FILM ZAKLASYFIKOWANO JAKO ŻYDASTYCZNY
Meyer Offerman. Moje najszczersze kondolencje z powodu babci.
Byliśmy razem w obozie.
Gdybyś czegoś potrzebował, możesz na mnie liczyć.
Wiem, że wszcząłeś poszukiwania mordercy twojej babci.
Ktoś cię jednak do tego pchnął.
Nie pozwoliłaby nam ścigać kogoś bez jej pełnej weryfikacji.
-Kogo? -Nazistów z górnej półki.
Zawarliśmy więc pakt.
Przysięgliśmy sobie odnaleźć ich i wymierzyć im
sprawiedliwość.
Zaś drugiego dnia Bóg stworzył Łowców,
elitarny oddział zabijający nazistowskie świnie.
Dobra, zaczynamy.
Zdychaj!
Akcja.
To dużo grubsza sprawa.
Oni mieszkają obok nas i chcą dokonać zamachu.
Proponuję inną ścieżkę.
Grupa specjalna do tropienia i osądzania nazistów w USA i za granicą.
Czarna kobieta i Żydówka, które śnią się nazistom po nocach.
Co to za „Wilk”?
Potwór z mojej opowieści. Prześladuje mnie do dzisiaj.
Muszę się za niego pomodlić...
zanim go zabiję.
Wilk.
Znalazłem gnoja!
Kadisz. Powinieneś go odmówić, nim go zabiłeś.
Wilhelm Zuchs. To ty.
Wilk.
Są wszędzie.
Nie damy się wygryźć Żydom!
Nie poprzestaną na tym.
Dlatego musimy ciągnąć ten wózek dalej.
My tropimy ich, a agentka Morris nas.
To może nie polujmy w Ameryce.
Wschodnia Europa mnie kocha.
-Jak on się trzyma? Chłopak. -Niedługo sama się przekonasz.
To początek. Czwartej Rzeszy.
Ależ jestem głodny, Evo.
Pora coś zjeść, Adolfie.
Opus, skarbie.
Magnum.
Dziękuję.
Szczęśliwego dnia Von Glooten.
Wzajemnie.
Szczęśliwego dnia Von Glooten.
Szczęśliwego.
Szczęśliwego dnia Von Glooten.
Cudowne te rzeźby z masła.
W zeszłym roku wygrała moja żona.
Rzeźbiarka Roku 1971.
Wyrzeźbiła Brady Bunch.
Oto historia Brady'ego.
Dobrze zna pan angielski.
Mieszka pan w Von Glooten od urodzenia?
Całe 66 lat. A pani?
Nie. Jestem tu służbowo.
-Od dawna ma pan ten sklep? -Jest w mojej rodzinie od pokoleń.
Ciekawe.
Bo kiedy weszłam, zobaczyłam na futrynie wgłębienie,
w sam raz na coś, co nazywa się mezuzą.
Żydzi.
Umieszczają ją na drzwiach jako symbol ich przymierza z Bogiem.
By pokazać światu, że to żydowski dom czy sklep.
Wielu ludziom ułatwili zadanie.
Czy jest pan Żydem?
-Słucham? -Czy jest pan Żydem?
Nie.
Czy jest pan Żydem?
Nie jestem Żydem.
Czy nie tak powiedziałby Żyd? Mogą ukrywać się tuż pod naszymi nosami.
-Są bardzo zaradni. -Dlaczego...
-Jest rok 1972. -To ponadczasowa kwestia.
Powinna pani już iść.
Powiedziałam, że jestem tu służbowo.
Miałam na myśli konkretnie to miejsce.
Sklep ze słodyczami w Von Glooten.
Tę oto ladę.
Taka praca.
-Co to za praca? -Kontrola jakości.
Nie jestem tym, za kogo pani mnie ma.
Przysięgam.
W takim razie mamy zagwozdkę.
Przed wojną w tym mieście mieszkało tysiąc Żydów.
Kazano ich deportować.
22 lipca 1942. Ale oni po prostu zniknęli.
Może powiesili sobie krzyże,
zdjęli mezuzy i zostali chrześcijanami.
Ale nie mogą być chrześcijanami.
Szczur nie może zostać lwem, prawda?
Pytam po raz ostatni.
-Czy jest pan Żydem? -Nie.
-Więc gdzie oni są? -Trudno mi...
Przypomnę panu.
Burmistrz, lekarz.
Rzeźnik, nawet nauczyciele.
Zagnali Żydów do stodoły
i zamknęli drzwi.
A potem oddali ich nazistom.
Naziści...
Naziści zapakowali ich do wagonów jadących do obozów.
-Czyli to był... -Żydowski sklep.
Stąd mezuza.
Gdy naziści ich usunęli, przejąłem ten sklep.
Oczywiście. Ktoś musi sprzedawać słodkości.
-A interesy szły... -Gładko? Tak.
Brawo.
Dziękuję, przyjacielu. Interesy z tobą to przyjemność.
Marcia, Marcia, Marcia.
Żydzi ukrywają się tuż pod naszymi nosami. Żydzi są bardzo zaradni.
Szukam ducha, który przejeżdżał tędy pod koniec wojny.
Niedaleko są tory. Prowadzą do portu w Genui.
-Dokąd płynął? -Nie wiem, o czym pani mówi.
Sądzę, że wiesz. Ślad Hitlera prowadzi tu, przyjacielu.
Od Führerbunker przez Monachium, Berghof w Obersalzbergu,
przez Alpy aż tu. Do Von Glooten.
Muszę wiedzieć, dokąd zmierzał.
Dokąd zmierzał Führer?
Valle de los Sueños.
Dlaczego...
Dlaczego Bóg dał ci oczy, jeśli nie po to, by czynić dobro, gdy widzisz zło?
Najwyraźniej ich nie potrzebujesz.
ŁOWCY
Przyjaciele, wyglądacie, jakbyście zobaczyli ducha.
Tak trudno to zrozumieć?
Jak wam to wytłumaczyć?
Jest taki stary dowcip o niejakim Schleffnerze.
1975 DWA LATA PRZED ŚMIERCIĄ MEYERA...
Był wierzący. Bardziej niż Sandy Koufax.
Pewnego razu Schleffner ogląda sobie telewizję.
Zapowiadają sztorm.
Obok jego domu przejeżdża auto, żołnierz krzyczy do niego:
„Schleffner, jedź z nami. Zabierzemy cię wyżej".
Schleffner na to: „Bóg mnie uratuje. Wy jeźdźcie”.
Minęło kilka godzin. Musiał pójść na piętro.
Poszedł na piętro, bo nie mógł zostać niżej.
Poziom wody się podnosi. Patrzy przez okno.
Widzi łódź.
Łódź się zatrzymuje. „Schleffner, chodź. Zabierzemy cię wyżej”.
„Spokojnie. Bóg mnie uratuje. Wszystko gra”.
Patrzy w górę, a tam cud, helikopter.
Facet zwisający z helikoptera krzyczy:
„Schleffner, musisz z nami lecieć. Zabierzemy cię wyżej”.
On na to: „Nie. Bóg mnie uratuje. Spokojnie. Możecie lecieć”.
I umarł. Nie żyje.
Idzie do nieba i spotyka się z Bogiem.
Żali się: „Boże, tak w ciebie wierzyłem.
„Jak mogłeś zostawić mnie na śmierć?”.
Bóg patrzy na niego i mówi: „Schleffner,
„czego ty ode mnie chcesz?
„Wysłałem po ciebie auto.
„Wysłałem łódź.
„Nawet jebany helikopter.
„Schleffner, ty łosiu”.
Rozumiecie?
Ciągle źle odczytujemy znaki.
Jeszcze jednego...
-Może kolejnego drinka? -Nie, dziękuję.
PARYŻ 1979
Coś nie tak?
Może spróbujemy?
A nuż poczujesz się lepiej.
Nie.
Mam nadzieję, że zobaczymy się jutro.
Jonah.
Kochanie, wróciłem.
Chryste Panie, Ted Bundy.
Co?
Nie będę nazywać cię Erikiem Estradą podczas seksu, obiecuję.
Jesteś taka dziwna.
Powiedział facet, który ryczał na Bambim.
Każdy płakał na Bambim.
Jesteś potworem.
Jestem wykończony.
Nic dziwnego, nocka w bibliotece.
-Pogłaszcz mnie. -Nie. Naprawdę?
Dobrze.
Żadnego chrapania.
Nie chcę oblać psychologii z powodu zatok mojego narzeczonego.
Mówię to z miłością.
Kocham cię.
Też cię kocham, Sam.
Wyjaśniłam, że chodzi o mimetyczną teorię pragnienia.
Za parę lat chcę rozpocząć własną praktykę w Londynie.
Powiedział, że przyda mu się pomoc.
-Profesor Agulian? -Profesor Morty mnie polecił.
„Jest dobra. Jak na kobietę”. Zjeb.
-Jestem genialna. -Jesteś najlepsza.
Jestem z ciebie dumny.
O świcie zadzwoniła moja mama,
mówi, że z chęcią zaprosi, kogo zechcesz.
Nawet na ostatnią chwilę. Może masz chociaż jakiegoś kuzyna.
-Albo zaproś przyjaciół z Cleveland. -Potrzebuję tylko ciebie.
Sam.
Chodźmy, bo się spóźnimy.
Sinatra podchodzi do mnie i mówi: „Meyer Offerman”.
Co za głos. „Dzień dobry, panie Sinatra”.
Mówi: „Mam coś dla ciebie”.
Daje mi kopertę z niebieską wstążką.
Otwieram, a tam czek.
Sto tysięcy dolarów na Żydowską Ligę Sprawiedliwości.
A potem mówi do mnie w doskonałym jidysz:
„Nie opróżnisz oceanu łyżeczką”.
Goj oddaje fortunę Żydom.
Jak to możliwe? Cóż, jego niańka była Żydówką.
Kochał ją. Ot, i tyle.
Pomyślałem sobie: „Gdybyśmy wszyscy byli wychowywani
„przez tych, których każą nam nienawidzić”.
Ale...
Wszystko gra?
Nie wiem, co się stało.
Co cię gnębi, przyjacielu?
Skąd ten wczorajszy telefon?
Sam nie wiem.
Czuję się nieswojo.
Czujesz się winny.
Czujesz się winny tego, co zrobiłeś.
Czy raczej tego, w co wierzysz, że zrobiłeś.
Pamiętam, jak pierwszy raz przyszedłeś do synagogi.
Mieszkałeś tu od kilku miesięcy.
Pamiętasz, co młodszy rabin powiedział tamtemu człowiekowi?
„Nie możesz być winny tego, że ocalałeś”.
Przychodzi tu wielu ocalałych.
Każdy zmaga się z poczuciem winy. Ale przeżycie to dar.
-Jesteś wybrańcem, Meyer. -Wybrańcem?
Tak. Haszem cię wybrał.
Tak czy owak...
-Miło było. -Bardzo mi pomogłeś, rabinie.
-To dla pana, panie Offerman. -Dziękuję, Annette.
Nie mogę. Nie mogę tego zrobić.
WITAJ, WILHELM
Skąd to miałaś?
-Słucham? -Kto ci to dał?
Jakiś mężczyzna. Kurier?
-Skąd? Z jakiej firmy? -Nie rozmawiałam z nim.
-Jak wyglądał? -Był starszy.
-Starszy. -Wszystko w porządku?
Tak. Nie czuję się dziś najlepiej.
Niech Paul po mnie przyjedzie.
Annette, dowiedz się, jaka firma dostarczyła ten list.
Jeśli ten kurier wróci, zadzwoń do mnie.
Nie rozmawiam z ojcem. Nie widuję rodzeństwa.
Zbyt rzadko odwiedzam grób matki.
Pokłóciłam się z Marią. Odtrąciłam ją.
Kobietę, którą kochałam.
To z powodu mojej pracy,
dwóch długich lat.
I to mnie pochłonęło.
Czarna katoliczka lesbijka. Nie tak chciał ojciec zacząć ten wtorek.
Moje dziecko.
Zacznij od siedmiu „Ojcze nasz”.
Ale sprawa twojego homoseksualizmu wymaga cięższej pokuty.
Ojcze, mylisz się. Miłość to nie grzech.
Nie w oczach mojego Boga. I nie jestem tu po moją spowiedź.
Przyszłam po twoją.
Biskupie Christianie Prentz, jesteś aresztowany
za pogwałcenie prawa migracyjnego.
Oraz za kolaborację
jako nazistowski zbrodniarz na Litwie w roku 1941.
Nie!
Kiedy esesmani wkroczyli do Wilna,
mój młodszy brat błagał go,
błagał księdza, by nas uratował.
Ksiądz chwycił mojego braciszka za kark.
Zawołał esesmanów...
„Jeszcze jeden”!
Widziałam, jak zabrał dziecko matce.
Myślałam, że je uratuje. A on je zabił.
Kiedy w nocy zamykam oczy, widzę tylko to.
Widzę już tylko to.
Nie udowodniłaś, że pogwałcił prawo migracyjne.
Odeślijmy go na Litwę.
Rząd litewski odrzuci wszelkie wnioski o ekstradycję.
-Musimy go skazać. -Nic nie zrobimy.
Nie udało ci się udowodnić, że ojciec Balkiss zmienił tożsamość.
-Świadkowie go rozpoznali. -To było 30 lat temu, agentko Morris.
Trauma wpływa na pamięć. Prentz jest ostoją społeczności.
Biskupem kościoła katolickiego. Nie jakimś mechanikiem z Ohio.
Szukaliśmy go dwa lata.
Rozmawialiśmy ze świadkami.
Przeszukiwaliśmy cmentarze, jedząc pieprzony gulasz.
Wysoki Sądzie, on zabił dziecko własnymi rękami.
Biskup Prentz to ojciec Balkiss.
Mamy nic z tym nie zrobić?
Na sali sądowej obowiązuje mnie prawo, nie moralność.
Czy prawo jest słuszne? Moje uczucia nie mają znaczenia.
Chcesz wymierzyć sprawiedliwość? Daj mi lepsze dowody.
Zasnąłeś...
Jak długo spałem?
20 minut.
Cześć, Biff.
Włóż to.
Mamy jakieś dwie minuty, zanim nam przeszkodzą.
Czekałem na to ponad rok.
Dowiedziałem się, że odkąd tu stacjonujesz,
wracasz tu raz do roku po swoje.
Świnie pamiętają, gdzie są najlepsze trufle.
Gdzie twoi przyjaciele?
Rozbiłeś zespół, Yoko?
Z powodu tego, co miało miejsce w Hiszpanii?
Słyszałem, co zrobiłeś.
Co on ci zrobił? Meyer.
Spójrz tylko, w co cię zmienił.
-Czas minął. -Zaczekaj.
Nie chcesz mnie zabić, uwierz.
-Dlaczego nie? -Bo mogę ci coś dać.
-Kogoś znacznie większego niż ja. -Ty mi wystarczysz.
A po tobie kończę z tym.
Największą możliwą nagrodę.
Adolfa Hitlera.
Czas minął.
Naprawdę myślisz, że popełnił samobójstwo w bunkrze w 1945?
Że Rosjanie spalili jego ciało, a kości nikt nie znalazł?
Wierzysz w to?
Przecież Stalin zrobiłby z niego piniatę
i powiesił na Placu Czerwonym ku uciesze gawiedzi.
Nie musisz mi wierzyć. Uwierz własnym oczom.
Widziałeś ją. Pułkownik.
Była częścią tej bajki. On i ona w bunkrze.
Pułkownik?
Nie wiedziałeś?
Eva Braun.
Lata temu Die Spinne wywiózł ich z kraju.
Hitlera, Evę, Goebbelsa, Mengele. Z Berlina, przez Alpy,
po Genuę, a stamtąd dalej. Wszystkie drogi prowadzą przez Genuę.
Co? Nie sądziłeś, że będą mieli plan ucieczki?
Dokąd?
Valle de los Sueños.
Gdyby żył, dlaczego miałbyś go wydać?
Myślisz, że jestem honorowy? Jestem karaluchem.
Pomogę ci go znaleźć. Zabiorę cię do niego.
Sam nie dasz rady.
Pozwól mi żyć,
a zabiorę cię do samego Adolfa Hitlera.
Co tu się dzieje?
Nie było mnie.
SZALOM, SUKINSYNY
„Dla Estelle, serdeczne uściski.
„Danny Rohr”.
-Dla kogo dedykacja? -Może być dla Millie?
Powiedzmy: „Dla Millie, wyślę ci 50% zysków
„z mojej książki jeszcze dziś. Jestem twoim dłużnikiem, Danny”.
Ostatnie dwa lata. Na BBC pojawił się Holokaust,
Chuck Allen napisał swoje oświadczenie, ocalali zabierają głos.
Fantastyczna sprawa.
Więc napisałem książkę. Nazwałem to thrillerem spiskowym.
Sprzedaje się lepiej niż Świat według Garpa.
-Agentka FBI Melanie Moritz. -Nigdy nie zdradzę twojego nazwiska.
Mój agent twierdzi, że Mike Nichols chce kupić prawa.
Nie wiem, kto to.
Ale jeśli zagra mnie biała dziewczyna, zamorduję cię.
Wierzę ci.
Słyszałem o biskupie Prentzu.
Tak. Ostatnie dwa lata mojego życia.
W grudniu wróci do Pasadeny
organizować świąteczny korowód. Wolny.
Przyszłaś się wyżalić czy...
-Znalazłeś ich już? -Kogo?
-Łowców. -Łowców?
-Dlaczego... -Przestali? Zniknęli?
Nie jestem z CIA. Wiem tylko, że nie pojawiają się nowi martwi naziści.
Wygląda na to, że Łowcy zniknęli.
Może złapali wszystkich i odpoczywają. Może ekipa się rozpadła.
A może...
Może coś gorszego. Może część z nich nie żyje.
Dlaczego chcesz wiedzieć?
Dodzwoniłeś się do Ruth i Jony. Zostaw wiadomość po sygnale.
Hej, to ja.
Miło słyszeć jej głos.
Nie znałam jej, ale lubię słyszeć jej głos.
Chciałabym mieć głos mojej mamy.
Powinnam była zadzwonić.
Byłam zajęta.
Przez prawie dwa lata nie sprawdziłam, co u ciebie.
Może...
Może chcę zapytać cię o coś innego.
Czy...
-Czy wciąż... -Wrzuć 25 centów, by kontynuować.
Dziś oddalono zarzuty wobec biskupa Prentza z Pasadeny,
którego omyłkowo wzięto za ojca Balkissa z Litwy.
W swoim oświadczeniu podziękował on za wsparcie
i stwierdził, że wiara pomogła mu przetrwać kryzys.
Ufa też, że Bóg ukarze prawdziwych grzeszników.
Jesteśmy, panie Offerman. Nareszcie w domu.
Zrób kółko.
-Słucham? -Pojedź naokoło.
Kto jeszcze może wiedzieć?
Halo?
Frau Zuchs?
Tak?
Gertrude Zuchs?
Gertrude Konner. Zuchs to moje panieńskie nazwisko. W czym mogę pomóc?
Dzwonię z urzędu statystycznego.
Szukam Wilhelma Zuchsa.
Pani brata.
Mój brat nie żyje.
Zmarł 35 lat temu.
Czy ktoś ostatnio o niego pytał?
O Wilhelma?
Nie.
Czemu ktoś miałby pytać o mojego brata?
Czasem dochodzi do pomyłek. Chciałem się tylko upewnić.
Dziękuję.
Chryste, co się dzieje?
Sam.
W porządku.
Już dobrze.
-Na pewno? -Tak.
Cholera. Jest tu Claude.
-Nie jest taki zły. -Jest. Naprawdę.
Zapomniałem wspomnieć.
Profesor Morell chce mnie wysłać na badania.
-Dokąd? -Do Izraela.
-Na jakieś dwa tygodnie. -Dwa tygodnie?
Ponoć będę mógł w końcu dokończyć swoją pracę.
W końcu będzie z głowy.
W takim razie wracaj szybko.
-W końcu. -Cześć.
-Dopiero uprawialiście seks, co? -Zamknij się.
Stają się Francuzami. Upijmy się.
To moja piosenka.
On też śpiewa?
-Kim jest Meyer? -Co?
Krzyczałeś to imię przez sen. Meyer.
Nie znam żadnego Meyera.
Mam cię.
Jeśli masz zamiar mnie śledzić i zostawiać miłosne liściki,
równie dobrze możemy najpierw się napić.
Tam jest bar. Pogadajmy.
-Mówisz po angielsku? -Tak.
Dobrze.
Jesteśmy.
Usiądź. Wszystko jest w porządku.
Odłóż ten nóż, bracie.
Zuch.
Jeśli chciałeś ze mną porozmawiać, wystarczyło poprosić.
Wiem, kim jesteś.
Oczywiście, że tak. Jesteś wilkiem.
Wilk potrafi wywęszyć drugiego wilka z odległości wielu kilometrów.
Nawet jeśli ten nosi owczą skórę.
Pamiętam cię.
Blok C. Hammerschmidt. Fritz.
Mam pamięć do twarzy. Spójrz na siebie. Co ty wyprawiasz?
Nie tak powinien wyglądać hauptsturmführer.
To nie jesteś ty.
Było mi tak trudno.
Przez tyle lat.
Żyłem w cieniu.
Frondheim przeprowadził wielu z nas przez szczurzą sieć.
A potem zostawił nas tu samych sobie.
-Dlatego do ciebie przyszedłem. -Cieszę się.
Ale nie powinieneś był robić tego w ten sposób, grożąc mi.
Zakradając się.
Cieszę się, że mnie znalazłeś, bracie.
Jak ci się to udało?
Skoro ty mnie znalazłeś, to czemu nie Wiesenthal?
-Albo Mossad? -Frondheim mnie namierzył.
Zaprosił mnie do swojego domu w Connecticut,
powiedział, że możemy nieźle zarobić, szantażując tych,
którym pomógł zniknąć.
Miał kartotekę fałszywych nazwisk ludzi, którym pomógł.
Powiedział, że kilka lat temu
zobaczył twoje nazwisko w gazecie.
Zobaczył imperium, które zbudowałeś.
-Chciał swoją dolę. -Tak, Frondheim.
Connecticut? Ma tam duży dom?
Tak.
Zamiast się podzielić, wolał wysłać cię do mnie.
-Tak mi przykro. -Niepotrzebnie. Czemu?
To Frondheim jest tu wężem. To on cię do tego pchnął.
Nastawił brata przeciwko bratu.
Zabiorę cię do siebie. Dam ci jeść. Umyjesz się.
Potem wypiszę ci czek.
Znów staniesz na nogi.
-Naprawdę? -Oczywiście. Dokończ to.
Nie wiem, którędy do domu. A nawet nie jestem pijany.
Mówię ci. Tędy.
Jesteśmy na dobrej drodze. Mój dom jest niedaleko, w tamtą stronę.
To przedziwna sprawa, bracie.
Wilki wyczuwają się nawzajem z oddali.
Nie wiem, jak one to robią. To przez futro?
Mocz? Krew?
Ja za to nie potrafię cię wyczuć.
-Nie powinno cię tu być. -Wiem.
Jeśli natychmiast wyjdziesz, nic nie powiem.
-Przysięgam. -Nie mogę.
Przyznaj się do tego, co zrobiłeś. Do tego, kim jesteś.
-Nie jestem tym człowiekiem. -Jesteś.
Przyznaj się.
Nie mogę.
Musisz to zrobić.
Rozumiesz?
-Nie. -Tak.
Jesteś chrześcijanką. Tak?
Nie chciałby, żebyś to zrobiła.
Nie jesteś zabójczynią. Jesteś Bożą kobietą.
Kurwa! Ja pierdolę!
Biskupie, wszystko dobrze?
Kto tam?
Kto tam jest?
Kto tam?
Dzwoniłaś?
Coś znalazłem.
Wieprzowina powinna być miękka.
Proszę żuć powoli, Führerze.
To pomaga na trawienie.
Usiądź.
Jedz.
Dziękuję.
Napisy: Jakub Jadowski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska