-Idiretso mo. -Sinusubukan ko.
-Peste, ang pabrika. -Diretso lang.
Kumapit kayo.
Okey lang kayo?
Puwedeng wag mo akong daganan?
Sinusubukan ko naman.
Narito na tayo.
Dito tayo dumaan.
Akala ko, mas matagal ang time travel.
Isang minuto lang iyon o wala pa, ano?
-Labas na. -Sige.
Parang di ganoong kabilis noong huli.
Ganoon, wala ka kasing malay.
Tara na.
Nakabalik tayo, Mac.
Ang saya-saya.
Puwede ko pang ayusin ang pag-land ko.
Pero puwede pa rin pa lang matuto ng bago ang isang matandang tulad ko.
Salamat.
Umuwi ka na.
Sige na.
Sana, mapabalik din natin sa mall si Debbie Gibson.
Gaga ka.
Sakto ang dating natin para sa tunay na misyon.
At ayon sa mapa ko,
mga isang oras ang meron tayo para makita sina Heck at Naldo.
Ano'ng nangyayari?
Mali ba tayo ng pinuntahan? Puwede naman tayong bumalik.
Ayaw kong tumingin sa mapa mo. Okey?
Diyos ko.
Dadalhin tayo ng mapa sa dapat nating puntahan.
Ayos lang ba ang lahat?
Oo, ayos ang lahat.
Para kasing balisa ka.
Hindi ako balisa.
-Sa tingin ko, mali ang... -Puwede bang manahimik kayo...
Larry, ano'ng nangyayari?
Hala.
Ano ang bagay na iyon?
Iyan ba ang hinihintay natin.
Huli na tayo.
Patawad talaga.
-Takbo! -Diyos ko! Ano'ng ginawa mo?
Sige na! Takbo!
-Sige ba. -Galaw.
Pumasok tayo sa trailer.
Sige na. Pumasok tayo sa trailer. Sige na.
Para kay Juniper ito, walanghiya ka!
Hindi!
Larry!
WALANG NILALANG NA NATUKLASAN
Yumuko kayo.
MAY NAKITANG PAGGALAW
NAGHAHANAP MULI
NAKAHANAP NG TARGET
-Ialis mo kami rito. -Mamamatay tayo.
-Walang mamamatay, okey? -Ano'ng gagawin natin?
NATUKOY ANG NILALANG
IPAGPATULOY ANG PAGHAHANAP
Sige.
Makinig kayo sa akin. Ito ang gagawin natin.
Nag-aalaga tayo ng mga tao. Alagaan mo sila.
-Kuha mo? -Ano'ng sinasabi mo?
Mahusay ka roon.
Pangako. Wag mo lang itong idadahilan.
Ako ang bahala rito.
Pero kailangan kong lumayo kayo rito.
Nauunawaan mo ba?
Sige na, at wag kayong lilingon.
-Wag. -Sige na.
Paikusap, wag. Mamamatay ka.
Magiging ayos lang ako.
Magiging ayos ako. Tandaan mo lang ang sinabi ko.
Okey? Wag kang matakot.
Sumama ka sa amin.
Makakatakas tayo kung tatakas tayo!
Alagaan mo sila.
-Okey? -Wag.
Maging bukas ka sa kanila. Baka masorpresa ka.
Huwag.
Erin!
Huwag.
Sige.
Heto na naman tayo.
Sige.
NAGSI-SYNC SA VESTIBULO-OCULAR REFLEX
AWTOMATIKONG PAG-ATAKE: PINAGANA
Bilis.
Sige pa, Erin.
Tumayo ka, Erin.
Tayo!
-Sige na, Erin! -Tayo!
Sige na, Erin!
-Sige na, Erin. -Erin.
Sige.
Sa emosyon,
magtatagumpay ako.
Sa buhay ko, magtatagumpay ako.
Magtatagumpay ako.
Diyos ko, gumana sana ito.
Ayos.
ASSESSMENT SA PINSALA NG TARGET: TUMATAAS ANG POWER LEVELS
Sige pa, tarantado.
Heto na.
ASSESSMENT SA PINSALA NG TARGET: BUMABABA ANG POWER LEVELS
-Grabe, ang galing. -Nagagawa niya.
Heto na.
ASSESSMENT SA PINSALA: DI-KRITIKAL TUMATAAS ANG POWER LEVELS
DI MAGALAW ANG MGA KAMAY
Peste.
Erin, sige pa.
Hindi.
BABALA SA BATERYA/CPU
Bumalik ka!
Diyos ko.
-Ayos lang. -Ayos lang.
Erin.
Ayos lang.
-Erin, ayos lang. -Patawad!
Erin!
Ayos lang, Erin.
Kailangan natin ang backpack na iyon.
Di iyon puwedeng mapasakamay nila. Mahalaga iyon.
Mas mahalaga kaysa sa mapatay?
Hindi, Tiff. Hayaan mo na iyon.
Ang layo na ng naabot natin para lang hayaang mangyari ito.
Kailangan natin ito.
-Tiff... -Dito lang kayo.
-Isara ang pinto. -Tiffany, Diyos ko naman...
Sige na, Tiff.
Diyos ko, Tiff.
Peste.
-Umalis ka na riyan. -Sige na, Tiff.
Sino ang lalaking iyon? Di natin siya kilala, tama?
Siya ang pumatay kay Naldo.
Alam mo, ayaw ko talaga sa mga ito.
Naaalala ko ang modelong ito.
Masarap imaneho, pero walang kuwenta ang copilot ko.
Walang kuwenta?
Ang pagkakatanda ko, siya ay napakagiliw at napakaguwapo,
at ilang beses sinagip ang buhay mo.
Bago siya magtrabaho sa opisina.
Na-promote kaya siya.
Tiningnan na ng mga proble ang mga nawasak.
May natagpuan silang dalawang patay.
Mabuti iyon, tama?
Hanggang sa mangyari ulit.
Walang may mas gustong matapos ang digmaang ito kaysa sa akin.
E di magpadala ka ng grupo bukas para tapusin ito.
Kahit ako pa ang ipadala mo.
Alam mong di ko iyan puwedeng gawin.
Di tayo ganoon.
Kaya humahaba ang digmaang ito
dahil di tumatanggi ang kaaway nating lumaban nang di patas.
Alam kong personal ito sa iyo, pero kailangang
kalimutan mo muna iyon para sa gawaing ito!
Hindi ka espesyal.
May nawala sa ating lahat.
Panahon na niya iyon.
Kaya kailangan kong mag-ablusyon ka na sa buong lugar na ito
para maayos na ito.
Peste! Naapakan ko iyon lalaki!
Punyeta naman!
Peste!
Tiff, sige na.
Diyos ko, Tiff, baliw ka ba? Napakahangal mo.
Magkakaroon ng ablusyon.
-Ablusyon? -Ano'ng sinasabi mo?
Sinabi iyon sa akin ni Larry.
Kapag inilawan ka ng Old Watch, para burahin ang alaala mo
at parang walang nangyari.
Ginagamit para makalimot ang mga tao.
Bakit nila gagawin iyon?
Para manatiling lihim ang digmaan.
Makakalimutan natin ang lahat ng ito?
Oo.
Sa tingin ko.
Peste. Malapit na.
Masaya akong makilala kayo.
Bakit naaalala pa rin natin ang lahat?
Kung ito rin ang nangyari noong Hell Day, na mukhang ganoon na nga,
ito ang ikalawang pagkakataong di ito tumalab sa atin.
Kakaiba, ano?
Siguro, di tayo ganoong kahalaga para hanapin.
Kung di tayo nakita, mas madaling sagipin sina Heck at Naldo.
Ano? Hindi. Uuwi na ako sa mga magulang ko, okey?
At makikipaglaro ako sa tuta ko at maghahapunan
at matutulog sa aking malambot na kama.
At nasasabik pa nga ako para sa aking nakakainis na bat mitzvah.
Ano? Dapat natin silang balaan. Tatambangan sila.
Sawa na akong makakita ng mga taong namamatay.
Tama si K.J.
Di natin ito problema.
Masaya pa nga akong makita ulit ang pangit kong bahay.
Masaya pa nga akong gumising bukas para mag-deliver ng diyaryo.
Siguradong aalis na ako roon.
Mukhang magandang ideya nga iyon.
Ano ba kayo? Nakakalimutan na ninyo ang importante.
Di na tayo makakabalik sa normal ngayon.
Ano'ng sinasabi mo?
Nasa atin pa rin ito.
Gabay ito sa bawat pagtiklop.
May digmaan, di ba? Di tayo puwedeng umuwi na lang.
Dapat tayong manalo at maibigay ang libro kina Heck at Naldo.
Ito ang susi. At kung wala tayong gagawin dito sa loob ng isang oras,
mararanasan ng mga '88 na bersiyon ng ating sarili
ang nangyari sa atin.
Hahabulin nila sina Heck at Naldo, at mababaril si Erin,
maisasakay sa time capsulre nila
at darating sa 2019 at sa kabaliwan nito.
Ano ka ba?
Tayo ang mga '88 na bersiyon natin.
Bakit nagkalat ang mga watawat? Halloween dapat.
Hulyo ika-3, 1999.
Iyon ang sabi sa diyaryo.
Inaasahang maraming tao sa parada para sa ika-4 ng Hulyo
Hindi.
-Peste naman. -Baka may pagkakamali.
Baka may pagkakamali sa coordinates na ipinasok sa pagtiklop.
O sinabotahe ng Old Watch ang buong misyon.
Tiffany.
Diyos ko! Di ba halata ang nangyari?
-Ano? -Nagsinungaling sa atin si Larry.
Di niya talaga tayo ihahatid!
Hindi. Hindi niya magagawa iyon.
Sa tingin mo, nagkataon lang
na dumating tayo sa mismong taong gusto niyang puntahan
bago mo iminungkahi ang pesteng plano mo.
-Alam mo? -K.J.!
Sasabihin niya ang kahit ano para imaneho ni Erin ang robot na iyon!
Ang iniisip lang niya ay makabalik sa '99 para sa STF.
-Wala siyang pakialam sa atin. -K.J.!
Namatay ang matandang Erin para doon.
Pero paano?
Sabi niya, pinili tayo.
Tiff.
Di tayo pinili para sa kahit saan.
Aksidente tayo.
Ayos ka lang ba?
Ako...
Suot mo ba talaga ang pantalong iyan?
Kailangan ko... Kailangan kong magnakaw ka para sa kin.
Oo, na kina Mike kami.
Naglalaro lang kami ng video games.
Ilang oras.
Umorder kami ng pizza.
Ano?
Mahal, sinabi ko na sa iyo.
Magkaibigan lang kami.
Tumatambay lang kami kasama ng ilang tao.
Ano ka ba, mahal?
Peste.
Mahal, sandali. Tatawagan kita ulit.
-Ano'ng ginagawa mo? -Patawad.
-Na-stuck ang hawakan at... -Tumabi ka nga, okey?
Wag mong apakan.
Patawad.
Di ko nakuha ang napkin.
Mukha kasing diaper, kaya ito ang kinuha ko.
Sigurado akong pareho lang sila.
Puwedeng makita?
Ano'ng ibig sabihin ng "super" at "regular"?
Ang laki ng puke mo.
-Sigurado ka? -Oo.
Super siguro ako.
Paano mo ito susukatin?
-Itanong mo kay K.J. -Bakit ako?
Alam ko na. Dahil may emosyon ako, nagkaroon na ako?
Hindi. Dahil mayaman ka at sumasakay sa mga kabayo.
-Oo. -Nakukuha iyon sa kabayo?
-Hindi. -Sa pagsakay sa kabayo.
Di iyon nangyayari.
-Di iyon ang narinig ko. -Di iyon nangyari sa akin.
Hindi ka pa nagkaroon...
Regular siguro ako.
Paano ko ito...
...mapapasok sa akin?
Paano mo iyan mailalabas?
May tagubilin siguro.
Sabi lang, bibigyan ka nito ng tago at komportableng proteksyon.
Patingin.
Heto.
"Una, maghugas ng kamay at pumili ng komportableng posisyon.
Dapat ba akong humiga?
"Umupo ka sa inidoro at bumukaka."
-Paano naging komportable iyon? -Ewan ko. Binabasa ko lang ito.
"Tapos, itulak ang tampon
-"papasok..." Alam mo, sa... -Paano mo iyan ilalabas?
Sabi, "Ikalma ang iyong muscles, tapos hatakin ang sinulid."
-Aling muscles? -Walang sinabi.
-Muscles siguro sa puke. -Parang wala akong ganoon.
Paano kung di ito lumabas?
-Baka tutunawin ng katawan mo. -Hindi, parang bubble gum.
Mananatili ito sa loob mo at mabubulok.
Ano itong nasa likod, itong bilog na pula?
Babala ito. Tila, puwede kang magka-toxic shock syndrome mula sa mga tampon.
Peste?
Lagnat, pagsusuka, mga pantal, pagtatae, sunburn...
Masama ito.
Oo, napakasama.
Nagkaganyan ang kaibigan ng mom ko at naputol ang binti niya.
Pero buhay pa rin siya.
-Wala nga lang siyang binti. -Di ko kaya.
Ayaw ko na.
Di mo puwedeng ayawan ang regla mo.
Di ko ito kaya. DI talaga.
Sa inyo na ito.
Ikukuha kita ng diaper.
Kumusta ka riyan?
Erin, ayos ka lang?
Mukha naman.
Paglabas niya, kailangan nating humanap ng makakain.
At matutulugan.
Kailangan nating pumunta sa ligtas.
Puwede nating tingnan ang librong ito at alamin kung paano makakauwi.
Sigurado akong di tayo pupunta sa mga pamilya natin.
Ayaw nating maulit ang nangyari kay Erin.
Ngayon, tayo na lang talaga.
Sang-ayon ka.
Dapat tayong mag-ingat.
Pero paano tayo makakaligtas nang tayo lang?
Mga bata tayo.
Kailangan ng tulong.
Sa homeless shelter?
Ano?
Namimigay sila ng pagkain at iba pa.
Di tayo pupunta sa isang homeless shelter.
Sige, ideya lang iyon.
Sa paaralan.
Bakasyon ngayon, kaya walang tao.
Patay ang kuryente at tubig doon.
-Puwede nating buksa. -Pupunta ang mga pulis kung ganoon.
Mamaya ka na magmungkahi, Tiff.
Sige.
Doon tayo sa bahay ko.
Mukhang hindi maganda iyan.
Kapag ikaapat ng Hulyo, pumupunta kami
sa Lawa ng Erie at sumasakay sa bangka namin.
Grabe talaag.
Walang tao sa bahay.
Puwede tayong pumunta, kumuha ng pagkain, at matulog.
Tapos, mag-iisip tayo ng permanenteng solusyon bukas.
Ayos.
Sigurado ka?
Ayos lang kung ngayong gabi.
Astig!
Tara na.
Saan?
Di lang naman ako.
Naniwala tayong lahat.
Magandang ideya iyon.
May maganda akong planong pumunta sa '88 gamit ang robot,
di ko kasalanang niloko niya tayo.
-Oo naman. -Nauunawaan ba ninyo iyon?
Baka sinungaling lang talaga si larry.
Oo, pero totoo ang isinulat niya sa libro.
Naisip niyang narito ang STF, na mahalaga ito.
Puwedeng kumalma ka na, Tiff?
Alam mo bang di mo kailangang magsalita lagi?
Gaano pa kalayo ang bahay ninyo?
Malapit na, sa may kaliwa.
Ayos! Isang magandang palasyong walang tao.
Di ito palasyo.
Isang bahay lang ito ng dalawang taong may pakialam sa sasabihin ng iba.
Di dapat marami ang kotse rito.
Walang tao dapat sa bahay.
Mukhang may tao.
Peste. Alis na tayo.
Sandali. Paano kung kumuha tayo ng pagkain, tapos alis na tayo.
-Ano? -Kailangan natin ng pagkain.
Mabilis lang tayo.
Tiff, paano kung may makakita sa atin?
-Ikaw lang ang makikilala nila. -Totoo iyon.
Puwedeng maghintay ka rito? Limang minuto lang kami sa loob.
Mac. Tiff.
Mac.
May bangketa.
Patawad.
Erin.
Walang itim dito.
Nakakagulat.
Ganyan talaga ang buhay, Tiff.
Ganyan talaga.
Doon lang ako.
Sige.
Mukhang dito muna kami.
Uy, K.J.!
-Uy, Rick. -Kumusta?
Ang mas matandang ikaw?
Di siya mukhang baliw sa hockey.
Manahimik ka.
May lei ka pa talaga.
Alam mo, ikaw ang unang nagsabi ng birong iyan.
Diyos ko, ayaw ko sa lalaking iyan. Ayaw ko talaga.
Masaya akong nakabalik ka na.
Kumusta ang New York? Para bang episode ng Friends?
Oo. Friends, pero napakahirap.
New York, astig iyon.
Gusto ko talagang bumisita.
Siguro, kung may tour guide ako.
Gustong-gusto ka ng lalaking iyon.
Manahimik ka nga.
-Narito ka pala. -Gng. Brandman.
Nora na lang.
Diyos ko.
Ang nanay mo.
Ngayon, mas maganda ka pa.
Bagay sa iyo ang damit mo.
Richard, ang ganda niya, di ba?
Lagi namang maganda si K.J., Nora.
-Kita mo? -Salamat.
Parang pinag-usapan ninyo ang sasabihin ninyo.
-Di kaya, -Masaya akong makita ka.
Kukumustahin ko lang isang kaibigan ko.
Sige. Masaya akong makita ka.
Mamaya na lang.
Gutom ka?
Dinalhan kita ng pagkain.
Okey.
Masaya akong di lang ako. Di masarap, tama?
Di ako gutom.
Ano ka ba?
Ikutin natin ang buong mansyon ng mga Brandman.
O puwede kang manatili rito at panoorin ang matatandang lasing na nagma-mambo.
Aba, bagito.
Di naman pala masama ang lasa.
May dapat ba akong maramdaman?
Wag kang mag-alala, darating iyon.
Tingnan mo ang mga tiket na iyan.
Napakasuwerte ni K.J.
Di kami pinapasyal ng mom ko.
-Kahit manood man lang ng sine. -Ang saklap.
Kahit ang dad ko, ginagawa iyon minsan.
Di siya kasama pero bibigyan niya kami ni Dylan ng pera
paminsan-minsan para panoorin ang bagong Beverly Hills Cop o iba pa.
Magkasama kayo?
Di pa rin ako makapaniwalang naging doktor ang kupal na iyon.
Mukhang nagsaya ka.
Ayos lang.
Maliban sa panganay niyang si Wilder.
Ano'ng klaseng pangalan iyon?
Medyo bruha siya.
Pero ang asawa ni Dylan na si Jennifer ay napakabait.
Mabait din ang isa pa nilang anak na si Alice.
Napakarami nilang damit.
Patawad na kinailangan mong umalis.
Ayos lang, di rin ako bagay roon.
Kumusta?
Sosyal ba?
Bagay naman sa iyo.
Pumili ka ng jacket mo.
Sige na. Wala namang nakakakita.
Ayos.
-Mukha ka nang Brandman. -Sa mabuting paraan?
Hindi.
Tara, Tiff, kumuha tayo ng pagkain.
Patty?
Kumusta ka?
-Uy, -Siya ba ang tuta mo?
Diyos ko, ang laki mo na.
Naaalala ka pa niya.
Wala ka buong buhay niya.
Okey.
Ilalabas ko siya. Dito ka lang.
Tara, Patty.
Okey. Galing ito kay Bb. Taylor Shore.
Kailangang magdala pa ng pera si Taylor Shore.
Naku.
Hindi.
Masyadong malaki ito. Di ko kayang...
Ano ka ba?
Kailangang kumain ng mga nagta-time travel.
Hindi, tila napakalaki ng 200.
Paano kung kalahati? 100?
Makinig ka,
di mahalaga kung 100 o 50 o 5 dolyar ang kukunin natin.
Pagnanakaw rin naman.
Kung magiging kriminal tayo, sulitin na natin.
Sige.
Naaalala ko noong isang taon, sa 5th grade,
inasar ako ng kumag na si Bryant Gibbs dahil suot ko ang pinaglumaan ni Dylan.
Kaya sinabi ko iyon kay Dylan.
Galit na galit na siya.
Pumunta siya sa bahay ni Bryant at sinubukang maghamon ng away.
Nasa 5th grade si Bryant.
May lisensya na noon si Dylan at higit na mas matangkad kay sa batang iyon.
Kaya takot na takot siya noong nasa labas ng bahay niya si Dylan.
Siyempre, lumabas ang dad ni Bryant at...
Peste. Tumakas ba siya?
Hindi! Umuwi si Dylan nang may black eye.
Pero ang laki ng ngiti niya.
Nakangiti siya?
Oo. Sabi ni Dylan,
"Ang mahalaga ay kung paano ka bumagsak."
Nabigo siya pero ginawa niya ang lahat ng kaya niya.
Ibinigay ng matandang bersyon mo ang lahat ng meron siya para talunin ang mga kupal.
Kaya...
Nasaktan ka ba?
Ano?
Nang mamatay siya, nadama mo ba?
Hindi.
Wala akong nadama.
Siguro, dahil di ko talaga dama na iisa lang kami,
kahit na...
Parang ibang tao talaga siya.
Hindi.
Siya ay ikaw.
At ibig sabihin, iniligtas mo ang buhay namin.
Baka nga may bayag ako.
Meron ka talaga no'n.
Kumusta?
Patawad. DI ko sinasadya...
-Tinitingnan ko ang mga poster. -Ayaw mo rin sa party?
Nauunawaan kita. Ako rin.
Mahirap makisama sa kanila.
Ako si Lauren. Kaklase ko sa graduate school ni K.J.
Ako si Katherine.
Pinsan ni K.J.
Magkahawig nga kayo.
Oo.
Ano'ng pinag-aaralan ninyo ni K.J.?
Film school kami. Sa NYU.
Hindi nag-business school si K.J.?
Hindi. Bakit? Iyon ba ang sinabi sa iyo ng mom niya?
Sa tingin ko, mas gusto nga iyon ni Nora para sa kanya.
Ano'ng ginagawa ninyo sa film school?
Nagbabayad kami ng malaking halaga
para pag-aralan ang mga klasikong pelikula para malaman kung paano naging maganda.
Iyon sana ang layunin.
Pero gumagawa rin kami ng sa amin.
Sana, balang-araw, makita mo ang mga pangalan namin sa mga poster.
Malay natin?
Napanood mo na ba ang mga gawa ni K.J.?
Sabihin mo, ipapanood sa iyo.
Mahusay siyang direktor, napakagaling ng mata niya.
Kakatapos nga lang i-shoot ng huling short niya, black and white, handheld.
Naganap ito sa gitna ng gabi sa subway sa New York.
Ikaw? Mahilig ka ba sa mga pelikula?
Oo, sa tingin ko.
Pero di pa ganoong karami ang napanood ko.
Senior year lang ako nahilig sa mga iyon.
Pero nang nakahiligan ko, di ko na mapigilan.
Binago ni Kubrick ang buhay ko.
-Ano iyong Kubrick? -Diyos ko, nakakatuwa ka.
Si Stanley Kubrick. Direktor siya.
Kung gusto mong makapanood ng magagandang pelikula,
magaganda talaga, siya ang panoorin mo.
May art house theater sa downtown,
at magkakaroon sila ng Kubrick marathon sa weekend,
sisimula ng Paths of Glory.
Pero 9:00 a.m. ang simula,
at napakaaga noon para manood ng pelikulang tungkol sa giyera.
Pero panonoorin namin ni K.J. ang 2001.
Sama ka.
Salamat, pero magpapaalam muna ako sa mga magulang ko.
Magtrabaho ka na.
-Masaya akong makilala ka, Lauren. -Ako rin.
Sana, makita ko ang poster ng pelikula mo balang-araw.
Sana nga.
Nakita kita, K.J. Tara na.
Peste.
Babalik ako.
Ano'ng ginagawa mo?
Nag-i-Internet lang.
Ang ganda ng bulaklak.
Mukha kang Hawaiian na reyna.
Ang kulit na naman ng mom ko.
Nirereto na naman ako kay Rick.
Mag-bowling daw kami.
Mukhang magandang alok iyon.
-Sasama ka ba? -Natutukso ako.
Quarterback si Rick noong high school.
-Pero marami pa akong dapat gawin. -Ano?
-Mag-edit. -Iyon lang?
-Manood ng mga pelikula. -Ano pa?
Ano'ng nangyari sa loob?
Bakit bigla kang nagmadali?
Sabi ninyo, limang minuto lang tayo, Mac.
-Ikaw naman ang nagpatagal. -At ang pag-inom ni Erin.
Hulaan mo ang nakita ko roon, K.J.?
-Ikaw. -Ang galing mo, Erin.
Lahat naman tayo.
Pero may alam akong di mo alam.
Manahimik ka na.
Sasabihin ko lang na kinakausap ka noong si Rick.
Wala akong pakialam kay Rick.
Bakit ang gaga mo ngayon?
Ano'ng itinawag mo sa akin?
Tama naman siya.
-Kumalma ka. -Wag mo akong hawakan.
-Tumigil ka na! -Ano'ng problema mo?
K.J.!
Ano'ng ginagawa mo, K.J.?
Ayos ka lang?
Ayos lang ako.
Baliw ka!
Alam ninyo? Punong-puno na ako.
Sinisisi ninyo ako dahil iniisip ninyong mas matalino kayo.
Na alam ninyo ang ginagawa niyo.
Pero kayo ay mga bobo at kawawang mga bata.
-Tiffany. -Tiffany.
Saan ka pupunta?
Ano na naman ito?
Sino'ng tinatawagan niya?
Sana, mga pulis, para arestuhin ang baliw na ito.
Alam mo na ang gagawin mo.
Hi.
Hinahanap ko si Tiffany Quilkin.
Di ko alam kung ito ang tamang Tiffany.
Pero ang hinahanap ko ay ipinanganak noong Nobyembre 7, 1975.
Ang palayaw sa iyo ng mom mo ay Tiffany equals MC square
dahil si Einstein ang bayani mo.
At may balat ka sa iyong kanang puwit.
Kung ikaw ito, kailangan ko talaga ng tulong mo ngayon.
Hello?
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Arvin James Despuig
Mapanlikhang Superbisor Reyselle Aura Ruth Revita