Tak to się skończyło.
Nie zrobiłem niczego złego.
Nie chcieli mnie do ciebie dopuścić.
Wydostań mnie stąd, proszę.
Błagam. Każda sekunda, w której nie szukam Gabriela...
Na pewno może jeszcze troszkę zaczekać.
Czego ode mnie chcesz?
Prawdy.
Powiedz mi prawdę.
Gdy tu przybyłem, sądziłem, że nareszcie będę wolny.
Kilka dni byłem zamknięty w waszym domu,
a teraz znów w klatce.
- Kto cię przedtem więził? - Nie zrozumiesz.
Może pozwól mi spróbować?
Kontrolują wszystko.
Co jemy.
Kiedy śpimy.
Jak myślimy.
Zamknęli nas w kompleksie budynków na całkowitym bezludziu.
Dla nich to sposób, by chronić tajemnicę.
Jaką tajemnicę?
Tę samą, którą macie pod szopą.
Jest ich więcej.
Dużo więcej.
Kto je zbudował?
Nie jestem pewien.
Ale są bardzo stare.
A planeta?
Widziałaś ją.
To jałowe pustkowie.
Tam się tylko umiera.
To nie może być wszystko. Na pewno jest coś więcej.
To zbyt wąska perspektywa.
One nie prowadzą tylko na planetę.
Są ze sobą połączone niczym sieć portali.
Tak się tu dostałem. Tak samo jak Gabriel.
Przez portal?
Muszę go odnaleźć.
Jeśli go znajdę, mam szansę.
Mogę zacząć nowe życie.
Jeśli nie,
wyślą za mną ludzi.
Niebezpiecznych.
Skąd była ta krew?
Kiedy uciekłem, ktoś mnie zauważył.
Próbował mnie zatrzymać.
Nie miałem wyboru.
On...
Jeśli mnie znajdą, zabiją mnie.
Lepiej niech wróci pani jutro.
W tym wieku nie powinna pani być o tej porze poza domem.
Cóż...
Ja to ocenię, jeśli mogę.
A to nie może czekać.
To młody człowiek, za dużo wypił.
Nie możecie mu odpuścić?
Był pod wpływem w miejscu publicznym.
Uciekał przed funkcjonariuszem.
- Jest tu nowy, wystraszył się. - Nie ma dokumentów.
Odmówił podania nazwiska i daty urodzin.
Novatny.
Tak jak Eric?
Tak, to mój tata.
Naprawdę?
Uczyłam Erica w liceum.
Też został policjantem, prawda?
Niedawno przeszedł na emeryturę.
Pomogłam mu napisać esej, kiedy zdawał do akademii.
A tu proszę, córka poszła w jego ślady.
Na pewno jest dumny.
Zdarza mu się chwalić.
Twój tata to zacny człowiek,
był nim nawet w liceum.
Tak jak ten młodzieniec, którego trzymacie w celi.
Nie zasłużył sobie na to.
Poza tym chyba nie chcecie, żeby staruszkowie zostali bez opiekuna?
Mogę od ręki zapłacić mandat.
Nieubłagana jak nauczycielka.
Zobaczę, co da się zrobić.
Czytałeś kiedyś Emersona?
Nie, kto to taki?
Ralph Waldo Emerson.
Uczyłam o jego eseju „Compensation”.
Traktuje o równowadze sił we wszechświecie.
Nie mówię o fizyce, tylko o...
O duszy.
Pisał, że zawsze istnieje coś, co przywraca równowagę.
Po śmierci Michaela pogrążyłam się w straszliwym bólu.
Myślałam, że to, co znaleźliśmy za domem...
Myślałam, że to właśnie przywróci równowagę.
Ale wygląda na to, że wcale nie było takie wyjątkowe.
Było wyjątkowe.
Nie musisz tak mówić.
Nie, naprawdę.
Coś ściągnęło mojego ojca do waszej szopy.
I mnie do ciebie.
Tak miało być.
Skoro tak,
czy mógłbyś już nie uciekać?
Nie uciekałem.
Chandra zabrała.
Wiem, że to ona.
Jaki miałeś plan?
Zapukać w środku nocy i poprosić, żeby ci oddała?
Rany boskie, ma uważać na poziom sodu.
Przynajmniej nie muszę tłumaczyć, gdzie byliśmy.
Pomóc mu wejść na górę?
Nie, lepiej, żeby odespał. Cuchnie jak gorzelnia. Chodź.
Rano mi podziękujesz.
Muszę to odzyskać.
Jutro.
Jutro odzyskamy, obiecuję.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Ten przydział to duże halo.
Twierdzi, że nie, ale tak jest.
Zasłużyłaś na to, Leslie.
Dziękuję.
Będę musiała przywyknąć do podróży, ale to dobra firma.
Nie każdy od razu promuje leki na raka.
Imponujące.
Tylko dlatego, że tyle osób odeszło.
- Miałam farta. - Daj spokój.
Ciesz się tym.
Ciężko pracowałaś, przesiadywałaś w bibliotece po nocy. Zbierz plony.
Bez tych nocy byśmy się nie poznali.
Właśnie o tym mówię. Pokonałaś niejedną trudność.
Nawet tak nie żartuj.
Jestem z ciebie dumny.
Czy Michael mówił wam o zajęciach z fotografii?
Profesor zobaczył jego zdjęcia i zaprosił jako wolnego słuchacza.
To tylko ptaki. Nic takiego. Robię zdjęcia w przerwach.
Mnie się podobają.
Innym też.
Ludzie lubią ptaki.
Ale dzięki.
Przypominają ci nas?
Trochę.
Powiemy im?
Mamo, tato...
Zaręczyliśmy się.
To cudowna wiadomość!
Gratuluję!
Dzięki.
Bardzo się cieszę.
Dziękuję.
Mam dla was jeszcze jedną dobrą wiadomość.
Wyprowadzam się.
Pozbędziecie się mnie i nareszcie odzyskacie pokój gościnny.
Wracasz do Chicago?
Tak.
Czas, żebyśmy rozpoczęli nowe życie.
Wspólne.
MAPLE LAKE ŚCIEŻKA PRZYRODNICZA I PARK
To splot kwantowy.
Taką mam teorię.
Uwierz mi, starałem się to zgłębić.
Einstein mówił o „dziwnym fenomenie na odległość”.
Nie wierzył, żeby teleportacja była możliwa, więc...
O czym on mówi?
To tylko teorie.
To coś więcej.
Uczę się hiszpańskiego online. Nie możecie mnie obgadywać.
- Jasne. - Dobra.
Ale jak to naprawdę działa?
Cząsteczki.
Odległe, ale połączone niewidzialną więzią.
Rozdzielone, a jednak powiązane.
Tak jak my.
Wiem, to brzmi absurdalnie, ale to tylko kwestia postępu.
Zastanów się.
Nie mamy już winyli, kaset czy płyt kompaktowych.
Każda piosenka, która została nagrana, unosi się w eterze.
Niewidzialna chmura cząsteczek,
która otacza nas na każdym kroku.
Gdyby ktoś powiedział mi to,
kiedy miałem dziesięć lat i używałem walkmana,
powiedziałbym, żeby przestał wąchać klej. A jednak tak jest. To postęp.
To właśnie postęp.
Przynajmniej w teorii.
Kto go zrobił? Ten postęp?
Kto? Albo co?
To pytanie za miliard dolarów.
Co to znaczy?
Wiesz, skąd te rzeczy się biorą?
Nie stąd, to jasne.
Grunt, że działają.
Są darem od Boga.
To powinno wystarczyć.
Jest i wieża.
Ja pierdolę, spora.
Sądzisz, że to się uda?
Pokaże się na siatce.
Co takiego?
Co robisz?
Muszę pójść na rekonesans, by zlokalizować...
przesyłkę.
Jaką przesyłkę?
Musimy wziąć coś dla znajomego dziadka.
Zakładam, że już kiedyś to robiłeś.
Wiele razy. W wyobraźni.
Życzysz mi powodzenia?
Powodzenia.
Nienawidzisz go?
Nicka? Nie.
WSTĘP WZBRONIONY
Nie kłam.
To nie tak. Tylko...
Nick jest popaprany.
Niczego nie traktuje poważnie.
Ciągle robi bajzel.
A inni muszą potem
po nim sprzątać.
Co masz na myśli?
Nic, kochanie.
Myślałam, że to będzie fajna wycieczka.
Zawsze chciałaś odwiedzić Stany.
Jesteśmy...
Jakie znowu Stany?
Widziałam tylko przyczepę Nicka
i trochę autostrady.
Nie zapominaj o hot-dogu.
Smakował jak brudna skarpeta.
To obrzydliwe.
Super.
Co ty robisz? Nie!
Nawet o tym nie myśl!
Wrzucę na Instagrama.
Nie publikuj tego.
Bo co? Teleportujesz mnie z powrotem do pokoju?
Cholera.
Co?
Zaraz wracam. Zostań tu.
Posłuchaj muzyki.
Cześć.
Kevin, prawda?
Co pani tu robi?
Nie można tu parkować, to zamknięta strefa.
Tak? Nie wiedziałam.
Przepraszam. Nie zauważyłam żadnego znaku.
Pracuje pan dla firmy telekomunikacyjnej?
Tak. Kim pani jest?
Co do...
- Cholera, wszystko dobrze? - Tak, pospiesz się!
Udało się?
Następny przystanek, stan Illinois.
Gotowy? Nie chcę się spóźnić.
Tak. Daj mi sekundę.
Kawa nie pomaga?
Masz, co chciałaś.
„Pójdź na bilard. Wypij parę piw”.
Ale nie całą beczkę.
Randy przywiózł twój samochód
i opowiadał, że zakumplowałeś się z Byronem.
Naprawdę się upiłeś.
Zaczekam w samochodzie.
Cóż,
- tego się nie spodziewałam. - Czego?
Irene, przytyłaś półtora kilo.
Na pewno same mięśnie.
Od tych ćwiczeń na nogi.
Masz też niższe ciśnienie.
Wyglądasz też zdrowiej.
Czy czujesz się lepiej?
Tak.
Chyba masz rację, Sandro.
Czas odstawić wózek.
Boję się, że może robi za dużo.
Nie powiem, że wyszłyśmy już na prostą, ale jestem zadowolona.
Cokolwiek robisz, rób tak dalej. Zobaczymy się za dwa tygodnie.
Słyszałeś, co powiedziała doktor?
Bez ciebie by mi się to nie udało.
Mam poczucie, że twoja nowa radość życia ma niewiele wspólnego ze mną.
Teraz jesteś zły, bo Jude faktycznie mi pomaga?
Nie jestem zły. Boję się o ciebie.
Owinął sobie ciebie wokół palca.
Halo?
Jest tu kto? To ja.
Cześć, Denise.
Przepraszam, myślałam, że nikogo nie ma.
Zostawiłeś w barze kurtkę.
Gdzie są moi dziadkowie?
U lekarza.
Nie powinieneś chodzić z nimi?
Tak.
Ale miałem ciężką noc.
Normalnie nie piję.
Jestem pewna, że nikt w Farnsworth
nie słyszał jeszcze takiego karaoke.
Może ruszysz w trasę?
Świat nie jest na to gotowy.
To twoja książka?
To twój tata, prawda?
Powiedzieć ci coś dziwnego?
Babcia powiedziała mi, że to ona kupiła tę książkę.
Dziwne, prawda?
Może jej się pomyliło.
Twój tata nie jest w jakimś programie ochrony świadków, czy co?
Nie, uciekliśmy z kultu.
Bardzo zabawne.
Tu się naprawdę wkręciłeś. Perkusista ma nietęgą minę.
A zobacz to. Katie wrzuciła.
Co ja zrobiłem.
Byłeś jak w transie.
Zobacz. Perkusista nie wie, co się dzieje.
Ludzie mogą to zobaczyć?
- Tak. - Dobrze się bawicie?
Jak poszła wizyta?
Dobrze.
Robię postępy.
Wspaniale.
Nie chciałam przeszkadzać.
Nie spodziewałam się ciebie dzisiaj, Denise.
Postanowiłam zostać w Farnsworth na kilka dni.
Spontaniczna decyzja.
A gdzie dziadek?
Przyszedłeś się pysznić, kosmonauto?
Chcesz coś zobaczyć? Na serio?
Trzymaj. Wywołaj tę kliszę.
Jasne. Zrobiłeś kosmiczne fotki?
Selfie z małym, zielonym ludzikiem? Skończ już z tym żartem.
Pewnie jestem idiotą, że powierzam ci jedną z największych tajemnic świata,
ale to nie jest żart.
- Czemu ich nie wywołałeś? - A czemu robię cokolwiek? Irene.
Widziała, jak robię te zdjęcia, i kazała mi przysiąc, że zniszczę kliszę.
Ale pomyślałem, że kiedyś mogą się przydać.
- Jeśli znowu mnie nabierasz... - Wywołaj zdjęcia.
Hej!
Oto najlepsza asystentka w mojej karierze.
Nawet jak ledwo wystawałaś zza stołu.
Może wybrałam zły zawód.
Babcia mówiła, że tu jesteś.
Musiałem oddać narzędzia Byronowi.
- To wasz sąsiad? - Tak.
Zakopaliśmy topór wojenny. Mniej więcej.
Nie powinnaś być na zajęciach?
Nie, są dni dziekańskie.
Dobrze się składa. Przynajmniej dla mnie.
Przydałaby mi się twoja pomoc.
Chcesz się przejechać?
Pojechali. Wezmę klucze.
Pani York?
Chandra, masz może chwilę?
Nie, ja... akurat coś robię.
To nie jest dobry moment.
Jude, możesz zaczekać w aucie? Pomówię z Chandrą w cztery oczy.
Jasne.
Mam problem.
Chodzi o Jude'a.
Nie powinno się rozmawiać przez próg.
Proszę wejść.
Bardzo eklektyczny wystrój.
Tak.
Przez wiele lat mieszkałyśmy tu z mamą.
Była kolekcjonerką.
Teraz zostałam sama.
Podoba mi się ten psiak.
Jak mu na imię?
Winston.
To był pies mojej mamy.
Pod koniec kazała mi obiecać, że go zatrzymam.
Umieściła to w testamencie.
- Co to było? - Co takiego?
Nic nie słyszałam.
Mówiłaś o tym,
na co należy uważać?
Wśród tak zwanych opiekunów są oszuści,
którzy chcą wykorzystać starszych ludzi.
Referencje są na nic.
W połowie przypadków podają kontakt do swojej matki czy przyjaciela.
Skoro mowa o przyjaciołach...
Winston.
- Kochany piesek. - Lepiej go nie dotykać.
Jesteś taki...
Nie!
- Tak mi przykro. - Nic się nie stało.
Wszystko dobrze.
Mam go. Proszę go nie dotykać.
Oczywiście. Bardzo przepraszam.
- Nic się nie stało. - Wybacz mi, Winston.
Proszę go nie dotykać.
Robił dla niej naprawy. Wpuszczamy tych ludzi do domu.
Ukradł tysiące.
- Jude! - Jak tu wszedłeś?
- Skąd to masz? - Miałeś zaczekać.
- Kto cię przysłał? - O czym ty mówisz?
- Wynoś się! - Jesteś jedną z nich.
- O kim mówisz? - Miała to w sypialni.
- To moje. - To jest nadajnik.
Dostałam od pacjenta. Oddawaj!
- Nie kłam! - Dosyć tego!
Ma mnóstwo skradzionych rzeczy.
Nie.
To prezenty od pacjentów.
Chandra, co się z tobą stało?
Myślicie, że zauważyli?
To ja opiekowałam się nimi przez całą dobę.
Karmiłam ich, kąpałam, zmieniałam zasrane pieluchy!
A oni nawet nie znali mojego imienia.
Byli mi to winni.
- Jest jedną z nich. - Nie jest.
Nie.
Kłamie i kradnie, ale...
Nie ściga cię.
Wybacz, że cię oszukałam.
I przykro mi, że twoje życie do tego doprowadziło.
Byłaś dobrą uczennicą.
- Lubiłam cię. - Nie chcę litości.
Nie będę się nad tobą litować.
I chyba już cię nie lubię.
Ale zapomnę o wszystkim,
jeśli powiesz nam, skąd masz ten wisiorek.
No dobra...
Co tu masz, staruszku?
Dobra, nic.
Nic.
Co do...
Należał do mojego ojca. Jestem pewien.
Też taki miałeś?
Tak.
Miały zapobiec ucieczce.
Wisiorek to chyba nie najlepszy pomysł na nadajnik.
Można go zdjąć.
Masz rację.
A to co?
To jest... rodzaj klucza.
Przywróci mi mój stolik?
A co stało się z twoim stolikiem?
Nieważne.
Zapomniałam, jak lubię prowadzić.
Nauczysz mnie?
Wrzuć bieg.
Tutaj.
- Pociągnąć? - Tak.
- To? - Tak.
Teraz zsuń nogę z hamulca i delikatnie naciśnij...
Dobrze. W porządku.
Nie bój się. Możesz szybciej.
- Szybciej? - Tak.
Dobrze.
Dobra robota.
Poczynisz honory?
UKOCHANY SYN, MĄŻ I OJCIEC
Przypominam ci go?
Oczywiście, że tak.
W jaki sposób?
Masz takie same dołeczki, gdy się uśmiechasz.
Taką samą słabość do słodyczy.
Łączy was też upór.
I dobre serce.
Dziadku, nie jestem szczęśliwa.
Co jest nie tak?
Mnóstwo rzeczy.
Wszystko.
Może zaczniesz od tego,
że opowiesz mi o jednej rzeczy.
Czuję ogromny ciężar.
Chodzi o pracę.
Studia.
Chicago.
Nie chcę tego wszystkiego.
Codziennie rano budzę się i mam poczucie, że...
Jestem w pułapce.
Tą pułapką jest moje życie.
Chyba...
Chcę rzucić studia.
To poważna decyzja.
Uważasz, że nie powinnam?
Tego nie powiedziałem.
Jeśli pytasz mnie o radę...
Powiem ci tylko,
że musisz nauczyć się ufać samej sobie.
Chciałabym.
Naprawdę.
Ale...
Boję się.
A jeśli wszystko rzucę,
ale to uczucie pozostanie?
Jeśli jestem taka jak on?
- I pewnego dnia... - Nie.
Nie jesteś...
To nie jest ci pisane.
- Rozumiesz? - Tak.
Wytyczysz swoją własną drogę.
Dobrze.
Wszyscy mówią o Nirvanie, jakby byli objawieniem,
ale Melvins byli równie wpływowi.
Grunge dotarł do Ameryki Południowej?
- Zjedź tutaj. - Co? Dlaczego?
- Będzie o godzinę dłużej. - Zjedź!
Dobra, niech ci będzie.
Tutaj. Zatrzymaj się.
Znowu chcesz kogoś związać?
Co?
Jak twoja matka każe stanąć, to stajemy.
Zaraz wracam.
Dobra, idź.
Gotowa?
Wszystko będzie dobrze. Obiecuję.
Tato!
Nie! Epi, nie wrócę!
Przestań, proszę!
Nie chcę wracać. Nie!
To nas nie raduje.
Ale to nasz obowiązek.
Musieliśmy to zrobić.
Była apostatką.
Nick, po co ci tyle broni?
Lepiej być ostrożnym.
Broń pomaga ci być ostrożnym?
Chcesz zobaczyć?
Trzymaj.
- Strzelałaś kiedyś? - Nie.
Wielu rzeczy nie robiłaś.
Tak.
Twój tata świetnie strzela.
Znasz mojego tatę?
Mama o nim nie mówi?
Nie.
Mówi, że się nie znali.
No proszę...
Żeby dobrze celować,
musisz wiedzieć, które oko jest u ciebie dominujące.
Jaki jest?
- Chciałabym wiedzieć. - Wybacz, mała.
Naprawdę mi przykro.
To powiedz mi coś o nim.
Nigdy tak nie żartuj.
Nie był naładowany.
Co z tobą?
Jedziemy. Musimy nadrobić czas.
Chodźmy.
DRZWI POD ZIEMIĄ
REPTILIANIE NA ZIEMI!
Ja pierdolę. „Reptilianie”?
NIEMOŻLIWY PORTAL
„Niemożliwy...”
Co...
„Czy to nadprzyrodzone?”
MA OBSESJĘ NA PUNKCIE TYCH DRZWI!
Cokolwiek zdecydujesz, będę cię wspierał, jasne?
Jasne.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Szerokiej drogi.
Byron?
Czy zamknięte drzwi nic ci nie mówią?
Nie mogłem czekać.
Wyłącz to, na Boga.
Dobra.
Pokażę ci, co znalazłem.
Wyskoczysz z kapci.
Wygląda znajomo?
To rysunek z dziennika,
który prowadził misjonarz w Argentynie.
Zgadnij, w którym roku.
W 1723.
Nie może być.
Dokładnie takie same.
Musi być sposób, żeby to znów zadziałało.
Cóż,
stawiałbym, że po 20 latach nie padło bez powodu.
Macie to od 20 lat?
Poświeć no tutaj.
To krew?
O Boże.
Co to jest?
Coś ty zrobił, Jude?
Czekaj. Jude? Wasz opiekun?
Jemu też o tym powiedziałeś?
Kiedy spotkałem go w lesie, od razu coś wyczułem.
Jakąś dziwną aurę.
Widziałeś go w lesie? Co robił?
- Spacerował. - Czekaj.
Ktoś idzie.
Zmywaj się stąd.
Pojechaliśmy na przejażdżkę.
Taki piękny dzień.
Chodź.
No chodź, Lucy.
Gdzie to było?
Chodź tu, Lucy.
Lucy.
O Boże.
Maria Frączek
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger