On żyje.
Patrzcie na łapki, Mistrz Po żyje!
Skąd wiesz? Może ten ochrypły indyk Jindiao z nami pogrywa.
- Myślałem, że jest sępem. - To miała być obelga, Fan Tong.
- Nie jarzę. - To było chi Mistrza Po.
Poczułam to. Jindiao by tak nie potrafił.
Spadamy stąd, ale już.
Odsuńcie się.
Okażę brak szacunku tym drzwiom.
To nie miało się tak skończyć.
Pewnie Jindiao zabezpieczył pomieszczenie jakąś pieczęcią z chi.
Nic tu nie zrobimy. Trzeba znaleźć inny sposób.
Co ty wyczyniasz?
Próbuję złapać powietrze przechodzące przez szpary.
Oszalał. Możemy zapomnieć o Fan Tongu. Mogę jego chi?
Skoro są szpary w deskach, może być sposób.
Ubrudzę sobie futerko, czołgając się...
Jing, no chodź, musimy pomóc Mistrzowi Po.
Ja nie muszę. Już mu za bardzo zaszkodziłam.
Nie z twojej winy.
Poza tym przerwałaś łączność z Jindiao.
Osłabiłam. Dalej go wyczuwam.
Znowu może mną rządzić. Przez to grozi wam niebezpieczeństwo.
Nie mogę wam pomóc.
To tu otwarło się wejście do Jaskini Czterech Konstelacji.
Tysiące lat czekałem na tę chwilę.
Źródło jest już prawie moje!
Dziękuję.
Odsuńcie się.
Mistrzu...
Zaklęcia zabezpieczające.
Spróbuję jeszcze raz.
Wspaniałe uczucie.
Niezłe to chi Smoczego Mistrza.
Idziecie?
Ciszej tam!
Patrzy tu. Nie przestawaj!
Ale boli! Moje zatoki!
- Zatoki? - Niby co mam krzyczeć?
Musisz przekonać strażniczkę, że potrzebujesz lekarza,
a nie chusteczki do nosa.
Od kiedy dostałaś chi, strasznie się rządzisz.
Moje kolana!
Co za skurcz. Nie zniosę tego bólu.
Cicho bądź, bachorze. Już idę.
Idzie tu.
Pora na nas.
Nogi mi się pocą. Usłyszą, jak nimi kłapię!
Kogo obchodzą twoje giry!
- Babcia? - Cudownie, poznajecie mnie.
Podnieście mnie, zanim krew odpłynie mi z łyd.
- Moment, a gdzie... - Pomocy! Ciemno!
Nie czuję skrzydełek.
Ale było strasznie.
Życie mignęło mi przed oczami.
Nie było zbyt ciekawe.
Nie tutaj. Porozmawiajmy w środku.
Co tu robicie? Przecież Jindiao uśpił całą wioskę.
Zaklęcie podziałało tylko na pandy. Mózg gęsi jest bardziej rozwinięty.
Dobra. A co z tobą, babciu?
Proszę cię, demencja już dawno zeżarła mój mózg.
Tylko ja mogę zamykać moje urwisy.
Przytulas!
Jeszcze czego.
Babciu, panie Ping...
Mistrz Po przeżył.
Wiedziałem! Gdzie mój piękny chłopczyk?
Muszę szybko powiedzieć wózkowi!
Nie wiemy, gdzie jest, ale znajdziemy go.
Najpierw musimy się przebić przez straże Jindiao.
Pomogę wam.
Trzeba czasu na odnowę chi. To pewne.
Świetnie! To co ci chodzi po głowie?
W jaki sposób to ma pomóc...
A pytasz, dlaczego wschodzi słońce?
Pytałbym, gdyby balansowało wiadra na kiju!
Ale kłuje.
Dobrze, teraz przenieś je. Nie wylej ani kropli, umyłem podłogę.
Twoje podłogi są z brudu!
Dobra, nie wyleję.
Skąd wiesz, jak to robić?
Nie wyglądasz na takiego, co często wychodzi z domu.
„Nie musi daleko iść ten, kto jest już w domu”.
Tak nauczał wielki Oogway.
Tak, to powiedzonko w jego stylu...
Co? Oogway? Znasz...
Szaleństwo! Znasz Mistrza Oogwaya! Ja też! Ale ten świat mały, co?
Ciut za mały.
Koniec treningu. Zmęczyłem się.
- Wrócimy do tego jutro. - Czekaj.
Skąd znasz Mistrza Oogwaya?
Nie wiem, kto to.
- Dopiero mówiłeś, że znasz. - Tak?
Ach, oczywiście. Mistrz Oogway.
Nie widziałem go, od kiedy wygnał Ke-Pę Króla Demonów z Doliny Pokoju.
To było tysiąc lat temu! Ile ty masz lat?
Już od dawna nie liczę.
Króliczku.
Wierzę, że Oogway sprawił, że mieszkam w tej jaskini.
Wiedziałem, że nie znalazłeś mnie przez przypadek.
Jesteś połączony z tym wszystkim. Dlaczego Oogway cię tu skierował?
Wierzę, że mnie tu skierował, bo...
Bo...
Obiad!
Kto jest głodny?
Dlaczego choć raz nie może być łatwo?
Nie obraź się, babciu, ale co nam da czytanie starych zwojów?
Fajnie rozdawać plaszczaki.
Co my robimy, babciu?
Ukradkiem wyprowadzimy was stąd.
Wioska ma podziemny system tuneli, które ciągną się aż do gór.
- Nie słyszałem o nich. - Bo nie chce wam się uczyć.
Oto one.
- Byłaś tam kiedyś? - Nie.
Nie wiem, po co istnieją ani kto je zbudował.
To mnie nie pociesza. Nogi znowu mi się pocą.
To jest to. Uciekniemy i odnajdziemy Mistrza Po.
- Potrzebne nam pochodnie. - I prowiant.
Razem z wózeczkiem upichcimy wam śliweczki w mące ze świerszczy.
Pochodnie wystarczą.
Jing, w porządku?
- Ja zostaję. - Co?
Przeze mnie Jindiao może was zobaczyć. Nie uciekniecie i nie uratujecie Mistrza.
Jesteśmy Czterema Konstelacjami, nie trzema.
Jesteś jedną z nas. Moją przyjaciółką.
Bez ciebie tego nie zrobimy.
I nie będę się więcej o to prosić!
Ale jeśli chcesz zostać...
Znajdziemy sposób, by przechytrzyć Jindiao.
Pomyślcie.
Czasem kiedy się boję, myślę o szczęśliwym miejscu.
Kiedy ja się boję, patrzę w lusterko.
- I od razu mi lepiej. - Moment! To jest myśl.
Kiedy Jindiao przejmuje nade mną kontrolę, widzi to, co ja.
A jeśli zobaczyłby coś innego?
Moje szczęśliwe miejsce.
Wspomnienie.
Ani śladu Źródła, Mistrzu.
Jesteś pewna, że dzieci go nie odkryły?
Z tego, co widziałam ja i moi szpiedzy.
Źródło było w tym miejscu.
Najpotężniejsze źródło energii we wszechświecie.
Ten idiota, Oogway, wymyślił, żeby ukryć je w jaskini
pod wioską pełną głupich pand.
A strzec go miało czterech głupców.
Minęło tyle czasu. Może po prostu wyschło?
Źródło nie pochodzi z tego świata.
Będzie trwało dłużej niż my wszyscy.
Ono tu jest, tylko ukryte.
Gdy posiądę moc Czterech Konstelacji i odzyskam dawne ciało,
odnajdę Źródło. Ono będzie moje.
Co wtedy, Mistrzu?
Wtedy, Jadeitowy Kle...
stanę się bogiem!
Ale najpierw zajmijmy się tymi dzieciakami...
I co, Bao?
Idziemy dobrze. Chyba że patrzę do góry nogami.
Pocieszające.
Jesteśmy tu sami?
Raczej nie. Ale nie martw się, Fan Tong. Jeśli coś tu jest,
na pewno zje cię pierwszego.
- Dlaczego tak mówisz? - Bo to Bao.
Jestem szczery. Nie uda się nam wszystkim.
Nie uważacie, że to dziwne, że pod naszą wioską są tajemnicze tunele?
To on.
- Chce przejąć kontrolę. - Walcz z nim!
Pamiętaj o planie: twoje szczęśliwe miejsce.
Nasze moce nic tu nie dadzą. Znajdźmy inny sposób.
Są tam, gdzie ich zostawiłem.
Odszedł. Chyba się udało!
Może naprawdę stąd uciekniemy.
Fan Tong!
Co za głupoty, mam dobrą pamięć.
Każdy sklerotyk by tak powiedział.
Nie bój się, to nie boli.
Poćwiczysz mózgownicę,
kiedy pokażę ci zaniedbane i nieumyte przedmioty z przeszłości.
Idealnie! Wspomnienia, ukażcie się!
Nic? Okej, nic się nie stało.
A to?
Milutkie buty! Chyba sobie je pożyczę.
Trzymaj śmierdzące stopy z dala od moich bucików.
Możemy wracać do twojego treningu?
No chyba że już nie chcesz odzyskać chi i pomóc przyjaciołom.
To było niemiłe, ale motywujące!
Smoczy Mistrz nigdy się nie poddaje. Dziękuję.
To tutaj wygląda obiecująco.
Chwilka, już prawie.
I co?
Nic! Popatrz, jak nabałaganiłeś. Wstawaj, Po!
Powstań, Mistrzu Po.
W swoim umyśle masz nieposkromioną moc. Podnieś się!
Co powiedziałeś?
Chyba słyszałeś.
To byłeś ty. Słyszałem twój głos w mojej głowie. Kim ty jesteś?
O co ci chodzi? Jestem starym królikiem.
Przestań bredzić.
Niestety nie mogę.
To sprawa życia i śmierci.
Boli mnie głowa. Daj mi spokój!
Nie ma mowy! Nie tym razem!
- Pomóżcie mi! - Staramy się!
Chyba zwymiotuję.
Jak na mnie rzygnie, potraktuję go moim chi.
Trochę słabo, co nie?
Fan Tong!
- Bao? - Wycofujemy się.
Ja cię kręcę, nie wytrzymam. To pandy!
Wystraszyłem was? Przepraszam.
Co za wstyd, myślałem, że jesteście intruzami.
Gdyby tak było, musiałbym was pożreć.
Ale jesteście pandami. Hurra!
Możecie tu być.
Co się dzieje?
To prawda. Jesteśmy pandami i możemy tu być.
Przejmiemy naszego kolegę i idziemy dalej.
No pewnie. Ale najpierw poproszę dokumenciki.
Zwoje osobiste z pozwoleniem na przejście tunelami?
No tak! O to ci chodzi.
Zwoje osobiste?
Szalona historia...
Zostawiliśmy je w innych pandzich spodniach.
Ale mamy fajną mapkę.
Nada się?
Nie, mapa się nie nada.
Trochę mi niezręcznie, ale takie są zasady. Muszę was pożreć.
Co?
No wiem... Wyglądacie na miłe misie.
Ale ja jestem Zhizhu,
strażnik i wojownik świętego klanu Arachnidów.
Jestem orężem Czterech Konstelacji. Zaprzysiągłem zjadanie intruzów.
Kto pierwszy?
Chyba złamałem szczękonóżkę.
W porządku?
Nie. Na szczęście wszystko poszło w plecy.
Buźka nieruszona.
On powiedział, że jest orężem Czterech Konstelacji.
- No i? - To my!
A no tak.
Ten pająk to nasz pracownik? Zwalniam go!
Odpalmy nasze chi i pokażmy mu, kto tu rządzi.
Hej, Żadża.
Zhizhu. Źle to wymawiasz.
Nieważne. Poznaj swojego mistrza.
Nie!
- Bao! - Dawaj!
O nie!
Odnóża precz od moich ziomków! Proszę?
Nie wierzę moim czterem oczom. Jesteście Konstelacjami!
Wypadłem wręcz tragicznie.
Zhizhu, strażnik i wojownik świętego klanu Arachnidów
jest do waszych usług, moi mistrzowie.
No raczej.
Przepraszam za tę akcję z mieczem.
Nie ma za co. Nie bawiłem się tak dobrze od tysiąca lat.
Nie rozumiem, jak pandy są połączone ze Źródłem.
Dopiero co się o nim dowiedzieliśmy.
Tak, to dziwne.
Pandy od zawsze były strażnikami Źródła.
A strzegły go Cztery Konstelacje.
I wszyscy o tym zapomnieli?
Coś taka małomówna? Wszystko w porządku?
Szczerze?
Kiedy tysiącletni Smoczy Mistrz kontroluje twój umysł, jest trochę słabo.
Ale ma to jedną zaletę.
Jaką?
Wiem, jak z nim walczyć. I mam przyjaciół, którzy mi pomogą.
Drogie panie! Mamy problem.
Tu miało być wyjście.
Właśnie tak było na mapie.
I bardzo dobrze.
- Wy! - My?
- Byli uwięzieni. - Najwyraźniej jednak nie.
- Brawo, mądra dziewczynko. - Fajnie jest nie mieć kontroli?
Brać ich! Natychmiast.
Jestem Zhizhu, oręż Czterech Konstelacji.
Zaprzysiągłem pożreć wszystkich intruzów.
I zgłodniałem!
To moja walka! Na was przyjdzie jeszcze czas!
Bonne chance.
Pal licho z tym pająkiem! Łapcie dzieci!
Musimy mu pomóc.
To się uda, tylko jeśli odnajdziemy Po.
Oby nie było za późno.
- Widzę, że siedzisz pod stołem. - Nie.
Właśnie się odezwałeś spod stołu!
Masz mnie.
Nie powinienem cię tu przyprowadzać.
Wiem, że masz kiepską pamięć. Sam odleciałem parę razy.
Ale jesteś częścią tego.
Nieprawda. Jestem starym królikiem, który pragnie spokoju.
Jeśli Jindiao przejmie moce Konstelacji i dotrze do Źródła,
spokój się skończy.
Na zawsze.
To nie mój problem.
- A powinien być! - Puszczaj!
To wisiało na ścianie świątyni Jindiao.
Co to jest? Skąd to masz?
To Urna Dusz. Miałem ją przekazać Konstelacjom.
Nie udało mi się. To wszystko moja wina.
To ja zabiłem Cztery Konstelacje.
Napisy: Natalia Łobodzińska