Mam złe przeczucia.
Pogrywa z nami. Nie możemy mu ufać.
Myślisz, że celowo dał się złapać?
Strzelił Travisowi w twarz.
Tylko tak znajdziemy Hitlera.
Dwa dni temu chciałaś zniknąć.
Teraz chcesz zostać.
Sama mówiłaś, że znalezienie Hitlera nas oczyści.
Z naszych porażek i grzechów.
Zaprowadzę was prosto do niego.
Przysięgam.
Możemy ci zaufać, Joe?
Zaufanie.
Kurwa, oni mnie zostawili!
Nawet mnie nie szukali.
A wy się zastanawiacie, czy możecie mi zaufać?
Clara! Stój, posłuchaj.
Powiem ci wszystko, co chcesz wiedzieć.
Co masz mi do powiedzenia?
Wiem, że się boisz.
Ci ludzie byli potworami.
Myślisz, że to ich się boję?
Boję się ciebie.
Widziałam cię. Widziałam, do czego jesteś zdolny.
O czym ty mówisz? Ci ludzie byli nazistami.
-Prawdziwymi nazistami. -Wiem.
Trzeba było wezwać policję.
Albo sądy, prasę, wojsko...
Oni wszyscy wiedzą. I nic nie zrobili.
Nic! Rozumiesz?
O to właśnie chodzi.
Dlatego...
-Dlatego muszę... -Zabijać ludzi. Własnymi rękami?
Nazistów! Ścigam ich i zabijam.
Bo jeśli nie ja, to kto?
Ukrywałem to przed tobą.
Nie powinienem był.
Ale to tylko dlatego,
że to już prawie koniec.
-Koniec? -Tak, koniec.
-Jeszcze tylko jedno. -Jedno zabójstwo?
Tylko jedno. Obiecuję.
Myślisz, że lubię to robić?
Z tego, co dziś widziałam,
tak właśnie myślę.
Wiesz, co dziś widziałaś?
Zrobiłem tylko to, co konieczne,
-by cię uratować. -Sama się uratowałam!
Odwołując się do człowieczeństwa drugiej osoby.
A nie odbierając je komuś z zimną krwią.
-Wybrałeś przemoc. -Sprawiedliwość.
Gdy cały świat odwraca wzrok. Ale my nie możemy.
Nie zrobimy tego.
Nie mamy wyboru.
Nam nie wolno przymykać oczu, jak tobie.
A czy naprawdę
zamordowałeś dziecko w Hiszpanii?
To był wypadek.
Ten nazista wykorzystał wnuka...
Twoja słodka dusza...
-Wciąż ją mam. -Nie. Ona zniknęła.
Zniknęła.
Ze wszystkich okropieństw, które dziś widziałam,
to było najgorsze.
Najgorsze.
Clara, przestań, proszę.
-Jeszcze tylko jedno... -Nieprawda. To kłamstwo!
Nie okłamuję cię.
Wiem.
Ale okłamujesz siebie.
Nie mogę poślubić mordercy.
Nie mogę kochać potwora.
Proszę, Clara!
Clara!
ŁOWCY
Na liście SS widnieje
Mathias Kern. Los nieznany.
Widziałam go w dokumentach Służb Imigracyjnych.
Jest.
Wszystko gra, Ruthy?
Tak. Dziękuję.
Chyba coś mamy.
Rozmawiałam z dawną koleżanką z MI6.
Uważa, że agencja zlokalizowała Hauptsturmführera Petera Hartmana.
-Hartmana? -I Linusa Ralmsa.
Elgara Wittbecka, Guntera Domshrona...
Trafiony!
Ale znaleziono ich w kostnicy Buenos Aires.
Co?
Siedem tajemniczych zgonów starszych obywateli Niemiec
w ciągu ostatnich czterech miesięcy.
Argentyńskie władze nie pisnęły ani słówka.
Myślisz, że to taka grupa jak nasza?
Ścigająca nazistów?
Mój kontakt wierzy, że to jeden człowiek,
samotnik,
likwiduje nazistów i nie zostawia nawet odcisku palca.
Może mieć informacje, które wszystko by nam ułatwiły.
No to polecimy do Ameryki Południowej.
I znajdziemy tego samotnika.
Mówiłam, że będzie z nią problem.
Jest wstrząśnięta.
A ty?
Byłeś wstrząśnięty tej nocy, gdy zamordowano twoją babcię?
Uciekłeś?
Z tego co wiem, przekułeś żal w działanie.
To nie los was różni.
To charakter.
Jesteśmy potworami?
Pomóż mi ją położyć.
Roxy.
-Roxy! Nic ci nie jest? -Nie.
-Jezu. -Wyciągnęli kulę.
Potrzebujesz czegoś? Wszystko dobrze?
Nic mi nie jest.
Że co, kurwa?
-Lonny! -Przestań!
Co on robi?
-Przestań! -Odłóż to!
Lonny, odłóż broń. Wszystko ci wyjaśnimy.
Zabił Georgesa. Próbował zabić Roxy.
Z jakiegoś powodu nadal, kurwa, oddycha.
To nasz jedyny sposób na znalezienie Hitlera. Rozumiesz?
W porządku. A teraz go zastrzelę.
-Lonny, proszę! -Przestań.
Spójrz, co mi zrobiłeś.
Wiesz, jak długo cię szukałam?
Ile miesięcy przeczesywałam miasto? Ile szpitali dla weteranów odwiedziłam?
Wiedziałam, że tak po prostu nie wyjedziesz.
-Roxy. -Nie!
-Próbował cię zabić.
To nie był on.
Przepraszam...
Musimy działać szybko.
Gdy Joe nie wróci, Hitler zrozumie, że jego ludzie zawiedli.
Będzie na nas czekał z całą armią.
To nasza jedyna szansa na znalezienie Hitlera.
Jedyna szansa na dotrzymanie obietnicy, którą złożyliśmy
sześciu milionom dusz.
Nigdy więcej.
Dobra, chodź.
Dobrze.
W porządku?
Tak.
Tylko...
Lonny, chciałam tylko móc zobaczyć go na własne oczy,
by kiedyś powiedzieć Malice, że jej mama pozbyła się zła z tego świata.
Nie da się ciebie zastąpić.
Nie tak jak mnie.
Musisz być tu dla niej.
ŻYCIE PO ŻYCIU
Tak sobie myślę...
Czemu?
Po co psuć taki wspaniały dzień?
Swoim myśleniem.
Nie zaczynaj.
Tak właśnie robisz. Myślisz...
i knujesz.
Każdy mój plan
przyniósł ci ogromną korzyść, Adolfie.
Każdy?
Tak.
Wystarczyłoby proste „dziękuję”
i uznanie. Czy to by cię zabiło?
Podobałoby ci się.
Gdyby coś mnie zabiło.
Dla powodzenia Czwartej Rzeszy konieczne są zmiany reżimu.
Nasza baza jest coraz młodsza. Bardziej niedouczona.
To moja specjalność.
Tak było! Dopóki nie zawiodłeś.
Jesteś przegranym, Adolfie.
Przegrałeś. Z tego nie da się podnieść.
Ale twoje imię wciąż coś znaczy.
A gdybyś miał syna lub córkę,
mogliby działać w twoim imieniu, przejąć pałeczkę.
Na szczęście dla ciebie
masz żonę.
Panią Hitler.
Stworzymy ruch.
Dotrzemy do nich z bronią potężniejszą niż bomba atomowa.
A ja będę ich nową przywódczynią.
Kobietą jutra.
Matką dla wszystkich zagubionych dzieci tego świata.
Na całym świecie znani historycy
piszą o wszystkim, co stworzyłem.
Własnymi rękami, sercem, umysłem,
zbudowałem nowy świat.
I we wszystkich tych książkach twoje niewarte uwagi imię jest obok mojego.
Obok mojego!
Poślubienie mnie było twoim największym osiągnięciem.
Ale jakimś cudem jesteś przekonana, że zasługujesz na więcej.
Istniejesz...
tylko dzięki mnie.
Dlaczego nie posłuchasz tego,
dzięki czemu
ocalałaś?
Mojego głosu!
Dlaczego jedziemy na wschód?
Powinniśmy jechać na zachód, nie?
Nie. Pomyliło ci się.
Powiedziałeś „zachód”.
Przesłyszałeś się.
Wiem, gdzie on jest.
Jeśli Joe choćby mrugnie podejrzanie, załatwimy go.
Znajome uczucie, prawda?
Jak za pierwszym razem.
ARGENTYNA
To wszyscy?
Tak.
Pytanie brzmi, jak ten zabójca
tak szybko znika z miejsca zbrodni?
Jak on to robi?
-Pewnie zaraz mi powiesz. -Oczywiście.
Atakuje cele w różnych miejscach.
Działa na różne sposoby, ale miejsca mają jedną wspólną cechę.
Każde graniczy z lasem.
Gęsty las składający się z wielu szlaków
i centralnie położony tutaj.
W jego sercu widać jakiś budynek. Dom.
Myślę, że właśnie tam znajdziemy naszego łowcę nazistów.
Jest.
Meyer!
Kim jesteście i czego chcecie?
Nie. Opuść nóż, proszę.
Podetnę jej tętnicę, jeśli nie spodoba mi się twoja odpowiedź.
-Meyer. -Mów, czemu tu jesteś
i czego chcesz, albo poderżnę jej gardło.
Przyszliśmy do ciebie
po pomoc.
Mamy grupę osób takich jak ty.
Łapiemy i wymierzamy sprawiedliwość zbiegłym nazistom.
Spójrz. Widzisz?
Nazywam się Meyer Offerman.
To niemożliwe. Znałam Meyera Offermana.
Jak?
Meyer Offerman kochał moją siostrę.
Chawa.
Tego mi trzeba.
Dziękuję.
Ona od dawna myślała...
Wszyscy myśleliśmy,
że nie żyjesz.
A jeśli tak było, Meyer?
A to jest nasze niebo?
Ściganie ich.
Może to nasza nagroda?
Nadal jest tyle cierpienia.
Dołącz do nas.
Robimy to, co ty.
Zabierzemy cię do Ameryki,
-do Ruth. -Nie mogę.
Mogę sfinansować twoje działania.
-Nie potrzebuję tego. -Mamy dostęp do dokumentów.
Powiedziałam nie.
Od jak dawna wiesz, że Ruth żyje?
Dwadzieścia lat.
Wiem, jak wygląda jej dom na Brooklynie.
Wyglądał trochę jak nasz.
Wiem, co się stało z jej córką.
Twoją córką.
Wiem, że ma wnuka.
Jonah był całym jej światem.
Wiem, że za nią tęsknię.
To czemu jej nie powiedziałaś?
Gdyby wiedziała, kim się stałam,
powstrzymałaby mnie od tego.
Zawsze chciała mnie chronić. To była jej misja.
A to jest moja.
Podoba mi się to, kim teraz jestem. Kim się stałam.
Chawa?
Zmarła wiele lat temu.
Ta misja to wszystko, co mam teraz.
Nie powiesz jej, że mnie widziałeś.
Nie masz prawa, Meyer.
Rozumiem.
Obiecuję, że jej nie powiem.
Obiecuję.
Nie sądzisz, że zasługuje na prawdę?
Ruth zasługuje na wiele rzeczy.
Ale Chawa także.
Każdy zasługuje na to, by samemu opowiedzieć własną historię.
Bez względu na to, czy jest prawdziwa.
Powinniśmy modlić się o Chawę.
Czemu?
Nie dostrzega wszystkiego.
To przekleństwo świętych.
Światło widzi jedynie ciemność.
Dlatego myśli, że sama nią jest.
A my widzimy jedynie jej światło.
Gdy złamano cię zbyt wiele razy,
gdy posunąłeś się za daleko,
by przetrwać,
umysł błądzi.
Odpoczniemy trochę.
Zbierzemy siły.
Gdy...
Gdy po raz pierwszy uciekłam z obozu...
usłyszałam opowieść,
legendę...
bajkę
o człowieku, który mieszkał w lesie,
którego naziści nazywali Zarazą.
To był żydowski superbohater.
Zmiatał nazistów z powierzchni Ziemi.
Lata później
spotkałam Zarazę.
I zakochałam się w nim.
Spędziliśmy kolejne 20 lat,
zabijając razem nazistów, ja i Zev.
Aż pewnego dnia
on odłożył maskę i pelerynę,
a ja nie mogłam.
Spodobałoby mu się to.
Mówił, że jeśli kiedykolwiek znajdę Hitlera,
jeszcze raz założy maskę i pelerynę,
by go unicestwić.
Prawda, że tak mówił?
Cóż...
Pewnego dnia,
przy ognisku, przed snem lub w ciemności lasu
uciskane narody świata będą opowiadać historie o was.
Grupie superbohaterów.
I wy też staniecie się legendą.
Bajką.
Mitem.
Jeśli nam się uda.
-Chyba jesteśmy. -Jak to?
Co tu jest?
Pomóż mu.
Pomóżmy.
Ki czort?
Co to jest?
To właz ewakuacyjny. Gdyby znów musiał uciekać.
Zaprowadzi nas do jego kompleksu.
-To system tuneli. -Dokąd prowadzi?
Nie wiem.
Więc możemy wyjść prosto na lufy ich broni.
-Tunele są strzeżone? -Nie wiem.
Jak możesz nie wiedzieć?
Jak jest „chujnia" po hiszpańsku?
Jak daleko jest wejście do domu?
Zobaczą nas z daleka.
To jedyny sposób.
Jest zamknięty od środka. Jak się tam dostaniemy?
Ja się tym zajmę.
Trochę C4 powinno wystarczyć.
Dobra. Kryć się!
Zakryjcie uszy!
Przezorny zawsze ubezpieczony!
Idziemy?
Travis i Joe powinni niedługo wrócić.
Oby z żydowskimi skalpami w ręku.
Nudzę się.
Chciałabym w coś zagrać.
No co?
Masz inne plany?
Pozwolę ci wygrać.
Nie pozwolisz mi. Sam wygram.
„Wygrasz”.
Pamiętasz, kto ci to powiedział?
-W bunkrze? -Nie.
Wygrasz.
Ty...
sam...
wygrasz.
Koza, pistolet,
wilk, uczeń, czarne słońce i królik.
Kto ci to powiedział, Adolfie?
W bunkrze. Kto, kochanie?
Sprawdź.
Chciałeś pigułkę z cyjankiem.
Błagałeś o nią.
Na kolanach. A co ja powiedziałam?
Nie tak umrze Adolf Hitler.
Nie tak skończy się wojna.
Powiedziałam: „Nie rób tego.
„Uciekniemy. Pomyślą, że nie żyjemy.
„Odbudujemy naszą potęgę i pewnego dnia, mój kochany,
„wygrasz tę wojnę.
„Wygrasz”.
To ja to, kurwa, powiedziałam!
Sprawdź.
Mówiłeś: koza,
pistolet,
wilk,
uczeń,
czarne słońce
i królik.
Wszystko źle, Adolfie.
Gram w twoją grę od 35 lat.
Chcesz wreszcie wygrać?
Nadszedł czas, byś zagrał w moją.
Wiem, jak wygra Adolf Hitler.
Włoży koronę na moją głowę.
A ja nawiążę więź z młodzieżą, z ignorantami, z ludźmi.
Z ludźmi!
I usłyszysz w telewizorach na całym świecie:
Heil Hitler.
Heil Hitler!
Heil Hitler na zawsze!
Przedłużę twoje rządy.
Posłuchaj mnie teraz, tak jak wtedy.
To mój głos cię uratował.
Mój głos uratuje wielką białą rasę.
Hej! Zwolnij!
Chyba jesteśmy na miejscu.
-Czyli gdzie? -To chyba polana
na środku kompleksu.
Chyba? Chryste.
Pójdę pierwszy.
Wy za mną. Strażnicy was zobaczą.
Zabiorą go wtedy do bunkra pod głównym domem.
Wtedy będziecie mogli zbliżyć się na tyle blisko, by go zabić.
Ale jeśli dotrze do bunkra przed nami,
żadna ilość C4 nie przebije się przez te ściany.
Musimy działać szybko.
Idź sam, zwrócisz ich uwagę.
Zyskamy czas.
Zajmiemy stanowiska i dotrzemy do bunkra przed nim.
Puścisz go samego?
Dotarliśmy aż tutaj. Nie odjedziemy stąd bez Hitlera.
Bez wąsów tego potwora na pieprzonej włóczni.
Idź.
Obyś się co do niego nie mylił.
Dzień dobry, Claudio!
Witamy z powrotem.
Masz coś dla nas?
Hans.
Za kilka sekund uzbrojeni wrogowie wejdą
prosto na ten plac.
Są tuż za mną.
Idą po Führera.
Dalej! Włącz alarm!
Na mój znak...
Jeden...
dwa...
trzy!
Mindy, padnij.
Do willi! To tam.
Intruzi!
Nadchodzą! Teraz!
Co się dzieje?
Intruzi!
Nadchodzą! Teraz!
Mein Führer, przepraszam, musimy natychmiast zabrać pana do bunkra.
Dalej, ruchy!
Idą kolejni! Na trzeciej!
Mów po ludzku! Gdzie?
Z prawej, palanty!
Kurwa!
Harriet, musimy iść!
Wracamy do tunelu!
Nie wiemy, czy go już znaleźli.
Joe!
Nie miałam czystego strzału.
Do tyłu!
W porządku.
Zabrać go do środka!
Idź tam. Zapłaci nam, kurwa.
-Nie oglądaj się. Będę cię kryć. -Nie.
Dopadniemy go razem.
Miałeś rację, Jonah.
Rodzina jest wszystkim.
Nie pozwolę, by coś ci się stało.
Nie mogę.
Posłuchaj mnie.
Za kilka tygodni będziemy na twoim ślubie.
-Pijani w sztok. -Nie. Nie mów tak.
Będzie dobrze.
Adolfie!
Teraz, ty głupia cipo!
Biegiem!
Nie!
Nie zasługujesz, by decydować, jak to się skończy.
Odpowiesz
za zbrodnie, które popełniłeś.
Napisy: Anna Kurzajczyk
Opieka kreatywna