- Skafandry kosmiczne? - Tak.
Zrobiłem je jakieś dziesięć lat temu.
Ta jakość wykonania...
Co się dziwisz? Nie robię badziewia.
Widać, że się przygotowałeś.
Tak, w sieci jest masa wariatów, którzy robią takie rzeczy.
Nigdy nie udało mi się dopracować poziomu ciśnienia,
tlenu i przepływu powietrza.
Też co nieco potrafię.
Co takiego może się stać?
Możesz się udusić.
Chyba nie sądzisz, że za to zapłacę.
- Spokojnie, biorę to na siebie. - Tak?
Niezłe życie na tym bezrobociu.
- Dostałem odszkodowanie. - Za „obrażenia”?
Nie. Byłem inżynierem w fabryce witamin w Champaign.
Fałszowali poziom ryboflawiny w multiwitaminach. Upubliczniłem to.
Przepraszam!
Chciałbym wypożyczyć sześć 11-litrowych butli.
Cztery zawory.
- Nurkowanie w jeziorze? - Nie.
A co? Jaskinia?
Mamy nowe latarki...
Butle wystarczą.
Jezioro.
Już prawie jesteśmy. Wreszcie.
Uroczo.
Łatwo będzie znaleźć twojego tatę. Farnsworth przy tym wygląda jak Vegas.
Cudowne stare budynki.
Franklinowi by się tu spodobało.
To tuż przed nami. Pewnie na skraju miasta.
Podobno tam go wysadził pan Dunlap.
- Myślisz, że wciąż tu jest? - Nie wiem.
ZAJAZD
WOLNE POKOJE
Nie kombinuj za dużo.
Poradzisz sobie.
Witamy w Nettle House. Szukacie pokoju?
A pani to kto?
Ja? Jestem Hanna. To mój zajazd.
Szukam kogoś.
Znasz Gabe'a?
Jest moim ojcem.
Uwielbiam rum z colą w południe.
Czuję się jak na tropikalnej wyspie.
Mówiłeś, że jak się nazywasz?
- Nie mówiłem. - Dobrze. A chcesz powiedzieć?
- Jude. - Jude.
Wyglądasz zupełnie jak on.
Przystojny jak on! Szczęściara.
Jesteśmy tylko przyjaciółmi.
Nie wiedziałam, że ma syna.
Niewiele o nim wiedziałam.
Gabriel nadal jest w okolicy?
Spóźniłeś się o parę lat.
Przepraszam. To płytkie.
Dokąd wyjechał?
Nie mam pojęcia.
Sądząc po tym, że syn go szuka,
to raczej nie chwalił się takimi rzeczami.
To naprawdę ważne, żebym go znalazł. Każdy szczegół...
Rozgrzebujesz rany smutku i samotności.
Cóż, jeśli to pomoże.
To było dziesięć...
Nie, 15 lat temu.
Ciocia Linda jeszcze żyła.
Świętej pamięci.
Zostawiła mi ten dom.
Pomyślałam, że zrobię tu zajazd.
Dom był w opłakanym stanie.
Pewnego dnia zjawił się chudy gość z brodą.
Mówił, że jest nowy w mieście, szukał noclegu.
To był Gabe, jak coś.
Pracy było aż nadto, więc pozwoliłam mu tu zostać.
Nie chcę być niestosowna,
ale byliśmy nie tylko przyjaciółmi.
Nie bez powodu harlekiny są pełne złotych rączek.
Uważaj na niego.
W końcu odniosłam wrażenie, że Gabe chce odejść.
Aż pewnego dnia…
Nie wiesz, dokąd poszedł?
Żebyś wiedział.
Nie zostawił nawet włosa na poduszce.
Zapomniałam zapytać. Skąd jesteście?
- Illinois. Jesteśmy z... - Daleko stąd.
Jude, jeśli twojego ojca tu nie ma, powinniśmy wracać.
Illinois? Kawał drogi!
Zostaniecie na noc? Jestem samotna.
Możemy? Za nami długa podróż.
Śmiało! Opowiem wam o nim.
Tylko na jedną noc.
Pewnie.
Pamiętasz, że dziś wieczorem mamy grilla u Rhondy i Jerry'ego?
Kurczę, nie mogę. Przepraszam.
Muszę pomóc Franklinowi. Ale ty idź.
Co tak ważnego musicie skończyć dzisiaj?
Nie mogę powiedzieć.
Wiesz, że to brzmi dziwnie?
Myślałam, że gracie w bilard czy coś.
Gramy. Graliśmy.
Ale pojawiło się coś jeszcze.
Coś dużego.
Jak nie z tego świata.
Co?
Ty nie szukałeś przyjaciela.
Po prostu zmieniłeś wybory na inny schemat.
Nie. To nie to samo. Poza tym to tylko grill.
Będziesz się lepiej bawić.
- Pozdrów Rhondę i Larry'ego. - Jerry'ego.
To Rhonda i Jerry.
No tak, Jerry.
Mój błąd.
Wiesz, że zostawiłam wszystkich.
Rodzinę, przyjaciół. Staram się jakoś żyć,
ale nie jest łatwo.
Zachowujesz się, jakby to była moja wina.
Ludzie stracili pracę. Jakaś babka opluła mnie w supermarkecie.
Za obronę tego, co słuszne, trzeba zapłacić.
I za głoszenie przed apteką, że rada miejska jest skorumpowana.
To upokarzające!
Boże.
Co?
To byłaś ty, prawda?
Zadzwoniłaś do hrabstwa.
Powiedziałaś im, że sfałszowałem podpis Franklina.
Nie dam się drugi raz.
Nie będę znów się wstydzić.
Powiedzieli mi, że jeśli się wycofasz...
Odkąd pamiętam,
zawsze uważano mnie za gościa,
który jest mocny w gębie,
ale tylko w gębie.
Nawet ty, moja własna żona.
- Nie myślę tak. - Nie musisz kłamać.
Wiem, że byłem twoją opcją awaryjną.
Ale mi nie odmówiłaś.
I nie zawiodę cię.
Będę wyjątkowy.
Zobaczysz.
Dlaczego musisz być wyjątkowy?
Dlaczego nie możesz być sobą?
ZAGINIONY
RYNEK W FARNSWORTH
Dlaczego mam tu czekać?
Ktoś musi pilnować vana.
Zadzwońmy do Nicka.
Gdyby tu był, nie miałybyśmy tego problemu.
Miałybyśmy gorszy.
Nie wygląda na niebezpiecznego.
Właściwie wydaje się miły.
Pozory mylą.
Skąd wiesz, że jest zły?
Powiedzieli mi.
A ty im wierzysz?
Wierzę.
Wiesz, co to jest?
To wiara.
Po co bez niej żyć?
- Dzień dobry. - Dobry.
- Pani furgonetka? - Tak.
- Coś nie tak? - Tu nie można parkować. Widzi pani?
ZAKAZ PARKOWANIA
Pieprzone parkowanie, co za kraj.
Jesteście nietutejsze?
- Tak. - Z Newark.
- Nigdy tam nie byłem. - Zabrałam córkę na wycieczkę.
Naprawdę?
Do Farnsworth?
Mamo.
Spójrz na mnie. Zacznij mówić.
Co?
Powiedz cokolwiek! On nie rozumie.
Chili w Ohio było obrzydliwe.
Dobre!
Przepraszam.
Dlatego mnie przerażasz!
Dziewczyna, która przemyciła chłopaka!
Gliniarz nie ogarnia.
- Przepraszam, nie... - Chwileczkę.
Jesteś niewiarygodna.
Mam dość twoich kłamstw!
Przyprowadziłaś mnie tutaj przez portal...
Przepraszam. Te nastolatki.
- Przepraszam. - Jasne.
Nie przeszkadzam. Proszę przestawić wóz.
Dziękuję. I przepraszam.
Dzięki.
Do usług.
Ale jazda.
Tu Franklin. Chwilowo nie jestem dostępny,
ale jeśli zostawisz wiadomość, oddzwonię.
Cześć. To znowu ja, Irene.
Ciągle tu jestem. W zajeździe.
Zostajemy na noc. Ale wrócimy jutro.
Mam nadzieję, że dasz radę zjeść.
W zamrażarce masz obiad. Podgrzej sobie.
Tym razem nie zapomnij wyjąć sztućców.
Kiepsko tu z zasięgiem, ale spróbuj do mnie oddzwonić.
Tęsknię.
Pa.
Zadzwoniłaś?
Jest tu ktoś jeszcze?
Nie. Tylko my.
Myślałam, że kogoś tam słyszałam.
To stary dom. Lubię mówić, że to duchy.
Ale to bzdura.
A może nie?
Hannah opowiadała nam o pracy na kutrze.
Ja bym nie dała rady.
Dobrze płacili. Zrobisz drinki?
- W barku na dole jest rum. - Jasne.
Jude.
Co myślisz o Hannah? Jest trochę dziwna, nie sądzisz?
Nie wiem.
Chcę jej zaufać.
Chcesz czy już ufasz?
Nie wydaje się niebezpieczna.
Jeśli mówi prawdę, mój tata ją lubił.
- To musi coś znaczyć. - Nie znasz swojego ojca.
Przepraszam.
- Jesteś na mnie zła? - Nie.
Tylko...
Martwię się, że Franklin jest sam.
Przykro mi.
Wszystko w porządku?
Tak, w porządku.
Ale chyba pójdę na górę się położyć.
- Pomogę ci. - Nie trzeba.
- Wiele przeszła. - Zawsze taka jest wobec mnie.
Przechwyciłeś telefon?
Tak, to ckliwa wiadomość do męża. Ale posłuchaj tego.
Tu Franklin. Chwilowo nie jestem dostępny,
ale jeśli zostawisz wiadomość, oddzwonię.
To ten facet z monetami. To ci sami ludzie.
Teraz mi wierzysz.
Zawsze wierzyłem. Jestem w szoku, że to się dzieje.
- Tak. - I przyszli do ciebie.
- To podejrzane? - Czujesz się oszukiwana?
Nie wiem, co o tym myśleć.
Tak czy inaczej, nawiązaliśmy kontakt.
Wracam na górę.
- To szaleństwo. - Tak.
Ciasny.
Nie był szyty na miarę.
Co powiedziałeś żonie?
Nic nie wie.
I tak by jej to nie obeszło.
Nie byłbym tego taki pewny.
- Irene wie, że byłem na planecie? - Nie!
Nie. I niech tak zostanie.
Czyli tajemnica. Żonom ani mru-mru.
- Do dzieła. - Tak.
Ja to zrobię.
Już?
- Jestem gotowy. - Dobra.
Działa. Mamy ciśnienie.
Byron?
- Byron! - Mam cię!
Ale miałeś minę.
Działa. Mówiłem ci.
Jedziemy, stary.
Idziemy.
A ty?
Co mi powiesz?
Nic.
Coś na pewno.
Każdy ma coś do powiedzenia. Skąd jesteś?
Skądinąd.
Jak trafiłeś na tych miłych ludzi?
Chyba fartem.
Reszta rodziny wie, że szukasz taty?
Tak jakby.
Skryty. Zupełnie jak on.
To zabrzmi dziwnie, ale...
Zawsze miałam wrażenie, że Gabe jest w coś uwikłany.
W coś dziwnego.
Co masz na myśli?
Że coś ukrywa.
Coś niebezpiecznego.
A może po prostu się ze mną droczył. Kto wie.
To był jego ulubiony pokój.
Znikał tu na całe godziny, żeby czytać.
Pewnie wciąż są tam jego książki.
To musi być dziwne.
Świetnie się bawię.
Mały jest ten świat, co?
Dobranoc!
HRABIA MONTE CHRISTO - DUMAS
Babciu? Wszystko w porządku? Upadłaś?
Przepraszam, że cię obudziłam.
Nie mogłam spać i sięgnęłam po książkę,
ale wszystko się przewróciło.
- Pomogę ci. - Nie trzeba.
Wracaj do łóżka.
- Zostanę chwilę. - Nie trzeba. Dam radę.
Idź.
Dlaczego mnie nie lubisz?
Denise!
Nie wygłupiaj się. Jesteś moją wnuczką.
Kocham cię.
Można kogoś kochać i go nie lubić.
Cóż, ja cię lubię.
Myślę, że nie.
Naprawdę?
Naprawdę. Mam wrażenie, że zawsze mnie odpychasz.
Nie tylko teraz.
Odkąd byłam mała.
Odpycham cię?
Nie rozumiem. To przez moją mamę?
A może przez kolor skóry?
Oczywiście, że nie! Jak mogłaś tak pomyśleć?
Jakbyś odrzucała moją miłość.
Nieprawda!
Chcę twojej miłości.
Więc co robisz?
Dorastałaś bez ojca.
Przeze mnie.
To ja powinnam była
zapewnić mu bezpieczeństwo.
Zawiodłam.
Nie zasługuję na twoją miłość.
Babciu...
Tata był chory.
Chorował. Zrobiliście, co w waszej mocy.
Mogłam zrobić więcej.
Powinnam była.
Przykro mi.
Tak mi przykro.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Co tu robisz?
Nie powinieneś być w pracy?
Dziwne, że się nie zerwało.
Wszystko w porządku?
Praca nie wypaliła.
Michael.
Każdego dnia
jeździłem po prostu autem bez celu.
Cały dzień.
Tam tego nie doceniają.
Leslie wie?
Możesz porozmawiać z kimś ze szkoły o pracy?
- Mogę sprzątać stołówkę. - Nie sądzę.
Czemu? Nie ufasz mi?
To się nie uda.
Kiedyś mogło.
Wydoiłeś mnie do cna.
Masz rację.
Michael, jesteś teraz ojcem.
Masz w domu śliczną córkę.
Ona na tobie polega.
Mamo, wiesz, że jestem...
Staram się.
Musisz się bardziej postarać.
Tak, żeby się w końcu udało.
Daliśmy ci tak wiele.
Tyle szans.
Leslie też. A ty...
wszystko odrzuciłeś.
Wiem.
Wiem, że jest ci ciężko.
Wiem, że to trudne.
Ale w pewnym momencie musisz...
wziąć życie w swoje ręce.
Tak.
Masz rację.
- Hej, tato. - Cześć.
Co za miła niespodzianka o poranku.
Przynieść ci kawę?
Nie. Tylko przechodziłem, ale zobaczyłem starą huśtawkę.
Chciałem spróbować.
Jak ją wieszałem, drzewo było o połowę mniejsze.
Czas leci, co?
Tak. Lecę, jestem spóźniony.
Kocham cię, tato.
Mamo.
Wpadniesz w piątek na kolację?
Jasne.
Do zobaczenia.
Gotowy na najważniejszy dzień w swoim życiu?
Mogę coś ci doradzić?
W sprawie skafandrów?
Nie. Nie chodzi o...
te sprawy.
Chodzi o to, o czym mówiłeś wczoraj. O ciebie i Jeanine.
Od kiedy jesteś doradcą małżeńskim?
Nie wszystko to żarty.
Decyzja, by spędzić z kimś życie, to coś poważnego.
No to o co chodzi?
Oboje jesteście młodzi.
Nigdy nie jest idealnie, wiem o tym.
Ludzie nie są idealni.
Ale musisz sprawić, by to działało.
Kochasz kogoś z wzajemnością.
To jest właśnie życie. To się liczy.
Rodzina.
Dobra, Frank.
Pewnie.
Ale nie teraz.
Chodź, Frank.
Idę.
Nie chcesz?
Jeździć cały dzień z ulotkami?
Nie, dzięki. Wolę zostać tutaj.
Mam tu obsługę, basen i wszystko.
Zamierzasz siedzieć w telefonie.
Patrzę, co piszą w tym mieście.
Szkolna drużyna baseballowa ma tu powodzenie.
No nie. To on.
Jude zaśpiewa a cappella.
Brawa dla Jude'a! Dajesz!
Zobacz.
To apostata?
Skąd to jest?
Jakiś bar. J... Spratts?
Idziemy?
Nie. Ty zostajesz. Idę sama.
Chciałaś iść ze mną.
Jak mam się uczyć, jeśli zostanę?
Jesteśmy już blisko. To niebezpieczne.
Chcę iść z tobą.
Chcesz brać w tym udział?
Tak.
- Chcesz odegrać rolę? - Tak!
Dobrze. Musisz wykonywać moje polecenia.
- Halo? - Nick?
To ja.
Toni?
Otwieramy o 15.00.
No tak.
Szukam go.
Potrzebuje pomocy, a słyszałam, że tu był.
- Tak. Niedawno. Dziwny facet. - Zgadza się.
- Wiesz, gdzie przebywa? - Nie mam pojęcia.
Cokolwiek?
Proszę.
Czekaj. Chyba coś zostawił i nadal to mam.
Dziękuję.
Szukał tego adresu.
Dzięki.
- Żadnych prawników. - Przepraszam.
Szukam tego człowieka. Jest bardzo chory.
I ponoć pani szukał.
Tak. Widziałam go.
Gdzie?
Jest nagroda?
Nagroda?
Mówię, że potrzebuje pomocy.
Ja też.
Ile?
Trzy tysiące to uczciwa cena.
- Dzień dobry, pani Newbury! - Jedź dalej, Jeremy.
Życie mnie nie oszczędzało.
Jestem bez pracy. Mam długi w skarbówce. Mogę stracić dom.
I wyczuję ściemę na kilometr.
Nie sprzedawaj mi bzdur o pomaganiu.
Chcesz wiedzieć, gdzie jest, to zabulisz.
Masz mój numer.
Przyjaźni się pani z panią Newbury?
- Nie. - Tak myślałem.
Ona nie ma przyjaciół.
Dlatego się z nią witam.
Do widzenia.
Domowa granola.
Dajemy ją wszystkim gościom.
Dziękuję, Hannah.
- Proszę bardzo. - Dziękuję.
Dziękuję.
Szkoda, że nie mogłam bardziej pomóc.
Nie poddawaj się.
Jak go znajdziesz, pozdrów go ode mnie.
Jasne.
Pojechali.
Widzę.
Sprawdźmy skafandry,
na wszelki wypadek.
Od kiedy się martwisz?
Nie dożyłem starości, robiąc głupoty.
Mówi facet, który teleportował się w kosmos ponad tysiąc razy.
Idziemy, stary.
Ludzkość tego potrzebuje.
Ludzkość?
Ludzkość ma się dobrze.
Na jakiej planecie mieszkasz?
W porządku.
Byron.
Tak?
Ja zostaję.
Przepraszam.
Rozumiem.
- To nie dla osób o słabym sercu. - Nie boję się.
Nie chcę iść bez Irene.
Nie mogę.
Ale ja mogę.
Jeśli coś się wydarzy, a tak nie będzie,
ogłoś światu, że coś osiągnąłem.
Może też nie powinieneś iść.
To się robi głupie.
Nigdy nie zrobiłem nic mniej głupiego.
Uda się.
Byron, słyszysz mnie?
Jakie to uczucie?
Niesamowite.
Frank, to niesamowite!
Szkoda, że tego nie widzisz.
Czuję się jak w niebie.
Oby to było złudzenie.
Chcę tam zejść.
Lepiej nie...
Nie odchodź za daleko.
Tylko tam...
Zejdę
jeszcze
kawałeczek.
Jezu!
- Co się... - Co?
Wszystko w porządku?
To jest...
To popieprzone, Frank.
Co widzisz?
Widzę mebel.
Byron, wróć.
Wracaj.
Już prawie. Zaraz tam będę. Widzę...
Rany.
Przerywa. Nie słyszę cię. Wracaj.
O Boże.
Frank, nie uwierzysz!
Frank!
Ja pierdolę.
Byron?
Byron, nie słyszę cię ani nie widzę.
Wracaj.
Byron?
Słyszysz mnie?
Byron? Wracaj, kolego. Proszę.
Szlag.
NIEBIAŃSKIE ZASŁONY
Nos Nicka się goi.
Nie spodziewałem się tego po tobie.
Twój ojciec będzie rozczarowany.
Apostata tu jest. Chyba wiem, jak go znaleźć.
Chyba? To znaczy?
Pewna kobieta wie, gdzie go szukać. Ale chce pieniędzy.
Kogo obchodzi, czego chce?
Nie jest zamieszana. Wiem to.
Łatwiej jej zapłacić.
Zapłacić?
Naprawdę?
Do czego to doszło?
To już koniec naszej małej przygody.
Kiepska atmosfera.
Jude, idź do środka.
Chcę porozmawiać z Denise.
- Dziękuję. - Jasne.
Chodź ze mną na podwórko.
Pokażę ci coś.
Franklin?
Znalazłeś coś?
Nie.
Jak było?
Nic ciekawego.
Dziadek to zbudował?
Piwnicę.
Ale nie resztę.
Do gwiazd.
Początkowo myśleliśmy, że to schron.
Ale to co innego.
Co takiego?
Nadal nie wiem, jak to nazwać.
- Boję się. Co to jest? - Usiądź obok mnie.
Znaleźliśmy to kilka dni po śmierci twojego taty.
Wszystko się pomieszało.
Po stracie Michaela…
Myślałam...
że to musi być połączone.
Co to ma z nim wspólnego?
Teraz myślę, że może nic.
Denise, trudno jest uwierzyć w to,
co chcę ci powiedzieć.
Ale to prawda.
Gdy wejdziesz do tego kręgu,
drzwi się zamkną.
Zapalą się światła.
A ty...
poczujesz się dziwniej niż kiedykolwiek.
Wtedy drzwi się otworzą.
A ty będziesz na innej planecie.
Uderzyłaś się w głowę.
Pleciesz trzy po trzy.
Już dobrze.
Nie było lekko
po śmierci Michaela.
Ciężko było...
żyć dalej.
A potem znalazłam to.
Myślałam, że mi to pomoże.
A teraz widzę,
że powinnam pomagać tobie.
- Pójdę po dziadka. - Cały czas. Nie.
On wie, kochanie.
Oboje chcieliśmy cię przed tym chronić.
- Wtedy przyszedł Jude... - Jude?
Tak.
Tak się tu dostał.
Niemożliwe.
Tak wam powiedział?
Znalazłam go.
Tutaj.
Nie.
To niemożliwe.
To nie jest prawda.
Jest.
To prawda.
Okłamałaś mnie.
Wy wszyscy.
Kim są ci ludzie?
Nie twoja sprawa.
Dalej, otwórz.
Co to jest?
Miała być gotówka.
Wyraziłam się jasno. Waluta.
Nie jakieś błyskotki.
- Tego mam dość. - To złoto.
Warte znacznie więcej niż 3000 dolarów.
Więc sprzedaj je i przynieś mi gotówkę.
Nie tak się umawiałyśmy.
Gdzie jest apostata?
Kto?
Powstrzymaj go!
- Gdzie on jest? - Ja... On...
U Yorków.
Jest ich opiekunem. Zaraz przy Post Road.
Nic więcej nie wiem, przysięgam.
Widzisz?
To nie było takie trudne.
Dlaczego to zrobiłeś?
Powiedziała nam!
Zmiękłaś.
Naprawimy to.
Dla twojego dobra.
Będzie dobrze.
Obiecuję.
Maria Frączek
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaege