நாள் 4
இப்ப யோசிச்சு பார்த்தா, எனக்கு நினைவு தெரிந்தவரை,
நான் உண்மையா என்னை நேசித்ததே இல்லை.
எப்படியும், நிஜமா இல்லை. செய்ய வேண்டியபடி இல்லை.
எப்படின்னு கற்பிக்கலை.
பதிலாக, பணம், அது கொண்டு வந்த பளபளப்பான விஷயங்களை நேசிக்க கற்றேன்.
கார்கள், கடிகாரங்கள், நகைகள், ஆடம்பர ஆடைகள்.
என்னை சிறப்பாக உணர வைத்த விஷயங்கள் எல்லாம்.
எனக்கும் ஏதோ தகுதி இருப்பதாக காட்டியவை.
ஆனால் நிஜத்தில், ஆடம்பர விஷயங்களுக்கு அடியில்,
என்னை பயனற்றவனா உணர்ந்தேன்.
பாதுகாப்பற்றவனாக.
அப்புறம் பணம்?
பணம் எல்லாத்தையும் மறைக்க உதவிச்சு.
ஆனால் உலகத்தில் மற்ற எல்லாம் போல, எதுவும் நிரந்தரமில்லை.
அந்த பணம் போன பிறகு, அது...
ஏதோ இருக்கு, ஒருத்தனிடமிருந்து பறிக்கப் படும் போது,
எல்லாமே, அவனது உடைமைகள் எல்லாம்,
பளபளக்கும் அவனது விஷயங்கள்.
அவன் பணமும் சொத்தும் உட்பட.
அது நடக்கும் போது,
நன்றாக அவனையே பார்த்துக்கொள்ளும் படி அந்த ஆணை ஏதோ தூண்டும்.
அவனை வரையறுப்பது எது, அவனை தக்க வைப்பது எது என பார்க்க.
பாருங்க, அடிக்கடி, அந்த நிலைமை ஏற்பட்டு
நம்மை கண்ணாடியில் பார்க்க தூண்டும் போது,
நம்மை பார்த்து நேராக முறைப்பவரை பிடிக்காமல் போய் விடும்.
சில சமயம், அவர்களை வெறுக்கவே செய்வோம்.
அவர்கள் எனும் போது, நம்மையே வெறுக்கிறோம் என்கிறேன்.
அது அப்படித்தான் போகும்.
போக்குவரவு சிக்னலில், உங்களுக்கு எதிரே நின்றான்.
மூலை கடைக்கு போகையில் நீங்க கடந்து போகும் அந்த நபர்,
அவர்களை வெறுப்போம்.
இந்த அந்நியர்களை,
அவர்களில் நம் பகுதியை அடையாளம் காண்கிறோம் எனும் காரணத்திற்காக.
நம்மீது நமக்குண்டான வெறுப்பின் பிரதிபலிப்பு அது.
அங்கு இருக்கு பிரச்சினை.
அது ஒவ்வாதது போல ஒலித்தாலும்,
நாம் நம்மை நேசிக்கத்தான் கற்போம், நிஜமான நம்மை,
பரஸ்பரம் நம்மை வெறுப்பதை நிறுத்த கற்கும் போது.
அதுதான் உண்மை.
நம்மீது நமக்கு இருக்கும் வெறுப்புதான் நேசிக்க விடுவதில்லை.
மக்களாக நாம் வளர்ந்து, ஒற்றுமையாக ஆவதிலிருந்து தடுக்கிறது.
விசித்திரமாக இருக்கிறது, ஆனால்...
அட்டைகளாலான வீட்டை யோசிங்க, சரியா?
ஒவ்வொரு அட்டையும் வழக்கமான அட்டைதான்,
ஆனால் ஒவ்வொரு அட்டையும் ஒன்றாக சேர்த்தால் எதையோ கட்டுவோம்,
பெரிதாக, சிறப்பாகவே கூட.
நாம் அப்படி இருக்கணும்.
அட்டைகளாலான வீடு போல, ஒவ்வொருவரும், சேர்ந்து வேலை செய்து,
பரஸ்பரம் ஆதரவளித்து, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக, துண்டு துண்டாக.
அன்பு வலுவான சொல்,
பரஸ்பரம் உடனே அன்பு செலுத்த வேணாம்.
அது நேரத்தில் வரும். ஆனால் வெறுப்பு நின்றாக வேண்டும்.
இப்போதே நிற்கணும், ஏன்னா அது நம்மை கொல்லுது.
தினமும் மேலும் மேலும்.
அதனால், ஆமாம். நாம் அட்டைகளாலான வீடு போலிருக்கணும்.
அட்டைகளாலான வீடு.
ஏன்னா ஒன்று விழுந்தா, எல்லாமே விழும். அனைவரும் விழுவோம்.
நாம் அனைவரும் விழுவோம்
ஓய், முட்டாளே, நீ இங்கே என்ன செய்யறே?
நீ ஏன் பள்ளியில் இல்லை?
உணவு சாப்பிட்டு வந்தோம். திரும்ப இருந்தேன்.
நாங்கன்னா என்ன அர்த்தம்? இது விளையாட்டா தோணுதா?
இவங்க எல்லாம் பள்ளிக்கே போறதில்லையா?
நீ இவங்களை போலிருக்க விரும்பறியா? உபயோகமில்லாதவங்க!
கவனி. பைக்கை எடுத்துட்டு பள்ளிக்கு போய்ச்சேரு!
இங்கே உன்னை மீண்டும் பார்க்க விடாதே. ஏன்னா உன்னை சங்கடப்படுத்துவேன்.
முட்டாளே.
உன் சகோதரன் பயனில்லாதவன்பா.
மார்கஸ், என்ன நடக்குது?
சமீபத்தில் காருக்கு கீழே ஒளிஞ்சியா?
நீ பொய் சொன்னே. நீ என்னை விட்டுப்போனே.
என்ன? நான் உன்னை விடலை.
நான் அந்த பகுதியை இருமுறை சுற்றி, திரும்ப வந்தேன், நீ போயிட்டே, ஃபேம்.
-நான் பயன்படுத்தினேன். -என்ன?
அத பயன்படுத்தினேன்னா என்ன அர்த்தம், ப்ளட்?
யார்மீது பயன்படுத்தினே, எங்கே?
-நீ விட்டுப் போன போது. -நீ என்ன சொல்றே?
நேற்று. என்னை பார்த்துட்டாங்க. என்னை மீண்டும் அமுக்கிட்டாங்க.
நீ, என்னை அங்கே தனியா விட்டுட்டே.
நான் தனியா பள்ளத்தில் இருந்தேன். எப்படி அப்படி செய்ய முடிஞ்சுது?
நீ என்னை அழைக்கலை. நீ திரும்ப வரலை!
கிட்டத்தட்ட என் உயிரை இழந்தேன், ப்ரோ, மீண்டும்!
மீண்டும்னா என்ன அர்த்தம்? மேலும், இரு...
அப்ப, யாரை சுட்டே? என் பொருளை சுட்டே,
என் பொருளை உபயோகிச்சே, அது ஏதோ மலிவு போல.
யாரை சுட்டே, ஃபேம்?
நான் தனியா இருந்தேன். ஆள் இல்லை. நீ இல்லை!
யாரை சுட்டே?
ஏதோ செய்ய வேண்டியிருந்தது.
-யாரை சுட்டே? -சகோதரா, அவன் சொன்னது கேட்டுதா?
யாரை சுட்டேன்னு கேட்டான்?
என்னை அமுக்கிட்டாங்க. என்ன சொல்றே?
வானத்தை நோக்கி சுட்டேன்!
வேடிக்கைப்பா.
இரு. நீ இங்கே வந்தே, சரியா?
கோபமா, மூச்சு விட்டு, குடிச்சிட்டு, ஏதோ முட்டாள்தனம் செய்தது போல,
ஆனால் நிஜமா வானத்தை நோக்கி சுட்டிருக்கே, ஃபேம்.
நீ ஏதாவது பறவையை சுட்டிருப்பே, ப்ளட்.
நீ அங்கில்லை, ப்ரோ.
நீ அழைக்கலை. நீ என்னை அழைச்சிருக்கணும்.
நீ பேசறதை பற்றி எனக்கு கவலைன்னு தோணுதா, ப்ளட்?
இந்த அபத்தத்தை பற்றி கவலை படறேன்னு தோணுதா? குழந்தை போல அழுதுட்டு வர்றே.
என்ன, எனக்கும் உனக்கும் பிரச்சினையா, ஃபேம்? இருக்கா?
யோ, ஏன்னா இருந்தா, நீ இங்கே திரும்ப வர முடியாது.
உனக்கு புரியுதா?
நான் சொல்றது கேட்குதா?
நீ இல்லை, போதை ஏத்தும் அம்மா, அதெல்லாம் இல்லை.
இது என் பேட்டை. நான் தான் இதை நடத்தறேன், புரியுதா?
உன்னை எந்த நேரத்திலும் கொல்ல முடியும், ப்ரோ.
நான் சொல்லத்தான் வேணும்.
உண்மைகள்.
மேலும், ஆமாம், உன் தம்பியை கூட எனக்காக செய்ய வைப்பேன், ஃபேம்.
உனக்கு அது பிடிக்கலையா?
என் தம்பியை இதிலேர்ந்து விடு.
வாயை மூடு! உன் தம்பியும் இந்த குழுவில் வேலை செய்யறான், புரியுதா?
அவனை விட்டுடுப்பா.
-அவன் சின்ன பையன். -அவன் சின்ன பையன் இல்லை.
அவன் உன்னை விட அதிகம் செய்யறான். உனக்கு புரியுதா?
அவனுக்கு சம்பந்தமில்லை. இது உனக்கும் எனக்கும்தான்.
ப்ளட், நீ முட்டாளா?
இப்பத்தான் சொன்னேன், உன் தம்பி இந்த அணியின் பங்குன்னு.
அவன் குழு, இல்லையா?
என்ன தெரியுமா? மேலும், நான் வெளியே போறேன்.
நீ சொல்றது சரி, நீ வெளியேதான், ப்ரோ!
உனக்கு வேலை இல்லை!
ஏன்னா நான் சொன்னதால!
பயந்தாங்குளி, ப்ளட். முட்டாள்.
ஃபேம், உங்களுக்கு பெண்களே கிடைக்கலை. அது பேச்சுக்கு எப்படி இருக்கு?
அவன் எப்பவும் ஏதோ செய்யறதா சொல்றான். நீ என்ன செய்யறே?
போன வாரம் அந்த சிறுக்கியோட நீ என்னை பார்க்கலையா?
உன்னிடம் பொய் சொல்ல முடியாது, அவ உன்னை விரும்பலை.
நாசமா போ, எப்படியும். சிறுக்கிகள் இந்த பக்கம் வந்தா,
எதுவும் கிடைக்காது ஏன்னா, நீ குப்பையா இருக்கே, எனக்கு பிரச்சினை.
சின்ன கருப்பனின் பைக்கையும் பாரு.
எந்த மாதிரி 79 காப்ரிஸ் போன்ற,
உலகக் கோப்பை தோற்ற 1986 வருட பைக் இது?
இது என்னது, ப்ளட்?
அது கிடக்கட்டும். நீ செய்யும் நல்ல வேலையை தொடர்ந்து செய்,
நான் வாங்கி தர்றேன். பைக்கில் பென்ஸை வாங்கி தர்றேன், சரியா?
இல்லை. அந்த ஸ்டாக்ஸ் பயந்தாங்குளி. நான் இனியும் அவனோட சுத்த மாட்டேன்.
நான் அதில் இனியும் இல்லை, அவனுக்கு என் மீது அக்கறை இல்லை.
இந்த மாதிரி கட்டை பாரத்திருக்கியா, ஜி?
உன் பெற்றோரிடம் இப்படி இருந்து பார்த்திருக்கியா? இது யார் தெரியுமா?
இல்லை.
உலகத்தில் மிக பணக்காரர் இவர்தான், ஜி.
கருப்பர். ஆப்பிரிக்கர்.
-மூஸா மென்ஸா. -வாயை மூடு.
மூஸா மென்ஸா அந்த பணத்தை சம்பாதிக்க ஜிடி விற்கலையே?
ஒவ்வொரு கறுப்பனும் எங்காவது தொடங்குவான், ஜி.
நான் நல்லா செய்யணும், புரியுதா?
இந்த முறை நான் முயற்சி செய்ய விரும்பறேன். காரை நிறுத்து!
எனக்கு, அந்த ஜிடி தான்.
இந்த சின்ன கருப்பன் எங்கேதான் போறான்?
யார் இந்த கரியன்?
எங்கே போயிட்டான்?
கேட்டேன், எங்கே போயிட்டான்?
தெரியாது. சில் பண்றோம்.
கேட்டேன், அவன் எங்கே? தெரியாத மாதிரி நடிச்சா, காலி பண்ணுவேன்.
-தெரியாது, சில் பண்ணோம். -சில் பண்றேன்னா என்ன?
அது என் தம்பி! உங்களில் யாரையும் அவன் பக்கத்தில் பார்க்க விரும்பலை.
பகுதியில் கூடாது! பள்ளியில் கூடாது! எங்கும் கூடாது!
அவனை பார்க்கும் போது நடந்து போயிட்டே இரு! அவனை புறக்கணி!
முட்டாள்கள், ப்ளட்! அவனிடமிருந்து தள்ளியே இரு!
ஹேய், யோ, பாரு! நீ என்னை தொட்டேன்னு ஸ்டாக்ஸிடம் சொல்லுவேன், குட்டி கறுப்பா.
விலங்குகளை கொல்லும் விலங்கு போல!
எப்படி ஒருத்தனை அப்படி உன்னை தொட விடறே?
ஃபேம், அது அப்படித்தான், புரியுதா?
எல்லா நேரத்திலும் கேங்ஸ்டரா இருக்க முடியாது.
அவனை பிடிப்பேன்.
யோ, அம்மா.
மார்கஸ், பேபி. அது நீயா? நீ நல்லாருக்கியா?
ஆமாம், நான்தான். நல்லாருக்கேன்.
-டேன் உள்ளே வந்தானா? -ஆமாம்.
இரு, இல்லை, அவன் வரலைன்னு நினைக்கிறேன்.
தெரியுமா, எனக்கு நினைவில்லை. நான் நாள் முழுக்க தூங்கிட்டு இருந்தேன்.
பேபி, எனக்கு சுகமில்லை, தெரியுமா?
என் தலை வலிக்குது, எனக்கு பலவீனமா இருக்கு.
மார்கஸ், பேபி, உனக்கு தோணுதா நீ...
பாருங்க, அம்மா, நான் போகணும்.
அது டேனியல். அவன்...
மறந்துடுங்க.
அம்மா! எங்களை நேசிக்கிறீங்களா? நிஜமாவே எங்களை நேசிக்கிறீங்களா?
நேசிக்கிறதா தோணலை. நேசிச்சதா தோணவே இல்லை.
எனக்கு புரியுது! இனி இது என்னைப்பற்றி கூட இல்லை.
நான் அதை கடந்துட்டேன், சத்தியமா.
இப்ப எனக்கு பரவாயில்லை, தெரியுமா? நான் சமாளிச்சுட்டேன்.
நீங்க என்னை நேசிக்காதது. ஆனால் டேனியல்!
உங்களை நேசிக்கிறான், அவனுக்கு நீங்க தேவை. உங்களுக்கு ஏங்கறான்!
ஆனால் ஒத்துக்கவே மாட்டான்! சத்தியமா ஏங்கறான்!
நீங்க அம்மாவா நடந்துக்க நேரமாச்சு!
நீங்க நல்லா ஆகணும்! நீங்க நல்லா ஆகணும்! நீங்க நல்லா ஆகணும்!
அவனுக்கு எட்டு வயதுதான் ஆகுது.
-அவனுக்கு அம்மா தேவை! -நாசமா போ!
எப்பவுமே உங்களைப்பற்றி தானே, சரியா?
நான் சந்தோஷமா இருக்கேனா?
நான் வலியில் இருக்கேன்டா.
அது புரியலையா, அது தெரியலையா?
நான் வலியில் இருக்கேன்.
இல்லை, நீங்க சுயநலமா இருக்கீங்க.
நீங்க அதுதான். நான் என்ன பார்க்கிறேன் தெரியுமா?
நான் பார்க்கிறதெல்லாம் ஒரு செத்த பெண்.
எனக்கு நீங்க செத்தாச்சு.
மிஸ்டர் பெரிய ஆள். என்ன? நீ என்னை விட சிறப்புன்னு தோணுதா?
இல்லை, நீ என்னைவிட சிறப்பில்லை, தெரியுமா?
நீ என்னை விட சிறப்பில்லை.
நீ தோத்தாங்குளி.
நீ எதுவுமே இல்லை, நீ எதுவுமே இல்லை.
நீ போயிருந்தா நல்லா இருக்கும்!
நீ செத்திருந்தா நல்லா இருக்கும்!
அப்ப உன் முகத்தை திரும்பி பார்க்கவே வேணாம்.
அப்ப, அதை கொட்டியாச்சு,
நான் நன்றி சொல்லவே விரும்பறேன்.
ஆமாம், சின்ன பையா, என்ன நடக்குது, என் ஜி? நல்லாருக்கியா?
பள்ளியில் எல்லா பெண்களையும் பிடி, நான் சொல்றது புரியுதா?
பள்ளி முட்டாள்களின் விளையாட்டு என்றாலும்.
யோ, டேன்! வெளியே வா! காரை விட்டு வெளியே வா, ப்ரவ்!
அங்கே யார் அவன், ப்ளட்? அவன் நல்லாருக்கானா?
நிஜமா, காரை விட்டு வெளியே வா. உன்னோட விளையாடறதா தோணுதா?
கவலை படாதே. நீ நல்லா இருக்கே. நிதானமா இரு.
காரை விட்டு வெளியே வா, டேனியல், ப்ரவ்!
ஒரு புது செய்தி வந்திருக்கு.
முதல் புதிய செய்தி.
நீ யோசிக்கலாம், "இந்த பையன் எப்ப செய்தி அனுப்பறதை நிறுத்துவான்?"
நல்ல கேள்வி.
இது உனக்கு என் கடைசி செய்தின்னு தெரிஞ்சா சந்தோஷப் படுவே.
இந்த முறை நீ எனக்கு திரும்ப செய்தி அனுப்பினாலொழிய,
சரி, நீ திரும்பி செய்தி அனுப்பினா நானும் திரும்ப செய்தி அனுப்புவேன்.
அதன் பிறகு...
கவனி, நான் சில விஷயங்களை சீக்கிரம் சொல்ல விரும்பறேன், சரியா?
நியாயமா, நீ இதை கேட்க கூட வேண்டாம், ஆனால் நான் சொல்ல விரும்பினேன்.
அப்ப இதோ...
டேனியல், காரை விட்டு வா, ப்ரோ!
கவனி, எனக்கு இதுக்கு நேரமில்லை. நான் இதை கேட்கலை!
எனக்கு சலிச்சிடுச்சுப்பா!
நான் உனக்கு அப்பா மாதிரி, ப்ரவ்!
நான் இதை கேட்கலை. என் வாழ்க்கையை சரி செய்யணும்.
நான் உனக்கு அப்பா இல்லை, அம்மா இல்லை, நான் மார்கஸ், ப்ரோ!
நீ என்னை ஓட விடறே, உன்னை தினமும் பார்த்துக்கிட்டு.
பள்ளி அழைத்து போறேன். உன் படுக்கையை விரிக்கிறேன்!
ப்ரோ, என்னை யார் பார்த்துக்கறா, ப்ரோ? யாருமில்லை!
யாருமில்லாமல் இருப்பது எப்படி இருக்கும் தெரியுமா?
ரொம்ப வலிக்கும்பா.
பாரு, ப்ரோ.
நம்மோட இந்த அமைப்பு சுலபமில்லைன்னு தெரியும்.
நீயும் நானும், அம்மாவோட நாம கடக்க வேண்டியது, அதெல்லாம்.
அது கடினம்னு தெரியும்,
ஆனால் நானும் வழியில் பெரும் தவறுகள் செய்திருக்கேன்,
அதே தவறுகளை நீ செய்ய கூடாதென விரும்பறேன்.
என்ன தெரியுமா?
அம்மாவை குற்றம் சொல்வது சுலபம்,
நாம கடந்தது எல்லாம், ஆனால்...
நம் தவறுகளை மற்றவர்கள் மீதோ
சூழ்நிலை மீதோ சுமத்த முடியாது.
எனக்கு நினைவிருக்கும் வரை அதை செய்திருக்கேன்,
அது என்னை எங்கும் கூட்டிப் போகலை. பாரு, எனக்கு சலிச்சிடுச்சுப்பா.
எனக்குள் இந்த உணர்வு இருக்கும்.
அது விரக்தி, கோபம் போலிருந்தது.
எனக்கிருந்த கனவு, ஆசைகளை அது கொன்றது, தெரியுமா?
நான் உணர்ந்தது, சே. நான் புண்பட்டேன், அதனால் எல்லாரும் புண்படணும்.
உள்ளே கோபமா இருந்தேன். எப்பவும் கோபமா இருந்தேன், ரொம்ப கோபமா...
நாம கோபமா இருந்துட்டே இருக்க முடியாது. இனி கோபப் பட முடியாது.
அம்மா மீது, ஒருவர் மீது ஒருவர், எதன் மீதுமே, சத்தியமா.
கவனி, இது வாழ்க்கை அல்ல.
பத்து வருடத்தில் இந்த நிலைமையை திரும்ப பார்த்து, உணர்வோம்.
இப்ப புரிவது கஷ்டம், ஆனால் சத்தியம் செய்யறேன்.
நீ அதை நம்பணும்.
அந்த மாதிரி ஆட்கள், இதை சொல்லவே மாட்டாங்க.
அதை ஒத்துக்க மாட்டாங்க ஏன்னா, அவங்களுக்கு அவங்களையே தெரியாது.
அவங்க தொலைஞ்ச சிறுவர்கள், தொலைந்த ஆண்களாவாங்க.
அவன் என்ன பேசறான்னே தெரியாது.
இந்த சுழற்சி போயிட்டே இருக்கும்
அது நிற்காது, போயிட்டே இருக்கும்.
உனக்கு சிறப்பா வேணும். யோசிக்கிறதை விட அதிகமா...
யோசித்து பார், நாம இனி பேசலைன்னா...
கடந்த வாரங்களில் நான் அப்படி யோசிக்கிறேன்,
முதலில் வருத்தமா இருந்தது, பொய் சொல்ல மாட்டேன்.
நாம பேசறதெல்லாம் பழகிப் போச்சு,
ஆனால் இன்று நான் நிறைய யோசிக்கிறேன், என்ன தெரியுமா?
இப்ப எனக்கு பரவாயில்லை. பரவாயில்லை.
தெரியுமா, ஏதோ படிச்ச ஞாபகம் இருக்கு.
நான் எங்கே படிச்சேன்னு தெரியலை, ஆனால் இப்படித்தான் இருந்தது,
"சில சமயம் கடவுள், யாரையாவது நம் வாழ்க்கையில் கொண்டு வருவார்.
சரியான ஒரு காலத்திற்கு.
அவர் நம் வாழ்க்கையில் நீண்ட காலம் இருக்க நாம்
விரும்பினாலும் அவர்கள் அதற்காக வரலை.
அது அவங்க நோக்கமில்லை. அவங்களுக்கு வேலை உண்டு, உங்களை சரி செய்ய உதவுவது."
நான் உடைந்திருந்தேன். அது எனக்கே தெரியாது, ஆனால் உடைந்திருந்தேன்.
அதை கண்டு, என்னை சரி செய்ய உதவினாய்.
இப்ப நான் நல்லாருக்கேன். முன்பு இருந்ததை விட.
உனக்கும் எனக்கும் அது தான் ஒரே விளைவுன்னா,
அதாவது, நமக்கென எழுதப்பட்டது,
அப்ப அது போதும்.
அப்ப, அதை சொல்லியாச்சு. நான் நன்றி சொல்ல விரும்பறேன்.
மார்கஸ். அழைப்பை எடு, மார்கஸ். ப்ளீஸ்.
நாம நிறைய கடந்து வந்துட்டோம்.
எங்கே, எவ்வளவு தூரம் வந்திருக்கோம் பார்.
இன்னும் இங்கிருக்கோம், சண்டையிடறோம்.
சே! மார்கஸ்.
உன்னை பார்த்து பெருமை.
நம்மை பார்த்து பெருமை.
ஐ லவ் யூப்பா.
ப்ளீஸ் உங்க செய்தியை சொல்லுங்க...
ப்ளீஸ், மார்கஸ்.
இந்த பய சரியான கோமாளிப்பா.
டோனுக்கு பிறகு உங்கள் செய்தியை சொல்லுங்க.
முடிக்க எந்த விசையையும் அழுத்துங்க.
மார்கஸ்! உன்னை பிடிக்க வர்றாங்க.
ஓடு!
இல்லை! இல்லை!
...என் கதவை அப்படி. கடவுள் சத்தியமா,
டேனியல், உன் சாவியை மறந்திருந்தா, சத்தியமா!
-என்ன தான் நடக்குது! -விவ், சீக்கிரம்.
மார்கஸ் சுடப்பட்டான். என் வீட்டருகே. சீக்கிரம் வா. மார்கஸ்...
மார்கஸ்? மார்கஸ்! யாராவது ஆம்புலன்ஸை அழைங்க!
ஆம்புலன்ஸை அழைங்க!
ஓ, கடவுளே! ப்ளீஸ், மார்கஸ், சரி...
என்னோட இரு, ப்ளீஸ், நான் அதை மீண்டும் தொட மாட்டேன்.
இதை யார் செய்தது?
அவங்க உன்னை ஒன்பது மாதங்கள் சுமக்கலை.
அவங்க உனக்கு பாலூட்டலை,
நீ தூங்க முடியாத போது, அவங்க உன்னை பார்த்துக்கலை.
அவங்களுக்கு உரிமை இல்லை.
இல்லை. வேண்டாம்!
இல்லை!
மார்கஸ்! ப்ளீஸ்!
மார்கஸ்!
நாள் 5
யோ, என்ன விஷயம்?
உன் சகோதரன்பற்றி தெரிஞ்சுது.
நிதானமா இரு.
அம்மா!
ப்ளீஸ், மன்னிச்சிடுங்க...
அம்மா! மன்னிச்சிடுங்க! எழுந்திருங்க!
பசிக்குதா, அம்மா? நான் உணவு கொண்டு வர்றேன்,
ஆனால் நீங்க எழுந்திருக்கணும்! நீங்க எழுந்திருக்கணும்!
மன்னிக்கணும்!
எழுந்திருங்க! அம்மா, மன்னிச்சிடுங்க!
எழுந்திருங்க!
என்னை மன்னிச்சிடு.
டேனியலுக்கு கடினமான நேரம்.
அம்மா அதிக போதை எடுப்பதை கண்டான்.
ரொம்ப அதிர்ச்சிகரமானது.
அறிகுறிகள் இருக்கு, பேசலை, ஒதுங்கியிருக்கான்.
அப்பாவை தொடர்பு கொண்டோம், அப்பா கொஞ்ச நாள் பார்த்துக்கிறதா சொன்னார்...
ஹேய், டேனியல். நீ திருமதி பாமரை சந்திக்கணும், சரியா?
உன்னையும் மற்ற எல்லாத்தையும்
அவங்க பார்த்துப்பாங்க,
அதனால நீ எதுக்கும் கவலை படாதே, சரியா?
எனக்காக, நீ தைரியமான, வலுவான பையனா இருந்து,
எந்த பிரச்சினையா இருந்தாலும், திருமதி பாமரிடம் சொல்லணும், சரியா?
இதை நாம கடப்போம், நான் சீக்கிரம் பார்க்கிறேன், சரியா?
உன்னை அழைக்கிறேன், சரியா?
எப்படி இருக்கே, அன்பே?
இன்னும் பேசணும்னு தோணலையா?
பரவாயில்லை, சில சமயம் எனக்கும் பேசத் தோணாது.
இன்று உன் புது வீட்டை பார்க்க நாம போகணும், சரியா?
நாம போகலாமா?
நீ அதிர்ஷ்டசாலி, டேனியல். வளர்கையில், எனக்கு என் அப்பாவை தெரியாது.
நான் பிறக்கும் முன் இறந்துட்டார்.
நீ வருவதில் உங்கப்பாவுக்கு ரொம்ப உற்சாகம்.
உங்களுக்கு பேச நிச்சயமா நிறைய இருக்கும்.
அடடே, நீ வளர்ந்துட்டே, இல்லையா?
இறுதி நாள்
கவலை படாதேப்பா, பரவாயில்லை. இப்ப அவன் பெரிய பையன்.
-இன்னும் சேரப் போறியாப்பா? -ஆமாம்.
நான் முதலில் இதை சரி செய்ய இருந்தேன்.
நான் போகணும்னு விரும்பறியா?
இல்லை. அதை சமாளிச்சுக்கறேன்.
-வேணும்னா, பின்னால வா. -சரி, நல்லது. நான் வெளியே காத்திருக்கேன்.
-சரி, நல்லது. -பிரமாதம்.
பாரு, அடிப்படையில் நீ இப்ப என்னோட வாழறே, சரியா?
அதனால, நான் விதிகள், விதிமுறைகளை சொல்றேன், நாம முட்டிக்க கூடாதுன்னு.
முதல் விஷயம், இந்த வீட்டில் புகைக்க கூடாது. நான் மட்டும்தான் செய்வேன்.
இரண்டாவது, இந்த வீட்டில் பெண்கள் கூடாது. நான் மட்டுந்தான் செய்வேன், கேட்டுதா?
நீ எதையாவது செய்து நான் பிடிச்சேன்னா,
அதாவது எனக்கு பிடிக்காத எதையும்,
உனக்கு பெரிய பிரச்சினை, புரியுதா?
சரி, நல்லது. நல்லது.
உன் சகோதரனுக்கு நடந்ததை கேள்விப்பட்டேன்.
அது சோகமான விஷயம், உனக்காக நான் வருந்தறேன்,
ஆனால் அவன் தெரிஞ்சுதான் இறங்கியிருக்கான்.
உன் பேட்டைலே இருக்கிற லைஃப்தான்.
அது அப்படித்தான்.
ஆனால் இந்த வீட்டில், நாம மரியாதையா வெச்சுப்போம்,
விதிகளை பின்பற்றுவோம். புரியுதா?
பாருப்பா, நமக்கு ஒருத்தரை ஒருத்தர் நல்லா தெரியாதுன்னு தெரியும்,
ஆனால் அது என் தவறுதான்,
உங்கம்மாவோடதும், நியாயமா பார்த்தா,
ஆனால் நான் உனக்கு அப்பா,
நீ அதை மாற்ற முடியாது.
ஆனால் பாரு, நீ தங்கப் போகும் அறை,
ஹாலிலிருந்து மேலே இடதுபுறம், வலதுபுறத்தில் இருப்பதல்ல.
நீ அங்கே போறதை நான் பார்க்க கூடாது, புரியுதா?
நீ எதுவும் சொல்வதற்கு முன்னே, அங்கே ஏடாகூடமா இருக்கும்,
ஆனால் வடிவமைப்போம்.
நீல வண்ணம் பூசுவோம், உனக்கு பொம்மைகள் வாங்குவோம்,
அல்லது பசங்க உங்களுக்கு பிடிச்சதை.
ஆனால் சரி பண்ணுவோம்.
நாம் அனைவருமே யாராவது கதையில் மோசம்
பாரு, நான் கொஞ்சம் வெளியே போகணும், ஒரு பைசல் பண்ணணும்.
நீ உணவு எடுத்துக்கோ, அல்லது தொலைக்காட்சி பாரு.
ஆனால் நான் முன்பு சொன்னது, அந்த உரையாடல் புரிஞ்சுதுல்ல?
சரி, நல்லது.
ஃப்ரிஜ்ஜில் உணவு இருக்கு,
ஆனால் புகைத்த சால்மனும் அன்னாசி ஜூஸும் தொடாதே! அது என்னோடது.
யோ... யோ, எழுந்திருப்பா!
நேரமாச்சு, மணி என்னன்னு தெரியுமா?
ரெண்டு மணி நேரம் வெளியே போனேன், நீ தூங்கிட்டேருக்கே.
இங்கே, சோம்பேறித்தனம் கூடாது, சரியா, ஜி?
மேலும், கடைக்கு போ. அன்னாசி ஜூஸ், பால் வாங்கிட்டு வா, மற்றும்
டின்னருக்கு நீ சாப்பிட விரும்புவதும்.
சில்லறையை நிச்சயமா வாங்கிடு.
இந்த நேரத்தில் தூங்கறது, உனக்கென்ன பைத்தியமா?
இது இப்படி இருந்திருக்க கூடாது, தெரியுமா?
எப்படியும் அது நோக்கமல்ல.
அவங்க என்ன சொன்னாலுமே.
அனைவருமே ஒரு காலத்தில் குழந்தைகளே, நாம் ஒவ்வொருவரும்.
லட்சியங்கள், மட்டற்ற கனவுகள் கற்பனைகளுடைய குழந்தைகள்.
பள்ளியை விடவோ, போதை மருத்து டீலராகவோ, விபச்சாரிகளாகவோ, கொலைகாரர்களாகவோ, குழுவில்
சேரவோ, அடிமைகளாகவோ நாங்க விரும்பலை.
தோல்விகள்.
அந்த வாழ்க்கையை தேர்வு செய்யலை,
அது, வேண்டுமென்றே அல்ல.
அது எங்களை தேர்வு செய்தது.
சும்மா, அதை நடக்க விட்டோம், அவ்வளவு தான்.
அதை மாற்ற எதுவும் செய்யலை.
அதனால இங்கிருக்கோம்.
ஓநாய்கள்போல, தினமும் உள்ளுணர்வை நம்பி வாழறோம்.
ஆனால் ஆடுகள் போல தினமும் அதே மாதிரியை பின்பற்றுகிறோம்.
என் இதயம் கனமா இருக்குப்பா.
எனக்கு சோர்வா இருக்கு.
இல்லை .அடுத்த முறை உன்னை எப்ப பார்ப்பேன்?
ஆமாம், இன்று என்னால் முடியாது.
இரு, இரு... யோ.
சில்லறையை மேஜையில் வை!
ஆமாம். யாருன்னு நினைக்கிறே? யூகி.
அப்படியே.
என்ன? நிச்சயமா சமைப்பேன்.
அட, சமயம் பார்த்து. முட்டாள் பீஸ்ஸா இடம்.
பதினைந்து நிமிஷம்னாங்க.
இந்த பீஸ்ஸாக்காக ஒரு மணி நேரமா காத்திருக்கேன்.
கைகளை தூக்கு. சுடாதே
பேங் பேங் பேங் எத்தனை?
எதுவும் மாறலை
நாம் யாரை குற்றம் சொல்வது?
எல்லா ஆட்களும் செத்தோ, சிறையில் இருந்தாலோ,
சகோதரர்கள் என நாம் அழைப்பவர்கள் முன்னேறினாலோ,
அல்லது அவங்க தூரத்து அந்நியர்களா?
அப்ப யாரை கை காட்டுவது?
நாம வெறுக்க யாருமே மிச்சம் இல்லைன்னா,
ஆனா இன்னும் நமக்குள்ளே வெறுப்பு இருக்குன்னா?
நம்மிடம் என்ன சாக்கு இருக்கு?
நாம உண்மையை பார்க்க அந்த நேரத்தில்தான் கட்டாயமிருக்கும்.
அது நாமதான்னு. நானும் நீங்களும்.
நம்மையேதான் வெறுத்துட்டு இருந்திருக்கோம்.
எப்பவுமே நாம தான்.
சுவாசி.
யோ, கதவை திற!
இதுக்கு மேல காசு தர மாட்டேன்னு சொல்லு!
பீஸ்ஸா எப்படியும் ஆறிடுச்சு, மீண்டும்.
கடுப்பேத்தறாங்க.
முட்டாள்தனமான விஷயம் எது தெரியுமா? பலருக்கு தெரியாது.
அவங்களுக்கு தெரியாது.
அதாவது, என்னவெல்லாம் தாங்க வேண்டியதானது.
நீங்க கடந்த விஷயங்கள்,
இப்ப இருக்கும் இடத்துக்கு வரக்கூடிய வலிமை.
தாக்கப்பட்டு, ஆம், அடிபட்டிருக்கலாம், ஆனால் இன்னும் சண்டையில். சுவாசித்தபடி.
சுவாசி என்றேன்.
மேலோட்டமாத்தான் தெரியுது, வாழ்க்கையில் ஒரு நேரத்தின் கதை.
இல்லை, அவங்களுக்கு முழுசா தெரியாது.
இல்லவே இல்லை.
கைமுட்டை இப்படி இறுக்குவேன், நிஜமா இறுக்கமா...
எங்கே இருந்தோம், என்ன கடந்தோம், எங்கே போறோம்னு
தெரியாது, இருந்தாலும் எடை போட்டு,
கருத்து சொல்லி, நம்மை தள்ளி வைப்பாங்க.
அவங்களால வினோதமான தோற்றம், ஆக்ரோஷம், வெளிப்படுத்தும் ஆடைகள்,
அழிக்கும் நடத்தை, ஹூடீஸ், போதை மருந்து
பழக்கத்தை தாண்டி பார்க்க முடியாது.
உங்கப்பா எங்கே?
ஏன்?
தங்களையே ஏன்னு கேட்டாங்களா, ஏன் இதெல்லாம்?
இப்ப நாம சரியில்லை, சேதமாகி, உடைஞ்சிருக்கோம்னு
அவங்களுக்கு புரியுமா?
நல்லாகணும்னு நினைப்போம் ஆனால் உறுதியின் ஒவ்வொரு சொட்டும்,
வலிமை, தைரியத்தின் ஒவ்வொரு
சொட்டும் இழுத்தது, முயற்சித்து நல்லா இருக்க,
சாதாரணமா செயல்பட, ஒன்றாக சேர்த்து பிடித்திட,
சுவாசிக்கவே.
இல்லை. ஒருவேளை இல்லை, சரியா?
ஏன் இருக்கணும்?
விஷயங்கள் மாறணும்
சொன்னது போல், பலருக்குத் தெரியாது. தெரியவே தெரியாது.
அங்கேயே இருக்கு, அவங்க கண் முன்னால, ஆனால் அவங்களால பார்க்க முடியாது.
எப்படி முடியும்?
அவங்க கண்கள் குருடில்லை.
இல்லை.
இல்லை, அது அவங்க இதயங்கள்.
நினைவிருக்கட்டும், இது எல்லாம் ஒரு கதையே.
ஜங்கில்
வசனங்கள் மொழிபெயர்ப்பு ஹேமலதா ராமச்சந்திரன்
படைப்பு மேற்பார்வையாளர்கல்பனா ரகுராமன்