-Trzymaj poziom. -Próbuję.
-Cholera, to fabryka. -Ostrożnie.
Trzymajcie się.
Wszystko gra?
Zejdź ze mnie, idiotko.
Próbuję.
Jesteśmy.
Tędy.
Myślałam, że podróż w czasie trwa dłużej.
Ile to trwało, minutę? Mniej?
Chodźcie.
Ostatnim razem trwało to dłużej.
Wcale nie, byłaś wtedy nieprzytomna.
No już.
Udało się, Mac.
Cudownie.
Lądowanie mogło być lepsze.
Nie nauczysz starego, upartego psa nowych sztuczek.
Dziękuję.
Wracaj do domu.
No już.
Gdyby jeszcze Debbie Gibson zaśpiewała w centrum handlowym.
Wal się.
W samą porę na ostateczną misję.
Według mojej mapy temporalnej
mamy ponad godzinę do przejęcia Hecka i Nalda.
Co jest?
Jesteśmy w złym miejscu? Mapa ci pomoże.
Mam gdzieś twoją głupią mapę.
Cholera.
Mapa pomoże nam dotrzeć na miejsce.
Wszystko gra?
Tak, wszystko w porządku.
Jesteś podenerwowany.
Nie jestem podenerwowany.
-Chyba wylądowaliśmy w złym... -Po prostu...
Larry, co się dzieje?
Dziewczyny.
Co to, do chuja pana, jest?
To na to czekamy?
Jesteśmy za późno.
Przepraszam.
-Uciekajcie! -Chryste! Coś ty zrobił?
Uciekamy!
Już.
Do przyczepy.
To za Juniper, sukinsynu!
Nie!
Larry!
NIE WYKRYTO FORM ŻYCIA
Schowajcie się.
WYKRYTO RUCH
ZMIANA CELU SKANERA
CEL ZNALEZIONY
-Wyciągnij nas stąd. -Umrzemy.
-Nikt nie umrze. -Co teraz?
WYKRYTO ORGANIZM
WYSZUKIWANIE WZNOWIONE
Posłuchaj mnie. Plan jest taki.
Dbamy o innych. Opiekujemy się nimi.
-Rozumiesz? -O czym ty mówisz?
Jesteś w tym dobra.
Naprawdę. Tylko nie używaj tego jako wymówki.
Zajmę się tym.
Ale musicie uciec daleko stąd.
Słyszycie?
Uciekajcie i nie patrzcie za siebie.
Nie.
Proszę, nie. Zginiesz.
Nic mi nie będzie.
Pamiętaj, co ci mówiłam.
Dobrze? Nie bój się.
Chodź z nami.
Uda nam się. Proszę!
Zaopiekuj się nimi.
Nie.
Zaufaj im. Zaskoczą cię.
Nie.
Erin!
Nie.
Spróbujmy jeszcze raz.
SYNCHRONIZACJA Z ODRUCHAMI PRZEDSIONKOWO-OCZNYMI
AUTOKOREKTA BOJOWA: WŁĄCZONA
Szybko.
Dawaj, Erin.
Wstawaj, Erin.
Wstawaj.
-Dawaj, Erin! -Wstawaj!
Dawaj!
Dasz radę, Erin.
Emocjonalnie,
będę zwycięzcą.
Życiowo, będę zwycięzcą.
Będę zwycięzcą.
Boże, oby zadziałało.
W porządku.
OCENA USZKODZEŃ CELU: WZROST POZIOMU MOCY
Chodź tu, sukinsynu.
Dobrze.
OCENA USZKODZEŃ CELU: SPADEK POZIOM MOCY
-Ja pierdolę. -Dobrze jej idzie.
Jest dobrze.
OCENA USZKODZEŃ: USZKODZENIA NIEKRYTYCZNE WZROST POZIOMU MOCY
UNIERUCHOMIENIE RĄK
Szlag.
Dawaj, Erin.
Nie.
PRZEGRZANIE BATERII/PROCESORA
No dalej. Szlag!
O mój Boże.
Będzie dobrze.
Erin.
Będzie dobrze.
-Erin, będzie dobrze. -Przepraszam!
Erin!
Już dobrze, Erin.
Potrzebujemy tego plecaka.
Nie może wpaść w ręce wroga. Jest ważny.
Ważniejszy niż twoje życie?
Nie, Tiff. Zapomnij o nim.
Zaszłyśmy za daleko, by na to pozwolić.
Potrzebujemy go.
-Tiff... -Zostańcie.
-Zamknij drzwi. Szlag! -Tiffany, przysięgam...
Dasz radę, Tiff.
Na Boga, Tiff.
Cholera.
Uciekaj.
Co to za jeden? Nie znamy go.
To ona zabiła Nalda.
Nigdy ich nie lubiłem.
Pamiętam ten model.
Dobry, ale miałam kiepskiego drugiego pilota.
Kiepskiego?
Ja pamiętam, że był uroczy, przystojny
i nieraz uratował ci życie.
Zanim zaczął pracować przy biurku.
To był awans.
Sondy przebadały cały wrak.
Dwoje martwych podróżników.
To dobrze, prawda?
O ile to się nie powtórzy.
Nikt nie chce, by ta wojna się skończyła, bardziej niż ja.
Więc zakończmy ją jutro, wyślij zespół.
Wyślij mnie.
Wiesz, że nie mogę.
Nie postępujemy tak.
Więc ta wojna będzie trwać,
bo nasi wrogowie nie mają związanych rąk jak my.
Wiem, że dla ciebie to sprawa osobista,
ale musisz skupić się na misji!
Nie jesteś wyjątkowa.
Każdy kogoś stracił.
To był jego czas.
Dokonaj ablucji całego obszaru,
żebyśmy mieli to z głowy.
Kurwa! Wdepnąłem w tego typa!
Cholera!
Szlag!
Tiff, szybko.
Oszalałaś? To było głupie.
Dokonają ablucji.
-Ablucji? -O czym ty mówisz?
Larry mi opowiadał.
Stara Straż zabiera was na statek, czyści umysł
i wracacie, jakby nic się nie stało.
Sprawiają, że ludzie zapominają.
Dlaczego to robią?
Żeby utrzymać wojnę w tajemnicy.
Więc zapomnimy o tym wszystkim?
Tak.
Tak myślę.
Szlag. Zbliża się.
No to miło było was poznać.
Dlaczego wciąż wszystko pamiętamy?
Jeśli to było to samo, co podczas Dnia Zła,
to już drugi raz, kiedy na nas nie zadziałało.
Nie sądzicie, że to dziwne?
To na tyle nieistotne, że mam to gdzieś.
Jeśli o nas nie wiedzą, łatwiej będzie uratować Hecka i Nalda.
Co? Nie, wracam do rodziców.
Będę bawić się ze szczeniakiem, zjem pyszną kolację
i pójdę spać we własnym, cudownym łóżku.
Nawet chętnie pójdę na moją idiotyczną bat micwę.
Musimy ich ostrzec. Wpadną w pułapkę.
Mam dość patrzenia, jak ludzie giną.
K.J. ma rację.
To nie nasza sprawa.
Też chętnie znów zobaczę moją ruderę.
Nawet chętnie pojadę rozwozić gazety.
Zapomnijcie, kończę z gazetami.
Racja, coś w tym jest.
Halo? Nie widzicie szerszej perspektywy.
Już nic nie będzie normalne.
O czym ty mówisz?
Wciąż mamy to.
Zapisane jest tu każde spiętrzenie.
Toczy się wojna. Nie możemy wrócić do domu.
Musimy zwyciężyć, dać tę książkę chłopakom.
To najważniejsze. Jeśli w ciągu godziny nic nie zrobimy,
nasze wersje w 1988 przejdą przez to wszystko,
co przeszłyśmy my.
Pogoń, postrzelenie Erin,
znów trafimy do wehikułu czasu
i pojawimy się w tym porąbanym 2019.
Halo?
My jesteśmy naszymi wersjami z 1988.
Dlaczego wszędzie są flagi? Powinno być Halloween.
Trzeci lipca 1999.
Tak mówi gazeta.
SPODZIEWANE DUŻE TŁUMY NA PARADZIE Z OKAZJI 4 LIPCA
Nie.
-Ja pierdolę. -To musiał być jakiś błąd.
Błędnie wpisane współrzędne
lub sabotaż ze strony Starej Gwardii.
Tiffany.
Chryste! Czy ty tego nie widzisz?
-Czego? -Larry nas okłamał.
Wcale nie chciał zabrać nas do domu.
Nie wierzę.
Więc co, to przypadek,
że wylądowałyśmy tam, gdzie chciał lecieć,
zanim przedstawiłaś mu swój genialny plan?
-Wiesz co... -K.J.
Powiedziałby cokolwiek, żeby Erin wsiadła do tego robota!
Zależało mu tylko, by dostać się do 1999.
-Nas miał gdzieś. -K.J.!
Stara Erin zginęła za kłamstwo.
Ale jak to?
Mówił, że jesteśmy wybrane.
Tiff.
Nie jesteśmy do niczego wybrane.
Byłyśmy przypadkiem.
Trzymasz się?
Zawsze miałaś te spodnie?
Musisz coś dla mnie ukraść.
Tak, byliśmy u Mike'a.
Graliśmy w gry wideo.
Kilka godzin.
Tak, zamówiliśmy pizzę.
Kuźwa, co?
Skarbie, mówiłem ci już.
Tylko się przyjaźnimy.
Było nas tam więcej.
Daj spokój.
Szlag.
Zaczekaj, oddzwonię do ciebie.
-Co ty wyprawiasz? -Przepraszam.
-Uchwyt się zablokował i... -Odsuń się.
I nie wejdź w to.
Przepraszam.
Nie wzięłam podpasek.
Wyglądały jak pieluchy, więc wzięłam to.
To pewnie to samo.
Mogę zobaczyć?
Co znaczy „super” i „normalne”?
Rozmiar twojej pochwy.
-Jesteś pewna? -Tak.
Dla mnie pewnie byłyby „super”.
Jak to się mierzy?
-Spytaj K.J. -Skąd mam wiedzieć?
Jasne. Jestem emocjonalna, więc jestem już po, tak?
Nie. Jesteś po, bo jesteś bogata i jeździsz konno.
-Właśnie. -Dostaje się tego od konia?
-Nie. -Od jazdy konnej.
To bzdura.
-Słyszałam co innego. -U mnie tak nie było.
Czyli nie miałaś...
Chyba jestem „normalna”.
Jak mam to włożyć?
I jak to wyciągniesz?
Musi być instrukcja.
Piszą tylko, że co z oczu, to z serca.
Pokaż.
Mam.
„Umyj ręce i zajmij wygodną pozycję”.
Mam się położyć?
„Usiądź na sedesie z kolanami szeroko”.
-To ma być wygodnie? -Nie wiem. Tak piszą.
„Wprowadź tampon
-„do środka...” Wiesz, tam. -A jak go wyjąć?
„Poluzuj mięśnie i wyjmij go przy pomocy sznureczka”.
-Jakie mięśnie? -Nie piszą.
-Mięśnie pochwy. -Chyba takich nie mam.
A jeśli nigdy nie wyjdzie?
-Twoje ciało go wchłonie. -Nie, to jest jak guma.
Zostanie w środku, aż zgnije.
Co to jest, to czerwone kółko?
Ostrzeżenie. Można od tego dostać wstrząsu toksycznego.
Że co, kurwa?
Gorączka, nudności, wysypka, biegunka, oparzenia...
Niedobrze.
Naprawdę źle.
Koleżance mamy odpadła noga.
Wciąż żyje.
-Po prostu nie ma nogi. -Nie mogę.
Nie chcę.
Nie możesz nie chcieć okresu.
Nie dam rady. Nie mogę.
Zabierz to.
Skołuję ci pieluchę.
Wszystko gra?
Erin, wszystko dobrze?
Tak myślę.
Kiedy wyjdzie, musimy poszukać czegoś do jedzenia.
I miejsca do spania.
Jakiegoś bezpiecznego.
Wtedy przejrzymy tę książkę i poszukamy sposobu na powrót.
Na pewno nie pójdziemy do naszych rodzin.
Żadna z nas nie chce powtórki po Erin.
Jesteśmy zdane na siebie.
Zgadzam się.
Musimy być ostrożne.
Ale jak mamy dać radę same?
Jesteśmy dziećmi.
Nie damy rady.
Może przytułek?
Co?
Mają żarcie i w ogóle.
Nie pójdziemy do przytułku.
To był tylko pomysł.
Szkoła.
Są wakacje, będzie pusta.
Więc nie będzie prądu i wody.
-Włączymy je. -A wtedy przyjadą gliny.
Może wstrzymajmy się na chwilę z pomysłami.
W porządku.
Możemy pójść do mnie.
To nie najlepszy pomysł.
Co roku w weekend czwartego lipca
wyjeżdżamy nad jezioro i śpimy na łodzi.
Jasne, że tak.
Dom będzie pusty.
Możemy tam pójść, wziąć zapasy i się przespać.
A jutro rano pomyślimy o czymś poważniejszym.
Super.
Jesteś pewna?
Będzie dobrze.
Cudownie!
A teraz chodźmy.
Dokąd?
To nie tylko ja.
Wszystkie mu uwierzyłyśmy.
To miało sens.
Miałam bardzo dobry plan, by przenieść nas do 1988,
ale to nie moja wina, że nas wykiwał.
-Wcale. -Rozumiecie, prawda?
Może Larry to zwykły kłamca.
Tak, ale jego notatki są prawdziwe.
Myślał, że STF tu będą, że to ważne.
Tiff, wyluzuj.
Nie musisz cały czas mówić.
Daleko jeszcze?
To tu, po lewej.
Super! Przepiękny, pusty pałac.
To nie pałac.
To tylko dom dwojga ludzi, którzy przejmują się opinią innych.
Nie powinno tu być tylu samochodów.
Nikogo nie powinno tu być.
Chyba ktoś jest w domu.
Szlag. Musimy spadać.
Chwila. Może chociaż weźmiemy trochę żarcia?
-Co? -Potrzebne nam zapasy.
Zrobimy to szybko.
Nie, Tiff, a jeśli ktoś nas zobaczy?
Rozpoznają tylko ciebie.
Zaczekaj tu. Pięć minut i nas nie ma.
Mac. Tiff.
Mac.
Chodnik.
Przepraszam.
Erin.
Żadnych czarnych.
Niespodzianka.
Nie każdy może poruszyć świat, Tiff.
Nie każdy.
Będę tam.
Czyli zostajemy.
Hej, K.J.!
-Hej, Rick. -Co u ciebie?
To starsza ty?
Nie wygląda jak Jason z Piątku trzynastego.
Cicho.
Odzyskałaś wianek.
Tak, jesteś pierwszy z tym żartem.
Boże, jak ja go nienawidzę.
Miło cię znowu widzieć.
Jak tam Nowy Jork? Jest jak w Przyjaciołach?
Tak. Jak w biednej wersji Przyjaciół.
Nowy Jork, fajnie.
Chciałbym tam pojechać.
Ale przydałby mi się przewodnik.
Boziu, ależ on na ciebie leci.
Zamknij się.
-Tu jesteś. -Pani Brandman.
Nora, proszę.
Boże.
Witaj, najdroższa mamusiu.
Teraz jesteś jeszcze piękniejsza.
Ta sukienka to był właściwy wybór.
Richardzie, czyż nie wygląda pięknie?
K.J. zawsze wygląda pięknie.
I co? Dziękuję.
Nie musisz tego mówić na zawołanie.
-Skąd. -Miło było cię widzieć.
Zobaczę, co u mojej koleżanki.
Tak. Miło było.
Do zobaczenia.
Jesteś głodna?
Przyniosłam ci jedzenie.
Cieszę się, że nie jestem jedyna. Paskudne to żarcie, co?
Nie jestem głodna.
Chodź.
Rozejrzyjmy się po rezydencji Brandmanów.
Chyba że wolisz patrzeć na zabawy starych, pijanych ludzi.
Nieźle, nowa.
Nie smakuje tak źle, jak myślałam.
Powinnam coś poczuć?
Spokojnie, poczujesz.
Spójrz na te wszystkie bilety.
K.J. to szczęściara.
Moja mama nigdzie nas nie zabiera.
-Nawet do kina. -Niefajnie.
Nawet mój tata czasem nas zabiera.
Może nie osobiście, ale daje mi i Dylanowi parę groszy,
żebyśmy poszli sobie na Gliniarza z Beverly Hills czy coś.
Chodzicie razem do kina?
Wciąż nie wierzę, że ten łoś został lekarzem.
Chyba dobrze się z nim bawiłaś.
Nie było źle.
Nie licząc jego starszej córki, Wilder.
Co to za imię?
To mała zołza.
Za to jego żona, Jennifer, była miła.
Ich druga córka, Alice, też.
Mieli mnóstwo ubrań.
Przykro mi, że się nie udało.
I tak bym do nich nie pasowała.
Jak wyglądam?
Aleganckie, co?
Chyba nie tak się to mówi.
Wybierz sobie coś.
No dalej. Nikt nie patrzy.
Tak.
-Wyglądasz jak Brandmanka. -To dobrze?
Boże, nie.
Tiff, chodźmy po zapasy.
Patty?
Hej, maleńka.
To twój szczeniak?
Boże, aleś urosła.
Wciąż cię pamięta.
Przegapiłaś całe jej życie.
Zabiorę ją na zewnątrz. Ty zostań tu.
Chodź, Patty.
Podziękujmy pani Taylor Shore.
Taylor Shore powinna nosić więcej gotówki.
No nie.
Nie.
To za dużo. Nie mogę...
Halo?
Sieroty podróżujące w czasie muszą jeść.
Dwieście to za dużo.
Może połowa? Sto?
Posłuchaj.
To nieważne, czy weźmiemy 100, 50 czy 5 dolarów.
I tak kogoś okradamy.
Skoro już jesteśmy złodziejkami, to róbmy to na poważnie.
W porządku.
W zeszłym roku, jak byłam w piątej klasie,
ten fiut Bryant Gibbs cisnął po mnie za to, że noszę ciuchy po bracie.
Powiedziałam Dylanowi.
Wkurwił się.
Poszedł to tego gnoja Bryanta i chciał się z nim bić.
Bryant był w piątej klasie.
Dylan miał już prawko i był o wiele wyższy.
Bryant się zesrał, kiedy Dylan kazał mu wyjść na zewnątrz.
A wtedy oczywiście wyszedł jego ojciec...
Cholera. Dylan uciekł?
Coś ty! Wrócił z podbitym okiem.
Ale miał uśmiech od ucha do ucha.
Uśmiechał się?
Tak, powiedział:
„Liczy się to, jak przegrywasz”.
Dał z siebie wszystko.
Dorosła ty na pewno dała im nieźle popalić.
Więc...
Czy to bolało?
Co?
Kiedy umarła, czułaś to?
Nie.
Nic nie czułam.
Pewnie dlatego, że nie czułam, że to ja,
mimo że wszystko...
Czułam, jakby to był ktoś inny.
Nie.
To byłaś ty,
a to znaczy, że uratowałaś nas wszystkie.
Widocznie mam cojones.
O tak, nowa.
Cześć.
Przepraszam. Nie chciałam...
-Patrzyłam na plakaty. -Unikasz imprezy?
Rozumiem. Ja też.
Ciężko tam wytrzymać.
Jestem Lauren. Studiuję z K.J.
Jestem Katherine.
Kuzynka K.J.
Widzę podobieństwo.
Tak.
Co studiujecie?
Jesteśmy w filmówce. Na NYU.
K.J. nie chodzi do szkoły biznesowej?
Nie. A co? Jej mama tak ci powiedziała?
Nora na pewno by tego chciała.
Co robicie w szkole filmowej?
Płacimy im mnóstwo pieniędzy,
by studiować klasyczne kino i odkrywać, jak działa dobry film.
A przynajmniej tak powinno być.
Tworzymy też własne filmy.
Mam nadzieję, że nasze nazwiska kiedyś będą na plakatach.
Kto wie?
Oglądałaś filmy K.J.?
Powinna ci pokazać.
Jest świetną reżyserką, ma niesamowite oko.
Kręciłam jej ostatni szort, czarno-biały, kamerą z ręki.
Dzieje się w środku nocy w nowojorskim metrze.
A ty? Lubisz filmy?
Raczej tak.
Nie widziałam zbyt wielu.
Sama wkręciłam się dopiero w klasie maturalnej.
Ale potem nie było już powrotu.
Kubrick zmienił moje życie.
-Co to jest Kubrick? -Boże, jesteś urocza.
Stanley Kubrick. To reżyser.
Jeśli chcesz zobaczyć niesamowite kino,
naprawdę dobre filmy, to polecam.
W centrum jest kino studyjne, w ten weekend
grają maraton Kubricka, na początek Ścieżki chwały.
Ale to o 9 rano, dla mnie to za wcześnie
na wojnę w okopach.
Ale K.J. i ja idziemy na Odyseję.
Wpadnij.
Spytam rodziców, ale dzięki.
Już nie przeszkadzam.
-Było miło cię poznać, Lauren. -Wzajemnie.
Liczę, że zobaczę kiedyś plakat twojego filmu.
Ja też.
K.J. Widzę cię. Chodź.
Cholera.
Zaraz wrócę.
Co robisz?
Śledzę tylko wiadomości.
Ładny kwiatek.
Wyglądasz jak hawajska królowa.
Moja mama znowu zaatakowała.
Próbuje mnie swatać z Rickiem.
W grę wchodzą kręgle?
Niezła oferta.
-Bierzesz? -Zastanowię się.
Rick był rozgrywającym w liceum.
-Mam lepsze rzeczy do roboty. -Jakie?
-Mnóstwo montażu. -To wszystko?
-Obejrzę jakieś filmy. -Coś jeszcze?
Co tam się stało?
Skąd ten pośpiech?
Mówiłaś, że zajmie to wam pięć minut.
-Zanim przyszłaś. -I zanim Erin wypiła trzy drinki.
Zgadnij, kogo tam widziałam?
-Ciebie. -Co ty nie powiesz?
To tak, jak i my.
Ale ja wiem coś, czego ty nie wiesz.
Zamknij się.
Słyszałam tylko, jak Rick o tobie mówi.
Gówno mnie obchodzi Rick.
Czemu zachowujesz się jak zołza?
Jak ty mnie nazwałaś?
Dobrze mówi.
-Wyluzuj. -Nie dotykaj mnie.
-Uspokój się! -O co ci chodzi?
K.J.!
K.J., co ty odpierdalasz?
Nic ci nie jest?
Nie.
Psycholka!
Wiecie co? Mam już dość.
Obwiniacie mnie, bo myślicie, że wiecie lepiej.
Że wiecie, co robicie.
Ale jesteście tylko głupimi dziećmi.
Tiffany.
Dokąd idziesz?
O co teraz chodzi?
Do kogo ona dzwoni?
Niech zadzwoni po gliny, może zamkną tę wariatkę.
Wiesz, co robić.
Cześć.
Szukam Tiffany Quilkin.
Nie wiem, czy to ta Tiffany.
Ale szukam tej urodzonej siódmego listopada 1975.
Mama nazywa cię Tiffany równa się MC kwadrat,
bo uwielbiasz Einsteina.
Masz też znamię na prawym pośladku.
Jeśli to ty, to naprawdę przyda mi się twoja pomoc.
Halo?
Napisy: Jakub Jadowski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Jakub Jadowski