-Su istiyorum. -Kapa çeneni!
Adamlarım bizi bulacak, biliyorsun.
Bulunca da seni çöle gömeceğim.
Hayalete dönüşeceksin!
Eskiden hayalet diye bir şey yok sanıyordum.
Sonra bir hikâye duydum.
Eski bir hikâye.
Hikâye şöyle...
Bir zamanlar bir adam,
başka birinden duyduğu,
onun da başka birinden duyduğu
bir hikâye anlatmış.
Hikâye bir ev hakkındaymış.
ALMANYA 1942
Bir fıkraya ne dersin?
Yaşlı bir adam, sandalyesine oturmuş, fıkra anlatıyormuş.
Bir Alman fıkrası.
Bana mı seslendin?
-Ne diyordun? -Bir şey demedim.
Bir şey duydum gibi geldi.
Fıkra anlatıyordum.
Kimse fıkralarını dinlemek istemiyor.
Değil mi?
Kar yağıyor.
Marlene benim favorimdi.
Eskiden bir fırçayı mikrofon gibi kullanıp kabaredeymişim gibi davranırdım.
Şimdi siz.
Şimdi de ben.
Dördüncü duvarı
biraz yapıştırıcıyla yapıştır.
Sonra da çatıyı böyle yerleştir.
Eşit olduğunda bir illüzyon ortaya çıkar.
Hayatım, zamanı geldi.
-Kaç tane canım? -Yedi.
Yedi.
Bir, iki, üç, dört, beş, altı, yedi.
Güvendeyim.
Hep yek!
Fare kılıklı.
Fareler var ya.
Fareler.
Tatlım.
Aşkım.
-Sıra sende. -Sıra sende.
Babam geldi.
Hugo.
Sadece lanet bir salyangoz.
Herr Hansom. Sizinle tanışmak bir onur efendim.
Ben Yüzbaşı Halden.
Bu Üsteğmen Luntz ve bu da Teğmen Grimmark.
Böyle habersiz geldiğimiz için kusura bakmayın.
İçeri girebilir miyiz?
Özür dilerim ama işitmekte zorlanıyorum.
İçeri girsenize.
Çiçek kokusu var.
Çiçek kokusu kakamı getiriyor.
-Sessiz ol. -Gelin hadi.
Otursanıza. Tatlım?
-Hayatım? -Bu delikanlılar bizi görmeye gelmiş.
Geliyorum.
Oturun lütfen.
Herr Hansom. Frau Hansom. İkinizle de tanışmak büyük bir onur.
-Ne dedin evlat? -Ne dedin canım?
-Ne dediğini sordum. -Bir şey demedim.
Sizinle tanışmak büyük bir onur dedim efendim.
Reich için bizzat Tanrı'ya layık binalar ve şatolar tasarladınız.
Führer'imiz gibi, sonsuza kadar yaşasınlar
Buraya ne zaman taşındınız Herr Hansom?
Taşınmak mı? Burayı kendimiz yaptık.
Bu eve hayat verdik. Yoktan var ettik.
-Otuz yıl önce. -Yirmi dokuz yıl önce.
Otuzdu Helga.
Otuz, yirmi dokuz.
Herr Hansom, bu soru sizi de Frau Hansom'ı da rahatsız edecek.
Bir tür karışıklık olduğuna da eminim. Ama yine de sormalıyım.
İstihbarat servisimize bir bilgi geldi.
Size hassasiyet ve saygıyla soracağım,
evinizde saklanan başka biri var mı?
Dur tatlım. Dur.
Bahsetmeliyim. Yalan söyleyemeyiz.
Evde başkalarına yataklık ediyoruz.
-Şu an bizi duyabiliyorlar mı? -Duyabildiklerini düşünüyorum.
-Kaç kişi var? -Söylemek zor.
-Niye zor? -Gelip gidiyorlar.
Şu an neredeler?
Duvarlardalar.
Döşemelerin altındalar.
Tavandalar.
Ne zamandır buradalar?
-Otuz yıldır. -Yirmi dokuz.
Ama savaş yalnızca dört yıl önce başladı.
Savaşın onlarla ne ilgisi var?
Savaşın Yahudilerle ilgisi olmaz mı?
Yahudiler mi?
Bu evde Yahudi yok.
O zaman duvarlarda,
döşemelerin altında ve tavanda kimler var?
Hayaletler var canım.
Bu evde hayaletler var.
Onları her gece duyuyoruz, garip melodiler fısıldıyorlar
ve garip şakalara gülüyorlar.
Herr Hansom, meslektaşlarımla benim işimizin hayaletlerle ilgisi yok.
Bizim işimiz Yahudi avlamak.
Aldığımız bilgiye göre,
bu evde saklanan Yahudiler olabilirmiş.
-Ne dedi canım? -Yahudiler.
Yahudiler mi? Burada mı? Haşere ilaçlayıcısı çağırmalıyız.
Evlat, içeri Yahudilerin girdiğini düşünüyorsanız...
-Elbette... -Onları çıkarmalısınız.
Size saygım sonsuz ama buna aktif bir destek sağladınız mı,
araştırmak amacıyla buraya geldik.
Frau Olga Hiddenbrau,
Helga Hansom'ın pazardan üç bütün ördek aldığını iddia etti.
İki kişiye o kadar ördek fazla.
Evet, tabii ki. Vak vak vak.
Evden nadiren çıkarım.
Çıktığımda da ekstra yiyecek alıp buz kutusunda saklarım.
Peki, etrafa bakabilir miyiz?
-Tabii ki. -Tabii ki.
Meşhur Herr Hansom ve güzel Frau Hansom'a eşlik et,
olur mu?
Aslında
ben de mimarlık okudum.
Öyle mi?
Mimar olmak için sizin eserlerinizi inceledim.
Hayalini gerçekleştirmek için asla geç değildir.
Siktir.
-Torununuz var mı? -Ne dedin?
-Torununuz var mı? -Hayır canım.
Çocuğunuz var mı?
Eskiden bir çocuğumuz vardı.
Ona çok güzel bir beşik yapmıştım.
Kendim oydum.
Ahşaba küçük hayvan şekilleri oydum.
Aslanlar ve ayılar.
Bir de koyunlar.
Hatırladın mı Heinrich?
-Hugo uyusun diye. -Hugo mu?
Benim adım da bu.
-Öyle mi? -Öyle mi?
Tatlı bir oğlan çocuğu için tatlı bir isim.
Çok yavaşça sallanacak şekilde tasarlamıştım.
Böylece kendini anne karnında gibi hissedecekti.
Ama...
Ama büyüdü.
Çocuklar büyür tabii.
Bir gece erkek çocukların huyu gereği beşikten tırmandı,
geriye doğru düştü
ve boynunu kırdı.
Helga, o düşmedi.
Ağırlığından tahta kırıldı.
Yeterince sağlam değildi.
Tasarımım hatalıydı.
Tasarımımdan kaynaklandı.
Beşiği tabutu oldu.
Ertesi sabah onu öyle bulduk.
Hugo huzurlu görünüyordu.
Beşik sallanmaya devam ediyordu.
Helga'yla benim çocuk sahibi olmamız doğru muydu, emin değilim.
Ona bakabilecek yetimiz belki de yoktu.
Gerçekten çok üzüldüm.
Çok kibarsın.
Ama üzülecek bir şey yok.
O hâlâ burada.
Hugo'nun hayaleti.
Onun hayaleti de aralarında.
Heinrich çok komik fıkralar anlatır.
Duydunuz mu?
Swing dansına bayılırım.
Gel, gel.
Kapatın.
-Duydunuz mu? -Neyi?
Gaipten sesler duyuyor gibiyim.
Biz bu evde pek çok şey duyarız Hugo.
Çok güzel bir ev.
Ailem mimar olmamı istemedi.
Bunu boş bir sanat olarak gördüler.
Dürüst olursam ben de pek yaratıcı değilim.
Hâlihazırda mevcut olanı taklit ediyordum. Ustalardan araklıyordum.
O yüzden SS çağırınca kabul ettim.
Ama tasarımdaki başarısızlıklarımı yeni bir yol çizmeye yönelttim.
Yeni bir kariyer. Yeni bir sanat.
İnsanlar bir Yahudi'yi yakalamak için Yahudi gibi düşünmek şart sanıyorlar.
Ama öyle değil.
Bir mimar gibi düşünmek şart.
Bir ahır, okul veya evin nasıl düşündüğünü anlamak şart.
"Ben ev olsam bir Yahudi'yi nerede saklardım?"
İlginç.
Ne güzel bir ev inşa etmişsiniz. Dışarıdan çok büyük gözüküyor.
Ama içine girince daha küçük geliyor.
Çok daha küçük.
Öyle mi?
Göz hilesi. Perspektif yanılgısı.
Benim gözüm yanılgıya kapılmaz.
Sizin gözleriniz beni yanıltmaya çalışıyor mu?
En garibi de bu duvarın,
bu ahşabın
diğerleri gibi eskimemesi.
Hatta
birkaç yıllık gibi geliyor.
-Kısa süre önce tadilat mı yaptınız? -Bu yaşta mı evlat?
Heinrich romatizmasından dolayı model evini bile pek değiştiremiyor.
Hiç makul gelmiyor efendim.
On beş metrelik istinat duvarı gördüm. Ama burada sadece 12 metre.
Dans ederken de ölçtüm. Her adım bir metre kadar.
Bir de bunları başarısız bir mimar söylüyor.
Ne saklıyorsunuz?
Duvarın arkasında ne var?
Hiç. Sadece hayaletler.
Bu eve hayaletler hükmediyor. Duvarlara musallat oluyorlar.
-Heinrich... -Sorun yok Helga.
Benim kahramanımdınız.
Yahudi saklayıp Reich'a nasıl ihanet edersiniz?
Ben niye Yahudileri saklayayım ki?
Reich'ın baş mimarıyım.
Führer için kuleler, mezarlar, saraylar ve hapisler
yaptım.
İçinde cinayet ve savaşın hüküm sürdüğü ölüm yapıları.
Belki de yaratımlarınızın ne için kullanıldığını görünce bir kez olsun
yaptığınız tabutun beşiğe dönüşmesini istediniz.
İhtiyarlığımda yüreğimdeki bağlılığı söküp atmalıyım,
vicdanım da rüzgâr gülü gibi dönüş göstermeli.
80'inci yaşımda kutuplarım tersine dönmeli.
Yüreğinin peşinden gitmek için asla geç değildir.
Heinrich.
Sorun yok Helga.
Hugo katil değil.
-Ernst, Matthias! -O duvarın arkasında bir şey yok.
-Sadece hayaletler, sadece Hugo. -Ernst, Matthias, aşağı inin.
Evlat, lütfen. Ne yapıyorsun?
Bu duvarın arkasında ne var? Ne olduğunu söyleyin yoksa vururum.
Yemin ederim, bir şey yok.
Doğruyu söylüyor.
Özür dilerim.
Hayaletler.
Hayır!
Acele et Helga.
Helga!
Annem geldi.
Alman bir adam, sandalyesine oturmuş, fıkra anlatıyor.
Komik bir fıkra.
Şimdi siz.
Şimdi de ben.
İki parmağını alıp
duvardaki tuzağa getir. Böyle.
Böylece onları hazırlıksız yakalarsın.
-Voilà. -Evet.
Unutma Zev, bunları istediğimizden değil,
zorunluluktan yaptık.
-Tamam mı oğlum? -Tamam.
Şanslı sayım dokuz geldi.
Sıra sende Zev.
-Yedi. -Yedi.
Bir, iki, üç, dört, beş, altı, yedi.
Fare kılıklı.
Bir dahaki sefere oğlum.
Babam geldi.
Herr Hansom. Sizinle tanışmak bir onur efendim.
Ben Yüzbaşı Nabor.
Bu Üsteğmen Kritz ve bu da Teğmen Rigard.
İçeri girmemiz lazım.
Çay ister misiniz?
Size nasıl yardımcı olabiliriz?
Herr Hansom, bir hafta önce gelen Yüzbaşı Halden,
Üsteğmen Luntz ve Teğmen Grimmark'ı hatırlıyor musunuz?
-Onlar da kim? -Yahudi avı birliğimizden.
4 Mayıs Pazartesi günü buraya gelmek üzere çıktılar.
Ardından Leipzig'e varmaları gerekiyordu.
Ama oraya hiç ulaşmadılar.
Birliğimizde tahminî varış saatleri verilir.
Dokuzdan üçe, on ikiden altıya.
İnsanlar verilen zamana uyulmadığında sinirlenirler.
Leipzig'deki binadan bize bilgi veren kişi
o gün gelmediklerini söyledi.
Kışlaya da geri dönmediler.
Onları görmüş müydünüz?
-Kimleri evlat? -Yahudi avı birliğini.
Siz uyuz Yahudileri mi arıyorsunuz?
Hayır. Kayıp birliği arıyoruz.
Uyuz Yahudilerin peşindeki birliği arıyoruz.
Ama evet. Yahudileri de öldürüyoruz.
Birkaç delikanlı gelmişti.
-Çok kibarlardı. -Yakışıklı çocuklardı.
Yaklaşık 30 dakika burayı aradılar, sonra yollarına devam ettiler.
Saat kaç civarıydı?
-Galiba dörttü. -Bence dört buçuktu canım.
Çünkü Frau Zinkenzeller'ın 04.00 Eğlencesi radyo programı bitmek üzereydi.
-Bence dört. -Dört buçuk.
-Dört. -Dört buçuk.
Dört, dört buçuk.
Herr Hansom, Frau Hansom, etrafa bakabilir miyiz?
-Tabii ki. -Tabii ki.
Evinizi sevdim.
-Teşekkürler. -Biz de seviyoruz.
Burada yaşayabilirdim.
Tabii.
Vaktinizi aldık, kusura bakmayın. Bizi ağırladığınız için sağ olun.
Tabii. Umarım onları bulursunuz.
Üsteğmen Kritz, Teğmen Rigard, gitme vakti.
Sağ olun Herr Hansom. Sizi de meşgul ettik.
-Ne yapıyorsun be! -Kahretsin.
-Evi sevdim. -Ne yapıyorsun sen!
Onları vurdun.
-Senin derdin ne? -Elimiz boş gidemezdik.
Ben unvanımdan olurdum. Gert, sen işinden olurdun.
Anders, senin de canını alırlardı.
Bu çiftin Yahudileri sakladığına, bunu fark eden
üç kayıp SS subayını öldürdüklerine dair bir hikâye uyduralım.
Geldiğimizde Yahudileri bulup öldürdük,
sonra da bu bunak Yahudi âşıklarını öldürüp bahçeye gömdük.
Kardeşlerimizin intikamını aldık, asayişi sağladık.
Ev de bende kalacak ve bir hafta sonra taşınacağım.
Sen işinden olmayacaksın. Anders, sen de canından olmayacaksın.
Ama Yahudilere yataklık etmiyorlardı. SS subaylarını da öldürmediler.
-Ne olmuş ki? -Ne mi olmuş?
-Heinrich Hansom bu. -Burası Heinrich Hansom'ın evi.
Gerekçemiz daha da sağlam. Satış değerini bir düşünün.
-Thomas haklı. -Ne?
Üçü bir haftadır kayıp.
SS subayları ortadan kaybolmaz.
Elimiz boş dönersek bizi öldürürlerdi.
Sen tam bir psikopatsın.
Cesetleri arka bahçeye göm.
Bir de havuz yaptıracağım.
Hanımlar ve beyler,
karşınızda evimiz!
Buldum seni. Elime düştün. Bir Yahudi var.
Friedrich, koşma. Lütfen.
Yapma. Eğleniyor sadece.
-İçeri girelim mi? -Olur.
Yeni evimi çok seviyorum!
Şeytanlar!
Çok büyük!
-Ördek çok lezzetli tatlım. -Tadı bir garip.
-Friedrich, yiyeceksin. -Ördek istemiyorum.
O zaman israf olur.
-Peki, sana elma püresi verelim. -Thomas!
"Karanlık ormanda Kral ve Kraliçe, küçük prensleriyle birlikte
"dünyanın en güzel şatosunu bulmuş. Eski ve özel bir şatoymuş
"ve onlar gibi bir kraliyet ailesine layıkmış. Çok mutlu olmuşlar."
Fırsatımız varken
gidelim demiştim.
Nereye gidecektik?
SS karakolundan üç kilometre uzaktayız.
Bizi bulmazlar mıydı?
Yeni aile olursa yiyecek getirirler. Sadece ihtiyacımız kadarını alacağız.
Tamam. Vakit geldi Zev.
Tamam.
Bağırma, yoksa annenle babanı öldürürüz. Acele et.
-Burada ne işi var? -Zev'i gördü.
-Bu ne dikkatsizlik! -Onun hatası değildi.
Ona ne yapacağız?
Burada tutarsak hepimizi öldürtecek.
Bunu yapamayız. Biz bunu yapmayız.
Daha iyi bir çözüm buldum.
Friedrich.
Friedrich, neredesin?
Thomas. Thomas, Friedrich nerede?
Ne demek, Friedrich nerede?
Yatağında değil.
Senin yanında mı?
-Hayır -Friedrich.
Friedrich.
Friedrich, neredesin?
Friedrich!
Neredesin?
-Neredesin? -Neredesin?
-Friedrich! -Friedrich!
Anne!
Baba!
Yardım edin!
-Friedrich? -Friedrich.
Friedrich, neredesin?
Beni kaçırdılar baba.
-Kim kaçırdı? -Hansomlar.
Babamın onlara yaptıkları yüzünden.
Neden bahsediyor?
Friedrich! Neredesin?
Friedrich. Bir tanem, neredesin?
Yaklaşın.
-Yaklaşın. -Friedrich.
Anneciğine söyle.
-Neredesin? -Friedrich.
Thomas.
Şabat Şalom.
Hansomları çok özlüyorum.
Evlerini bizim almamıza çok sevinmişlerdir.
Onlar SS subayını ve ailesini aramaya başlamadan
muhtemelen iki günümüz var.
Evi hazırlamamız lazım. Ne olur ne olmaz diye.
Ben yaparım. Bana öğretmişti.
İşte böyle.
Harika.
Bu yeterli olur.
İpi bana ver.
Rigard ailesi olduğumuza komutanı inandırmamız şart.
Unutma, ben konuşacağım.
Sana soru sorarsa ben cevaplayayım.
Bize inanırsa ev bizde kalır.
Tamam.
Babam geldi.
Geldiğiniz için sağ olun. Kimi arayacağımı bilemedim.
Siz...
Doğru olanı yaptınız.
Yüzbaşı Reinold.
-Girebilir miyim? -Tabii ki.
Bol şekerli yaptım.
Gizli bir ilişkisi olduğunu öğrendim.
Ayrıca korkak olduğunu da.
Reich'ın lanet Amerikalılara yenileceğinden korkuyormuş.
O yüzden kaçtı.
-Nereye? -Söylemedi.
Giderken çocuğunu bile öpmedi. Değil mi Friedrich?
Evet. Frau Rigard,
korkak kocanızı arayacağımızdan şüpheniz olmasın.
Bizi aramanız doğru bir karardı.
Heil Hitler.
Buraya gel.
Bu eski evde hayaletler var.
Sizi uğurlayayım.
Metin ol evlat.
Geldiğiniz için sağ olun.
Ben iyi biriyim Frau Rigard.
Eşim veremden öldüğünden beri çok yalnızım.
-Yüzbaşı Reinold. -Ani olduğunu biliyorum.
Ama Herr Rigard'ın sizi hak etmediği çok açık.
Burada otururken
birbirimizin yalnızlığını biraz azaltabileceğimiz aklıma geldi.
Geri gel.
-Babam korkak değildi! -Yapma!
Kahretsin.
-Yahudi. -Hayır.
Kahretsin.
Rivka!
Vakit geldi.
Yatağın altına bak.
Yukarıya. Kaçıyorlar!
Kahretsin!
Zev. Hemen git. Çabuk.
Kendi ellerinle ve zihninle çok güzel bir şey yarattın.
Seninle gurur duyardı. Hemen git. Çocukları al ve git.
Arkadan çıkıp ormana koşun. Gidin. Hadi.
Hadi.
Doğru.
Galiba biz hayaletiz.
Bu bir hayalet hikâyesi olabilir.
Dur.
-Gelen yok. -Kes sesini.
Benimkiler bizi bulacak.
-Gel. -Hadi.
Bizi hayalete çevirdiğinde görünmez olmayı da öğretmiş oldun.
Aklınızı kaçırmışsınız!
Tam bir delilik!
Delilik bu!
Delilik!
Biliyor muydu?
Chava onu yakaladığını biliyor muydu?
Onun sayesinde yakaladık.
Teşekkür ederim Zev.
Teşekkür ederim.
Alt yazı çevirmeni: Denizsu Nihan Nurata
Proje Kontrol Sorumlusu Volkan Keleş