Anteriormente en Daisy Jones e The Six...
Tes unha canción xenial.
Agora precisamos dez máis.
É Billy Dunne, a estrela mundial?
Crin que pararía, que as cousas volverían á normalidade.
-É do club no que traballo. -Está en Nova York.
Xa vimos a todos os vocalistas de California, carallo!
Non a todos.
Non podes volver e facer coma se nada.
Queimaches moitas pontes cancelando a xira, tío.
Temos que dicir que non, Teddy. Síntoo.
Que está soando?
Pensei que era algo, pero... Que farías con isto?
Daisy Jones. Billy Dunne.
Gústame a canción.
Estraga a miña incrible canción.
A canción é boa, non incrible.
Faremos a túa versión, logo a nosa.
Non temos que discutir.
Podemos transformar en malo algo bo
-Como foi? -Un pesadelo.
Pode que fose o mellor día da miña vida.
DAISY JONES E THE SIX
-Moi ben. -Ai, Deus.
Está fóra do noso alcance?
Espera. Iso é...?
-Ei, rapaces. -Naiciña querida!
Que emisora é?
-Que? -Que emisora?
Que?
-Que emisora é? -KHJ.
Grazas.
Somos nós, na radio. Subide o volume. É a mellor parte!
Gustaríame que fose doado, pero non
-É o que contén "Míranos agora"? -Agora si.
Carafio, non teño suficiente!
Merda.
Ei.
-Grazas. -Non é nada.
En que punto estamos agora?
SETE OITO NOVE
Meu ben, meu ben
Ninguén sabe quen es
E se este era o teu plan
Dime, dime por que
Choras na escuridade
Ai, meu Deus!
Ai, meu Deus.
"MÍRANOS AGORA (PANAL)" THE SIX (CON DAISY JONES)
Gustaríame que fose fácil, pero non o é
4/10 "ATOPEI A LUZ"
Entón, meu ben
Ola, amor.
Ai, que cona!
Estabamos escoitando.
A canción ía sobre esperanza, supervivencia
BILLY DUNNE VOCALISTA E COMPOSITOR
a perseveranza do amor,
e ela converteuna nunha celebración da dúbida, da incerteza.
Como odiaba esa canción, carallo!
E, ó parecer, era o único.
O pobriño ten un número un.
Que difícil debe ser!
A que é frustrante, Jules? Ela está de acordo comigo.
Que ben cheira!
Tes que esperar.
Deixa algo para o resto!
Vivides na casa do lado para que Camila non alimente a voitres!
Vistes a caixa de correo?
-Pensei que era tarefa túa. -Miña?
E a morea de pratos do vertedoiro vai aumentando. Ei!
-Rapaces. -Que?
Alguén sabe que é isto?
Que?
Isto é meu?
-Carallo! -Ábreo.
Que?
Son rico! Son rico!
WARREN ROJAS BATERÍA
600 dólares daban para moito.
Ai, Deusiño!
Aínda que escribía a maioría de cancións, dividiamos o diñeiro a partes iguais.
"Por que non?", pensaba. Eramos familia.
GRAHAM DUNNE GUITARRISTA
Que merquei? Unha táboa de surf.
EDDIE ROUNDTREE BAIXO
Amplificadores, un pedal fuzz...
KAREN SIRKO TECLISTA
Accións, obviamente.
Un precioso chaleco de pel dunha tenda de Venice.
-Espera. -Si.
Non pode ser, Billy. Compráchesnos unha casa?
-Un momento. -Non. Alugueinos unha casa.
Ai, Billy.
Case escollo unha máis grande,
-pero non quería... -É perfecta.
Ti cres?
Que ten de perfecta?
Que é nosa.
Cando empeza a subir?
Depende da persoa.
Veña.
Sinto que, a nivel molecular, eu e o canón, somos...
Somos o mesmo, tío.
A Warren xa lle subiu.
Si, eu non sinto nada. É que...
Como o digo?
Sen Billy e Camila na casa,
todos nos sentiamos máis libres.
Merda.
Non sinto o corazón.
Segue a bater.
Segura?
Si.
Estou segura.
Non movas a man.
Non o farei.
Como boto de menos as drogas!
Quería volver ó estudio.
Escribir un álbum novo, pasar páxina.
Pero esa canción perseguíame.
Pedíronnos unirnos ó cartel do festival Diamond Head en Hawai.
O primeiro concerto desde...
Pois...
Ala! Steve Miller Band?
-The Dead? Van estar todos estes? -Onde estamos nós?
Aquí, meu.
Olla para aí.
Mirade.
Ollade, meus.
Tocabamos á unha do mediodía.
Pero polo menos invitáronnos!
-Ola. -Ola.
-Estás ben? -Si, totalmente.
Xa hai un anaco, sabes?
Non puiden facer a proba de son. Se tivésemos máis tempo...
Ei, telo controlado.
Vide aquí, xente.
-As queimaduras do sol. -Listos?
-Por que tocamos? -Por Roberto Clemente.
-Esta vai para mamá. -Cervexa gratis.
Por suposto, non só nos querían a nós no cartel.
"Pittsburgh" á de tres. Listos?
-Un, dous, tres... -Pittsburgh!
Vamos, por Joseph Stevenson!
-Como estás? Nerviosa? -Non.
-Xa tocaras para tanta xente? -Non.
Pois é moita enerxía.
Non te preocupes. Só tes que saír, cantar...
Esta charla é para min ou para ti? Eu estou ben.
Tocámola de cuarta. Presentareite para saír.
-Paréceme ben. -Vamos!
Todos coñecemos esta banda polo seu éxito "Míranos agora".
Unha ovación para The Six!
Ola, Daisy.
Veña, non podes falar en serio
Non aceptas nin unha broma
Podes prometer que o barco non afundirá
Pero algunha vez deixarás que flote?
O sol brilla sobre ti
Mentres a lúa se fai máis grande
Dálle a volta, ruliña
Aperta o gatillo
Demasiado tarde para acendelo
Ei, Daisy. Dixen á cuarta.
Aloha.
Obviamente, fíxoo a propósito.
Non son o que se di unha persoa paciente.
Non sei quen son
Meu ben, meu ben
Sabes ti quen es?
Está fóra do noso alcance?
Dime, dime
Como conseguimos chegar tan lonxe
Desfixémonos hai moito tempo?
Hai demasiado que non queremos saber?
Gustaríame que fose fácil, pero non o é
Podemos transformar en malo algo bo
En que punto estamos agora?
Meu ben, meu ben
Ninguén sabe quen es
E se este era o teu plan
Dime, dime por que
Estiveches chorando na escuridade
Desfixémonos hai moito tempo
Perdemos e non puidemos deixalo estar
Gustaríame que fose fácil, pero non o é
Entón, meu amor
Podemos transformar en malo algo bo
Como chegamos aquí? Como saímos?
Adoitabamos ser algo máis
Mira como estamos agora
Meu amor, míranos agora
Como chegamos aquí? Como saímos?
O que facemos non funciona
Como chegamos aquí? Como saímos?
Adoitabamos ser algo máis
Meu amor, míranos agora
Podemos transformar en malo algo bo
Daisy Jones, xente!
Nesa parte, supoñíase que tiña que baixar.
Daisy! Daisy! Daisy!
Queredes que quede para unha máis?
Non me deixaban marchar.
Puxen o home na lúa
Puxen o son no ton
Puxen a graxa na roda
Puxen a espada na pedra
Acendín as estrelas do sur
Deilles paz ás minorías
Entón, escondín o paxaro no arbusto
E alguén chamou a policía
Sei que fas un farol
Porque non podes dar a volta e mirarme ós ollos
Dá a volta e mirame ós ollos
Dá a volta, dimo á cara
Son eu ou isto foi...?
-Non só es ti, meu. -Veña.
Estiveches incrible.
Toleaban cada vez que te movías.
Unha moza levantou a saia para min!
-Podemos falar? -Si.
Dixen que a tocabamos de cuarta. Non escoitaches ou pasaches de min?
Pensei que xa tocaras tres, porque soan todas igual.
Moi ben.
A primeira canción chegou ó número un. Como vos superaredes?
Pois non é a nosa primeira canción.
Temos un álbum publicado, Sete Oito Nove.
É o da canción.
Alégranos que vos guste a canción, fainos felices estar aquí...
Si, foi xenial ver a xente cantar as nosas letras.
Foi incrible.
E vós os dous, que tedes planeado agora?
Daisy está ás súas cousas,
e non estamos buscando...
Encantounos que cantase a nosa canción,
pero isto foi cousa dunha vez, así que...
Sinto escoitalo, pola parte que me toca.
-Grazas. -Grazas pola entrevista.
Es un cabrón de carallo, sabíalo?
-Que? -Cantar a túa canción?
-Deiche crédito. -E unha merda.
-Estás cantando a miña letra. -Sabes que?
Que che vaia bien.
Fillo de puta.
Karen.
Non sería a cousa máis tola do mundo, non?
Que?
-Billy... -Viches o que pasou no escenario?
Si, foi incrible. Encantámoslle ó público. E ela tamén.
Saíu na canción equivocada e non quería marchar.
Buscaba ser o centro de atención todo o tempo.
Hai algo máxico entre vós os dous.
Dixo que toda a canción era súa.
Escribiu o anaco que todo o mundo canta.
Non digo que non teña talento. Só digo...
Digo que é unha caixa de pólvora. Digo...
Que?
Que...
non creo que a sobrevivamos.
Billy nunca admitía que precisaba de alguén.
Tiñamos iso en común.
O caso é que estaba enfadada.
E o que ten o enfado é que é un excelente motivador.
Merda.
O tipo de...
Es o tipo de rapaz
Fumar ata rebentar.
Ti es un cretino
Es un cretino.
Señoras e señores, The Chanterelles.
Todo o que podo facer
Todo o que podo facer é esperar
É esperar
E se podo entender
Amor, sigo sentíndoo
Sentíndoo
É esa...
É a miña voz.
-Vou matalo. -Daisy.
Non poden usar a túa voz! Que cona é isto?
Daisy, non. Non! Espera.
-Fareille tragar os dentes. -Daisy.
-Queimareille o estudio. -Para.
Dáme as chaves.
Quérote. Dáme as chaves.
Debín quedar no seu colo dous minutos máis.
-Que carallo, Simone. -Xa o sei. É que...
Pode que precise marchar de aquí.
Marchar? A onde?
A Nova York.
Conteiche o que dixo a muller da festa.
Esa muller?
É que...
Por como fala do tema, é...
-Que? -Diferente.
Pode que sexa o que necesito.
Unha escena nova. Un novo comezo.
Onde ninguén me coñeza.
Cres que é unha tolería.
Non o creo.
O outro día,
cando estaba no escenario con Billy Dunne e o resto,
sentín a adrenalina, sabes?
E, durante 25 minutos,
fun máis feliz ca nunca.
É o que vexo na túa cara
cada vez que esa muller te chama.
E se podemos sentirnos así todo o tempo, as dúas,
non importa se soa tolo, deberiamos facelo.
E iso foi o que fixen.
NOVA YORK
Pois xa estaría.
Non sei que vou facer sen ti.
Nunca estarás sen min.
Moi ben.
Teño que marchar.
Era a miña única amiga no mundo.
Chama ó chegar.
E marchou, nun estalo.
Pensei que ó estar rodeada de xente, sentiríame menos soa,
así que me mudei a un hotel.
Equivoqueime.
Es o tipo de rapaz
Que ten a Virxe María colgada na súa cama
Es o tipo de rapaz
Que ten centos de dobres signifcados na cabeza
As aflicións devólvente ó teu sitio
O cuadro baléirache a mirada
LISTA HOT100 "MÍRANOS AGORA (PANAL)"
Tiña a canción número un do país.
E a ninguén con quen celebralo.
Son o mesmo tipo de rapaza
Ei!
Ai, Deus!
Vivo aquí.
Os meus pais viven aquí.
Fuches arrestada, non? Por coarte na casa dos teus pais.
A xente escribe moitas mentiras sobre min.
Equivocáronse e...
Non teño que estar aquí. Basicamente, eles...
-Eu... -Non tes que explicarme nada.
Morro de curiosidade. Por que me chamaches? Es de aquí, non?
Debes ter amigos.
Son de Marte, Karen. Non teño a ninguén.
Nin sequera sei como conseguiu o meu número.
Teño todo un álbum planeado na cabeza.
Ben. E como o oes?
Quero guitarras eléctricas potentes, moitas harmonías,
ritmos que te inviten a bailar.
Estou cansa, Teddy, de toda esta leria de compositora.
-Que? -Soas coma uns amigos meus.
Non falo de The Six.
-Ben. -Ben?
Si, porque non creo que che conveñan.
Pois eu tampouco.
Por que non?
Porque The Six non son para min?
Só escribimos xuntos a canción do verán.
Daisy, ti non es só música,
compositora ou unha boa intérprete no escenario.
Es unha líder.
E eles xa teñen un deses. Enténdelo?
Si. Non lle gusta compartir, xa o pillo.
Claro.
E vós os dous, que tedes planeado?
Daisy está ás súas cousas,
e non estamos buscando...
Encantounos que cantase a nosa canción,
pero isto foi cousa dunha vez, así que...
Sinto escoitalo, pola parte que me toca.
Agora, o tempo. Avecínanse...
E esa cara?
Non é nada.
-Que? -Nada. É que...
-Dime. -Podías darlle un pouco de crédito.
Non?
Pois non me pidas a miña opinión se non a queres escoitar.
Quérote. Vou prepararme para a festa.
Hai que ter ego para ser unha estrela de rock.
Non? É o que os fai bos.
Pero non ía deixar que o seu ego o frease para ser un grande.
Entón, que fixeches?
Ás veces, todo o mundo precisa un empurronciño.
-E se votamos? -Se Daisy debería unirse á banda?
Si, pero non o que pensa Billy. O que pensas ti.
A min váleme todo o que lle valla a el.
Ai, Deus! Xa basta. Pónme de novo a chaqueta.
-Vai caer. -Preciso dos ombreiros. Pola presenza.
-Vai volver caer. -Non fagas preguntas.
Veña, vamos.
-Ola? -Ola.
Ai, somos os primeiros en chegar?
Si, e menos mal, porque aínda non estou lista.
Karen, fasme un gran favor? Pos isto nas mesas de fóra?
Si.
Ponlle rochas enriba ou voarán co vento.
-Claro, rochas. -Grazas.
Ola.
Imos falar do tema?
De que?
Que pasa entre vós?
-Nada. -Nada?
-Moi ben. -Non vou falar contigo.
-Queres un consello? -Non.
-Fala con ela. -Non.
Veña! Que é o peor que pode pasar?
Que a banda rompa, todos me odien e quede coma un parvo.
Parece que paga a pena.
Que sitio tan bonito.
-Queres un? -Si.
-De acordo. -Teño que escapar de...
Si, a verdade.
-Ola. -Ola.
-Estás ben? -Si.
Que toca agora?
Aí vivía Crosby.
E aí, na montaña Lookout, vivía Mama C.
Quen vive aí agora?
O doutor Kestenbaum.
É podólogo. Un tío moi pimpante.
-Tedes sede? -Si. Trae aquí, irmán.
Ola.
Segues sendo un cagón?
Non lle tes que servir bebidas á xente ou algo así?
Ai, si. Grazas.
Merda!
Perdoa.
Se non che importa.
Que tunante es!
-Daisy! Non o podo crer. -Ola.
-Non sabía que viñas. -Trouxen un ananás.
Un regalo tradicional de inauguración, segundo a revista do avión.
É marabilloso.
Trouxen viño, pero caeume ó chan.
Non pasa nada. Temos viño e cervexa. Que che apetece?
Hai todo un bar na cociña. Saúda a banda.
Ola, Billy.
Cam?
-Que carallo fai aquí? -Inviteina eu.
-Por que? -Para ver se viña.
E porque quería coñecela.
Ola, eu...
déboche unha desculpa, supoño.
Supós?
Dixen cousas que non debía tralo festival,
síntoo moito.
Agradézoche que tocases con nós.
O público entoleceu, así que...
De nada.
Grazas por vir esta noite.
Que che pasou na man?
Corteime.
Intentei coarme na casa dos meus pais.
Ó parecer, xa non viven aí.
Daisy tiña talento. Nunca o dubidei.
Cal era a dúbida, entón?
Moita xente querería que volvésemos facer música xuntos.
Ai, si?
Que pensas do tema?
Queres que me una á túa banda?
Pois si.
Por que?
Xa dicía eu.
Daisy? Espera un segundo.
Podes chamar un taxi?
-Por que non volves? -Non me quere aí.
Non importa. Eu si.
Cambiaches a vida da miña familia.
Non teriamos esta casa de non ser por ti.
Es moi riquiña, valóroo moito,
pero non me cae ben e teño outro sitio ó que ir.
Non é verdade.
É que... non sei.
Pode que si. Pode que te preparases,
chamases un taxi e trouxeses un ananás
só para vir saudar e marchar.
Pode que unha parte de ti queira ver onde pode chegar isto.
Se marchas agora, nunca o saberás. Ninguén o fará.
Ten moita sorte de terte.
Cando lle poñas o ritmo coa guitarra, vai ser...
Ei, que carallo. Foise a luz. Camila?
Aquí está.
A miña nai ten moito medo dos terremotos, así que nos fixo mercar isto.
-Aquí. Eu acendo e ti pásaos. -Perfecto.
Que chulo.
Non pasa nada.
Ei, non pasa nada.
Tranquila.
Queres beber algo?
Que cousas. Tiña que ser hoxe.
É que estaba chorando e...
Ei, pequena. Ven aquí.
Non pasa nada. Tes medo da apagada, miña rula?
Tranquila.
Terás que quedar aquí porque aquí está papá.
Creo que lle gustas.
-Moitas grazas. -Non foi nada.
Pobre avó Rinme de todas as súas palabras
Pensaba que era un amargado Falaba dos trucos das mulleres
Atrápante, úsante Antes de que te deas conta
O amor é cego e ti es demasiado bo Non o mostres nunca
Gustaríame saber o que sei agora
Cando era máis novo
Gustaríame saber o que sei agora
Cando era máis novo
Queres os seus labios, obtés as faceiras Pregúntaste onde estás
Se queres máis, queda durmida rápido
Déixate titilando coas estrelas
Pobre neto Non hai nada que poida dicir
Tes que aprender, coma eu o fixen É o xeito máis difícil
Gustaríame saber o que sei agora
Cando era máis novo
Gustaríame saber o que sei agora
Cando era máis forte
Que che dicía eu todo o tempo, carallo?
-Fíxeno, non si? -Sentíchelo? Escoitáchelo?
-Si, tiñas razón. -Foi marabilloso, hostia!
Que?
Síntoo.
Non, eu...
Non, é que me pillou por sorpresa.
Sabes que eu sempre...
-Desde aquela noite no Staircase. -Xa o sei.
Nunca vai pasar, non?
Creo que es incrible.
Ei.
Estás na banda?
-Si. -Iso pensaba eu.
-Son Caroline. -Graham.
Ola.
Síntoo.
Non é só polo motor.
Séntese segura contigo.
Si.
Podo dicir algo?
Claro.
-Billy, ti e mais Daisy... -Xa o sei.
Non, é exactamente o que querías.
Precísalo para chegar a onde queres.
Ben o sei.
Mírame.
Que?
Vou quererte de tódolos xeitos.
-Escóitasme? -Si.
Que puxeches neses Mai Tais?
-Naiciña querida! -Bos días.
Que?
Non sei se teño que dicilo, pero vouno facer igualmente.
Billy e mais eu, Warren, Graham, Eddie e Karen,
somos coma unha familia. Sábelo, Daisy?
E nas familias coidan os uns dos outros.
Ai, si?
Non foi a miña experiencia.
Esta é así.
Nós coidaremos de ti, ti coidarás de nós, entendido?
Confiar non é doado.
É unha das cousas máis difíciles, de feito.
Pero non es nada sen confianza.
Así que escollín confiar neles.
Cometín un erro?
Non sei. Dicídemo vós.
Subtítulos: Natalia L. Prieto
Supervisora creativa: Estefanía Prol Lusquiños