Pinatay ni Joe si Georges, binaril si Roxy.
-Hindi! -Joe!
Teka. 'Wag kang pupunta sa ospital. Tatawag sila ng pulis.
Mauubusan siya ng dugo. Pupunta tayo sa ospital.
-Halika na. Umalis na tayo. -Ako'ng bahala sa 'yo, Roxy.
Tara.
Halika na.
May ospital doon. Nalagpasan natin.
-Hindi. Saan ka pupunta? -Tatawagin si Clara.
Pasok na, Lonny. Ngayon na.
Ayos ang lahat. Tingnan mo ako rito.
-Kumusta siya? -Hindi maganda ang lagay niya.
Buhayin mo siya, ha? Buhayin mo siya.
MANUNUGIS
Pinatay nila si George. Binaril nila si Roxy.
-Patay na si George? -Ano?
-Kinuha nila si Clara. -Sino? Sino?
-Si Joe. -Joe?
-At Travis. -Travis? Nasa Poughkeepsie siya.
Buweno, nandito na siya. Nandito na silang lahat.
Dapat nag-ingat si Joe. Tanga.
Sige. Nasa kanila si Clara.
Ang van na kumuha sa kanya, balot ang bintana ng mga diyaryo.
-Ang... -Diyaryo ng lokal na bayan iyon.
...maliit na bayang isang oras ang layo rito.
Sige. Umalis na tayo. Ngayon na.
-Hindi tayo aalis. -Hindi, hindi, hindi.
-Ginagamit nila siya bilang pain. -Aalis tayo. Wala akong pakialam.
-Umaalis na tayo. -Kailangan.
Tatlumpung taon kong hinanap ang lalaking ito. Napakalapit na natin.
Nasa anim na milyon ang responsibilidad natin, hindi sa nobya niya.
-'Di ko sila hahayaang mapatay siya. -Higit pa 'to sa 'yo.
-Sabi mo, mahalaga ang pamilya. -Pamilya mo ako!
Ako lang ang pamilya mo!
Ang lakas mong magsalita.
Pamilya mo si George. Nanay ang tawag niya sa 'yo.
Ilang taon ka niyang hindi iniwan. Kahit nang mamatay si Maz,
at napatay si Sophie at umalis si Zev, hindi ka iniwan ni George.
At ngayong patay na siya, initsa mo na lang siya na parang dumi.
Maaaring mas malamig ang dugo mo kaysa sa akin, mahal na Ina,
pero tama nang isang buhay lang ang mawala ngayon.
Hahanapin muna natin ang babae.
O hulihin mo si Hitler nang mag-isa.
Mga duwag.
Mga duwag kayong lahat.
Dapat kayong ikahiya ng safta n'yo.
Pati ng tatay mo.
Takot ka sa akin?
Pakakasalan mo siya pero takot ka sa akin?
Alam mo ba kung ilan na ang napatay niya?
Binaril, ginilitan, kinuryente niya sila.
Balita ko, pumatay pa siya ng paslit.
Inosenteng batang walong taon pa lang.
Iha, nakikipagsiping ka
sa isang walang pusong mamamatay-tao.
'Di mo nadama iyon, habang pinapasok ka niya?
Utang na loob.
Sino'ng 'di sasaklolo para sa 'yo?
Kailangan ka nila.
Ikaw palagi ang nagbabasa.
Talagang nagtrabaho ang kontak mo.
-Gabundok na ito. -Alam kong higit pa ang mahahanap mo.
Maraming nabibili ang pera, Ruth. Napakarami.
Saan...
Saan ka ngayon ipadadala ng mahusay na matchmaker, Hilda Hoffman?
Para humanap ng lalaking maaaring maging susi sa tagumpay natin.
Ang pinakamalupit niyang recruit, aniya.
Isang lalaking tahimik na inubos
ang dose-dosenang Nazis sa Europa.
Walang mga litrato at rekord ng taong iyon si Hilda.
Pangalan lang. Tomas Arndt. Nasa Germany siya, kaya...
Germany?
Babalik siya sa pagtatapos ng linggo. Bakit hindi ka magrelaks, Ruth?
Tanggalin mo ang sapatos mo. Ituring mo ito bilang bahay mo.
Pero hindi ito ang bahay ko, Meyer.
Hindi ko maipagkakamali iyon.
At huwag kang magkamali sa akin.
Mag-ingat ka sa biyahe.
Magiging okey ka.
-Lonny... -Bibilisan ko.
Magpapalit ng shift ang mga guard nang 2:00 a.m.
Carl, Eddie, Lyra, kailangang naroon kayo sa southwest gate limang minuto bago iyon.
Mas matagal pa roon, magsususpetsa ang mga guard. Kuha n'yo?
Doon ako didiretso sa kulungan ni Imani,
bubuksan ang kandado at ilalabas siya sa north gate.
AJ, doon ka sa van nang 2:21.
'Wag kang hihinto. Kuha mo?
Kailangang perpekto ito.
Parang orasan.
Tapos, magmamaneho tayo pa-norte.
May kinulong silang inosenteng babae.
At 'di ko hahayaan ang kapatid ko na mamatay roon.
Tulong!
Tulong, pakiusap! Tulungan n'yo ako!
-Bakit ang tahimik? -Hindi ko alam.
Linggo ngayon. Nasa simbahan sila.
May naaalala ka pa?
Puting van. Fiat 242. Walang lisensya.
Magtanong-tanong ka tungkol sa kotse. Baka may nakakaalam.
Doon kami sa kanluran ni Millie.
Ayaw nila sa mga outsider dito. Mag-ingat tayo.
Magiging ayos lang kami.
Ano iyon?
-May nagawa ako. -Ano'ng sinasabi mo?
Bago tayo pumunta rito...
May bishop tayong inuusig.
Nakipagtulungan siya sa mga Nazi sa Lithuania.
-At nakatakas siya. -Ni hindi tayo nag-trial.
At hindi mo mapalagpas iyon.
-At alam nilang ako ang may gawa. -Hindi, Millie.
Kaunti na lang, mahahanap na nila ako.
-Kailangan kong umalis. Mawala. -Hindi. 'Di ka pwedeng umalis.
Hindi, alam ko kung paano mawala.
Alam ko kung paano sayangin ang buhay sa pagtakbo.
Pero masisiguro ko sa 'yong wala kang mapapala sa pagtakbo.
Mali ba iyon?
Ginawa mo ang gawain ng Diyos.
Iyon nga iyon. Hindi ko...
Sa puso ko, nararamdaman kong hindi...
Na parang nabigo ko siya.
-Obispo siya. -Hindi, may sumbrero at roba siya.
Costume, pero hindi siya bishop. Nazi siya.
Makinig ka sa 'kin.
Iniisip mong kasalanan ang ginawa mo.
Biyaya ang ginawa mo.
Ginawa mo iyon para sa ama ko.
Ginawa mo iyon para sa'kin.
Millie, 'di ka pupunta sa impyerno.
Hindi ka pupunta sa impiyerno.
Mapapataob iyon ng isang mabuting gawain.
Para malinis ang bawat pagkakasala, gumawa ng isang mabuting gawain.
Hanapin si Hitler.
Hindi ka mapupunta sa impiyerno.
At hindi ka rin makukulong. Wala kang pupuntahan nang 'di ako kasama.
Naiintindihan mo?
-Hello. -Hello.
Hinahanap ko si Tomas Arndt.
-Tomas? -Oo.
Binisita niya ang mga magulang niya sa Hungary. Babalik siiya sa Biyernes.
May maitutulong ba ako?
-Gusto mong mag-iwan ng mensahe? -Hindi na, salamat. Dati akong kaibigan.
-Dadaan na lang ako sa Biyernes. Salamat. -Mabuti pa.
Tira.
Baliw ka na ba?
Tanong ba iyan?
Iniisip mong pumunta sa Washington
o London o Moscow at magbabagsak ng nuclear weapon?
Mas gusto mo bang manatili rito at tumitig sa dumi at bato araw-araw
hanggang unti-unti tayong mamatay?
Mas maaga sigurong darating ang kamatayan.
Nabigo mo ang Amerika, darling.
Binigyan kita ng oportunidad at hindi nasisiwalat na milyun-milyon.
Napaluhod ka,
at 'di sa paraang ikinasikat mo noong digmaan.
At ngayon, narito na ang mga Hudyo mo
at kailangang linisin ng mga laruan ang kalat mo.
Isang siyudad lang ang tirahin mo,
gagawin nila ang lahat para mahanap tayo
at malipol tayo bago pa tayo magkaroon ng pagkakataon.
Eva...
mas marami akong pinatay sa loob ng anim na taon at isang araw
kaysa sa pinatay ni Genghis Khan sa loob ng 200 taon.
At 'di sila kumilos para hanapin ako.
Kukunin ko ang bomba, mahal.
At manood ka at matuto kung ano ang ginagawa sa totoong kapangyarihan.
Sabi ng lalaking naka-safari suit, at tinitira lang basta ang mga kalapati
sa isang maalikabok na kawalan, pinapalibutan ng lupa at dumi.
Wala akong kinalaman dito.
Anuman ang ginagawa ni Sam. Jonah. Anuman ang pangalan niya.
Pakiusap.
May pera ang mga magulang ko.
Kaya kong... Kaya nilang...
...bigyan ka ng limpak-limpak na salapi kung pakakawalan mo ako.
Wala akong pakialam sa pera.
-Ano'ng gusto mo? -Tumigil ka.
Hindi ko kaya. Panay ang salita ko kapag kinakabahan at takot na takot.
Papatayin mo ba ako?
Clara ang pangalan ko.
Galing ako sa labas ng Crowsborough, malapit sa London.
Malapit lang talaga.
At estudyante ako.
At takot na takot ako ngayon.
Sino ka?
Saan ka galing?
Kausapin mo man lang ako.
-Ano'ng pangalan mo? -Huwag kang magsalita.
Ano'ng pangalan mo?
Tumahimik ka.
-Baka patay na siya. Alam mo ba 'yon? -Hindi ko alam.
Nag-aaksaya tayo ng oras dito.
Maghanap tayo sa bayan bago tayo umalis.
-Kung 'di natin mahanap sa van? -Mahahanap natin.
Sasabihin ko sanang dahil sa pag-ibig, nakakagawa tayo ng mga delikadong bagay.
Pero 'di pag-ibig 'to. Hindi mo siya mahal.
Ano'ng alam mo sa pag-ibig?
Iniisip mong pag-ibig ang pagbabahagi ng buhay sa tao,
hindi pag-iwan sa kanila, anuman ang kaharapin n'yo.
Hindi, bata. Ang tunay na pag-ibig, ang hindi sila makasama.
Ang protektahan sila.
Pumunta ako sa Argentina kasama ang pinakamamahal ko.
Nang unahin ako ni Zev bago ang misyon, bago mahanap si Hitler, tinapos ko iyon.
Kasi alam kong magbubuwis siya ng buhay para sa akin, at ayoko niyon.
Para akong pinuputulan ng binti.
Kung mahal mo talaga siya, tinapos mo na sana.
Kasi alam natin parehong pinakamalaking banta sa 'yo ay si Clara.
-Wala. -Umalis na tayo.
Teka. May bulaklak. Tinapon ni Travis mula sa van.
Akala ko, panunuya lang. Baka clue iyon.
Magandang hapon! Welcome.
Ano'ng maipaglilingkod ko?
Bibili siya ng bulaklak para sa nobya niya.
May van ka ba?
Ano 'ka mo?
May van ka ba?
Wala.
Paano ka nakakapag-deliver?
Gamit ang bisikleta ko.
Gamit ang bisikleta mo.
Maliit na bayan 'to.
Paumanhin.
-Jonah, ano'ng hitsura ng bulaklak? -Kulay lila iyon.
Lila.
Jonah. Ganito?
Oo, iyan nga.
Sino'ng nagdadala nito sa 'yo?
Sagutin mo ang tanong.
Mula sa maliit na flower farm.
Sa Los Olmos.
Nasaan ang farm?
Sabihin mo na. Ngayon din.
Sa Ojo de Agua Road.
-Takot lang siya. -Oo.
Salamat.
Welcome sa Zuchs, sir.
May kailangan kayo?
Sariwa ang weisswurst.
Hindi.
Leeg ng baboy lang. Isang Deutschmark ang tatlo.
-Ayos lang. Naghahanap lang ako. -Turista ka.
-Galing ako sa Amerika, kaya... -Gusto ko ang sumbrero mo.
Sumbrero ko. Aling sumbrero?
Salamat.
Halika.
-Ano? -Sige na. 'Di ako nangangagat.
-Ayoko, hindi na. -Sige na.
-Magugustuhan mo. Pangako. -Kung gayon, sige na nga.
-Masarap. Pabili ng isang pint. -Sige.
Paumanhin. Gaano ka na katagal na nagtatrabaho rito?
Mga 20 taon.
Hindi. Nagbibiro ka.
Hindi. Limang taon ako nang hayaan ako ng nanay kong magwalis-walis dito.
Sampu nang magsimula ako sa kaha. Noong isang linggo, naging manager na ako.
Dalawang henerasyon na ito sa pamilya.
Anya, tama na ang daldal.
Kailangang linisan ang freezer.
Oo naman.
Dapat tapos mo na ito.
Nakakatuwa ang anak mo.
Salamat.
Goulash lang sa 'yo?
Ano? Hindi.
Sir?
Sir, marami akong gawain.
Bibili ako ng kalahating dosenang ribs.
-Baboy ito. -Baboy? Kung gayon, susubukan ko.
Oo? Masarap?
Okey.
-Maganda ang tindahan n'yo. -Salamat. Itinayo ng mga magulang ko.
At nang mamatay sila, ako na ang pumalit.
Ikinalulungkot ko ang pagkawala nila.
Matagal na iyon.
-Dahil sa digmaan? -Hindi, hindi.
Ang tatay ko, dahil sa heart attack, at ang nanay ko, dahil sa broken heart.
Nangyayari talaga iyon kapag ang dalawang taong matagal nagkasama...
Hindi dahil sa pagkamatay ng tatay ko, dahil sa pagkamatay ng kapatid ko.
Mas matanda siya sa akin at tinitingala ko siya,
hanggang nalaman ko ang kinahinatnan niya.
-Ang goulash, ja. -Oo.
-Sampung Marks. Deutschmarks. -Oo.
Salamat. Masaya akong makilala ka.
-Pasensya kung naging tsismoso ako. -Hindi, hindi.
Galing kang Amerika, tama?
Matagal ko nang gustong pumunta roon.
Siguro sa California. Subukang mag-surfing.
Nakapag-surf ka na ba?
Ewan ko, para sa'kin, lahat ng Amerikano, nagsu-surf.
Nakatira ako sa disyerto.
May disyerto? 'Di ko alam iyon.
Lumaki ako sa kabaligtaran. Laging umuulan sa pinanggalingan ko.
Ano'ng ginagawa n'yo sa disyerto?
May swimming pool ang mga magulang mo?
May dirt bike ako.
Paano ka nakapunta mula sa disyerto papunta rito?
-Iyon ang gawain ko. -Gawain mong kidnapin ako?
Patayin ako?
Bakit?
Wala akong ginawa.
Hindi ka Nazi.
Alam mo dapat. Alam mo dapat iyon.
Kaya mong alalahanin. Sabihan mo ang utak mong alalahanin.
-Hindi, teka. -Hindi.
Pwedeng painom muna ng tubig? Pakiusap?
Salamat. Salamat.
Maraming salamat para sa...
Salamat.
Hindi.
Hindi!
Huwag, pakiusap, huwag.
Ano'ng nangyari sa kanya?
May car accident. Nasaksak siya ng salamin.
-Salamin? -Oo.
May barilan daw.
-Car accident nga. Sabi ko na. -Kailangan niya ng dugo.
Ang daming nawalang dugo. Kailangang maoperahan agad.
Gusto mong maging bayani?
Maging ina ka.
May sasabihin ka ba?
Meron?
Kung, "Salamat, Papa, sa muling pagliligtas sa akin"?
Ayos lang sa 'yong makulong ang inosente mong anak?
Hindi, pero 'di ayos na sinasamahan siya ng isa ko pang anak.
Habang may sanggol siya sa bahay na kailangan siya.
-Alam mo kung gaano kamakasarili iyon? -Makasarili?
Ginagawa ko ang lahat para mailabas ang ate ko sa kulungan.
Itinataya ko ang lahat para kay Imani.
-Ano'ng ginagawa mo, Papa? -Ano?
Binebenta ko ang bahay at kumukuha ng mga abogado.
Nagpa-file ako ng mga petisyon ng habeas corpus.
Itinataas ko sa korte, isinasali ko ang midya.
Ginagawa ko ang tamang paraan. Ang legal na paraan.
Kahit gawin mo lahat iyan, wala rin.
Walang tama o legal o patas sa nangyari kay Imani, Papa.
Tingin mo, 'di ko alam iyon?
Alam mo ba kung ilang beses na akong naaresto sa pagpoprotesta,
pagsi-sit in at nagpakahirap sa kulungan at nagdugo at umiyak at natalo
para 'di mo maranasan iyon?
Para mabuhay ang dalawa kong anak na babae,
kung saan makikita nila ang araw.
Kung saan makangingiti sila, magiging malaya, magiging masaya.
Maging kung sinumang gusto nilang maging.
At ngayon, gusto mong umarte na BLA ka?
Salamat at matalino ka pa, wala kang armas.
Ginagawa ko lang ang tama, Papa.
Lagi naman.
Mula noong bata ka pa.
Lahat ng laban, inilaban mo.
At si Malika ang pinakamalaking laban ko.
Sinusubukan kong ayusin ang mundo para sa kanya.
Iyon na nga, anak. Ikaw ang mundo niya.
Sa pagsubok mong iligtas ang mundo, inilalagay mo siya sa panganib.
Malala ang sugat ng kaibigan mo. Pwedeng pumutok ang artery niya.
-'Di ito operating room. -Gawin n'yong operating room.
-Wala akong lokal... -Gawin n'yo.
Gusto mong maging bayani? Maging ina ka.
Pasiyahin mo siya.
Bigyan mo siya ng kinabukasan. Huwag mo siyang iwan.
Kasi 'pag nawala ka sa kanya...
May anak siya. Okey? Maliit pa.
-Nandoon ka ba kagabi? -Lumabas ako.
-Kapag nawala ka... -'Di ko siya iiwan.
Nililigtas mo'ng mundo?
Oo. Pero lagi akong uuwi.
Alam mo 'yon, tama? Lagi akong uuwi.
Isang araw, makikita mo,
at 'pag nakita mo na, natatakot akong baka huli na.
Mama.
Akala ko, ikaw iyon. Nang makita ko siya sa tindahan natin...
akala ko, bumalik ako sa nakalipas.
Kamukhang-kamukha mo siya.
Kakaibang lugar na puntahan.
Tomas. Gaya ka nga ng sinabi ni Hilda.
-Multo ka talaga. -Multo lang ang nakakakita sa isa't isa.
Kumusta na?
Gumagawa tayo ng maliit na grupo sa New York City
para hanapin ang mga nakatakas na Nazi, at ipatupad ang katarungan.
Tama ba?
Tingin mo, walong oras akong nasa eroplano para lang makipagbiruan sa 'yo?
-At sino'ng magdadala sa 'yo, Meyer? -Ano 'ka mo?
Pumunta ka sa Germany, sa ganito kalayo,
at binisita mo ang libingan ng mga magulang ni Wilhelm Zuchs.
Isang taong sumira ng mundo mo.
Oo. Ano naman?
-Ano? -Bato ang inilalagay namin.
Bato ang inilalagay ng mga Hudyo, hindi bulaklak.
Iniisip ko...
'Di namamatay ang mga bato, 'di nalalanta. Permanente ang mga bato, gaya ng alaala.
Gaya ng alaala ng lahat ng pinatay mo, Wilhelm.
Akala mo, hindi ko alam?
Kung hindi ka lang magaling.
May mga multong dapat na nanatili na lang na nakatago.
'Wag kang titingin.
Patawarin mo ako.
Huwag, pakiusap, huwag.
Uy.
-Ano? -May nakita si Eric na kotseng papalapit.
Oras na.
Sige. Tara na, kung gayon.
Hindi.
Showtime na!
Huwag.
Ngayon na.
-Umalis na tayo. -Huwag.
Ambush 'to.
Jonah.
Buwisit!
Millie.
Sige na.
Aakyat ako.
Akyat doon. Dali.
Nakuha ko na siya!
Uy, Jonah.
Lalabas kami.
Papatayin ko siya hangga't 'di n'yo ibinababa ang mga baril n'yo.
-Hindi ko ibababa ang baril ko. -Hi, Jonah.
Ibaba mo ang armas mo.
Aalis kami o mamamatay siya.
Clara. Clara, magiging ayos ang lahat. Pakawalan n'yo siya.
Okey? Ako ang kunin n'yo. Gusto n'yo ako, kunin n'yo ako.
-Babaril na ako. -Huwag kang puputok.
-Harriet? -Nasa akin si Joe. Kunin mo.
-'Wag kang puputok. -Papatayin ko siya.
'Wag kang puputok.
-Babaril na ako. -'Wag kang puputok.
Ilabas siya.
-'Wag! -Ako ang gusto n'yo, ako na lang.
Kunin siya!
-Umatras ka. -Jonah.
Jonah.
'Wag kang magpapaputok.
Ibaba mo. Ibaba mo.
-'Wag kang gagalaw. -Clara, patawad.
-Patawad. -Bitawan mo ako.
Teka...
-May tao ba rito? -Wala.
Binaril mo si Roxy.
Patay na ba siya?
Siguro.
Ano'ng nangyari sa 'yo?
Hindi...
Hindi ko alam.
Tumayo ka.
-Harriet. -Ano?
Alam ko kung nasaan si Hitler. Dadalhin ko kayo sa kanya.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Jessica Ignacio
Mapanlikhang Superbisor Maribeth Pierce