku?
Jak się dzielimy? Po połowie?
Nie, zatrzymaj wszystko.
Dlaczego? Wykonałeś połowę roboty.
To twój pierwszy raz, to premia.
Mam wystarczająco, sporo zarobiłem.
- Naprawdę? - Tak.
Ile?
Dużo.
Tyle, żeby trochę odpocząć?
Tak, nawet na fajnych wakacjach.
Masz tupet.
Co ja zrobiłem?
Przez 17 lat nie miałeś kasy, a teraz, po separacji, jesteś bogaty.
Dałam się wyrolować.
Tak bywa. Zgadzam się, miałaś pecha.
Mieliśmy jechać do Wenecji.
Chciałam zobaczyć Kioto, Wielki Mur Chiński,
a udało nam się zaliczyć tylko mieszkanie mojej matki w Royan.
Nie jest źle. Gdyby nie ona, padłoby na Hawaje.
- Przyjechałaś autem? - Nie.
Potrzebujesz podwózki?
- Masz samochód? - Nie.
To mojego ojca.
Riwiera Francuska też byłaby super.
Byłeś w Nicei?
Nie, ale bardzo bym chciał.
- Stare miasto musi być urocze. - Tak słyszałam.
Dlaczego mnie o to pytasz?
Żeby ci powiedzieć.
Co?
Że chętnie pojadę.
Miłego dnia.
Nawzajem.
Margot?
Pojedziesz ze mną?
Nie wiem. Zapytaj.
Pojedziemy razem na wybrzeże?
Nie wiem. Nalegaj.
Nalegam.
Dobra.
- Możemy porozmawiać? - Nie.
- Przeszkadzam? - Tak.
Proszę o dziesięć minut.
Masz pięć.
- Halo? - Jak tam na Malediwach?
Co?
Mam dobre wieści.
Kto mówi, kurwa?
Wilfried. No wiesz, kręcone włosy, całkiem przystojny.
- No i? - Wyczaiłem niezłą sprawę stręczycielstwa.
- Co masz na myśli? - Faceci, którzy mają twoją forsę,
pieprzą się ze staruszkami za kasę.
Tak twoja babcia była w to zaangażowana.
- Co? - Właśnie tak, przyjacielu.
Co kto lubi.
Chwila, więc ten facet u niej robił coś z moją...
Nie znam zbyt wielu szczegółów. Właśnie jadłem kebaba.
Nie interesuje mnie ten facet,
tylko ktoś nad nim.
Dobra.
Idzie do przodu.
Dzwonię, by powiedzieć, że chcę więcej niż 10%.
- Co? - Oni są naprawdę niebezpieczni.
Nie będę ścigał mafii, chyba że zarobię kupę forsy.
Uważaj sobie, wiem, jak wyglądasz.
Jeszcze jedną colę.
Ile chcesz?
20% albo pasuję.
Przemyśl to.
O tak!
Czuję się jak Joe Pesci w Kasynie.
- Kto? - Joe Pesci.
W Kasynie.
- Nie kojarzysz? - Nie.
Joe Pesci. Facet z piórem.
- Nauczyciel. - Chłopcy z ferajny.
Zdjęłaś nasze zdjęcia?
- Odszedłeś pięć lat temu. - Bo mi kazałaś.
Jak wyruchałeś tę dziwkę.
Każdego dnia żałuję, że popełniłem ten błąd.
Ja też żałuję, że go popełniłeś.
Nie możemy żyć z żalem przez resztę życia.
- Nie ma innego wyjścia. - Jest.
Jakie?
Zawiesić nasze zdjęcia z powrotem i rozpocząć wspólne życie na nowo.
- Byliśmy nieszczęśliwi? - Nie.
- Więc? - Więc przeleciałeś sąsiadkę.
Jeden raz! To był jeden pieprzony raz!
I było okropnie!
Pięć lat temu! Nawet nie pamiętam jej twarzy.
Jesteśmy starzy. Ty nie masz nikogo, ja nie mam nikogo.
Żyjemy przeszłością jak trupy, chociaż wciąż żyjemy.
Może niedługo to się zmieni.
Pójdę po walizkę.
Kiedy wrócę, drzwi mają być otwarte,
a jak będę zdejmował kurtkę,
mam widzieć nasze zdjęcie ślubne na tej ścianie!
Wtedy usiądę na naszej kanapie,
włączę nasz telewizor
i poczekam na nasz program,
a ty zrobisz nam herbatę.
Obiad zjemy w naszej kuchni,
zanim pójdziemy do naszego łóżka,
w którym pocałuję moją żonę.
- Witam. - Witam.
- Wszystko gra? - Powiem panu jutro.
- Jak leci? - W porządku, a u ciebie?
Dobrze.
Nowa dostawa gotówki?
Nie, jadę na wakacje.
Teraz?
Jutro rano.
Na jak długo?
Kilka dni, może dłużej.
Dobra.
Co mam powiedzieć kobietom? Telefon nie przestaje dzwonić.
Powiedz prawdę, jadę na wakacje.
Albo że zrezygnowałeś.
Bo taka jest prawda, prawda?
Masz pieniądze.
- Widziałeś beżową koszulę? - Odpowiedz.
Nie wiem.
Musisz wiedzieć, że nie chodzi tylko o pieniądze.
Może to głupie, ale dla mnie to nie była tylko praca.
Chodziło o samotność, cierpienie,
czułość.
Zależy mi na nich.
To wróć do pracy. Stanąłeś na nogi.
Co?
Nie staje ci?
Staje.
Więc śmiało.
One mnie nie chcą.
Już nie.
Próbowałem, są rozczarowane.
Zadowolony?
Strzeliłem sobie w stopę, wysyłając ciebie.
- Przykro mi. - Niepotrzebnie.
To się musiało wydarzyć.
Nie jestem już Don Juanem. To cud, że tak długo to trwało.
Tylko co mam teraz zrobić?
Powiedz, że Alphonse wyjeżdża na tydzień,
i obiecaj, że kiedy wróci, wyrucha całą okolicę.
Dobra?
Obiecujesz?
Tak, tato.
Mogę zapytać. Jeszcze nie wzięłam urlopu.
Nie, nie warto.
Wzięłabyś wolne, by patrzeć, jak przenoszę pudła.
- Dlaczego nie? - Ona jest wredna.
Rano jest pijana i śmierdzi winem.
To dlaczego jej pomagasz?
To moja ciotka.
Właśnie straciła męża. Szkoda mi jej.
- Jesteś miła. - Tak.
Jestem zbyt miła.
Ładny kostium kąpielowy.
Chciałabym cię w nim zobaczyć.
Już niedługo.
Zdejmę go przed tobą.
Pocałuj mnie.
Będę tęsknić.
Dobrze.
Proszę, kochanie.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Pyszne.
Zawsze wydawałeś takie dźwięki?
- Jakie dźwięki? - Kiedy przeżuwasz.
Nie wiem. Przepraszam.
W porządku.
- Proszę. To twoje. - Dziękuję.
Uśmiechnij się.
- Umówię cię do dentysty. - Dlaczego?
Nie chcesz mieć bielszych zębów?
Masz rację. Są żółte.
Bardzo.
Co poradzić? Jestem stary.
Faktycznie.
Co mam teraz zrobić?
Nic. Postójmy tu przez chwilę.
Kochanie, możesz zamieszać? Masz.
Dziękuję.
Cześć, kochanie.
Uspokój się, kochanie.
Uspokój się. Zachowaj spokój.
Co to za szajs?
- Tutaj się ukrywałaś? - Nie ukrywam się, mieszkam tu.
Cześć!
Nie marnowałaś czasu.
Zostaw go, Enzo!
Nie martw się, nie tykam bękartów.
Idź do swojego pokoju, kochanie!
Mama musi porozmawiać.
Słodki jest. Szkoda.
Czego chcesz, Enzo?
Nie powinnaś była robić tego, co zrobiłaś.
Zraniłaś wszystkich, łamiąc dane słowo.
Mam tu rodzinę.
A ty nie jesteś jej częścią.
Mój mąż niedługo wróci.
Dla jego dobra lepiej, żeby się spóźnił.
Nic ci nie zrobił.
Zabrał moją żonę.
Nikt mnie nie zabrał. Nie byłam już twoją żoną.
Ja uważam, że nadal nią jesteś.
Chyba że chcesz ich śmierci.
Co ty mówisz?
Powiedz, że mnie kochasz.
Laura.
Wciąż mnie kochasz. Kiedyś mnie kochałaś, prawda?
Powiedz, że nadal mnie kochasz!
Oto co się teraz wydarzy.
Napiszesz list,
w którym przekażesz temu sukinsynowi,
że już go nie kochasz i że od niego odchodzisz.
Że to życie nie jest dla ciebie
i że wyjeżdżasz z innym.
Niech wie, jak się czułem trzy lata temu.
Napisz to, już!
Teraz!
Nigdy tego nie zrobię.
Jeśli nie,
to ten sukinsyn
dostanie kulkę w łeb.
I twój syn też.
Jesteś moją żoną, Lauro.
Znasz wiele osób.
Za dużo wiesz o mojej rodzinie, mojej firmie.
Wyszłaś za mnie.
To święty związek.
Rozumiesz, co to znaczy?
Napisz list.
Pospiesz się.
Masz. Pisz.
Proszę.
Zapomniałaś o tym.
Przypomni ci o obietnicy, którą złożyłaś przed Bogiem.
Podpisz to.
Świetnie. Chodźmy.
Mogę pożegnać się z synem?
Streszczaj się.
Toni, posprzątaj ten bałagan.
Kochanie, tatuś niedługo wróci do domu.
Spójrz na mnie. Kocham cię.
Rozumiesz?
Kocham cię.
Kocham cię, słonko.
Może pan ruszać.
Zatrzymaj swoją forsę.
Za kogo ty mnie masz?
Za dziecko, któremu rzucasz monetę?
Wyjeżdżam jutro rano. Nie chciałem cię obudzić.
- Myślałem, że się ucieszysz. - Podcierałem ci dupę, gówniarzu.
Uczyłem cię chodzić, jeździć na rowerze...
To marne kieszonkowe ma mnie zadowolić?
Skąd to masz?
- Skąd? - Od Adèle.
Adèle?
Zostawiła mi to.
Zostawiła ci te pieniądze?
Masz.
Kurwa.
Nie mogę w to uwierzyć.
Kochałem tę starą wiedźmę przez ponad dziesięć lat,
a ona dała to tobie.
- Co mam powiedzieć? Dobrze się bawiliśmy. - Co ze mną?
Utknąłem z plejadą artystów takich jak Rimbaud, Verlaine, Mallarmé, Paul Valéry.
Paul Valéry! Czytałeś jego dzieła?
- Nie. - Masz szczęście.
Straszna nuda. A co do jej fazy na Prousta...
Grand Hotel w Cabourgu.
Spędziłem godziny na łażeniu po plaży, wylizywałem ją co 42 strony.
I ty dostałeś wszystko, kurwa!
To nie moja wina, przepraszam.
Straciła rozum. Traciła go przez dwa lata.
Nieprawda, była bardzo świadoma.
Akurat!
Była niespełna rozumu, zawsze gubiła rzeczy, torbę, klucze.
Odbiło jej do tego stopnia, że pewnie myślała, że ty to ja.
- Mówisz poważnie? - Bardzo.
600 000 euro, 30 lat mojego życia.
Co mam powiedzieć? Dała mi to.
Ale jest to winna mnie.
Nie martw się, synu. Odpalę ci pokaźną sumkę.
- Odłóż to natychmiast. - Wal się.
Oddaj to.
- W życiu. - Przestań, to śmieszne.
Stój! Oddawaj!
- Już! - Stój!
Mógłbym cię powalić.
Uderzyłbyś własnego ojca?
Nic na to nie poradzę, jeśli sądzą, że twój jest za mały.
Oddaj to.
Daj spokój, idź do łóżka.
Jasna cholera.
Tutaj.
- Co się dzieje? - Tutaj.
Co? Co się dzieje? Co z tobą?
Usiądź. Dobra, oddychaj.
- Uspokój się, dobra? - Daj mi moje lekarstwo.
Gdzie jest? W twojej sypialni?
Czerwono-biała butelka?
W szafce nocnej!
Nic tam nie ma!
W łazience!
Znalazłem.
Zaczekaj.
Proszę.
Sukinsyn!
Tato!
Stój!
Dobry wieczór.
Co pan tu robi?
Przepraszam. Jest tu mój ojciec?
- Pana ojciec? - Tak.
To pański ojciec?
- Nie powiedział pani? - Nie.
Nie ma go tutaj.
Dobra. Przepraszam.
Claude.
Urodziłam dziecko w zeszłym tygodniu.
- Co? - Naszego syna.
Ma twoje, piękne oczy.
Chcesz go zobaczyć?
Nie mogę, mój samolot odlatuje za trzy godziny.
Następnym razem?
Ucałuj go ode mnie.
Więc to twój syn?
O kurwa.
Przez ciebie ruchałam twojego syna?
Do niczego cię nie zmuszałem.
- Jesteś psycholem. - A ty się masz świetnie?
Nie o to chodzi.
Właśnie że tak. Wtedy było między nami inaczej.
Dlaczego?
Co się zmieniło?
Jest po prostu inaczej.
Naprawdę mnie kochasz?
W naszym wieku
to uczucie jest nieco bardziej złożone.
Powiedz, że mnie kochasz.
Proszę, nie dziś. Jest późno.
Powiedz albo skoczę.
Przysięgam, że skoczę.
Dobranoc, kochanie.
Skoczę.
Słodkich snów.
Skaczę!
Do zobaczenia jutro.
Stój!
Wybacz, nie chciałem.
Jesteś psycholem.
Przeprosiłem.
Zrobiłem ci krzywdę?
A jak myślisz?
Pasuje ci.
- Powiedziałeś pięć czy sześć godzin? - Sześć.
Sześć godzin! Kurwa... To masa czasu.
- To godzina samolotem. - I 80 kg dwutlenku węgla w atmosferze.
Od kiedy jesteś taki eko?
Zawsze miałeś to gdzieś.
Wiele rzeczy miałem gdzieś.
Jak twoje perfumy. Dziś doprowadzają mnie do szału.
Jaki hotel zarezerwowałeś?
- Zarezerwowałem... - Nie!
Nie mów mi, będzie niespodzianka.
Zobacz. Widać morze.
Tam na dole.
Co jest grane?
Co?
Nie jesteś bogaty?
Istnieją trzy potencjalne wyjaśnienia.
Albo nigdy nie miałeś kasy
i okłamałeś mnie, żebym przyjechała.
Przyjechałam, jestem rozczarowana, zmywam się,
a ty jesteś idiotą.
To było pierwsze.
Albo jesteś sknerą.
Jestem rozczarowana, zwijam się, a ty jesteś idiotą.
To drugie.
Albo nie skłamałeś wczoraj,
ale znowu wpakowałeś się w kłopoty, a ja nie chcę o tym wiedzieć.
Jestem rozczarowana, jak zawsze,
a ty... no wiesz.
Więc?
Ojciec ukradł mi pieniądze.
No proszę. Co za niespodzianka.
Przecież cię ostrzegałam.
Słuchaj, jesteśmy tu, jest słonecznie. Co chcesz robić?
Zwijasz się?
Wrócę.
To był miły wieczór.
To nie takie złe, że nigdy nie opuścił twojej siostry
i nie mieliście dzieci.
- Nie. - Posłuchaj, jestem za stary na dzieci.
Cholera!
Kupiłam już łóżeczko.
Ładne.
Wiesz, jak nazywają Niceę?
- Nie. - Mała Floryda.
- A wesz dlaczego? - Nie.
Bo starzy bogacze przyjeżdżają tu umrzeć.
Muszę iść, mam robotę.
Gaspard. Co byś powiedział na zarobienie 10 kafli w 20 minut?
- Dobra. 10 kafli... Okej. - To twój szczęśliwy dzień.
Nie jest źle.
Zapnij marynarkę, pokaż się.
Ile to kosztuje?
- Ten jest po... - Kurwa.
Powinieneś był zabrać garnitur.
Mieliśmy być na wakacjach.
- Wezmę go. - Doskonale.
Lepiej niech ci się uda.
Gotowe.
Nie drgnie, pięć zamków. Bez obaw.
- Dziękuję. - Do usług. Do widzenia.
Nic nie mów, nawet jeśli będzie do ciebie gadał.
- Proszę. Dzień dobry. - Dzień dobry.
Tędy.
- A co, jeśli mnie zapyta...? - Zamknij się.
Zamknij się.
Pan Bisson?
Tak. O co chodzi?
Dzień dobry, Benoit Braquis.
Pracuję dla Urzędu Skarbowego.
Możemy wejść?
A jak nie?
Nie radzę.
Tu Jacques Bisson.
Proszę zostawić wiadomość, oddzwonię.
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski