Joe bunuh Georges dan tembak Roxy.
-Jangan! -Joe!
Jika pergi hospital, mereka akan nampak luka peluru.
Dia akan mati akibat kehilangan darah. Bawa dia ke hospital.
-Mari. Kita perlu pergi. -Saya bersama awak, Roxy.
Mari.
Mari pergi.
Ada hospital di depan. Kita melewatinya.
-Ke mana awak nak pergi? -Ambil Clara.
Naik kereta sekarang, Lonny.
Semuanya baik. Tengok saya, di sini.
-Bagaimana keadaan dia? -Tak begitu bagus.
Pastikan dia hidup.
PEMBURU
Mereka bunuh Georges dan tembak Roxy.
-Georges dah mati? -Apa?
-Mereka tangkap Clara. -Siapa?
-Joe. -Joe?
-Dan Travis. -Travis? Dia dipenjara di Poughkeepsie.
Ya, dia di sini sekarang. Mereka semua di sini.
Georges patut lebih berhati-hati. Bodoh.
Mereka tangkap Clara.
Tingkap van yang bawa dia bertutup akhbar.
-Diario Villa Sonora. -Itu akhbar tempatan.
Vila Sonora ialah sebuah kampung kecil kira-kira sejam dari sini.
Okey. Kita perlu pergi. Sekarang.
-Kita takkan ke mana-mana. -Tidak.
-Mereka jadikan dia umpan. -Kita perlu pergi. Saya tak peduli.
-Kita perlu pergi. -Mesti pergi.
Tiga puluh tahun saya cari lelaki ini. Tak pernah sedekat ini.
Tanggungjawab kita ialah enam juta itu bukan teman wanita shiksa.
-Saya takkan biar dia dibunuh. -Ini lebih penting.
-Keluarga lebih penting. -Saya keluarga awak!
Saya satu-satunya ahli keluarga awak!
Berani bercakap hal keluarga.
Georges keluarga awak. Ima. Dia panggil awak ibu.
Lama dia bersama awak. Malah selepas Maz mati,
Sophie dibunuh dan Zev pergi, Georges tetap dengan awak.
Sekarang dia dah mati, awak buang dia macam kotoran di kasut.
Mungkin awak lebih kejam daripada saya, Ima,
tapi cukuplah dengan satu kematian saja hari ini.
Kita cari gadis itu dulu.
Atau awak buru Hitler seorang diri.
Pengecut.
Awak semua pengecut.
Safta awak tentu malu.
Begitu juga ayah awak.
Awak takut saya?
Awak nak mengahwini Jonah dan takut dengan saya?
Tahu berapa ramai dia dah bunuh?
Bunuh, kelar leher dan renjat dengan elektrik.
Aduh, khabarnya dia juga bunuh budak lelaki.
Budak lapan tahun yang tak berdosa.
Sayang, awak tidur
dan hidup bersama pembunuh kejam.
Awak tak pernah rasa itu ketika berasmara dengan dia?
Tolonglah.
Mustahil mereka tak selamatkan awak.
Mereka perlu awak.
Awak memang ulat buku.
Bagus kerja orang awak.
-Ada banyak ini. -Saya tahu awak akan jumpa lebih lagi.
Duit boleh beri kita banyak benda di dunia ini, Ruth.
Di mana...
Ke mana tukang risik, Hilda Hoffman, hantar awak sekarang?
Untuk mencari lelaki yang dia kata mungkin kunci kejayaan kita.
Rekrut dia yang terbaik katanya.
Lelaki yang dengan senyap hapuskan
ramai Nazi di Eropah dari bumi ini.
Hilda tiada foto atau gambarnya.
Cuma nama. Tomas Arndt. Dia di Jerman, jadi...
Jerman?
Saya akan pulang pada hujung minggu. Selesakan diri awak, Ruth.
Tanggalkan kasut awak. Buatlah macam rumah sendiri.
Tapi ini bukan rumah saya, Meyer.
Saya takkan salah anggap ia begitu.
Awak juga tak patut salah anggap saya.
Selamat jalan.
Awak akan okey.
-Lonny... -Saya pandu selaju yang boleh.
Pengawal tukar syif pada pukul 2.00 pagi.
Carl, Eddie, Lyra perlu berada di pintu barat daya dalam masa lima minit.
Lebih lama daripada itu buat pengawal syak. Faham?
Ketika itulah saya pergi ke sel Imani,
pilih kunci dan bawa dia keluar melalui pintu utara.
AJ, tunggu di sana dengan van pukul 2.21.
Jangan berlengah, jangan berhenti. Faham.
Ini perlu sempurna.
Betul-betul lancar.
Kemudian pergi sejauh mungkin ke utara.
Mereka kurung wanita tak berdosa.
Saya enggan biar kakak saya mati di dalam penjara.
Tolong!
Tolong! Sesiapa saja!
-Kenapa ia begitu sunyi? -Saya tak tahu.
Ini hari Ahad. Mereka di gereja.
Awak ingat apa-apa lagi?
Van putih. Nombor plat lesen Fiat 242.
Tanya tentang kereta itu. Lihat jika ada sesiapa tahu.
Saya dan Millie cari di pinggir barat.
Mereka tak suka orang luar di sini. Kita mesti berhati-hati.
Jangan risaukan kami.
Kenapa?
-Saya buat sesuatu. -Apa maksud awak?
Sebelum kami datang ke sini, saya...
Ada seorang biskop yang kami dakwa.
Dia bekerjasama dengan Nazi di Lithuania.
-Dia terlepas. -Dia tak dibicarakan pun.
Awak tak boleh biarkan itu.
-Mereka tahu saya lakukannya. -Tidak, Millie.
Cuma menunggu masa sebelum mereka jumpa saya.
-Saya perlu menghilangkan diri. -Awak tak boleh pergi.
Saya tahu rasa menghilangkan diri.
Saya tahu rasanya habiskan seumur hidup melarikan diri.
Saya boleh jamin, berlari selamanya takkan bawa awak ke mana-mana.
Salahkah perbuatan itu?
Awak buat kerja Tuhan.
Itulah masalahnya. Saya tak...
Saya rasa dalam hati macam saya...
Macam saya gagal ujian-Nya.
-Dia biskop. -Tak, dia pakai topi dan jubah.
Kostum, tapi dia bukan biskop. Dia Nazi.
Dengar cakap saya.
Awak fikir perbuatan awak ialah dosa.
Itu ialah rahmat.
Awak buat untuk ayah saya.
Awak buat untuk saya.
Millie, awak takkan masuk neraka.
Awak takkan masuk neraka.
Satu kebaikan yang besar boleh memadam semuanya.
Untuk membersihkan semua dosa, satu kebaikan yang besar.
Cari Hitler.
Awak takkan masuk neraka.
Awak juga takkan masuk penjara. Awak takkan ke mana-mana tanpa saya.
Awak faham?
-Helo. -Helo.
Saya mencari Tomas Arndt.
-Tomas? -Ya.
Dia ziarah ibu bapanya di Hungary. Dia akan balik hari Jumaat.
Boleh saya tolong?
-Awak nak tinggalkan pesanan? -Tidak, terima kasih. Saya kawan lama.
-Saya singgah hari Jumaat. Terima kasih. -Sama-sama.
Tarik.
Awak dah gila?
Adakah itu soalan?
Awak fikir nak terbang melintasi Washington
atau London atau Moscow dan jatuhkan senjata nuklear?
Awak lebih suka tinggal di sini tengok kotoran dan batu setiap hari
sehingga kita perlahan-lahan layu dan mati?
Mungkin maut akan tiba lebih awal daripada itu.
Awak gagal di Amerika, sayang.
Saya beri awak semua peluang dan duit berjuta.
Awak dikalahkan,
dan bukan dengan cara awak jadi terkenal ketika perang.
Sekarang orang Yahudi awak di sini
dan orang kita mesti selesaikan masalah awak.
Kalau kita bom satu bandar itu,
mereka akan bermati-matian cari kita,
dan musnahkan kita sebelum kita dapat buat lagi.
Eva...
saya bunuh lebih ramai orang dalam enam tahun dan satu hari
daripada yang Genghis Khan bunuh dalam masa 200 tahun.
Tapi mereka tak cari saya langsung.
Saya akan dapat bom, sayang.
Kemudian awak lihat dan belajar cara orang guna kuasa sebenar.
Kata lelaki bersut safari, menembak rambang burung tanah liat
di tanah tandus berdebu yang dikelilingi kotoran dan najis.
Saya tiada kaitan dengan ini.
Apa saja yang Sam lakukan. Jonah. Apa pun nama dia.
Tolonglah.
Ibu bapa saya ada duit.
Saya boleh... Mereka boleh...
...beri banyak duit kepada awak kalau awak lepaskan saya.
Saya tak pedulikan duit.
-Apa yang awak peduli? -Berhenti.
Saya tak boleh berhenti bercakap apabila gementar dan saya sangat takut.
Awak nak bunuh saya?
Nama saya Clara.
Saya dari luar Crowsborough, berdekatan London.
Sangat dekat.
Saya pelajar.
Saya ketakutan sekarang.
Siapa awak?
Dari mana awak berasal?
Bercakaplah dengan saya.
-Siapa nama awak? -Berhenti bercakap.
Siapa nama awak?
Berhenti bercakap.
-Dia mungkin dah mati. Awak tahu itu? -Saya tak tahu itu.
Kita buang masa di sini.
Kita geledah bandar ini sebelum pergi.
-Kalau tak jumpa van itu? -Kita akan jumpa.
Saya katakan cinta buat kita bergadai nyawa.
Tapi ini bukan cinta. Awak sebenarnya tak cintakan dia.
Apa yang awak tahu tentang cinta?
Awak fikir cinta ialah kongsi hidup dengan seseorang,
mengharapkan mereka, walau apa pun yang melanda.
Bukan, kindelah. Cinta sebenar ialah hidup tanpa mereka.
Demi keselamatan mereka.
Saya datang ke Argentina dengan kekasih saya.
Apabila Zev utamakan saya lebih daripada misi mencari Hitler, saya putuskannya.
Sebab dia akan bergadai nyawa demi saya dan saya tak sanggup.
Ia macam hilang anggota.
Kalau awak benar-benar cintakan dia, awak perlu putuskannya.
Sebab kita berdua tahu ancaman terbesar bagi Clara ialah awak.
-Tiada apa-apa. -Kita perlu pergi.
Nanti. Ada bunga. Travis keluarkannya daripada van.
Saya ingat itu cemuhan. Ia mungkin satu petunjuk.
Hei, selamat tengah hari! Selamat datang.
Boleh saya tolong?
Dia nak beli bunga untuk kekasihnya.
Awak ada van?
Maaf?
Awak ada van?
Tiada.
Bagaimana awak buat penghantaran?
Guna basikal saya.
Guna basikal awak.
Ini bandar kecil.
Maaf.
-Jonah, bunga apa awak cari? -Warnanya ungu.
Ungu.
Jonah. Ini?
Ya, itulah dia.
Siapa hantar bunga ini kepada awak?
Jawab soalan itu.
Ia dari ladang bunga kecil.
Los Olmos.
Di mana ladang itu?
Beritahu saya sekarang.
Jalan Ojo de Agua.
-Dia cuma takut. -Ya.
Gracias.
Selamat datang ke Zuchs, encik.
Encik nak apa-apa?
Weisswurst itu segar.
Tidak.
Leher khinzir. Satu Deutschmark dapat tiga.
-Tak mahu. Saya tengok-tengok saja. -Encik pelancong.
-Saya dari Amerika, jadi... -Saya suka topi encik.
Topi saya? Topi apa?
Terima kasih.
Mari sini.
-Apa? -Marilah. Saya takkan gigit.
-Tolong, saya tak nak apa-apa. -Cubalah.
-Encik tentu suka. Percayalah. -Kalau begitu, saya terpaksa.
-Ini sedap. Beri saya satu pain. -Baiklah.
Berapa lama awak bekerja di sini?
Lebih kurang 20 tahun.
Jangan cakap begitu. Awak bergurau.
Tak. Saya lima tahun apabila ibu benarkan saya sapu sisa di lantai.
Sepuluh tahun mula jaga daftar tunai. Baru minggu lepas saya jadi pengurus.
Dah dua generasi keluarga saya uruskan kedai ini.
Anya, berhentilah bercakap.
Penyejuk beku perlu dibersihkan.
Baiklah, ibu.
Awak patut dah buat ini.
Anak awak cantik.
Terima kasih.
Awak cuma ambil goulash?
Apa? Tidak.
Encik?
Encik, saya tiada banyak masa.
Saya nak setengah dozen rusuk.
-Ini khinzir. -Ini khinzir? Saya akan cuba.
Ya? Sedapkah?
Okey.
-Kedai awak cantik. -Terima kasih. Ibu bapa saya membinanya.
Apabila mereka mati, saya ambil alih.
Saya simpati tentang ibu bapa awak.
Hal itu dah lama.
-Dalam perang? -Bukan.
Ayah saya mati kerana serangan jantung dan ibu saya pula mati kerana patah hati.
Itu biasa berlaku apabila dua orang telah bersama...
Bukan kerana kematian ayah saya, tapi kematian abang saya.
Dia lebih tua daripada saya dan saya mengaguminya
sehinggalah saya tahu perbuatannya.
-Goulash, ja. -Ya.
-Sepuluh Deutschmark. -Ya.
Terima kasih. Gembira berjumpa awak.
-Maaf jika saya sedikit mengganggu. -Tidak.
Awak dari Amerika, bukan?
Saya selalu ingin ke sana.
Mungkin California. Mungkin cuba meluncur.
Awak pernah meluncur?
Saya rasa semua orang Amerika meluncur.
Saya tinggal berhampiran gurun.
Ada gurun? Saya tak tahu pun.
Keadaan saya membesar berbeza. Hujan setiap hari di tempat asal saya.
Apa awak buat di gurun?
Ibu bapa awak ada kolam renang?
Saya ada motor lasak.
Bagaimana bertukar daripada gurun kepada ini?
-Ini yang saya sepatutnya buat. -Awak sepatutnya menculik saya?
Bunuh saya?
Kenapa?
Saya tak buat apa-apa.
Awak bukan Nazi.
Awak mesti tahu itu. Awak perlu tahu itu.
Awak boleh ingat. Awak boleh suruh otak awak ingat.
-Nanti, jangan. -Tidak.
Boleh saya dapatkan air dulu? Tolong?
Terima kasih.
Saya sangat bersyukur...
Terima kasih.
Tidak.
Jangan!
Jangan, tolong, jangan.
Kenapa dengan dia?
Ada kemalangan kereta. Dia tertusuk serpihan.
-Serpihan? -Ya.
Kami dengar tentang tembakan.
-Saya dah kata kemalangan kereta. -Dia perlu darah.
Dia kehilangan banyak darah. Kita perlu bedah sekarang.
Kamu nak jadi wira?
Jadilah ibu.
Ayah nak cakap apa-apa?
Kamu bagaimana?
Bagaimana dengan, "Terima kasih, ayah, kerana selamatkan saya lagi?"
Ayah okey jika anak ayah yang tak bersalah dipenjara kerana dakwaan palsu.
Tak, tapi ayah tak suka seorang lagi anak ayah ikut dia.
Tidak ketika dia ada anak di rumah yang perlukan dia.
-Tahu betapa kamu mementingkan diri? -Pentingkan diri?
Saya buat yang terbaik untuk lepaskan kakak dari penjara.
Saya pertaruhkan semuanya untuk Imani.
-Apa yang ayah buat? -Apa?
Ayah gadaikan rumah dan upah peguam.
Ayah failkan petisyen habeas corpus.
Ayah libatkan mahkamah dan senaraikan akhbar.
Ayah buat dengan cara yang betul. Cara yang sah.
Semua cara itu takkan membantu.
Tiada yang betul atau sah atau adil tentang hal yang menimpa Imani.
Kamu fikir ayah tak tahu?
Kamu tahu berapa kali ayah ditahan kerana protes,
duduk dan lemah di dalam sel, berdarah, menangis dan hilang arah
supaya kamu tak perlu buat?
Supaya dua anak ayah boleh hidup
di tempat yang boleh lihat matahari.
Tempat mereka boleh tersenyum, bebas dan bergembira.
Jadi apa saja mereka mahu di dunia ini.
Sekarang kamu nak berlagak macam BLA?
Syukurlah kamu cukup bijak untuk tak bawa senjata.
Saya cuma cuba buat perkara yang betul.
Kamu selalu begitu.
Sejak kamu kecil.
Kamu cuba perjuangkan segalanya.
Malika ialah perjuangan terbesar saya.
Saya cuba jadikan dunia lebih baik untuk dia.
Nampak, itulah dia, sayang. Kamulah dunianya.
Apabila kamu cuba selamatkan dunia, kamu membahayakan dia.
Luka kawan awak serius. Arterinya boleh pecah.
-Ini bukan bilik bedah. -Jadikannya begitu.
-Saya cuma ada... -Buat saja.
Kamu nak jadi wira? Jadilah ibu.
Buat dia gembira.
Beri dia masa depan. Berada di sisinya.
Jika dia hilang kamu...
Dia ada anak perempuan kecil.
-Di mana ibu malam tadi? -Ibu keluar.
-Jika dia hilang kamu... -Itu takkan berlaku.
Selamatkan dunia?
Ya. Tapi ibu akan sentiasa balik.
Kamu tahu itu, bukan? Ibu akan sentiasa balik.
Kelak kamu akan sedar,
dan pada masa itu, ayah takut ia dah terlambat.
Ibu.
Saya sangka itu ibu. Ketika nampak dia di kedai kita...
saya sangka saya balik ke masa silam.
Wajah dia sama macam ibu.
Tempat aneh untuk dikunjungi.
Tomas. Saya akui awak sebagus yang Hilda katakan.
-Awak memang hantu. -Hanya hantu yang boleh nampak hantu.
Jadi, bagaimana?
Kami kumpulkan satu kumpulan kecil di Bandar Raya New York
untuk memburu Nazi yang terlepas, bawa mereka ke muka pengadilan.
Betulkah?
Awak fikir saya akan terbang lapan jam di langit untuk bergurau dengan awak?
-Siapa akan bawa awak masuk, Meyer? -Maaf?
Awak datang sejauh ini ke Jerman
dan menziarahi batu nisan ibu bapa Wilhelm Zuchs.
Lelaki yang musnahkan dunia awak.
Ya. Jadi?
-Apa? -Kami letak batu.
Orang Yahudi letak batu di kubur, bukan bunga.
Saya terfikir...
Batu tak mati. Batu tak layu. Batu kekal, macam kenangan.
Macam kenangan semua orang yang awak bunuh, Wilhelm.
Awak fikir saya tak tahu itu?
Kalaulah awak tak begitu bagus.
Ada hantu yang perlu terus bersembunyi.
Jangan tengok.
Maafkan saya, ibu.
-Jangan, tolong, jangan. -Jangan, tolong, jangan.
Hei.
-Apa? -Eric nampak kereta datang.
Masa dah tiba.
Okey. Kalau begitu, mari pergi.
Jangan.
Masa untuk beraksi!
Tidak.
Sekarang.
-Kita perlu pergi. -Jangan.
Ini serbuan.
Jonah.
Tak guna!
Millie.
Pergi.
Saya naik ke atas.
Bangun. Di sana. Pergi.
Saya nampak dia!
Hei, Jonah.
Saya naik.
Saya akan bunuh dia kecuali awak letakkan senjata.
-Saya takkan letak senjata. -Hai, Jonah.
Letakkan senjata awak.
Kami pergi atau dia mati.
Clara, jangan takut.
Okey? Ambil saya. Awak nak saya, ambil saya.
-Biar saya tembak. -Jangan tembak.
-Harriet? -Saya urus Joe. Tembak dia.
-Jangan tembak. -Saya akan bunuh dia.
Jangan tembak.
-Biar saya tembak. -Jangan tembak.
Bawa dia keluar.
-Jangan! -Awak nak saya, ambil saya.
Ambil dia!
-Berundur. -Jonah.
Jonah.
Jangan tembak.
Letakkannya.
-Jangan bergerak. Jangan berani bergerak. -Clara, maafkan saya.
-Saya betul-betul minta maaf. -Lepaskan saya.
Nanti...
-Ada sesiapa lagi di sini? -Tiada.
Awak tembak Roxy.
Adakah dia mati?
Mungkin.
Kenapa dengan awak?
Saya...
Saya tak tahu.
Bangun.
-Harriet. -Apa?
Saya tahu lokasi Hitler. Saya boleh bawa awak kepada dia.
Terjemahan sari kata oleh Seri
Penyelia Kreatif Noorsalwati Nordin