Teraz złożę to tak.
Idealny róg.
-Chcesz teraz ty? -Tak.
Składanie jest przyjemne.
-Chcesz poznać przyszłość? -Jak to działa?
-Patrz uważnie. Długopis. -Masz.
-Za kogo chcesz wyjść? -Fuj.
Nie teraz, matołku. Jak będziesz dorosła.
-Za Batmana. -Ale z ciebie ćwok.
Co? Wybacz, że to nie Kirk Cameron.
Każdy chciałby być Kirkiem Cameronem.
Kto jeszcze? Może ten koleś z Dirty Dancing?
Mama nie pozwoli nam tego oglądać.
-Mam. -I jak?
-Może ALF? -Nie!
-Wyjdziesz za ALF-a. -Nie ma mowy.
Teraz ile będziesz mieć dzieci.
Jedno, dwoje, trzy, setkę?
Muszę mieć dzieci?
Przyszłość jest do bani.
Zobaczymy. Tylko wróżka zna przyszłość.
-Wybierz kolor. -Różowy.
R-Ó-Ż-O-W-Y. Wybierz cyfrę.
-Trzy. -Raz, dwa, trzy.
Jak mi przykro. Będziesz żoną ALF-a.
I będziesz mieć z nim setkę dzieci.
Nie! Nawet go nie lubię i chyba nie da się mieć tyle dzieci.
Masz tu wszystko napisane.
Teraz ty. Wybierz kolor.
Przepraszam.
Kurwa!
Przez ostatnie 14 lat
na tej farmie trzymaliśmy coś ważnego dla STF.
Miałem za zadanie dbać o niego i utrzymywać w gotowości
-dla Hecka i Nalda. -Co oni planowali?
Nie dotykaj.
Sorki.
Kapsuła, która sprowadziła dziewczęta z 1988 była szalupą ratunkową.
To jest okręt wojenny.
A ty nim pokierujesz.
-Nie. -Tak.
-Nie ma mowy. -Erin.
Musisz. Jest do ciebie dostrojony.
Więc go, kurwa, odstrój.
Oczekujesz, że będę pilotować tego wielkiego Transformera?
-Chyba ocipiałeś. -Posłuchaj mnie.
W 1999 roku będzie czekać na nas STF.
Pomogą dziewczynom wrócić do domu. Mogą zakończyć tę wojnę raz na zawsze.
Chwila. Ten robot to wehikuł czasu?
Po pierwsze, nie zabiorę ich do strefy wojny na żadną tajną misję,
nieważne jak byłaby ważna. Mają 12 lat. Pamiętasz, jak miałeś 12 lat?
Ja pamiętam, było wystarczająco kiepsko
nawet bez zabijania się w walkach robotów.
A po drugie, nawet jeśli im uda się wrócić,
co ze mną?
Właśnie. Odpowiedź brzmi „nie”. Za nic w świecie!
-Larry ma rację. -Dziękuję.
Słucham?
Któryś z chłopaków powiedział mi: „Znajdź Podziemie. Dom”.
Nie rozumiesz? Larry jest z Podziemia, to jego miałyśmy znaleźć,
a ten robot nas tam zabierze.
-Ten robot leci do 1999. -Wysadzicie nas po drodze.
To nie szkolny autobus, nie mam zamiaru spalić tej misji.
Ale czy w roku 1988
nie mógłbyś uratować Hecka i Nalda przed śmiercią?
Czy nie rozwiąże to wszystkiego?
-Chciałbym, żeby było to takie proste. -Nie może?
Uratujesz ich, a oni zabiorą robota na swoją misję w 1999.
A potem ty i stara Erin
wrócicie do 2019 w ich kapsule.
Tak, jak mówiłeś, Larry. Ja tu jestem pilotem.
Nie ty.
A ja...
zabiorę je do domu.
Dobra, to może zadziałać.
Super.
Tak.
K.J.?
-Co teraz? -Musimy znaleźć Mac.
-Co? Musimy! -Zostawiła nas.
Chwileczkę. Wyjaśnijmy sobie coś.
Nie mówcie na mnie „stara Erin”.
A po drugie, nie wiem, jak tym sterować.
Miejmy nadzieję, że szybko się uczysz, bo musimy ruszać dziś.
Witaj w Podziemiu. Ruszamy za sześć godzin.
Szlag! Nic ci nie jest?
Dupek.
-Mogłem stracić oko! -Następnym razem mi się uda.
-Wiesz, czego mi brakuje? -Czego?
Żebyś przestał być takim sztywniakiem i kupił mi fajki.
-Nie ma mowy. -Daj spokój.
I tak już nie żyję. Nie zabiją mnie.
Zabiją. A ty wciąż żyjesz.
To ty mnie uzależniłeś.
-Wcale nie. -Pierdolisz! Nie pamiętasz?
Byliśmy na podwórku u Nuggeta. Handlowaliście gwiazdkami do rzucania.
Zdzieliłeś mnie, bo nie umiałam się zaciągać.
-Byłem strasznym frajerem. -No co ty?
Serio. Nie powinienem był.
To nic takiego.
-Pewnie zrobiłabym to samo. -Nie.
Teraz, kiedy sam mam dzieci...
zdaję sobie sprawę, jak trudne było nasze dzieciństwo.
Rzeczy, przez które przechodziliśmy, były nie do zaakceptowania,
zwłaszcza ta przemoc.
Wiesz o tym, prawda?
Chyba tak.
Nie mówię tylko o tacie, ale też o sobie.
Nie powinienem był cię dręczyć.
Jestem ci winien przeprosiny.
Musiało być ci ciężko. Przepraszam.
Jeśli chcesz o czymś pogadać, o czymś, o czym zapomniałem,
jeśli chcesz się wyżalić, zawsze możesz to zrobić.
Możesz powiedzieć mi wszystko.
Mac?
Jest jedna rzecz.
Zastanawiam się...
Od kiedy jesteś taką cholerną ciotą?
Nie mówimy tak. To obraźliwe.
Tata popełnił wiele błędów, nie możemy ich powtarzać.
Wybacz. Co w takim razie wolno mówić?
Cóż...
Sukinsyn to klasyk. Parówa. Pojebaniec. Fiut.
-Spierdolina? -Spierdolina może być.
Czy w takim razie twoi wymuskani koledzy ze szpitala
wiedzą, że nazywasz się doktor Dildo, spierdolona parówa?
Oczywiście. Myślisz, że co mam napisane na wizytówkach?
Tata wie, że jesteś bogaty?
Wie, że jestem lekarzem.
Gdzie teraz jest?
Pamiętam, że mieszkał w przyczepie na Florydzie.
Nie rozmawiamy.
Nazwałeś swoją córkę Alice.
Tak.
Kiedy byłaś chora, zawsze była przy tobie.
A potem jako jedyna była przy mnie.
A to chyba moja szansa, by być przy tobie.
Zobaczmy, z czym się to je.
Mówi, że synchronizuje komputer z moimi „odruchami przedsionkowo-ocznymi”.
Chodzi o równowagę. Wykorzystuje twoje oczy i uszy,
by zresetować orientację systemu przy skoku w czasie.
Upewnij się, że będziemy pionowo, kiedy wyskoczysz.
Reszta będzie ustawiona na autopilota.
W ten sposób możemy nawet lecieć.
Lecieć?
-Tak, ale oby do tego nie doszło. -A ten guzik co robi?
Nie dotykaj! Chryste.
To machina wojenna, nie zabawka.
-Boże. To mówi, że uzbroiłam rakiety. -Co?
-Poważnie? -Nie!
Ani trochę.
-To nie jest śmieszne. -Jaja se robię.
To nie zabawa. Nie wiesz, o co walczymy.
Tak, o los ludzkości. Rozumiem.
Posłuchaj mnie przez chwilę.
Wiem, że to dla ciebie coś abstrakcyjnego, ale dla mnie nie.
Jeśli spierdolisz
i niechcący naciśniesz niewłaściwy przycisk, wszyscy zginiemy.
Rozumiesz?
Tak.
-Przepraszam. -I dobrze.
Zaczniesz zachowywać się jak dorosła?
Cudownie.
Czas na rękawicę. Włóż dłoń, poruszaj.
Jasna dupa, to jest super.
Będziesz tego potrzebowała, jeśli przejdziemy na tryb ręczny,
gdy wylądujemy w budynku czy coś.
-W budynku? -Szansa jest niezerowa.
Powinno być w porządku, zakładając, że jesteś w miarę solidnym pilotem,
co na daną chwilę wydaje się
dość nierealistycznym założeniem.
Dobrze poszło.
Larry, muszę odebrać.
Na pewno zginiemy.
Tak, wiem, przepraszam. Musiałam...
Powinnam była oddzwonić. Byłam zajęta.
Właśnie jestem w twoim salonie.
-Jesteś u mnie w domu? -Tak.
Nie pojawiłaś się, by sprzedać dom po mamie
i nie odbierasz ode mnie telefonów.
Przejechałam kawał drogi z Columbus,
a tobie nie chciało się poświęcić pięciu minut.
Co się dzieje?
Gdzie jesteś?
Trudno to wytłumaczyć.
Masz kłopoty?
Powiedz. Przyjadę do ciebie.
-Larry by tego nie chciał. -Jaki Larry?
Powiedz, gdzie jesteś, albo dzwonię na policję.
Zaczekaj.
-Larry, podaj mi swój adres. -Co?
Pojawiła się wczoraj, porozmawiałyśmy,
a potem oddałam ją osobie z rodziny.
Rozumiem, ale akta są niekompletne,
nasz dział nie może na to pozwolić.
Oczywiście. Ale z tego, co rozumiem,
to bardzo delikatna sytuacja
dla jednego z lekarzy.
Nie chcę dla nikogo źle,
ale muszę uzupełnić akta.
Po prostu daj mi adres,
a ja załatwię to dyskretnie.
Po przyjacielsku.
Glenn, mógłbyś...
Dasz mi dane doktora Coyle'a?
Jestem ważna i wartościowa.
Emocjonalnie będę zwycięzcą. Życiowo...
będę zwycięzcą.
Ej, co...
-Co tu robisz? -Missy tu przyjedzie.
-Jest lekarką? -Nie, pilotem.
Helikoptera. Wojsko opłaciło jej szkołę.
Tego się nie spodziewałam.
Tak. Prawdziwa bohaterka.
Nie podniecaj się. Nie może cię zobaczyć.
I tak ma mnie za wariatkę.
Super, że możecie wszystko naprawić.
Niczego nie będziemy naprawiać.
Dokończymy kwestie związane ze sprzedażą domu.
Musisz spróbować.
Nie wymażesz 20 lat pretensji w jedno popołudnie.
-Dwudziestu? -Denerwujesz mnie.
Po prostu...
Idź sobie, dobrze?
Pamiętasz, jak niechcący przytrzasnęłyśmy jej palce drzwiami,
a ona ryczała, póki nie zaśpiewałyśmy jej piosenki z przekleństwami?
Nie.
W porządku.
Musisz zrobić to samo, tylko w dorosłej wersji.
Nie ma czegoś takiego.
Poza tym Missy nie jest już tą samą osobą.
Co masz na myśli?
Posłuchaj...
Nie chciałam ci tego mówić, ale...
Missy nie było z nami, gdy mama była chora.
Wiem, że to dużo,
porozmawiamy o tym potem,
ale teraz musisz się schować.
Nie możemy tego spierdolić.
Rozumiesz?
-Tak. -Super. Chodź.
Panie Larry.
Przepraszam, panie Larry?
Zanim się pan wkurzy, chcę coś pokazać.
-Bongosy? -To nie...
To nie twoja sprawa. Masz dziesięć sekund.
Super. Jako że wracamy do roku 1988,
prześledziłam wszystkie wydarzenia.
Wszystkie spotkania z STF, czas i miejsce.
Chyba nawet mam optymalny punkt wejścia.
Pokaż.
Wtedy wszystko zamarło, a niebo zrobiło się różowe?
Tak.
Tak się dzieje, kiedy Stara Straż czyści ludziom pamięć
i wszystko „naprawia”. Nazywają to ablucją.
Ablucja.
To nie jest nic dobrego.
Dlaczego nie skasowali naszej pamięci?
Nie wiem. Musiałyście uniknąć promienia.
Ich mechanizm przechwytywania jest chyba oparty na świetle.
Wymazywanie pamięci odbywa się na ich statku.
-Dzięki za to... -Tiffany. Tiffany Quilkin.
-Dzięki, Tiffany. -Nie ma za co.
Bystrzacha.
Będę mogła ją stąd zobaczyć.
Nie powinnaś być na widoku.
-Może twoja siostra to sucz. -Ej!
Co?
Mieszasz już we własnym życiu, nie niszcz życia Missy.
Dlatego ani razu nie wspomniałaś o dorosłej wersji siebie?
Nie wiem.
Serio.
-Chyba mi nie zależy. -Jak...
To niemożliwe.
Możliwe, bo mi nie zależy.
Jeśli mamie się udało, jestem taka, jak sobie wymarzyła.
Nie muszę tego oglądać.
Muszę stąd wyjść.
Co ty wyprawiasz? Kazałaś mi się chować.
Wiem, gdzie jest Mac.
Naprawdę?
Skorzystałam z komputera Larry'ego i znalazłam adres jej brata,
tak, jak pokazała nam stara ty.
Tak się da?
Tak, mam nawet mapę. Czad.
Nie wydamy siebie nawzajem?
Myślałem o tym, co zrobić, żeby to działało,
żebyś była stałym członkiem naszej rodziny.
Za kilka tygodni przyjdą do nas złe wieści o mamie Jo.
Wróciła do nałogu, zniknęła,
a ja porozmawiam z Jennifer o adopcji.
O adopcji?
Będziesz moim tatą?
Dziwaczne.
Może na początku.
Przyzwyczaimy się.
Niebawem zapiszę cię do Buttonwood.
Załatwimy ci korepetytora, żebyś nadrobiła zaległości.
Znajdziemy ci jakieś dodatkowe zajęcia.
Dużo roboty jak na martwą dziewczynę.
Nie jesteś martwa. Przestań tak mówić.
Dobrze, tato.
Hej, chcę wam kogoś przedstawić.
-To moja kuzynka. -Czemu ma moją kurtkę?
-Bo jej ją pożyczyłem, skarbie. -Wybacz.
Szkoda, że nie spytałeś.
Wsiadaj, pogadamy po drodze.
Cześć. Jestem Alice.
Cześć.
Wsiadajcie.
-Jak się poznaliście? -Wiesz, my...
Śmieszna sprawa, wpadliśmy na siebie i zaiskrzyło.
Można powiedzieć...
że była jak sparaliżowana.
-Tak. -Kocham cię.
Też cię kocham, Larry.
Dziękuję.
Więc zakładam, że wiesz wszystko o śmierci mamy?
-Oczywiście, że wie. -Nie potrafi mówić?
Potrafię. Oczywiście.
Powiem tylko...
że z tego, co wiem, walczyła do końca.
Dam wam porozmawiać. Miło było cię poznać, Misty.
-Missy. -Missy, racja. Sorki.
Niech to szlag!
Pieprzona złodziejka!
Gówniarzeria!
Zabiera ci pieniądze?
Jezu. Nie!
To mój chłopak.
To takie dziwne, że mam chłopaka?
To przesłuchanie? Jestem dorosła. Mogę robić, co chcę.
Cały czas bierzesz leki?
-Naprawdę pytasz mnie o coś takiego? -To normalne pytanie.
Tak, Missy, biorę.
Zajmuję się też wszystkim innym,
wliczając w to pakowanie,
żebyś nie musiała kiwnąć nawet palcem.
Zaszyłaś się na farmie z jakimś niestabilnym mężczyzną,
-a dziś nawet się nie pojawiłaś. -Więc o to chodzi.
O pieniądze za dom.
Wiesz, że nie chodzi o pieniądze.
Doprawdy?
Mam sprawę.
-Co ty wyprawiasz? -Sorki, ja...
-Musimy pogadać. -Miałaś się schować!
-Zostawiłam torbę. Możesz... -Jasne.
Dzięki.
Missy...
To był trudny rok.
Szkoda, że się nie odzywałaś.
Masz dzieci, karierę, męża.
Nie musiałyśmy przez to przechodzić we dwie.
Nie prosiłam cię o to.
-Jesteś zła? -Nie.
Nie chcę, żebyś się poświęcała.
Nie poświęcam się, ale mama wymagała całodobowej opieki.
-Uwierz, zrobiłam ci przysługę. -Przysługę?
I to dużą.
Liczysz na podziękowania?
-Tego nie powiedziałam. -Nie musiałaś.
Wiem, że na to czekasz, więc proszę.
Dziękuję, Erin,
za to, że odcięłaś mnie od matki w jej ostatnich latach.
Jak mogę ci się odwdzięczyć?
Missy... Przestań. Wiesz, że nie o to chodzi.
To nieistotne. Było, minęło.
Jezu, oczywiście, że jesteś tam, gdzie nie powinnaś być.
Przepraszam.
Twoja przyjaciółka, ta, która ukradła mi motor.
Pewnie już jej nie zobaczysz.
Chciałam ją powstrzymać, ale nikt mnie nie słucha.
Stara Straż zabija podróżników w czasie. Rozumiesz to?
Tak,
ale nie chcę, żeby zginęła.
Nie chcę, by zginęła żadna z nas.
Przepraszam. Nie powinienem był krzyczeć.
Zostało kilka godzin i się boję.
W porządku.
Chcesz zobaczyć coś fajnego?
-Tak. -W porządku.
Kiedy byłem niewiele młodszy od ciebie, dziadek powiedział mi,
-że nie ma nic za darmo. -To znaczy?
Farmerski Alamanach Radakowskich. Jest jak biblia,
która mówi wszystko o pogodzie na tej farmie.
Gdyby dziadek nie kazał mi tu siedzieć
i spisywać
każdej bryzy czy mżawki,
nie byłbym gotowy na to, co nas czeka.
Nic z tego nie rozumiem.
Zaszyfrowałem informacje, żeby były bezpieczne.
Koordynaty wskazują, gdzie i kiedy mają miejsce spiętrzenia.
-Chwila. Jakie „spiętrzenia”? -To tajne szlaki podróżników w czasie.
Dzięki takiemu się przeniosłyśmy?
Ten tutaj to wielka enchilada. Otworzy się za kilka godzin.
Na tym polu.
Czekam na niego od dawna.
Tyle lat nienawidziłem każdego hektara tej farmy,
mojego dziadka, obowiązków i kukurydzy.
Ale nigdy nie chodziło o kukurydzę.
To tak, jakby był pan wybrany.
Tak.
Może też jestem wybrana.
Być może.
Mogę ci pomóc?
Przepraszam, ja...
Szukałam koleżanki, a jej...
-Kimberly? Przepraszam, Jo. -Słucham?
Zapomniałam, że przyjaciele mówią na nią Jo.
Tak. Jo...
-Nocuje tu? -Tak,
ale teraz jest z kuzynkami w knajpce.
Chcesz wejść i na nią zaczekać?
Może napijesz się wody?
Niedługo wrócą.
Dobrze.
Chodź.
Jesteś głodna? Zrobię chipsy z jarmużu.
Co to są chipsy z jarmużu?
Wiesz co? Zapomnij. To nie był dobry pomysł.
Przejechałaś taki kawał?
Tak.
Jo i ja trochę się pokłóciliśmy.
Źle mi z tym. Chciałam ją przeprosić,
ale nie mogłam jej znaleźć, więc...
Miło, że do niej przyjechałaś,
zwłaszcza znając jej sytuację rodzinną.
Na pewno ucieszy się, gdy zobaczy znajomą twarz.
Jest naprawdę dzielna. Cieszę się, że ma taką dziewczynę.
Co?
Nie jestem jej dziewczyną.
Jesteśmy koleżankami. Najzwyklejszymi.
Nie jesteśmy nawet tak blisko. To nie tak.
To miałam na myśli. Przyjaciółkę.
Nie słuchaj mnie. Jestem staroświecka.
Nie wiem, jak młodzież teraz mówi.
Mogłybyśmy zadzwonić, żeby dowiedzieć się, kiedy wrócą?
-W czym mogę ci pomóc? -Jestem Larissa.
Właśnie wprowadziłam się z mężem do tego domu na rogu.
Witaj. Nie wiedziałam, że był na sprzedaż.
Chodzę po domach, by ostrzec sąsiadów, że mam dwa głośne psy.
Mam nadzieję, że lubisz słony karmel.
Bez glutenu i laktozy.
-Naprawdę? -Oczywiście.
Wyglądam ci na potwora?
Przepraszam, mogłabym skorzystać z toalety?
Oczywiście. Zapraszam.
Dokąd pojechała?
Co my tu robimy?
Te porcje to zbrodnia przeciwko ludzkości.
Samymi resztkami mogliby nakarmić przytułek.
Spróbuj, może ci zasmakuje.
-Prawie tak wielkie jak moja twarz! -Nie kompromituj się.
Boisz się, że twoje koleżanki z prywatnej szkoły ją zobaczą?
Proszę cię. Nie chodzą tu.
Wilder, jak poszedł ci trening?
Świetnie. W końcu zrobiłam obrót w przysiadzie.
Super! Moja krew.
Powiedz...
musisz nosić trykoty, kiedy tak się kręcisz i przysiadasz?
Łyżwiarstwo to bardzo wymagający sport.
A ty co dziś robiłaś, poza papugowaniem mojego stylu?
-Wilder. -Pomyślmy.
Najpierw puszczaliśmy z doktorem Dildo nielegalne fajerwerki.
Potem zabrał mnie na zakupy, a kiedy wybiła trzecia,
zmienił się w miękką faję.
Chodź ze mną.
Co ty odwalasz?
Bronię się.
Może zapomniałeś, ale nie jesteś moim ojcem.
Nie, ale jestem ich ojcem, a w naszym domu się tak nie odzywamy.
Czemu jesteś taką cipą? Nie poznaję cię.
Odpuść. Ja się tu staram.
I o co ci chodziło z tymi przeprosinami?
Jakbyś nagle zarobił, założył rodzinę i zaczął się mnie wstydzić.
Chcesz, żebym też czuła się źle ze sobą, ale niedoczekanie.
Lubię siebie i wolę twoją starą wersję
od tej miękkiej fai przede mną.
Wciąż jestem dawnym sobą.
Ale jestem też tym sobą.
Nic nie poradzę na to, że dorosłem.
Zmieniłem się, ale to nie znaczy, że się ciebie wstydzę.
Wręcz przeciwnie.
Kocham cię.
Jestem twoim starszym bratem. Nic tego nie zmieni.
To pojebane, ale nic z tym nie zrobimy.
Musimy sobie jakoś radzić.
Mamy coś, czego wielu nigdy nie dostanie,
drugą szansę.
A ja zamierzam dać ci życie, na jakie zasługujesz.
Chodź.
Muszę iść do ubikacji. Zaraz wracam.
Nie utop się.
-Musimy iść. -Co tu robisz?
-Nigdzie z tobą nie idę. -Musisz.
Nigdzie nie idę.
Wiemy, jak wrócić do 1988.
-Co? -Ale musimy ruszać dziś.
-To nasza jedyna szansa. -Chcę tu zostać.
Nie rozumiesz. Ściga nas zabójczyni z przyszłości.
Była u twojego brata, a teraz idzie tu.
Co? Piątkę z fizyki?
Super! A jak było dziś w szkole?
-Zwolnili pana Jonasa. -Co? Dlaczego?
Przykro mi, ale jeśli chcesz, by przeżyli, musimy iść.
Chodź. Musimy się spieszyć.
Stolik dla pani?
Larry, nie możemy ich tu zostawić.
Może wciąż żyją.
I nie pierdol mi o poświęceniu.
Myślisz, że chcę, by coś im się stało?
Tu może być im lepiej.
Co masz na myśli?
Będzie niebezpiecznie, tak czy siak.
Kiedy przeniesiemy się w czasie, Stara Straż będzie mogła nas znaleźć.
Sama mówiłaś, mają po 12 lat.
Powiedz, że nie zauważyłeś tego dopiero teraz.
Mówię poważnie. Masz rację, to dzieci.
Nie rozumieją, w co się pakują.
Oczywiście, że nie,
ale sam widzisz, jak daleko zaszły.
Poza tym...
Jaka jest alternatywa?
-Gdzie one są? -Nie zdążą.
Larry mówił, że spiętrzenie otworzy się na dziesięć minut.
Cholera.
Szlag.
Spiętrzenie czasu...
Ruszamy!
Widziałaś?
-Boże. To one. -To Mac i K.J.!
Wszystko gra?
-Myślałyśmy, że nie żyjecie. -Boże. Idiotki.
Już prawie.
Tak. Chodźmy do spiętrzenia.
Nie jestem zły.
Raczej...
zawiedziony.
Napisy: Jakub Jadowski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Jakub Jadowski