Joe zabił Georgesa, postrzelił Roxy.
-Nie! -Joe!
Nie jedźcie do szpitala. Zobaczą ranę postrzałową.
Wykrwawi się. Kurwa, zabieramy ją do szpitala.
-Dalej. Musimy jechać. -Zajmę się tobą, Roxy.
Dalej.
Musimy jechać.
Szpital jest niedaleko. Mijaliśmy go.
-Nie. Dokąd idziesz? -Po Clarę.
Wsiadaj do samochodu, Lonny. Teraz.
Wszystko jest dobrze. Patrz na mnie.
-Co z nią? -Kiepsko.
Nie pozwól jej umrzeć.
ŁOWCY
Zabili Georgesa. Postrzelili Roxy.
-Georges nie żyje? -Co?
-Zabrali Clarę. -Kto?
-Joe. -Joe?
-I Travis. -Travis kibluje w Poughkeepsie.
Jest tutaj. Wszyscy tu są.
Georges powinien bardziej uważać. Idiota.
W porządku. Mają Clarę.
Van, którym ją zabrali, miał okna zakryte gazetami.
-Diario Villa Sonora. -To lokalna gazeta.
Villa Sonora to mała wioska godzinę drogi stąd.
Dobra. Musimy jechać. Teraz.
-Nigdzie nie jedziemy. -Nie.
-Robią z niej przynętę! -Nie obchodzi mnie to.
-Musimy jechać. -Musimy.
Od 30 lat szukam tego człowieka. Jesteśmy bliżej niż kiedykolwiek.
Sześć milionów ludzi jest ważniejsze od jakiejś sziksy.
-Nie pozwolę im jej zabić. -Tu nie chodzi o ciebie.
-Rodzina jest ważniejsza. -Ja jestem twoją rodziną!
Twoją jedyną rodziną!
Jak śmiesz mówić o rodzinie?
Georges był twoją rodziną. Nazywał cię imą, matką.
Był przy tobie latami. Nawet po śmierci Maza,
gdy Sophie została zabita, a Zev odszedł, Georges był przy tobie.
A teraz nie żyje, a ty wyrzuciłaś go z pamięci jak śmiecia.
Może i masz krew zimniejszą od mojej, najdroższa imo,
ale jedno stracone dziś życie wystarczy.
Najpierw znajdziemy dziewczynę.
Albo możesz polować na Hitlera sama.
Tchórze.
Sami tchórze.
Twoja safta by się wstydziła.
Twój ojciec też.
Boisz się mnie?
Chciałaś poślubić Jonę, a to mnie się boisz?
Wiesz, ile osób zabił?
Zastrzelił, zaszlachtował, poraził prądem?
Podobno zabił nawet małego chłopca.
Niewinnego ośmiolatka.
Moja droga, dzieliłaś łóżko
i życie z bezlitosnym mordercą.
Nie czułaś tego, gdy był w tobie?
Proszę...
Kto by nie chciał cię ratować?
Wołają cię.
Zawsze byłaś molem książkowym.
Twój kontakt dobrze się spisał.
-Są tego całe stosy. -Wiem, że znajdziesz jeszcze więcej.
Za pieniądze można na tym świecie wiele kupić, Ruth.
Gdzie jest...
Gdzie ta genialna swatka, Hilda Hoffman, wysyła cię teraz?
Do człowieka, który ma nam pomóc.
To podobno jej najlepszy kandydat.
Człowiek, który po cichu zmiótł
z powierzchni ziemi dziesiątki nazistów.
Hilda nie ma jego zdjęć ani dokumentów.
Tylko nazwisko. Tomas Arndt. Jest w Niemczech, więc...
W Niemczech?
Wrócę pod koniec tygodnia. Rozgość się, Ruth.
Zdejmij buty. Czuj się jak w domu.
Ale to nie jest mój dom, Meyer.
Pamiętam o tym.
Ty też pamiętaj.
Bezpiecznej podróży.
Nic ci nie będzie.
-Lonny... -Jadę tak szybko, jak mogę.
Strażnicy zmieniają się o drugiej.
Carl, Eddie, Lyra, musicie być przy bramie pięć minut wcześniej.
Inaczej się połapią. Rozumiecie?
Wtedy pójdę do celi Imani,
otworzę zamek i wyjdziemy przez północną bramę.
AJ, podjedziesz tam vanem o 2.21.
Nie zatrzymuj się.
Wszystko musi być idealnie.
Jak w zegarku.
Potem pojedziemy jak najdalej na północ.
Zamknęli niewinną kobietę.
Nie pozwolę mojej siostrze umrzeć w celi.
Pomocy!
Pomocy! Niech ktoś nam pomoże!
-Dlaczego jest tak cicho? -Nie wiem.
Jest niedziela. Są w kościele.
Pamiętasz coś więcej?
Biały van. Fiat 242. Bez tablicy rejestracyjnej.
Zapytaj o samochód. Może ktoś coś wie.
Sprawdzimy z Millie zachodni kraniec.
Nie lubią tu obcych. Musimy być ostrożni.
Nic nam nie będzie.
O co chodzi?
-Zrobiłam coś. -O czym ty mówisz?
Zanim tu przyjechaliśmy, ja...
Był taki biskup, którego ścigaliśmy.
Kolaborował z nazistami na Litwie.
-I się wywinął. -Nie doszło nawet do procesu.
Nie mogłaś tego odpuścić.
-Oni wiedzą, że to zrobiłam. -Nie, Millie.
To tylko kwestia czasu, zanim mnie znajdą.
-Muszę uciekać. Muszę zniknąć. -Nie możesz.
Wiem, jak to jest zniknąć.
Wiem, jak to jest całe życie uciekać.
I wierz mi, to do niczego nie prowadzi.
Źle zrobiłam?
Wykonałaś pracę Boga.
O to chodzi. Ja nie...
Czuję w sercu, że tego nie zrobiłam...
Jakbym oblała egzamin.
-Był biskupem. -Nosił sutannę i piuskę.
Ale nie był biskupem. Był nazistą.
Posłuchaj mnie.
Myślisz, że to, co zrobiłaś, to grzech?
Ale tak naprawdę to błogosławieństwo.
Zrobiłaś to dla mojego ojca.
I dla mnie.
Millie, nie pójdziesz do piekła.
Nie pójdziesz.
Jeden dobry uczynek może wszystko przeważyć.
Może oczyścić każdy grzech. Jeden dobry uczynek.
Znalezienie Hitlera.
Nie pójdziesz do piekła.
Do więzienia też nie. Zostaniesz ze mną.
Rozumiesz?
Dzień dobry.
Szukam Tomasa Arndta.
-Tomasa? -Tak.
Odwiedza rodziców na Węgrzech. Wróci w piątek.
Może ja w czymś pomogę?
-Mam mu coś przekazać? -Nie trzeba. Jestem starym przyjacielem.
-Wpadnę w piątek. Dziękuję. -Dobrze.
Daj.
Postradałeś rozum?
Czy to pytanie?
Myślisz, że polecisz nad Waszyngtonem,
Londynem czy Moskwą, i zrzucisz broń nuklearną?
Wolisz zostać tutaj i codziennie patrzeć na ziemię i kamienie,
powoli usychać, i tak do śmierci?
Może śmierć nadejdzie wcześniej.
Poniosłaś klęskę w Ameryce, kochanie.
Dałem ci wszystkie możliwości i niezliczone miliony.
Zostałaś rzucona na kolana.
Ale nie w taki sposób, z jakiego zasłynęłaś w czasie wojny.
A teraz twoje Żydki są tutaj,
a nasi żołnierze muszą posprzątać twój bałagan.
Uderz w jedno z tych miast,
a zrobią wszystko, by nas znaleźć
i zniszczyć, zanim dostaniemy kolejną szansę.
Eva...
Zabiłem więcej ludzi w ciągu sześciu lat i jednego dnia
niż Dżyngis-chan w ciągu 200 lat.
I nikt nawet nie kiwnął palcem, żeby mnie znaleźć.
Zrzucę tę bombę, moja droga.
A ty patrz i ucz się, co się robi z prawdziwą władzą.
Mówi koleś w stroju safari, strzelając do glinianych krążków
na zakurzonym pustkowiu, otoczony brudem i gównem.
Nie mam z tym nic wspólnego.
Z tym, co robi Sam. Jonah. Jakkolwiek ma na imię.
Proszę.
Moi rodzice mają pieniądze.
Mogę... Oni mogą...
przesłać ci dużo pieniędzy, jeśli pozwolisz mi odejść.
Nie chcę pieniędzy.
-A czego chcesz? -Przestań.
Gadam jak najęta, gdy się denerwuję, a jestem śmiertelnie przerażona.
Zabijesz mnie?
Mam na imię Clara.
Jestem spod Crowborough, niedaleko Londynu.
To naprawdę blisko.
Jestem studentką.
Bardzo się teraz boję.
A ty kim jesteś?
Skąd jesteś?
Porozmawiaj ze mną.
-Jak masz na imię? -Przestań gadać.
Jak masz na imię?
Przestań gadać.
-Może być już martwa. Wiesz o tym, prawda? -Nie wiem.
Tracimy czas.
Przed wyjazdem przeczeszemy miasto.
-A jak nie znajdziemy vana? -Znajdziemy.
Miłość sprawia, że robimy niebezpieczne rzeczy.
Ale to nie jest miłość. Tak naprawdę jej nie kochasz.
Co ty możesz wiedzieć o miłości?
Myślisz, że miłość to dzielenie z kimś życia,
kurczowe trzymanie się kogoś bez względu na wszystko.
Nie, kindelah. Prawdziwa miłość to bycie bez nich.
By ich chronić.
Przyjechałam do Argentyny z miłością mojego życia.
Gdy stałam się dla Zeva ważniejsza niż tropienie Hitlera, zakończyłam to.
Wiedziałam, że zaryzykuje dla mnie życie, a tego nie chciałam.
To było jak amputacja.
Gdybyś naprawdę ją kochał, zakończyłbyś to.
Bo oboje wiemy, że największym zagrożeniem dla Clary jesteś ty.
-Nic. -Powinniśmy jechać.
Chwila. Był tam kwiat. Travis wyrzucił go z vana.
Myślałem, że to drwina. To mogła być wskazówka.
Dzień dobry! Witam.
Jak mogę pomóc?
Kupuje kwiaty dla swojej dziewczyny.
Ma pan vana?
Słucham?
Czy ma pan vana?
Nie.
A jak dostarcza pan kwiaty?
Na rowerze.
Na rowerze?
To małe miasto.
Przepraszam.
-Jonah, jak wyglądał ten kwiat? -Był fioletowy.
Fioletowy.
Jonah. Taki?
Tak.
Kto przywozi panu te kwiaty?
Niech pan odpowie.
Są z małej hodowli kwiatów.
Los Olmos.
Gdzie jest ta hodowla?
Mów. Natychmiast.
Ulica nazywa się Ojo de Agua.
Po prostu się boi.
Gracias.
Witamy u Zuchsa.
Podać coś panu?
Biała kiełbasa jest świeża.
Nie.
Robimy karkówki. Trzy za markę.
-Nie trzeba. Tylko się rozglądam. -Jest pan turystą.
-Jestem z Ameryki, więc... -Podoba mi się pana kapelusz.
Kapelusz. Jaki kapelusz?
Dziękuję.
Proszę podejść.
-Co? -No dalej. Ja nie gryzę.
-Proszę, nie chcę tego. -No dalej.
-Zakocha się pan. Obiecuję. -W takim razie muszę.
-Ale dobre. Wezmę pół litra. -Oczywiście.
Jak długo pani tu pracuje?
Jakieś 20 lat.
Niemożliwe. Żartuje pani.
Miałam pięć lat, gdy mama pozwoliła mi zamiatać podłogę.
Dziesięć, gdy zaczęłam obsługiwać kasę. W zeszłym tygodniu zostałam kierowniczką.
Sklep jest w rodzinie od dwóch pokoleń.
Anya, dość gadania.
Trzeba wyczyścić chłodnię.
Oczywiście, mamo.
Miałaś to zrobić.
Pani córka jest bardzo miła.
Dziękuję.
Bierze pan tylko gulasz?
Co? Nie.
Proszę pana?
Nie mam czasu.
Wezmę sześć żeberek.
-To wieprzowina. -Wieprzowina? Dobrze, spróbuję.
Tak? Może być?
Dobrze.
-Ma pani piękny sklep. -Dziękuję. Moi rodzice go zbudowali.
A gdy umarli, ja go przejęłam.
Moje kondolencje.
To było dawno temu.
-Na wojnie? -Nie.
Ojciec zmarł na atak serca, a matka na złamane serce.
Zwykle tak jest, gdy dwoje ludzi jest razem...
To nie przez śmierć ojca, tylko przez śmierć mojego brata.
Był starszy ode mnie i uwielbiałam go,
aż dowiedziałam się, kim się stał.
-Gulasz, tak. -Tak.
-Razem będzie dziesięć marek. -Tak.
Dziękuję. Miło było panią poznać.
-Przepraszam, jeśli byłem trochę nachalny. -Nie.
Jesteś z Ameryki, prawda?
Zawsze chciałam tam jechać.
Do Kalifornii. Spróbować surfowania.
Surfowałeś kiedyś?
Jasne, nie każdy Amerykanin surfuje.
Mieszkam w pobliżu pustyni.
Jest tam pustynia? Nie wiedziałam.
Dorastałam w innym klimacie. Tam, skąd pochodzę, codziennie pada.
Co robisz na pustyni?
Twoi rodzice mają basen?
Miałem motor terenowy.
Jak dostałeś się tu z pustyni?
-Takie miałem zadanie. -Porwać mnie?
Zabić mnie?
Czemu?
Nic nie zrobiłam.
Nie jesteś nazistą.
Musisz to wiedzieć.
Możesz sobie przypomnieć. Zmusić mózg, by sobie przypomniał.
-Czekaj, proszę. -Nie.
Mogę najpierw napić się wody? Proszę.
Dziękuję.
Jestem taka wdzięczna...
Dziękuję.
Nie.
Nie!
Nie, proszę.
Co się jej stało?
Był wypadek. Dostała odłamkiem.
-Odłamkiem? -Tak.
Słyszeliśmy o strzelaninie.
-To był wypadek samochodowy. -Potrzebuje krwi.
Straciła dużo krwi. Pilnie potrzebuje operacji.
Chcesz być bohaterką?
Bądź matką.
Masz coś do powiedzenia?
A ty?
Może: „Dziękuję, tato, że znowu uratowałeś mi tyłek”?
Twoja niewinna córka jest w więzieniu przez sfabrykowane zarzuty.
Wiem i nie chcę, by moja druga córka do niej dołączyła.
Ma w domu córeczkę, która jej potrzebuje.
-Wiesz, jakie to samolubne? -Samolubne?
Robię, co mogę, by wydostać siostrę z więzienia.
Ryzykuję wszystko dla Imani.
-A ty co robisz, tato? -Co?
Zastawiam dom i zatrudniam prawników.
Składam wnioski.
Angażuję sąd, werbuję prasę.
Robię to we właściwy sposób. Zgodnie z prawem.
To i tak nie pomoże.
To, co spotkało Imani, nie ma nic wspólnego z prawem.
Myślisz, że tego nie wiem?
Wiesz, ile razy byłem aresztowany za protesty i strajki,
i marniałem w celi, krwawiłem, płakałem i traciłem,
żebyście wy nie musiały?
By moje dwie córeczki miały życie,
w którym mogą widzieć słońce.
W którym mogą się uśmiechać, być wolne i czerpać z niego radość.
I zostać kimkolwiek zechcą.
A ty bawisz się w Czarną Armię Wyzwolenia?
Dzięki Bogu nie miałaś przy sobie broni.
Staram się postępować właściwie, tato.
Zawsze tak było.
Nawet w dzieciństwie.
Angażowałaś się we wszystko.
Malika jest dla mnie najważniejsza.
Próbuję uczynić dla niej świat lepszym.
Sęk w tym, kochanie, że ty jesteś jej światem.
Kiedy próbujesz ocalić świat, narażasz ją na ryzyko.
Dziewczyna ma poważną ranę. Może pęknąć jej tętnica.
-To nie sala operacyjna. -Nie szkodzi.
-Mam tylko miejscowe... -Musi wystarczyć.
Chcesz być bohaterką? Bądź matką.
Daj jej radość.
Daj jej przyszłość. Wspieraj ją.
Bo jeśli cię straci...
Ma córkę. Małą dziewczynkę.
-Gdzie byłaś w nocy? -Musiałam wyjść.
-Jeśli cię straci... -Nie straci mnie.
Ratowałaś świat?
Tak. Ale zawsze wracam do domu.
Wiesz o tym, prawda? Zawsze wracam do domu.
Pewnego dnia zrozumiesz,
ale boję się, że będzie już za późno.
Mamo.
Myślałem, że to ty. Gdy zobaczyłem ją w naszym sklepie,
myślałem, że cofnąłem się w czasie.
Wygląda tak jak ty, mamo.
Co za dziwne miejsce.
Tomas. Hilda miała rację.
-Jesteś niczym duch. -Ciągnie swój do swego.
Co powiesz na to?
Tworzymy małą grupę w Nowym Jorku,
ścigamy zbiegłych nazistów i wymierzamy sprawiedliwość.
Ach tak?
Myślisz, że leciałem osiem godzin, żeby sobie z tobą pożartować?
-A ciebie kto zgarnie, Meyer? -Nie rozumiem.
Pokonujesz kawał drogi, by przyjechać do Niemiec,
i odwiedzasz nagrobek rodziców niejakiego Wilhelma Zuchsa.
Człowieka, który zniszczył twój świat.
Tak. I co?
-Co? -Kładziemy kamienie.
Żydzi kładą na grobach kamienie, a nie kwiaty.
Myślałem, że...
Kamienie nie umierają, nie więdną. Są trwałe jak wspomnienia.
Jak wspomnienie wszystkich, których zamordowałeś, Wilhelmie.
Myślisz, że tego nie wiem?
Gdybyś tylko nie był taki dobry.
Niektóre duchy muszą pozostać w ukryciu.
Odwróć wzrok.
Wybacz mi, matko.
-Nie, proszę, nie. -Proszę, nie!
-Co? -Eric widział, że zbliża się samochód.
Już czas.
Dobra. No to chodźmy.
Nie.
Zaczynamy!
Nie.
Teraz.
-Musimy uciekać. -Nie.
To pieprzona zasadzka.
Jonah.
Skurwiel!
Millie!
Biegnij!
Idę na górę.
Wstań! Rusz się!
Mam go!
Hej, Jonah.
Wychodzimy.
Rzućcie broń, albo ją zabiję.
-Nie opuszczę broni. -Cześć, Jonah.
Opuść tę pieprzoną broń.
Wychodzimy albo ona umrze.
Clara, wszystko będzie dobrze.
Weź mnie. Chciałeś mnie, więc weź mnie.
-Mam czysty strzał. -Nie, kurwa.
-Harriet? -Mam Joego. Bierz go.
-Nie strzelaj. -Zabiję ją, kurwa.
Nie strzelaj!
-Mam czysty strzał. -Nie strzelaj!
Załatw go!
-Nie! -Chciałeś mnie, weź mnie.
Weź go!
-Kurwa, cofnąć się. -Jonah.
Jonah.
Nie strzelaj, kurwa!
Odłóż to.
-Nie ruszaj się, kurwa. -Clara, przepraszam.
-Przepraszam. -Zostaw mnie, kurwa!
Czekaj...
-Jest tu ktoś jeszcze? -Nie.
Postrzeliłeś Roxy.
Nie żyje?
Możliwe.
Co ci się stało?
Nie wiem.
Wstań.
Wstawaj.
-Harriet. -Co?
Wiem, gdzie jest Hitler. Mogę cię do niego zabrać.
Napisy: Anna Kurzajczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska