Wiecie co?
Trzy statki płyną w naszym kierunku.
Czego mogą chcieć?
Są tylko dwie możliwości - to fani albo paparazzi.
Daj, sama zobaczę.
Na mój sygnał, otwieramy ogień!
Muszę was rozczarować. To gongmeńska policja.
Ognia!
Marzyłem o uroczystości pogrzebowej na morzu. Ale że już teraz?
Czekajcie, mam pomysł. Zatopimy tę łajbę!
Miałam trochę ograniczyć okaleczanie innych,
ale skoro trzeba...
Mówię o naszej łodzi.
Dzień dobry, Shi Long.
Wcześnie wstałaś, cesarzowo. Czy wypoczęłaś w nocy?
Jeszcze jak.
Dziś zmierzę się z wyzwaniami godnymi władczyni.
Cóż za szczęście.
Od czego zaczniesz?
Pozowania do portretu? Przemalowania pałacu?
Ucałowania bobasków? Najpierw je zdezynfekujemy.
Chcę się nauczyć, jak spuszczać łomot.
To nie należy do tradycyjnych zadań władców.
Co powiesz na kurs przytakiwania, pozdrawiania i chodzenia na paluszkach?
To nie była prośba, tylko rozkaz.
Jako przywódczyni powinnam chronić mój lud,
więc muszę nauczyć się walczyć.
Oczywiście, Wasza Wysokość.
Generale Fang, jesteś najlepszym wojownikiem w królestwie.
Wprowadzisz cesarzową w tajniki sztuki kung-fu.
Ależ oczywiście.
Znam już kilka ruchów.
Wasza Wysokość, jesteś urodzoną wojowniczką.
Dobra jestem, nie?
Na szczęście jest totalną niezdarą.
Nie może umieć się bronić.
- To czego mam jej nauczyć? - Czegokolwiek bezużytecznego.
Masz twarz jak z kamienia.
- Co oni tam kombinują? - Nie obchodzi mnie to.
Na pozycje i lecimy w parach. Pamiętajcie, że macie eksponować odznaki.
Muszą wiedzieć, kim jesteśmy.
I po problemie. Zamykamy sprawę.
Świetna policyjna akcja. Wracamy do Gongmen!
Ja bym to zrobił inaczej,
ale obyło się bez ofiar, więc raczej się udało.
- Dobra robota, Nu Hai! - Dzięki, Mistrzu.
„Dobra robota Nu Hai”?
Tylko ja zauważyłem, że dryfujemy na środku oceanu?
Dlatego musimy popłynąć w tamtą stronę.
Długo jeszcze?
Jestem głodny zemsty na draniach, którzy odebrali nam Po.
Nie zapominaj o moich wnusiach.
- I tych dwóch ledwo znośnych koleżkach. - Cierpliwości.
Kogut zapewniał, że jest doświadczonym kartografem.
Kartografem?
Zobaczymy, czy gra w otwarte karty.
- Załapaliście żarcik? - Rozpraszacie mnie!
Według moich obliczeń
wejście do wulkanu jest właśnie tu...
No nie wytrzymam. Znowu?
A to heca.
Pewnie narysowałem mapę do góry nogami.
Jesteśmy jeszcze dalej,
niż kiedy wylądowaliśmy na tym wygwizdowie!
Wiedziałem!
- Nabazgrane jak kura pazurem. - Dość tego.
Wolę legnąć tu na śmierć i niech mnie zjedzą kraby.
Ty!
Przez ciebie zgubiliśmy się w dżungli bez jedzenia ani wody.
Dlaczego nam to robisz? Dla kogo pracujesz?
Kogut nie pracuje dla nikogo.
Wywalili go z każdej roboty.
Przestańcie się drzeć! Wózeczek jest bardzo delikatny.
Wózku!
Mój wózeczku.
Patrzcie, co go uratowało.
Laleczka! Kiziu, miziu.
- Co to za stare próchno? - Nie dotykaj!
To Bai Gu Jing!
Tylko nie Bai Gu Jing!
- Co to jest Bai Gu Jing? - Myślałem, że ty wiesz.
Nikt z was nie zna historii Bai Gu Jing?
Demona Białej Kości?
Opowiem wam legendę.
Dawno temu była sobie tajemnicza kobieta, która podróżowała po Chinach.
Zatrzymywała się w różnych mieścinach, by się posilić i odpocząć na parę nocy.
Imponująca gra cieni, kogucie.
- Gdyby miał palce, to dopiero by pokazał. - Można pomarzyć.
Cicho!
Zacząłem mówić,
że bogu ducha winni wieśniacy otwierali przed nią drzwi,
by przekonać się, że nie mają do czynienia ze zwyczajną wędrowczynią.
Gdyż ona była Demonem Białej Kości!
- Nie! - Tak!
I nie żywiła się zwykłym jedzeniem...
ale duszami!
Co więcej, za każdym razem, gdy pożerała duszę,
zostawiała po sobie pamiątkę okrutnego czynu.
- Nie! - Tak!
Przez wiele lat terroryzowała wioski i pożerała dusze niewinnych.
Aż pewnego razu próbowała pozbawić duszy legendarnego mistrza kung-fu,
który wreszcie ją pokonał.
I wysłał ją do Królestwa Zmarłych.
Całe szczęście, że już po wszystkim.
Nic nie wiesz o historiach do ogniska?
To nie koniec!
Niektórzy powiadają, że Demon Białej Kości uciekła
i w noce takie jak ta przemierza cały kraj
w poszukiwaniu dusz do pożarcia.
Przerwa! Muszę skoczyć do łazienki.
- Zaraz wracam. - O nie!
Bai Gu Jing tylko czeka na to, aż się rozdzielimy.
Wszyscy razem pójdziemy do łazienki!
Nic nie mówiłem.
Możecie wydawać jakieś odgłosy? Trochę się wstydzę.
To szaleństwo.
Czekamy w krzakach, żeby ktoś zrobił kupkę.
Na czym to ja skończyłem?
Demon wcina dusze i zostawia lalki na pamiątkę.
- Dobre podsumowanie. - Ja myślę, że to jakieś androny.
Nie wiem, co to są androny, ale nie podoba mi się to słowo.
Wing? Załatwiłeś się?
Pomasować ci brzuszek?
Całkiem podobna.
To Demon Białej Kości! Dopadnie nas wszystkich!
- Wing? - Nie panikujmy.
Może Wing jeszcze nie dokończył.
Ja też potrzebuję ośmiu godzin na dwójeczkę.
Nie pomagasz.
Mieliśmy dobrą passę, aż wy, pandy, uczepiliście się jak rzep psiego ogona.
„Wy, pandy”? Jak śmiesz?
Zapomniałeś, że straciłem mojego synka?
Zawsze mówisz o nim „mój synek”. To też mój syn!
A wnusie tej starszej pani i ich para ledwo znośnych koleżków?
Powiedz swoim bandziorom, że babcia potrafi mówić sama za siebie.
Śmiało, babciu.
Od czego zaczniemy?
Walka wręcz? Tortury psychologiczne?
Ten dziwny trik, kiedy nie patrzysz w oczy, tylko łypiesz w punkt na czole?
Zacznijmy od broni.
Grzebień?
Może nie wygląda, ale to śmiertelnie niebezpieczny przedmiot.
Teraz widzę.
Taka jedna księżniczka tak często czesała włosy,
że częściowo wyłysiała.
To właśnie masz na myśli? Odważna taktyka.
- Coś w tym stylu. - Kung-fu!
Pokazałaś hart ducha, cesarzowo.
Dałabyś nauczkę każdemu przestępcy.
Nie czuję się ani trochę hartowniej niż wczoraj.
Jesteś wojowniczką, twój ojciec byłby dumny.
Twój tłuściutki przyjaciel panda też. Niech spoczywają w pokoju.
Na pewno patrzą na ciebie z Krainy Dusz.
Nie posiadają się z dumy, bo stałaś się godną władczynią.
Dzięki, Shi Long.
Udam się do komnaty.
A ty gdzie?
Wieczorem jestem umówiony do fryzjera.
Jest pora linienia.
Wybierasz się na miasto,
by udawać oprycha, gdy cesarzowa wymknie się w nocy w poszukiwaniu guza.
Z całym szacunkiem, skąd ta myśl...
Idź i dobrze się zamaskuj.
Cesarzowa nie może wiedzieć, że to ty.
Mam idealne przebranie.
To tutaj płynął nasz statek.
O jak dobrze, stabilne podłoże.
Lepiej od razu opracujmy strategię...
Musimy się wślizgnąć niezauważeni.
Mam pomysł jak. Patrzcie.
Nu Hai i Bao, idziecie w lewo, a Fan Tong i Jing, będziecie...
Rozumiem, że chcecie wypróbować pomysły, ale trzeba to robić z głową.
Bo jak siedzimy tu, nie wiemy, co się dzieje na zewnątrz.
Możemy tu sterczeć całą noc, zanim cokolwiek...
- Ruszamy się. - Chyba niosą nas do środka.
Co ty nie powiesz?
Barmanie, polej szklankę soku. Dużo miąższu.
Wiesz, czy szwendają się tu jakieś typy spod ciemniej gwiazdy?
Kuchnię otwieramy później, więc...
- Mówiłem, żebyś wyskakiwał z forsy. - Mam cię.
Oddaj pieniądze tej biednej paskudzie.
Jeszcze nic nie wziąłem.
No to daj mu trochę swoich.
Ty puponiuchaczu.
Przez ciebie straciłem kolację. Teraz masz kłopoty.
Masz pecha, szubrawcu, bo znam kung-fu.
Miałem nadzieję, że to powiesz.
Jadeitowy Kieł!
Co ci tam wisi?
Testowałam nowy styl.
Co tu robisz? Ten typ trząsł przede mną portkami.
Nie.
Wcale nie.
Musisz bardziej uważać.
Gdy będziesz potrzebowała ochrony, zapal świeczkę w oknie.
Nie do końca o to mi chodziło, ale nieważne.
- Potrzebujesz ochrony? - Nie twojej.
To nie ma sensu.
Naucz mnie, jak się bronić.
To będzie zaszczyt.
Ale to musi być tajemnica.
Zacznijmy od twojej broni.
Fajny, nie?
Gdzie środek, który ci dałam?
To zielone śmierdzące?
Czeka nas dużo pracy.
Droga wolna. Wychodzimy.
Sprawdźmy, co planuje Shi Long.
- Którędy, Mistrzu? - Słucham?
Ktoś pytał o moją opinię?
- Mistrz Po strzelił focha. - Tak sądzisz?
Ja też słyszałem.
Przepraszam.
Ciężko mi się przyzwyczaić, że już nie jestem wam potrzebny.
Teraz powinniście zaprzeczyć.
Mistrzu, zawdzięczamy ci wszystko.
- Ale nabieramy wprawy. - Niektórzy szybciej od pozostałych.
Podwodna kula chi do usług!
Może powinniśmy porozmawiać o naszym związku?
Momencik.
- Zrywacie ze mną? - O raju.
Może zamiast mistrzem i uczniami
bądźmy drużyną pięciu równych wojowników?
Hej, wy.
I przestańmy mówić „Mistrzu Po”.
Że co? Chcecie mówić samo „Po”?
Albo nie. Tak rzucam pomysłami.
Słyszycie?
W porządku, rozumiem. W ogóle mnie to nie rusza.
Tłumoki!
Nikt nie sądzi, że warto zbadać te podejrzane światła i dźwięki?
Zachowajmy spokój.
Na pewno da się to racjonalnie wytłumaczyć.
Wszyscy zginiemy!
Żałuję, że nie przeżyłem więcej przygód.
Planowaliśmy z wózkiem wesele.
Czekaliśmy tylko na odpowiednią ustawę.
Mogę wam się z czegoś zwierzyć?
Za pisklaka czasem udawałem, że jestem gęsią.
To zrozumiałe, kto chciałby być kogutem?
- Czuję, jakbyś mnie osądzał. - I o to chodziło.
- Pomożesz, Wong? - Lecę, szefie.
Przestańcie!
Przykro mi, że poznaliście mnie od tej strony,
ale czasem dzika natura bierze górę.
Co jest? Zamurowało cię?
- Jeśli coś mi się stanie, obiecaj... - Bez obaw,
za wszelką cenę pomszczę śmierć Po.
Chciałem prosić o opiekę nad wózkiem.
Kurka wodna, porównujesz syna do jakiegoś...
Uważaj na słowa, Li.
Jak mogłem być tak ślepy?
Nie widzisz? Zawsze gdy się kłócimy, ona kogoś zabiera.
Musimy przestać, zanim będzie za późno.
Co, do...
O nie.
Słuchaj, Demonie Białej Kości, nie boimy się ciebie!
Możemy jedynie bać się samego strachu.
Ale ten dźwięk też nie jest przyjemny.
Nie oddam ci wózka!
No wreszcie.
Ile można na ciebie czekać?
Jak to?
Weź sobie talerz.
Kluski są rozgotowane, ale makaron daje radę.
Jest tu Demon Białej Kości?
Nie pokazała się.
Zapewne onieśmieliła ją moja imponująca prezencja.
Albo nie mogła znieść waszych pisków.
Myślę, że czuje się niezrozumiana.
To oczywiste, że nie chce jeść ludzi.
- Chce ich nakarmić. - Coś mi tu nie gra.
Ale jestem zbyt głodna.
Dziękuję, Demonie Białej Kości, kimkolwiek jesteś.
Dzięki tobie znaleźliśmy wejście do wulkanu i zrozumieliśmy,
że w rodzinie nie ma miejsca na spory i przykre słowa.
Do kogo gadasz?
- Wcinaj już! - Ale nie najedz się.
Bo na deser będzie zemsta.
Ojejciu.
Gęgała ma rację, trochę rozmiękły.
Rozpuszczają tu żelazo, które transportowali.
- Po co? - Chyba wiem.
Tą szablą można poważnie kogoś poharatać.
Oczywiście mi to wisi.
Ale chciałabym poznać jej właściciela!
- Ja nie. - Sprawdźmy, co tu się dzieje.
Ale nie chcę się narzucać z moim zdaniem.
Mistrzu Po.
Dla Jing dalej jestem mistrzem. Co na to pozostali?
Za tobą.
Jest ich za wielu! Co robimy?
Zwiewamy!
To da nam trochę czasu.
To terakotowy wojownik.
Taki sam jak ten z grobowca.
Oby to nie było starożytne cmentarzysko.
Jak tu zaraz wyjdą zombie, to oszaleję.
To jakiś magazyn, nie cmentarzysko.
Patrzcie na to.
Dlaczego się świeci?
Mam ciarki, jak na to patrzę.
To na pewno nie cmentarzysko?
Jeśli czegoś jestem pewna, to tego,
że nie ma tu żadnych zombie.
Ale ulga.
Napisy: Natalia Łobodzińska