Schat, alsjeblieft. Je moet iets eten.
Drink tenminste wat thee.
Heb ik hem te lang laten trekken?
Nee.
Ik...
Ik kan het niet.
Je moet slapen.
Kom hier.
Goedemorgen.
Morgen.
- Hoelang ben je al op? - Nog niet zo lang.
Het is fijn om weer in ons bed te liggen.
De achterbank van mijn auto is niet zo comfortabel.
We zijn de laatste 17 jaar nooit zo lang uit elkaar geweest.
Sinds die lerarenconferentie in St. Louis.
Je nam een hoed mee.
Ja. Waarom draag je die nooit?
Ik weet niet waar die ligt.
Ik heb je gemist.
Ik jou ook.
Mis je het ooit,
de tijd waarin alles nog normaal was?
Relatief dan.
Ja.
Sorry, ik moet iets afmaken in de schuur.
Byron, zeg alsjeblieft iets.
Byron, hoor je me?
Byron?
Franklin.
Franklin, heb je Byron gezien?
Nee.
- Hij is vannacht niet thuisgekomen. - Ik weet het niet.
Heeft hij niet gebeld of zo?
Hij zei dat jullie aan een project werkten.
Ja, maar dat hebben we afgemaakt.
Ik zeg het wel als ik iets van hem hoor.
Hij komt vast zo thuis.
Hij was het, echt.
Hoe weet je dat?
Wat heb je ermee gedaan?
Nick heeft veel goeds over je gezegd, Toni.
Misschien wordt deze apparatuur ooit van jou.
Ik vind het wel leuk hier.
Heel schilderachtig en rustig.
Ik hou van rust.
Hier is het.
Parkeer daar.
Heb je hem zelf aan de praat gekregen?
Ja. Ik heb mijn hele leven met gereedschap gewerkt.
Waarom had je hem eigenlijk uitgeschakeld, Jude?
Zonder iets te zeggen?
Franklin had het recht om hem te repareren.
- Beter van niet. Hij is gevaarlijk. - Weet ik.
Irene, zit er niet zo over in.
Het spijt me.
Het is goed.
Ik weet dat je weggaat.
Ik heb iets gevonden in Michigan.
Het zal me naar mijn vader brengen.
Probeer me er niet vanaf te brengen.
Dat doe ik niet.
Je moet je eigen weg volgen.
Ik pak wat dingen voor je in om mee te nemen.
Je reist nogal licht.
Ik wist dat je haar pijn zou doen.
Ik wilde jullie gewoon beschermen.
Ik wil je iets vragen.
Vertel me de waarheid.
Wat is er op die planeet?
Niets.
Dat dacht ik al.
Ik zou je best naar de bus willen brengen, maar zo ga je niet weg, hè?
Nee.
Maar ik moet iets doen voor ik ga.
Blijf zitten. Plaspauze.
Mam, hij is weg. Laten we nu gaan.
- Dat kan niet. - Waarom niet?
Hij heeft die vrouw vermoord. Wat is er mis met je?
- Anders ga ik wel. - Genoeg, Toni.
Het kan niet omdat ze ons toch vinden.
Ze zoeken gewoon een ander die het doet. Het is hetzelfde.
Start de auto, alsjeblieft.
Ik heb tegen je gelogen.
Ik zei dat onze erfenis een zegen was.
Ik wilde je beschermen.
Wat moet je doen?
De afvallige vinden.
En ermee afrekenen.
Dan zijn we klaar.
Hem vermoorden?
Anders nemen ze jou mee.
Wat? Waarheen?
Maak je geen zorgen want dat gebeurt niet.
Dode vogels.
Waar heb je het over?
Er is een Kamer in de buurt.
Ze zoeken er al tientallen jaren naar.
- Het boeit me niet. - Toch wel.
Kijk.
Stella, maak de klus af.
Ik zoek de Kamer en Toni helpt me. Kom mee.
Blijf rustig. Het is zo voorbij.
Kom, Toni. Je moeder heeft belangrijk werk te doen.
Hé.
- Als je haar iets aandoet... - Stella.
Wat voor man denk je dat ik ben?
Kom, Toni.
Een stel oude mensen. Wat denk je?
Ik denk niet dat ze terug zullen vechten.
Net als die vrouw.
Dat deed ik niet graag.
Ik moet onze mensen beschermen.
Net als jij.
Dingen zijn te lang voor je verzwegen. Dat eindigt vandaag.
Ik zal erop aandringen dat je meteen je perdisco doet,
zodra dit voorbij is.
Je bent heel dicht bij God en je beseft het niet eens.
- Geen geheimen meer? - Nee.
Niet van mij uit. Nooit.
Wie is Caleb dan?
Hij is je vader.
Ik zorg ervoor dat je hem ontmoet.
Het wordt tijd dat je Caerul bezoekt.
Zie je wel?
Ik ben niet zo slecht.
Kom.
VOOR OUDERE ASTRONAUTEN HET BESTE - BYRON
Wat heb je daar?
Het zijn maar vitaminen.
Geef je mij er wat van?
Ik kan alle hulp gebruiken.
Vooral nu we onze verzorger kwijtraken.
Ja. Het spijt me dat hij gaat.
Ik ben blij, maar het spijt me voor jou.
Ach...
Het is beter zo.
Echt? En dat waar je op zat te wachten dan?
Het lot en zo.
Ik ben het lot zat.
Lieverd, ik moet je iets vertellen.
Er is iemand in onze tuin.
Wat?
Hallo, jongedame.
Is alles in orde?
Ik...
Het spijt me.
Hij dwong me ertoe.
Wat...
Kom mee naar binnen.
Oké.
Kunnen we praten?
- Nee. - Ik weet dat Irene het je heeft verteld.
Ze liet me iets onder de tuin zien.
- Het is moeilijk te geloven. - Zeg dat wel.
Een magische deur, een andere planeet. En wat ben jij?
- Wat ik je verteld heb. - Echt?
Heb je verzwegen dat je een buitenaards wezen bent?
Ik ben een mens, net als jij.
Oké, ik ga hier weg.
Jij mag bij mijn grootouders blijven.
Ik heb er genoeg van.
Bedankt dat je de hele nacht naar Michigan hebt gereden,
dat je me karaoke hebt geleerd
en voor de shots.
Katie betaalde daarvoor.
Bedank haar dan.
Echt? Een hand?
Wat was... O, mijn god.
O, god. Schiet er iemand? Ik kan mijn telefoon pakken.
We moeten de politie bellen. Shit.
Oké. Shit. Denise, luister.
- Wat? - Ik weet wie dit is. Ze is op mij uit.
Ga snel naar je grootouders.
- Ja, maar... - Ze zijn niet veilig. Haal ze er weg.
Hé.
Opa. Oma.
Snel, we moeten...
Je verstoppen heeft geen zin.
Ik vind je toch wel.
Geroosterd met honing.
Wie heeft dat bedacht?
Die verdient een medaille.
Wil jij wat?
Wie van jullie vertelt de waarheid?
Alsjeblieft, laat ons gaan.
Waar is het?
Je kleindochter, hè?
- Het zou jammer zijn als ik haar moet... - In de tuin, onder de schuur.
Bedankt.
Dat was niet zo moeilijk.
Hou ze in de gaten, oké?
Ja.
Nick had gelijk. Je zult hier goed in zijn.
Hier zat je dus verstopt.
Je heet Toni, hè?
Ik ben Irene.
Dat is mijn man Franklin en dit is Denise.
Het spijt me.
- Ik mag niet met jullie praten. - Omdat die man dat zei?
- Ik moet hem helpen van mijn moeder. - Je moeder. Waar is ze?
Ze is bij de afvallige.
Je bedoelt Jude. Hij heet Jude.
Hou op.
Ik weet wat je doet.
Hij is een goede jongen, Toni.
- Mijn moeder zei dat hij gewelddadig is. - Nee.
Ja. Dat hij veel mensen in gevaar bracht.
- Dat we dit moesten doen. - Wat als ze ongelijk heeft?
Alsjeblieft, Toni.
Geen goed idee.
Als je dacht hen los te maken, zou dat een vergissing zijn.
Mijn moeder zei dat we iets goeds doen.
Gods werk.
Maar ik geloof haar niet. Of jou.
- Vooruit. Ze kunnen je niet zien. - Oude mensen vastbinden?
Die vrouw vermoorden? Dat is verkeerd.
- De wereld... - Goed zo.
...is niet zo zwart-wit als je denkt.
Wil je niet dat ik hem dood?
Toni, is alles in orde?
De plannen zijn gewijzigd. Breng de jongen hier.
Weet je dat zeker?
Ja.
Vertel hem dat we de familie hebben.
Als hij wil dat ze veilig zijn, moet hij zich overgeven.
Zo. Ben je nu blij?
We hebben het oude stel en het meisje.
Laat je zelf zien, als je wilt dat ze veilig zijn.
We kennen elkaar.
- Vast niet. - Jawel.
Ik weet het nog.
Ze brachten je bij mijn moeder.
Ja. Ik was nog klein.
Tijdens de ceremonie knielde je voor haar.
Daarna huilde je.
Je kunt beter niet praten.
Ik heb de hoeders nooit begrepen.
Ze offeren zoveel op. Waarvoor?
Om iets te beschermen waar ze nooit echt een deel van zijn.
Jij hebt je familie, je gemeenschap en je geloof de rug toe gekeerd.
Ik weet wat je hebt gedaan.
Ik had geen keus.
Ik nu ook niet.
Ik weet niet wie je bent of wat je wilt,
maar je hoeft mijn familie niet te bedreigen.
Nou,
jij hebt die van mij bedreigd,
vriend.
Op manieren die je niet eens begrijpt.
Jude.
Leuk je weer te zien.
Ik heb je altijd gemogen. Altijd.
Zelfs als je ongehoorzaam was.
En dan ga je weg en doe je dit.
Weet ze dat je hier bent?
Wie heeft me gestuurd, denk je?
Je liegt.
Hou op.
Is het mijn schuld dat zij dit moeten doorstaan? Nee.
- Jouw schuld. - Het spijt me.
Je had alles. Maar het was niet genoeg.
Je zou hem niet vermoorden.
Dat doe ik ook niet.
Jij doet het.
De beste manier om je trouw aan de familie Calderon te bewijzen, hè?
- Genoeg. Zij niet. - Goed dan.
- Mam. - Vooruit.
Alsjeblieft, doe dit niet.
Stil, lieverd. Niet kijken.
- Stella. - Stil.
Als je dit doet, zal zij je dochter niet meer zijn.
- Niet zoals hiervoor. - Stil, zei ik.
Stella.
Voltooi de missie.
Goed dan.
Ik doe het wel.
Achteruit.
Verraadster.
Mam.
Het pistool.
Zie je wel, Toni? Ze is een moordenares.
Het zit in haar bloed.
Ook in dat van jou.
Nu niet meer.
Gaat het?
Gaat het wel?
Waar gaan jullie heen?
Ver weg.
Redden jullie het echt wel met hem?
Ja, ik handel hem wel af. Dat is veiliger voor iedereen.
Geloof me.
Mam, wat doen we met het huis?
Kunnen we onze spullen ooit ophalen?
Eerlijk gezegd denk ik van niet.
Alles wat we hebben achtergelaten,
is te vervangen.
Mam, wat is Caerul?
Maak je daar geen zorgen over.
Het komt wel goed met ons, oké?
Dat beloof ik je.
Je zei dat ze ons zullen blijven zoeken.
Ze zullen daarmee ophouden.
Waarom?
Omdat we nu een ruilmiddel hebben.
Voor als je honger hebt.
Weet je nog toen ik ziek in bed lag? Je gaf me dat spul.
- Het brouwsel. - Het brouwsel.
Het was walgelijk.
Ik dacht toen dat je een goede moeder moet zijn geweest.
Heb je eraan gedacht om een sweater mee te nemen?
Ik wil met je meegaan.
Wat?
Je hebt enkele dode hoeken. Je raakte verdwaald in een café.
Je kunt amper rijden, je bent gearresteerd.
Wacht eens even. Ben je gearresteerd?
Denise, ik weet het niet.
Ik weet het wel. Het is een heel stom idee.
Ik kan niet meer terug naar waar ik was.
En ik kan ook niet hier in Farnsworth blijven.
Ik moet iets nieuws doen. En wat is nieuwer dan dit?
Ik verwachtte een autorit of een vlucht.
Dit is een beetje vreemd.
Vinden we dit echt goed?
Nee.
Maar wat kunnen we doen? Ze is...
Ze is volwassen.
Ze is ook onze kleindochter.
Dat weet ik.
Het is zo moeilijk.
Maar wij hebben dat ding zo vaak gebruikt en we leven nog.
- Amper. - Ja.
Maar we leven.
Dat is nieuw.
Ik vond dit in het boek van mijn vader.
Het is een soort adres.
Voor mij.
Dit zou ons dus bij hem moeten brengen.
Hij zal wel weten hoe hij ons kan beschermen.
Maar wees voorlopig voorzichtig.
Kan dat ding dat je hebt, haar ook weer hier brengen?
Ja.
Maar het wordt na elke reis opnieuw ingesteld,
dus als jullie ons willen volgen, gaan jullie weer naar...
Je weet wel waar.
Bij het minste gevaar kom je terug.
- Ja. - Beloof je dat?
Dat beloof ik.
Oké.
Als haar iets overkomt, zal ik...
Begrepen?
Ja. Natuurlijk.
- Ik hou van je, lieverd. - Ik ook van jou.
- Dag, oma. - Ik hou van je.
Ik ook van jou, oma.
- Pas goed op. - Oké.
- Ben je klaar? - Ja.
Laten we gaan voor ik me bedenk.
Misschien moeten we hier niet langer meer komen.
Daar heb ik jaren op gewacht.
Maar lieverd,
ik moet je iets vertellen.
Wat gaan we doen?
Dat weet ik niet.
Gaan we naar Disneyland?
Jazeker.
Hou je vast.
Mam.
- Wat gebeurt er? - Dat weet ik niet.
Hou je vast.
Mam.
Wat is er gebeurd?
We hebben twee mensen.
Je bent een hoeder, hè?
Dat was ik.
Interessant.
Dat is heel interessant.
Mam? Nee, mam.
Hallo, Cornelius.
Ken je me nog?
Ik vergeet geen afvallige.
We gaan ons vermaken, jij en ik.
Reken maar.
Welkom in de gevallen wereld.
Waar zijn we?
Bangkok.
Niet te geloven dat je me dit nooit hebt verteld.
Ik ben geschokt.
Maar ook erg onder de indruk.
Ik dacht dat als je van deze pakken wist, je ze zou willen gebruiken.
Je kent me heel goed.
Wil je dit echt doen?
Of ik het wil? Nee.
Nee, maar Jeanine verdient een antwoord.
Byron is daar ergens,
levend of niet.
Ik moet hem zoeken.
Neem alsjeblieft geen afscheid. Citeer geen mooi gedicht.
Ik ben al nerveus genoeg.
Ik geloof in je, Franklin.
Altijd.
Kun je mijn helm voor me pakken?
Wat zie je?
Ik zie jou.
Echt?
Ik heb onze koffietafel gevonden.
Franklin, hou op met dollen.
Ik dol niet.
Ik ga verder.
Wat is er? Ik raak je kwijt.
Franklin?
Franklin.
Hoor je me?
LEEG - VOL - LUCHTTOEVOER
- Irene? - Ja, ik hoor je.
Kom terug, alsjeblieft.
Er is iets mis met mijn luchttoevoer.
Zeg iets, lieverd.
Irene.
Franklin?
Ik hou van je.
Ik kan alle sterren zien.
Het wordt donker.
Hou daarmee op.
Ik heb iets gevonden. Kom hier.
Wat is het?
Dat weet ik niet.
Goed zo.
Adem in.
Hoe is dit mogelijk?
Ik ben je gevolgd.
Je...
We leven.
Jazeker.
Adem in.
Franklin, kijk.
Brigitta Broeke
Creatief Supervisor Florus van Rooijen