JEWTASTIC MATINDING HEBREW AT YIDDISH SA KABUUAN
Meyer Offerman. Ikinalulungkot ko ang nangyari sa lola mo.
Magkasama kami ng lola mo sa mga kampo.
Kung may kailan nga, lumapit ka sa'kin.
Alam kong hinanap mo kung sino ang pumatay sa lola mo.
At mukhang 'di mo 'yon mag-isang ginawa.
'Di niya kami hahayaang habulin kahit sino nang walang pagpapatunay niya.
-Sino'ng hahabulin? -Mga lintik na grade-A Nazi.
Nangako kami.
Kami mismo ang maghahanap sa mga kriminal at maghahatid ng hatol ng Diyos.
sa pinto nila.
At sa ikalawang araw, ginawa ng Diyos ang mga Hunter,
isang elite team na hayok sa mga Nazi.
Okay, live na tayo.
Salot! Oo!
Oras na.
Mas malaki 'to sa naiisip ng kahit sino.
Kasama natin sila at may mga plano sila.
Inaalok kita ng ibang landas.
Gumawa ng task force para hanapin at litisin ang mga Nazi sa US at ibang bansa.
Isang babaeng Black at babaeng Jewish ang bangungot ng mga Nazi.
-Sino 'yon? Ang Lobo.
Ang halimaw sa kuwento ko na minumulto pa rin ako hanggang ngayon.
Dapat ko siyang ipagdasal...
Bago ko siya patayin.
Ang lobo.
Nahanap ko na siya.
Ang Kaddish. Bago mo siya pinatay, 'di mo sinabi.
Kasi, ikaw si Wilhelm Zuchs. Ikaw...
Ang Lobo.
Marami sila.
'Di n'yo kami papalitan.
'Di sila titigil.
Kaya kailangan nating magtago.
Si Agent Morris, tutugisin niya tayo habang tinutugis natin sila.
'Wag natin siguro silang tugisin sa Amerika.
Gusto ng Eastern Europe si Lonny Flash.
-Kumusta siya? 'Yong bata? -Makikita mo rin.
Magsisimula na. Ang Ikaapat na Reich.
Gutom na 'ko, Eva, darling.
Oras na para kumain, Adolf.
Isang opus, darling.
Magnum.
Salamat.
Maligayang Araw ng Von Glooten.
At sa'yo rin...
Maligayang Araw ng Von Glooten.
Napakaganda nitong mga mantekilyang lilok.
Nanalo ang asawa ko no'ng nakaraang taon.
Manlililok ng Mantekilya ng Taon noong Araw ng Von Glooten noong 1971.
Gumawa siya ng mantekilyang Brady Bunch.
Heto ang kuwento ng isang taong nagngangalang Brady.
Ang galing mong mag-Ingles.
Sa Von Glooten ka ba nakatira buong buhay mo?
Lahat ng 66 na taon. Ikaw?
Hindi. Nandito lang ako para sa trabaho.
-Gaano katagal nang sa'yo itong tindahan? -Ilang henerasyon na sa pamilya namin.
Kakaiba 'yon.
Kasi pagpasok ko, may nakita akong bakas sa hamba ng pinto
na sukat ng isang kakaibang bagay na tinatawag nilang mezuzah.
Ang mga Jew.
Inilalagay nila 'yon sa pinto para ipakitang may kontrata sila sa diyos nila.
Para ipakita sa mundo na bahay o tindahan ito ng Jew.
Nagpadali ng buhay at trabaho ng maraming tao.
Jew ka ba, sir?
-Ano 'yon? -Jew ka ba?
Hindi.
Jew ka ba?
Hindi ako Jew.
'Di ba 'yon ang sasabihin ng Jew? Madaling nakakapagtago ang mga Jew.
-Napakamaabilidad ng mga Jew. -Bakit ka...
-1972 na. -Pero hindi naluluma ang tanong.
Parang gusto kong umalis ka na.
Sabi ko, nandito ako para sa trabaho, hindi lang basta dito.
Dito, mismo.
Sa tindahan ng candy sa Von Glooten.
Sa mismong counter na 'to.
Sa trabaho.
-Ano'ng klaseng trabaho? -Pagkontrol sa kalidad.
'Di ako ang inaakala mo.
Isinusumpa ko.
May problema tayo d'yan.
Bago ang giyera, nakatira sa bayang to ang 1,000 Jew.
May mga utos para ma-deport sila.
Ika-22 ng Hulyo, 1938. Pero nawala na lang sila basta.
Baka nagsuot sila ng krus,
nag-alis ng mezuzah, at naging Kristiyano sila.
Pero 'di sila puwedeng maging Kristiyano.
'Di puwedeng maging leon ang daga, 'di ba?
Kaya tatanungin kita sa huling pagkakataon.
-Jew ka ba? -Hindi.
-Nasa'n pala sila? -Mahirap...
Tutulungan kitang maalala.
Ang mayor, ang doktor.
Ang matadero, pati ang mga guro.
Tinipon nila ang mga Jew at inilagay nila sa kamalig
at ikinandado nila ang mga pinto.
At ibinigay sila sa mga Nazi.
Sa mga Nazi...
Inilagay sila ng mga Nazi sa mga railcar sa concentration camps.
-Kaya dati itong... -Tindahan ng Jew.
Kaya may mezuzah.
Matapos silang patayin ng Nazis, sinalo ko ang tindahan.
Siyempre. 'Di puwedeng pabayaan ang mga jujube.
-At ang negosyo ay... -Malakas? Oo.
Magaling. Magaling.
Salamat, kaibigan. Natutuwa akong makipagtransaksyon sa'yo.
Marcia.
Madaling nakakapagtago ang mga Jew. Napakamaabilidad ng mga Jew.
Nandito ako dahil sa isang multong dumaan sa bayang ito sa katapusan ng giyera.
May riles ilang milya ang layo. Nasa daungan ng Genoa ang dulo.
-Sa'n siya papunta? -'Di ko alam ang sinasabi mo.
Mukhang alam mo. Dito papunta, kaibigan.
Mula sa Führerbunker, papuntang Munich, papuntang Berghof sa Obersalzberg,
sa Alps papunta rito. Sa Von Glooten.
Ang kailangan kong malaman, sa'n siya papunta?
Sa'n papunta ang Führer?
Sa Valle de los Sueños.
Bakit...
Ba't ibinigay ng Diyos 'yang mata mo kung 'di mo itatama ang nakita mong mali?
Malinaw na 'di mo 'yan kailangan.
MANUNUGIS
Ano ba, mga kaibigan ko? Para kayong nakakita ng multo.
Ano? Mahirap bang maintindihan?
Paano ko ba ipapaliwanag sa inyo?
Sige, may lumang biro tungkol sa isang taong Schleffner ang tawag.
1975 DALAWANG TAON BAGO NAMATAY SI MEYER
Malakas ang pananampalataya. Kaysa kay Sandy Koufax.
Isang araw, nasa bahay si Schleffner, nanonood ng TV.
At nakita niya sa telebisyon na babagyo.
May nakita siyang kotseng dumaan na may tenyenteng sumigaw sa kanya,
"Schleffner, sumama ka sa'min. Dadalhin ka namin sa mas mataas na lugar."
Sabi ni Schleffner, "Ililigtas ako ng Diyos. Mauna na kayo."
Lumipas ang ilang oras. Nasa ikalawang palapag na siya.
Nasa itaas siya kasi 'di na siya puwede sa ibaba.
Tumataas ang tubig. Kaya tumingin siya sa labas ng bintana.
May nakita siyang bangkang dumaan sa bahay.
Tumigil ang bangka, ang sabi, "Schleffner, halika. Dadalhin ka namin sa mas mataas."
Sabi niya, "'Wag kang mag-alala Ililigtas ako ng Diyos. Ayos lang."
Tumingala siya at himalang may nakita siyang helicopter.
Sumigaw 'yong lalaking nakabitin sa helicopter, ang sabi niya
"Schleffner, dapat kang sumama. Dadalhin ka namin sa mas mataas na lugar."
Sabi ni Schleffner, "Hindi. Ililigtas ako ng Diyos. Ayos lang. Umalis na kayo."
Kaya namatay siya. Namatay siya. Patay na siya.
Napunta siya sa langit at nakita niya ang Diyos.
Umiyak siya sa kanya, "Diyos ko, ang laki ng pananampalataya ko sa'yo."
"Ba't mo 'ko hinayaang mamatay sa bagyo?"
Hinarap siya ng Diyos. "Schleffner," sabi niya.
"Ano ba'ng kailangan mo sa'kin?
"Pinadalhan kita ng kotse.
"Pinadalhan kita ng bangka.
"Pinadalhan kita ng lintik na helicopter.
"Schleffner, ang tanga mo."
Naiintindihan n'yo ba?
Laging mali ang intindi natin.
Inom tayo...
-Iinom ka pa, sir? -Hindi. Ayos lang. Salamat. Ayos lang ako.
May problema ba?
Ayaw mo bang subukan natin?
Baka magbago ang isip mo at bumuti ang pakiramdam mo.
Hindi.
Magkikita ulit tayo bukas, 'no?
Jonah.
Mahal, andito na'ko.
Diyos ko, Ted Bundy.
Ano?
'Di na kita tatawaging Erik Estrada habang nagse-sex tayo.
Kakaiba ka talaga. Kakaiba ka talaga.
Sige na, sige na. Galing sa taong humagulgol habang nanonood ng Bambi.
Lahat dito umiiyak 'pag nanonood ng Bambi.
Halimaw ka.
Pagod na pagod ako.
'Yan ang nangyayari 'pag magdamag ka sa library.
-Himasin mo ang braso ko. -Hindi. Talaga?
Okay.
At bawal maghilik.
Ayokong bumagsak sa psychology exam ko dahil sa sinus ng fiancé.
May lambing naman ang pagkakasabi ko.
Mahal kita.
Mahal kita, Sam.
Sabi ko sa kanya, gusto kong magpokus sa research ko.
At gusto kong mag-umpisa ng sarili ko sa London sa ilang taon.
Sabi niya, gusto niya ng makakatulong.
-Gusto kang maging RA ni Propesor Agulian? -Nagrekomenda si Propesor Morty.
"Magaling siya."
-Oo, ako ang pinakamagaling. -Oo, ikaw ang pinakamagaling.
Ipinagmamalaki kita.
Napakaagang tumawag ng mama ko,
sabi niya, masaya raw siyang imbitahan kahit sinong gusto mo sa kasal.
Kahit huli na. Baka may second cousin kang 'di mo alam.
-O isa sa mga kaibigan mo sa Cleveland. -Ikaw lang ang taong kailangan ko.
Sam.
Tara na. Tumuloy na tayo. Male-late tayo.
Tumayo si Sinatra, lumapit siya sa'kin. Tumayo ako. Sabi niya, "Meyer Offerman."
Grabe 'yong boses niya. Sabi ko, "Kumusta. Oo. Mr. Sinatra."
Sabi niya, "May ibibigay ako sa'yo."
Inabutan niya 'ko ng sobreng may nakataling asul na ribbon.
Binuksan ko ang sulat at may tseke sa loob.
$100,000 para sa Jewish Justice League.
Tapos, kinausap niya 'ko sa matatas na Yiddish.
"'Di mo malilimas ang dagat gamit ang kutsara."
Malaking pera ang ibinigay nitong goy sa mga Jew.
Pa'no 'yon nangyari? Jewish ang yaya niya.
At gustung-gusto niya siya. Kaya 'yon.
At naisip ko, "Sana, pinalaki tayong lahat
"ng mga taong dapat daw nating kamuhian sabi ng mundo."
Pero...
Ayos ka lang ba?
'Di ko alam kung ano'ng nangyari. Bigla lang...
Ano'ng nasa isip mo, kaibigan mo?
Ba't galit na galit ka kagabi nung tumawag ka?
Ewan ko.
Pero siguro, parang may magagawa na 'ko, kahit papaano.
Nagsisisi ka.
Oo, dala mo ang pagsisisi sa ginawa mo.
O, Meyer, yung pinaniniwalaan mong ginawa mo.
Tanda ko no'ng una kang pumunta sa synagogue natin.
Ilang buwan ka nang nandito.
Tanda mo ba 'yong sinabi ng batang rabbi sa binatang 'yon, Meyer?
"'Di puwedeng pagsisihan ang makaligtas."
Maraming nakaligtas sa mga upuang 'to, Meyer.
Lahat ay may dalang ganitong pagsisisi. Pero biyaya ang makaligtas.
-Pinili ka, Meyer. -Pinili ako?
Oo. Pinili ka ni Hashem.
Sige...
-Natutuwa akong makita ka. Ang tagal na. -Salamat.
-Dumating 'to para sa'yo, Mr. Offerman. -Mabuti. Salamat, Annette.
Hindi, 'di ako puwede mamayang gabi. 'Di ko kaya. Sige.
KUMUSTA, WILHELM
Sa'n mo 'to nakuha?
-Sir? -Sino'ng nagbigay nito sa'yo?
Isang lalaki? Baka messenger?
-Galing saan? Anong kumpanya? -'Di ko siya kinausap.
-Ano'ng hitsura niya? -Mas matanda.
-Matanda siya. -Ayos lang ba ang lahat?
Hindi, ayos lang. Medyo masama lang ang pakiramdam ko.
Ipadala mo kay Paul 'yong kotse.
Annette, alamin mo kung anong serbisyo ang naghatid nitong sulat.
Kung babalik 'yong nakita mong messenger, tawagan mo 'ko agad.
Nag-away kami ng tatay ko. 'Di kami nagkikita ng mga kapatid ko.
'Di ko nabibisita ang puntod ng nanay ko tulad ng nararapat.
At nag-away kami ni Maria. Itinaboy ko siya.
Ang babaeng minahal ko.
Kasi nagtrabaho ako, Father,
nang dalawang mahabang taon.
At nagumon ako rito.
Black, gay, at Katolikong babae. 'Di mo gustong simulan nang ganito ang Martes mo.
Anak ko.
Puwede kang magsimula sa pitong Ama Namin.
Pero para sa homosexuality mo, dapat kang sumailalim sa matinding penitensya.
Father, sa tingin 'ko, naguguluhan ka. 'Di kasalanan ang magmahal.
'Di sa mata ng Diyos ko. 'Di ako nandito para sa kumpisal ko.
Nandito ako para sa'yo.
Bishop Christian Prince, arestado ka
sa paglabag sa batas sa imigrasyon ng US.
At sa papel mo bilang kasabwat
at mamamatay sa rehimeng Nazi sa Lithuania noong 1941.
Hindi!
No'ng dumating ang SS sa Vilnius,
ang nakababata kong kapatid, nagmakaawa siya sa taong 'to,
sa isang pari, na iligtas kami.
Hinawakan ng pari ang kapatid ko sa leeg.
At sinigawan niya ang mga taga-SS...
"May naiwan kayo."
Nakita ko ang pari na may kinuhang sanggol mula sa ina niya.
Akala ko, sasagipin niya. 'Yon pala, pinatay niya 'yong bata.
'Pag pumipikit ako sa gabi, 'yon lang ang nakikita ko.
'Yon na lang ang nakikita ko ngayon.
'Di napatunayang lumabag siya sa imigrasyon.
Ibalik n'yo siya sa Lithuania.
Tatanggihan ng gobyerno ng Lithuania ang mga pagpapabalik.
-Kailangan natin siyang litisin. -Malabo ang kasong 'to.
'Di mo napatunayang nagpalit ng katauhan si Father Balkiss bilang Bishop Prince.
-Nakilala siya ng mga nakaligtas. -30 taon na ang nakaraan, Agent Morris.
Nakakaapekto sa alaala ang trauma. Patnubay ng komunidad si Prince.
Obispo siya sa Simbahang Katoliko. 'Di 'to mekanikong taga-Ohio.
Dalawang taon ang ginugol natin sa paghahanap sa kanya.
Sa pakikipag-usap sa mga saksi.
Sa pagbisita sa mga libingan, sa pagkain ng lintik na goulash.
Your Honor, pumatay siya ng bata gamit ang mga kamay niya.
Si Bishop Prentz si Father Balkus.
At wala kang gustong gawin?
Sa hukuman ko, nakatali ako sa legal, hindi sa tama.
Patas ba ang batas? 'Di mahalaga ang palagay ko.
Gusto mong magbigay ng hustisya? Mas magandang kaso dapat ang dinala mo.
Nakatulog ka...
Ga'no katagal?
Dalawampung minuto...
Hello, Biff.
Isuot mo.
May dalawang minuto tayo bago sila mang-abala.
Mahigit isang taon ko 'tong hinintay.
Nalaman ko na mula no'ng nadestino ka rito,
bumabalik ka taon-taon para magparaos.
Natatandaan ng mga baboy kung sa'n tumutubo ang pinakamasarap na truffle.
Nasa'n ang mga kaibigan mo?
Binuwag mo ang banda, Yoko?
Dahil ba sa nangyari sa Spain?
Nabalitaan ko ang ginawa mo.
Tingnan mo ang ginawa niya sa'yo. Si Meyer.
Tingnan mo kung ano ka na.
-Wala nang oras. -Teka, teka.
'Di mo 'ko gustong patayin, maniwala ka sa'kin.
-Ba't hindi? -Kasi may maibibigay ako sa'yo.
-'Di hamak na mas malaki sa'kin. -Sapat ka na.
At pagkatapos sa'yo, tapos na'ko.
Ang pinakamalaking premyong maiisip mo.
Si Adolf Hitler.
Wala ka nang oras.
Sa tingin mo ba talaga, nagpakamatay siya sa isang bunker noong '45?
Na sinunog ng mga Russian ang katawan niya at 'di na nakuha ang mga buto niya?
'Yon ang pinapaniwalaan mo?
'Di mo naiisip na binugbog sana ni Stalin ang katawan niya
at ibinitin ang bangkay niya sa Red Square para makita ng lahat?
'Wag kang maniwala sa'kin. Maniwala ka sa nakikita mo.
Nakita mo siya. Ang Koronel.
Parte siya ng kuwentong 'yon. Silang dalawa sa bunker.
Ang Koronel?
'Di mo alam?
Si Eva Braun.
Ilang taon na ang nakaraan... hinatid sila sa ratlines.
Sina Hitler, Eva, Goebbels, Mengele. Mula Berlin papuntang Alps,
papuntang Genoa, papuntang kanlungan. Papunta lahat sa Genoa.
Bakit? 'Di mo naisip na may plano sila sa pagtakas?
Papunta sa'n?
Sa Valle de los Sueños.
Kung buhay nga siya, ba't mo siya isusuko?
Sa tingin mo ba, may dangal ako? Ipis ako.
Kaya kitang tulungang hanapin siya. Kaya kitang dalhin sa kanya.
Hindi mo siya mahahanap nang ikaw lang.
Hayaan mo 'kong mabuhay
at dadalhin kita kay Adolf Hitler na may katawan at dugo.
Ano'ng nangyayari dito?
Wala ako rito.
"Kay Estelle, mga yakap at pisil.
"Danny Rohr."
-Sino'ng tatanggap ng autograph ko? -Puwede bang kay Millie?
Kung, "Kay Millie, ipapadala ko sa'yo ang 50% hati mo sa kita
"mula sa libro ngayong hapon. Habambuhay akong may utang sa'yo. Danny."
Sa dalawang taon lang, lumabas ang Holocaust sa NBC,
isinulat ni Chuck Allen ang pasabog niya, nagsalita ang mga nakaligtas.
Maganda ito.
Kaya isinulat ko ang libro. Tinawag kong conspiracy thriller.
Mas mabenta na 'to kaysa sa The World According to Garp.
-FBI agent Melanie Moritz. -'Di lulusot ang pangalan mo.
Sabi ng agent ko, gustong i-option ni Mike Nichols ang rights.
'Di ko siya kilala.
Pero kung kukunin mo 'ko bilang itong babaeng white, wawasakin kita.
Naniniwala ako sa'yo.
Nabalitaan ko 'yong kay Bishop Prentz.
Oo. Nakaraang dalawang taon ng buhay ko.
At sa Disyembre, babalik siya sa Pasadena,
magpapa-pageant sa Pasko. Malaya.
Pumunta ka lang ba rito para magdalamhati, o...
-Nahanap mo na ba sila? -Sino?
-Ang mga Hunter. -Ang mga Hunter?
-Bakit sila... -Tumigil? Nawala?
'Di ako CIA. Ang alam ko lang, wala nang sumusulpot na patay na Nazi.
Mukhang wala na ang mga Hunter.
Baka nahuli na nila lahat at nagretiro na. Baka nagkawatak-watak sila.
O baka...
Baka mas malala. Baka patay na ang ilan sa kanila.
Bakit? Bakit mo gustong malaman?
Hi. Naabot mo sina Ruth at Jonah. Mag-iwan ka ng mensahe pagkatapos ng beep.
Uy, ako 'to.
Nakakatuwang marinig siya.
'Di ko nga siya kilala at gusto kong marinig ang boses niya.
Sana, narinig ko ang boses ng nanay ko kung saan.
Dapat tinawagan kita.
Naging abala lang ako. At
hinayaan kong lumipas ang dalawang taon nang 'di ka nakukumusta.
Baka...
Baka tumawag ako sa'yo para may itanong na iba.
Itanong...
-Itanong mo kung... -Para tumuloy, magdeposito ng 25 sentimo.
Kainan, iniurong ang mga kaso laban kay Bishop Prentz of Pasadena,
na pinagkamalang si Father Balkus ng Lithuania.
Sa kanyang pahayag, pinasalamatan niya ang mga supporter
at sinabing ginabayan siya ng pananampalataya niya.
At naniniwalang dadalhin ng Diyos ang tunay na may kasalanan.
Nandito na tayo, Mr. Offerman. Nasa bahay na.
Umikot ka.
-Sir? -Umikot ka sa bloke. Sige na.
Sino pa'ng kilala natin?
Hello.
Hello?
Frau Zuchs?
O?
Gertrude Zuchs?
Gertrude Konner. Zuchs ang apelyido ko dati. May maitutulong ba 'ko?
Taga-census board ako ng gobyerno.
Hinahanap ko si Wilhelm Zuchs.
Ang kapatid mo.
Patay na ang kapatid ko.
35 taon na mula no'ng namatay siya.
May tumawag ba rito kamakailan tungkol sa kanya?
Tungkol kay Wilhelm?
Wala.
Ba't naman may tatawag tungkol sa kapatid ko?
Kung minsan, nagkakabuhol ang linya. Kinukumpirma ko lang.
Salamat sa oras mo.
Diyos ko. Ano'ng nangyayari/.
Sam.
Ayos lang.
-Sigurado ka ba? -Oo.
Lintik. Nandito si Claude.
-'Di naman siya masama. -Masama. Masama siya talaga.
Oo, nakalimutan kong banggitin.
Gusto akong isama sa research trip ni Propesor Morell.
-Papunta sa'n? -Sa Israel.
-Mga dalawang linggo raw. -Dalawang linggo?
Oo. Magkakaroon na raw ako ng sapat para matapos na ang thesis ko sa wakas.
Matatapos na, sa wakas.
Dalian mong umuwi.
-Sa wakas. -Kumusta?
-Kaka-sex n'yo lang, 'no? -Tumahimik ka nga.
Nagiging French na tayo. Magpakalasing tayo.
'Eto ang kanta ko.
Kinakanta nila 'to sa'yo?
-Sino si Meyer? -Ano?
Isinigaw mo ang pangalan niya no'ng tulog ka. Meyer.
Wala akong kilalang Meyer.
Sagot kita.
Kung susundan-sundan mo 'ko at iiwanan mo 'ko ng mga sulat,
uminom na muna tayo.
May bar do'n. Mag-uusap tayo.
-Nag-i-Ingles ka ba? -Oo.
Mabuti.
'Eto.
Halika. Maupo ka. Ayos lang.
Baka gusto mong itago 'yang kutsilyo.
Mabuti kang tao.
Ngayon, kung gusto mo 'kong makausap, sinabi mo lang sana.
Kilala kita.
Siyempre. Lobo ka.
At naaamoy ng lobo ang kapwa niya lobo kahit ilang milya ang layo.
Kahit nakadamit-tupa ang lobong 'yon, ha?
Natatandaan kita.
C block. Hammerschmidt. Fritz.
'Di ako nakakalimot ng mukha. At tingnan mo ikaw. Ano'ng ginagawa mo?
'Di dapat ganito magdamit ang isang hauptsturmführer.
'Di ito ang pagkatao mo.
Napakahirap.
Sa napakaraming taon.
Ang magtago.
Napakarami sa'min ang ihinatid ni Frondheim sa ratlines.
Tapos, iniwan lang kami rito para mabuhay nang mag-isa.
-Kaya ako lumapit sa'yo. -Masaya akong lumapit ka.
Pero 'wag kang lumapit sa'kin gaya ng ginawa mo, nang nagbabanta.
Manunubok.
Masaya lang akong nahanap mo 'ko, kapatid.
Pa'no mo 'ko nahanap?
Kung kaya mo 'kong hanapin, eh si Wiesenthal?
-Ang Mossad? -Nahanap ako ni Frondheim.
Dinala niya 'ko sa bahay niya sa Connecticut,
sabi niya, kikita raw ako kung iba-blackmail ko ang ilan
sa mga taong tinulungan niyang maglaho.
May file siya ng lahat ng alyas ng lahat ng taong tinulungan niya.
Sabi niya, ilang taon na ang nakaraan,
nakita niya ang pangalan mo sa diyaryo.
Nakita niya ang naging negosyo mo.
-Gusto niyang makuha ang parte niya. -Oo, si Frondheim.
Connecticut? Malaki ba ang bahay niya?
Oo, masasabi ko.
'Di ka niya binibigyan, pero pinapunta ka niya para asikasuhin ako.
-Patawad talaga. -'Wag kang humingi ng tawad. Para sa'n?
Si Frondheim ang ahas. Siya ang nagtutulak sa'yo.
Pinaglalaban niya ang magkapatid.
Dadalhin kita sa bahay ko. Papakainin kita. Aayusin kita.
Tapos, bibigyan kita ng tseke.
Para makabangon ka.
-Talaga? -Siyempre. Ubusin mo 'to.
'Di ko nga alam kung pa'no umuwi. At 'di pa nga ako lasing.
Sabi ko sa'yo. Oo, heto na.
Dito ang daan. Ilang bloke lang ang layo ng bahay ko, do'n lang.
Alam mo, kapatid, kakaiba talaga.
Naaamoy ng mga lobo ang isa't isa kahit ilang milya ang layo.
'Di ko alam kung pa'no nila 'yon nagagawa. Sa balahibo ba?
Sa ihi? Sa dugo?
Pero alam mo, kung iisipin, 'di talaga kita naaamoy.
-'Di ka dapat nandito. -Alam ko.
Kung aalis ka ngayon, wala akong sasabihin.
-Pangako. -'Di ko 'yon magagawa.
Kailangan mong aminin ang ginawa mo. Kung sino ka.
-'Di ako ang taong 'yon. -Ikaw 'yon.
Aminin mo kung sino ka.
'Di ko kaya.
Kailangan mo 'tong gawin.
Naiintindihan mo ba?
-'Di ko gagawin. -Gagawin mo.
Babae kang Kristiyano. 'Di ba?
'Di siya gugustuhing gawin mo 'to.
'Di ka mamamatay. Isa kang babaeng may Diyos.
Lintik!
Bishop, okey ka lang diyan?
Sino 'yan?
Sino'ng nand'yan?
Tumawag ka?
May nahanap ako.
Akala ko, malambot ang baboy.
Dahan-dahan ang nguya, aking Führer.
Mainam 'yon sa impatso.
Upo.
Kain.
Salamat.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Alyssa Lesaca
Mapanlikhang Superbisor Maribeth Pierce