No dobrze.
Kurwa! To nie mogę być ja.
Skąd się wzięła w moim domu?
No już! Wiem, co robić.
A potem co im powiesz?
Erin, co im powiesz?
Dwunastoletnia wersja ciebie
włamała ci się do domu z jakimiś gówniarami, których nie znasz?
Może w 2019 podróże w czasie są czymś normalnym.
Tak, to ma sens.
Bo w domu co rusz spotykałyśmy przyjazne roboty
i żołnierzy z wojny secesyjnej. To wszystko jest pojebane!
Wiem!
To dorosła ja. Będę nią.
Uciekłam jak dziecko.
To nie może być prawda.
To załamanie nerwowe.
Nie... Musi być jakieś wyjaśnienie.
Nie mogę wciąż tu mieszkać. Miałam...
Kiedy wróci mój mąż?
-Moje dzieci już śpią? -Może nie żyjemy.
No co? Podróże w czasie są bardziej prawdopodobne?
-Więc jesteśmy w piekle. -Myślicie, że nic mu nie jest?
Nie ruszał się, ale może nic mu nie jest.
-Nie wiem. -Musimy to wszystko cofnąć.
Jakoś to odwrócić albo...
Kurwa.
Powinnyśmy wrócić do tej kapsuły i...
Nie. Nie możemy tam wrócić.
Jeśli to naprawdę przyszłość...
-Pewności nie mamy. -To ma więcej sensu niż nasza śmierć.
-No i? -To musi być ważne.
Czymkolwiek to jest.
Równie dobrze to może być śmieć.
-Śmieć? -A co z nią? Z tobą?
Jeśli to naprawdę ty, to może gdzieś zadzwoni.
Gdzie? Na policję czasu?
Czy chcesz zadzwonić na policję?
-Boże, roboty z przyszłości. -Co to jest?
Czy chcesz zadzwonić na policję?
Dziewczyny?
Cholera.
Otwórz drzwi, proszę.
Jestem tu. Zaczekaj chwilę.
Po prostu otwórz, proszę.
To nie dzieje się naprawdę.
-To dzieje się naprawdę. -Kurwa.
Proszę, nie przeklinaj.
Dzieci śpią?
Co?
Co się stało z mamą?
Jezu.
Najważniejsze, że już nie cierpi.
Z Missy też coś się stało? Też nie żyje?
Co?
Nie.
-Nie. -Więc gdzie ona jest?
Nie trzymamy się razem?
Ja...
Miałam pewne kłopoty, a ona...
Nie było jej przy mnie.
Potem cała sytuacja z mamą...
Odpowiedź brzmi nie. Ludzie dorastają, zmieniają się,
Missy ma swoje życie,
a ja mam swoje.
Mamy męża?
Mówisz jak mama.
Wciąż jesteśmy singielką.
A jesteśmy... Czy jesteś szczęśliwa?
W moim wieku to mocne słowo.
Na tę chwilę pewnie masz obsesję
na punkcie serialu Dzieciaki, kłopoty i my.
Niespodzianka, nie jesteśmy Seaverami.
Nigdy nie byłyśmy... Właściwie to po prostu ja.
Missy ma swoje zajebiste życie,
a ja mam dom,
pracę, durny samochód i xanax.
Jedyne, co się udało, to to,
że ludzie już nie zakładają, że jestem praczką.
Gdzie pracujesz?
Pracuję w systemie sądowym.
-Jesteś prawnikiem? -Asystentką.
Tak, asystentką.
Co mam ci powiedzieć? Nie pamiętam nawet,
kim chciałam wtedy być.
Senatorką USA i matką czwórki dzieci.
Jak widzisz, wyszło inaczej.
Musimy u ciebie zostać.
Przynajmniej na noc.
Oczywiście.
Jesteśmy chore?
Na tę chwilę nie jest to pewne.
Mój Boże.
Mogę zapytać, czemu jesteś cała we krwi?
Jedna z dziewczyn mnie postrzeliła, ale już jest dobrze.
W porządku.
Rozumiem. Tak naprawdę to nie.
Ale wydajesz się w porządku.
Proszę.
Masz.
Dziękuję.
Zjadłyście moje pikle.
Mam słabość do pikli.
Tak, wiem.
Mac.
Nie trzeba.
Mac.
Halo. Nie chcesz chociaż koca
albo jakichś ubrań do spania?
Mój brat mówi, żeby nosić tylko to,
w czym bezpiecznie może urwać się film.
Ciekawy gość. Może daj mu mój numer.
W tym czasie umarłeś, tu będziesz spoczywał na wieki.
-Wieści dla Dziadka? -Brak.
Ale ta ofiara...
Zakończymy to.
Erin?
-Przykro mi z powodu twojej mamy. -Mnie też.
Dzięki.
To twój tata?
Zmarł, kiedy miałam dziewięć lat. Mamie nigdy nie przeszło.
Miło mieć wyjątkowe miejsce na zdjęcie.
W Chinach w ten sposób pamiętamy o ludziach.
Są różne zasady.
Zdjęcie musi być zwrócone w stronę okna,
stać na określonej wysokości. Myślałam, że to głupie.
Myślicie, że nasi rodzice nie żyją?
Boże, Tiff.
Moje zwierzaki na pewno.
To straszne.
Mam chomika.
Miałaś chomika.
Weird Al nie żyje.
Co?
Pewnie jest po prostu stary.
Mój chomik ma tak na imię.
Weird Al?
K.J., masz jakieś zwierzaki?
Tak.
Psa i morskie małpki.
Zmyślasz.
Missy i ja też miałyśmy morskie małpki.
W pierwszej klasie był taki chłopak, miał na imię...
-Weird Al? -Nie, przestań.
-Craig Wicksome. -Craig.
Chciałam pokazać moje małpki dzieciakom,
ale kiedy otworzyłam słoik, cuchnęło jak...
Cuchnęło jak w chlewie!
Jestem ważna.
Jestem wartościowa...
Emocjonalnie... będę zwycięzcą.
Materialnie...
będę zwycięzcą.
Życiowo...
będę...
Będę...
Nie ma jak w domu...
Co tu robisz? Chryste! Mogłaś mnie zabić!
Prawie rozbiłam ci łeb.
Serio, co tu robisz?
I po co ci ten klucz?
Na wypadek, gdyby ktoś się zakradł.
-Gdzie my jesteśmy? -Nie poznajesz?
Mieszkam tu.
Mieszkałam.
Mac, przykro mi.
Wiesz...
jeśli zmrużysz oczy, Stony Stream wygląda praktycznie tak samo.
Poza tym, że przejechałam obok swojej szkoły,
której już nie ma, więc jest super.
Dom pani Carson jest na sprzedaż.
Ile miałaby dziś lat, 116?
Tak. Same kości.
Boże, masakra.
Fabryka samochodów. Mój tata tam pracuje.
Właściwie to pracował.
Tak, same kości.
-Przepraszam. -Spoko.
Najpierw japońce, potem Jameson, ledwo miał kiedy pracować.
-Mogłabyś przestać. -Dlaczego?
Bo po fuchę twojego taty nie przyjdą?
Nie. Nie przyjdą po niczyją pracę,
nie możesz tak mówić. To nie w porządku.
-Nie chcę nawet... -Zostaw mnie.
Serio. Powiedz, że jestem bogatą niunią,
-popijającą szampana... -O co ci chodzi? Powiedz.
O co ci chodzi?
-Słyszałaś o holokauście? -Daj żyć!
Spytaj moją babcię, na pewno jej się podobało.
To nie nazistowskie Niemcy.
Mimo to na mojej szafce ktoś napisał „żydowska suka”.
Wiesz...
Ja bym tak nie zrobiła.
Dobrze wiedzieć.
Czyje to?
Spokojnie.
To twoje?
Tak, to moje.
Mieliśmy z chłopakami fajną rozróbę,
zanim nie zaczęliście w nas naparzać.
Kim jest K.J. Brandman?
K.J. należy do Podziemia?
Wystarczy. Tak.
-Pracuje sam? -Nie.
-Lou jest liderem. -Lou? Dobrze. Ilu was liczy komórka?
Jest jeszcze Nico, John Cale, czasem pomaga nam Andy Warhol.
To jest właśnie wasz problem, nastolatki.
Tak dużo pewności siebie, tak mało pomyślunku.
Teraz powiedz mi prawdę.
Chcemy wrócić do lasu, gdzie się pojawiłyśmy, musisz nas zawieźć.
Jasne. Która godzina?
Mówiłam, że musimy wrócić do kapsuły czasu.
Zawieziesz nas?
Tam, gdzie...
doszło do międzygalaktycznej bitwy?
To dla mnie wciąż za dużo.
Podróże w czasie. Wszystko po kolei.
Im bardziej będziesz się grzebać, tym dłużej tu będziemy.
To tutaj.
Więc gdzie on jest?
Może potem wstał i nic mu nie jest.
Komu?
Wiesz co? Nie przejmuj się tym.
Pytanie, gdzie podziała się cała ta krew?
Słucham?
Właśnie. Ktoś musiał tu posprzątać.
Szlag.
Mój kij hokejowy, widziałyście go?
-Tiff, poszukajmy go. -Spokojnie.
Co ty teraz robisz?
Nagrywam to.
-Może w czymś nam to pomoże. -To kamera?
-Tak, patrz... -Ja pierdykam!
W przyszłości telefony są bezprzewodowe.
-Mamy już takie. -Nie wszyscy.
To coś jak telefon, ale też jak komputer,
możecie nosić go w kieszeni...
Wiedziałam, że to poznaję.
To komputer. Gdzie możemy go naprawić.
Możliwe, że kogoś znam.
K.J.
Liczyłam, że do tego nie dojdzie, ale może czas zadzwonić po dorosłą mnie.
Co?
Ufasz jej?
Jasne.
Ale czy myślisz, że jest ogarnięta?
TECHDOCTORS NAPRAWA KOMPUTERÓW I TELEFONÓW
Fajnie, że nie ma już mojej chaty.
Lepsze by było tylko widzieć,
jak ta kula go rozwala.
To trochę...
Nie wiem... Smutne?
Nie. Teraz jestem wolna.
Ja nie.
Muszę wrócić do Dnia Zła.
Mama mnie potrzebuje. Siostra też.
Jak sobie chcesz. Kopiesz sobie grób.
Wiesz, co mnie cieszy?
To, czego nie znalazłam.
Jakiejś zjebanej wersji mnie.
Z mężem alkoholikiem.
Wiedziałam, że się stąd wyniosę.
Przyszłość wydaje się dobra.
Chodzi o to, że mogę mieć to wszystko gdzieś.
Szczęściara.
Nie o to mi chodziło.
Wracając do tego, jak cię postrzeliłam.
Wiem, że wiesz, że to nie moja wina.
Wiesz o tym, ale jeśli masz coś do mnie,
to wiedz, że cieszę się, że nie zginęłaś.
Ale przepraszam. To się więcej nie powtórzy.
-Dziękuję. -Dobrze sobie poradziłaś.
Mój brat powiedziałby, że masz cajones.
-Co to znaczy? -Jaja. Jak u chłopaka.
Jądra.
Fuj.
Nie, to znaczy, że jesteś twarda.
Twarda.
Zawsze myślałam,
że będę mieć dwupiętrowy dom obok Missy.
Że nasze dzieci będą się przyjaźniły i chodziły razem do szkoły.
Oczekiwałam od siebie więcej.
Dorosła ty nie jest taka zła.
Jesteś dla siebie zbyt surowa.
Dała ci tę czadową koszulkę...
z napisem „głupek”.
GŁUPEK
To jej koszulka.
-Co? -Pasuje ci.
-Zamknij się. -Tak tylko mówię.
Dawno się nie widzieliśmy. Co u ciebie?
Dobrze. Tak.
W porządku.
Co zrobiłaś, gdy wczoraj nie było prądu?
Czekałam, aż wróci.
Ja też.
Dlatego nigdy nie podpinam moich zapasowych dysków.
Dobra wskazówka.
Będę szczery, myślałem, że już się nie odezwiesz.
Co jest dziwne, bo bawiłem się dobrze.
Byłam zajęta.
Cieszę się, że cię widzę.
Tamten wieczór był cudowny.
Tamto wino w Buca di Beppo.
Rozmowa do rana...
-Co ona wyprawia? -To jej chłopak?
To moje siostrzenice.
-Super! -Tamte dwie.
Pewnie jesteś czadową ciotką, która jest dla nich wzorem.
Wątpię. Ale mam sprawę.
Muszę to naprawić...
Skąd to masz?
-Nigdy czegoś takiego nie widziałem. -No nie? To...
Na pewno nie ma tego na rynku. Jeszcze.
Możesz w ogóle to mieć?
To prototyp.
Pracuję nad sprawą patentową,
szefowie chcą, żebym zapoznała się ze sprzętem,
więc to ściśle tajne, Koko.
Jasne. Ściśle tajne. No, no.
Spróbujmy to podładować.
-Jasne. -No dobrze.
Możliwe, że padła bateria.
Spróbujemy bezprzewodowo.
Chyba się usmażyło.
Cholera!
Szlag.
-Co ty robisz? -Coś ty zrobił?
Spokojnie! Wszystko gra.
Mój Boże.
Nigdy nie wrócimy do domu.
Wrócimy. Będzie dobrze.
Nie, nie będzie!
Miałam się dostać na MIT. A teraz tu utknęłyśmy.
-Wrócicie do domu. -Wcale nie!
Stoimy w sklepie komputerowym z twoim fagasem
i spaliłyśmy naszą ostatnią szansę.
Pójdę na zaplecze po...
Dobrze. Dziękuję. Jak twoja dłoń?
Przepraszam.
Tiff, spójrz na mnie. Wrócimy.
-Jak? -Nie wiem.
Ale kiedy już wrócimy, wiesz, kto będzie na ciebie czekał?
Weird Al.
Nawet Weird Al nie żyje.
Będzie dobrze.
Wiecie, co? Chrzanić to.
Tiff, poszukamy dorosłej ciebie.
Znajdziemy was wszystkie.
Potrzebujemy mnie. Będzie wiedziała, co robić.
Poradzi sobie ze wszystkim.
Na pewno jest mądra, niesamowita i dużo zarabia.
-Potrzebna nam książka telefoniczna. -Już ich nie ma.
-Nie macie książek telefonicznych? -Wyluzuj!
Poszukamy jej w internecie.
Co to jest internet?
To niesamowite!
-Jak... -Możesz nie...
Cała ludzka wiedza...
W komputerze.
Mniej więcej. Jest też mnóstwo bzdur.
-Mogę... -Pewnie. Proszę.
Mac, zostaw! Zepsujesz go.
Jak sobie z tym wszystkim radzisz?
To wszystko...
co spotkało was w lesie,
komuś stała się krzywda?
Myślę tylko o tym...
Dlaczego ja?
Dlaczego ja, a nie któraś z nich? Czemu to ja go zaatakowałam?
-Skrzywdziłaś kiedyś kogoś? -Nie.
Nigdy? Nawet w sporcie?
Nigdy nie byłam zbyt sportowa, K.J., nawet nie oglądam sportu.
Czasem jakiś mecz baseballa.
Czy w przyszłości Indiansi wciąż są do dupy?
Nie, będzie lepiej.
Będzie lepiej, ale nie chcę nic zdradzać...
-Dużo lepiej? -Tak,
ale to wciąż Indiansi, więc...
Choć ta nazwa zaczęła być problematyczna.
-O czym rozmawiacie? -O baseballu.
Nie lubisz baseballa.
Tak!
Mam instytut. Mam własny instytut.
Instytut Quilkin. Mówiłam, że jestem bystra.
Serio?
Dorosła ja będzie wiedzieć, co robić.
Wygląda na to, że wszystko zrobiłaś, jak trzeba.
Mieszka w Cleveland. Musimy natychmiast jechać.
Ej! Nie. Słuchajcie.
Nikt nie jedzie do Cleveland. Chwila przerwy.
-„Przerwy?” -Tak.
Taki masz plan?
Chryste, zejdziesz ze mnie?
Przeprosiłam cię za to, cokolwiek...
-Za to, co było. -Tak.
Za to, że nie wyszło.
Po prostu taki pośpiech...
Musimy wrócić do domu. Mamy obowiązki.
Jesteś dorosła, czy nie?
Dlaczego tak trudno ci to zrozumieć?
-Nie mówię, że macie się poddać. -Zabawne, że ty to mówisz.
-Co to miało znaczyć? -Dziewczyny.
Pamiętasz, jak w czwartej klasie
mieliśmy apel o roku 2000?
„Niektórzy z was będą pracować w zawodach,
„które jeszcze nie istnieją”.
Dlaczego miałabym to pamiętać?
-Próbowałaś kiedykolwiek? -Przykro mi,
że nie wzięli mnie do Kongresu i nie wysrałam czwórki dzieci.
Co tu ciągle robisz? W tym domu? Sama?
Bez niczego?
Nawet nie rozmawiasz już z naszą siostrą.
Wielu rzeczy nie rozumiesz.
Opiekowałam się naszą matką.
Nawet tego nie potrafiłaś.
Wybacz, ale jesteś najgorszą wersją tego, jak mogło potoczyć się moje życie.
Może myślisz, że wiesz, czego chcesz,
ale nie masz nawet pojęcia, kim jesteś.
Masz 12 lat.
Chryste! Mam DVD starsze od ciebie!
Poza tym jesteśmy jedną osobą, więc wyżywasz się na sobie.
-Tak? -Tak.
Wiesz co? Może i będę tobą, ale jeszcze nie jestem.
Upewnię się, że do tego nie dojdzie.
Powodzenia, bo nie wiesz tego,
że mimo iż jesteś taka dumna z tej pracy, zostawisz ją po jednym dniu.
Te dziewczyny nawet cię nie zapamiętają!
Jesteś dla nich nikim. Nowa, nikt więcej.
Winisz mnie za to, że łatwo rezygnuję? Wcześnie zaczęłam.
Masz rację, Tiff.
Twoja dorosła wersja pomoże nam bardziej.
Albo ktokolwiek. Chodźmy.
K.J.!
Przynajmniej masz dom. I jakąś pracę.
-Mogłaś być dziwką i ćpunką. -Mac, daj spokój!
W porządku.
K.J. pewnie siedzi w pace.
Kiedyś na dworzec nie było tak daleko.
Minęło 31 lat.
Kto wie, czy dworzec wciąż tam jest.
Nie wyjedziemy ze Stony Stream przed zmrokiem.
Musimy gdzieś przekimać.
Jak myślicie, po ile teraz są bilety?
-Nie wiem. -Mam tylko kilka dolców.
Chwila, gdzie jest urządzenie?
To nasza jedyna wskazówka, która może pomóc nam wrócić.
Skąd mam wiedzieć?
-Nie macie go? -Zapomniałaś o nim?
Musimy po nie wrócić.
Jak dorosła ja ma nam pomóc,
skoro nie mamy tego urządzenia?
Nie ma mowy! Ja tam nie wracam.
Więc gdzie zostaniemy na noc?
Że co, kurwa?
Witaj.
STF, Jednostka 953. Uruchomić system?
Tak.
KODOWANIE
LOKALIZACJA TEMPORALNA 21:34:51 _ 28.08.2020
Co?
Nie.
Deaktywuj. Dezaktywuj. Zatrzymaj.
Uzbrojenie systemu.
-System uzbrojony. -Uzbrojony?
-Strasznie tu. -Co tu się stało?
Przynajmniej jest dach.
Pamiętam to.
Bawiłam się tu godzinami.
Tam był sklep z zabawkami.
Missy i ja błagałyśmy mamę, by tam pójść.
Rodzice kupili mi tam Atari.
Tam było Chick-Fil-A.
Zjadłabym frytki.
Boże, tak.
Pamiętacie, jak była tu Debbie Gibson?
Tak, było super! Tygodniami błagałam mamę o bilety.
Ja też.
Wtedy słyszałam ją pierwszy raz.
Znałam ją tylko z czasopism.
-Jest super. -„Jest super”.
Debbie Gibson ssie pałę.
Pamiętam, kiedy ciebie zobaczyłam po raz pierwszy.
To było przy tej dużej fontannie.
Twój brat wyciągał z niej monety,
a ty go do niej wepchnęłaś.
Braciszek Mac. Pewnie to on siedzi.
Pierdol się!
Znasz moją rodzinę, tak?
A ty co? Jesteś jakąś stalkerką?
-Byłam na zakupach z mamą. -To nienormalne.
Mac, musisz wiecznie być taką zołzą?
Mam dość tego, że wszyscy mówią, że kiedyś było lepiej,
jakby faktycznie było.
Byłyście u mnie w domu, księżniczki.
Nie udawajcie, że nie wiecie, jacy jesteśmy biedni.
Rozwożę gazety, żeby mieć na lunch.
Nie na zabawki, Inspektorko Gadżetko.
Przepraszam.
A życie to nie jakiś idealny sitcom, nowa.
-Daj spokój. -Nie jesteśmy koleżankami.
Raz rozwoziłyśmy razem gazety.
Nie musimy tego powtarzać,
nie jesteśmy jakimiś psiapsiółeczkami.
To pojebane i lamusiarskie.
Wszystkie chcemy wrócić do domu.
Chuj z tym!
Ja nie wracam.
Co? Oczywiście, że wracasz.
-Żartujesz sobie? -Musimy trzymać się razem.
Wcale nie.
Pamiętacie ten komputer u dorosłej ciebie?
Poszukałam mojego brata.
I wiesz co, Erin? Wiesz co, Tiff?
Jest lekarzem na ostrym dyżurze. Jabłko jednak padło daleko.
Może Coyle'owie w przyszłości są coś warci.
Zostanę z nim przez jakiś czas.
W takim razie idziemy z tobą.
-Nikt was nie zapraszał, bździągwy. -Tak będzie bezpieczniej.
Dlaczego? Dorosła ty nawet nas nie pamięta.
A co to znaczy?
To znaczy, że mamy siebie nawzajem w dupie.
Niech idzie, skoro jest taka twarda.
Tak. Zimna psycholka, która zamordowała gościa
-kijem. -Przestańcie.
Uderz mnie. Chcesz mnie walnąć? Dawaj.
Tak myślałam.
Było miło.
Do zobaczenia w przyszłości.
Albo nigdy.
Co też jest w porządku.
Gepard, polując na ofiarę, na krótko przyspiesza...
Dzwoniła Skylar. Chce wiedzieć, czy w tym roku
też zorganizujemy bankiet.
Ozzie?
Znów chcesz go organizować?
Musimy? Mnóstwo ludzi łazi po domu,
a potem zostają nam
resztki bruschetty na dwa tygodnia, to...
-Spodziewasz się kogoś? -Nie.
To nie koniec świata, kochanie.
...nie musi polować w nocy,
by zaskoczyć ofiarę.
Dobry wieczór.
-Jestem Karen. -Ozzie.
Piękny dom! Właśnie się wprowadziliśmy na Sycamore Road.
Starsze budynki.
To państwa?
Moja córka bawiła się w lesie i to znalazła.
Zobaczyłam nazwisko i popytałam.
Znalazła to pani w lesie?
-To niemożliwe. -Czyli poznaje pani?
-Co do... -Ozzie?
-Spokojnie. Bez nerwów. -Co pani...
Napisy: Jakub Jadowski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Jakub Jadowski