W tej chwili jest pan najstarszym prezydentem w historii,
a pamiętam, że prezydent Kennedy potrafił nie spać kilka dni z rzędu
podczas kryzysu kubańskiego.
Czy możemy liczyć u pana na coś podobnego?
Oczywiście. W tej kampanii wiek nie gra roli.
Nie zamierzam wykorzystywać do celów politycznych
młodości i braku doświadczenia mojego oponenta.
Erin Tieng, powiedziałaś, że mama i Missy cię potrzebują.
Przykro mi, ale Missy powiedziała co innego.
To prawda. Missy powiedziała, cytuję:
„Nie chcę, żebyś się poświęcała”.
To nie fair. Kiedy tata odszedł, nie było nikogo.
Mama nie umiała nawet wypełnić czeku.
Powiedziała ci:
„Erin, opiekuj się nami już zawsze”?
-Nie było nikogo innego. -A teraz nie żyjesz.
-Co? Jestem tu. -Nie żyjesz, Erin.
Patrzyłaś na to jak na wszystko inne w twoim życiu.
-Byłaś wtedy potrzebna. -Nie.
Nie mogłam nic zrobić.
Erin! Obudź się.
Jesteśmy.
Obudź się. Szybciej.
To gdzieś tutaj.
-Nic tu nie ma. -Jest tu mnóstwo rzeczy.
Tu jest parking dla ciężarówek,
ale Brandmanowie pewnie tu nie bywali.
Wszystko jest zamknięte jak w 2019.
Więc kto tu jeszcze został?
Co to jest?
-To tutaj. -Na pewno?
Co tam? Mała Tiff, jak mniemam.
Po prostu Tiff.
-Ty jesteś Duży Tony? -Jacha.
Daj rękę.
Po co ci jej ręka?
Muza i światła były czadowe.
Boże!
Korytarzem prosto, potem w lewo.
Że co, kurwa?
Zaczekajcie tu. Pójdę poszukać siebie.
Twój nos.
-Szlag! -Wszystko gra?
Zostaw mnie, wariatko!
Wszystko gra.
-Nie ma papieru. -Ohyda.
Przepraszam.
-Wody też nie. -Jak w chlewie.
Pieprzona K.J. Niech się cieszy, że się powstrzymałam.
Rozgniotłabym ją na miazgę.
Co z nią nie tak?
Nagle wpada, by mnie ratować,
tylko po to, by później dać mi w mordę.
Wariatka.
Posłuchaj. Jesteś naprawdę twarda.
-Mac... -Poważnie.
A Rocky Balboa niech się ogarnie
i weźmie się w garść jak my.
Mamy dość problemów
bez jej głupich wyskoków.
-Mac? -Nie zaczynaj.
Głowa w dół.
Nie.
Tak.
Wyglądasz super.
Musiałyśmy uważać,
by Stara Straż nie dopadła naszych dorosłych wersji.
-Wciąż musimy uważać... -Spoko.
Nie wiedzą, że jest was więcej niż dwie,
tyle znaleźli ciał,
więc nie wiedzą, że tu jesteś.
Chyba tak.
Więc raczej już cię nie ścigają?
Nie.
Chyba.
Dobrze to przyjęłaś. To dość...
Serio? Chyba tak.
Aktualne teorie na temat kwantowej geometrii czasoprzestrzeni
sugerują, że tunele czasoprzestrzenne istnieją,
więc musiałyście trafić przez jeden z nich.
Masakra.
Dużo przeszłaś.
Jesteś zmęczona. Chcesz się u mnie przespać?
Tak. Ale muszę znaleźć pozostałe dziewczyny.
Jest więcej podróżniczek w czasie?
To ona!
-Zarąbiste światła, Tiff. -Wymiatasz.
Narka, Tiff.
Trudno uwierzyć, że na nią wyrośniesz.
Tak.
Ładna jest, co?
Chodzi mi o to, że jest imprezowiczką.
Wydaje się fajna.
Moje podróżniczki w czasie.
Chodźcie.
Wszystkie.
No już.
Ty też.
Pora spać.
Nieźle. Robisz to jak mama.
Tak. Ale my robimy to lepiej.
Podoba ci się?
Jest... spoko.
Nie tego się spodziewałaś?
Dziwię się, że wciąż mieszkamy w Stony Stream.
Wiem, czemu tak myślisz.
Ale od twoich czasów dużo się zmieniło.
Sama zobaczysz.
Na pewno.
Chwila, to... Przemawiałyśmy na koniec szkoły?
-Naprawdę jesteś zaskoczona? -Nie.
Jutro. Już późno. Musisz odpocząć.
-Sorki. -W porządku.
Będę spać na materacu.
Na pewno? Mogę je przesunąć.
Na pewno. Dobranoc.
Hej, K.J.?
Myślisz, że możemy jej ufać?
Raczej czy możemy ufać tobie?
Zapomnij.
Zapomniane.
Jesteś głodna?
Umieram z głodu.
Gdzie jest K.J.?
Powiedziała, że chce się przejść.
Byłam w sklepie.
Pamiętam, że lubiłyśmy jagodowe ciastka
bez lukru.
I płatki Rice Krispies...
Jesteś najlepsza.
Trochę wczoraj myślałam,
mam teorię, która wyjaśniałaby,
w jaki sposób podróżowałyście, a ja tego nie pamiętam,
a także jak pomóc wam wrócić.
-Masz teorię? -Tak.
-Ma się ten łeb. -Łeb?
Wiesz to wszystko, bo jesteś didżejką?
Nie, to dlatego, że studiowałam na MIT.
Poza tym jestem projektantką oświetlenia.
Massachusetts Institute of Technology?
Ma się ten łeb.
Widziałyście K.J.?
-Poszła na spacer. -Mówiła, że chce oczyścić umysł.
Dałam jej czyste ciuchy i kasę, na wypadek, gdyby chciała coś zjeść.
Nie wiem, czy powinna wychodzić sama.
A jeśli Stara Straż wróci?
Spokojnie, nic jej nie będzie. Prawda?
Jasne. Podróżowałyście w czasie,
siedzenie na ławce to przy tym nic.
To dobrze. Może zluzuje majty.
MARATON STANLEYA KUBRICKA
Mogę ci w czymś pomóc?
Tak. Przyszłam na Kubricka.
Odyseja zaczęła się 20 minut temu.
Dziękuję. Przepraszam.
Przegapisz tylko małpy.
Wciąż mogę ci sprzedać bilet, jeśli chcesz.
Tak.
Dogadują się.
Tiff zawsze była zakochana w sobie.
Dopiero się poznały. Daj im czas.
Przejrzałam jego zapiski, wygląda na to, że spisywał przypadki
otwierania się tuneli w jego okolicy,
to przez nie podróżowałyście.
Wiemy, kiedy pojawi się kolejny?
Młodsza ty nie ma pojęcia.
Potrzebuję paru danych, żeby odszyfrować miejsce i czas.
Typowy Larry, znów nas wyrolował.
Nie.
Właśnie. Larry powie nam, czego nam brakuje.
-On nie żyje. -Żyje. Tutaj żyje.
Naprawdę tego chcemy?
-Musimy pojechać na tę jego farmę. -To zły pomysł.
Erin nie będzie więcej oglądać jego mordy.
Ty też nie powinnaś być taka do przodu, przez niego wyszłaś na idiotkę.
Wypluj to, nie jestem idiotką.
Uspokójcie się.
Mój pomysł jest najlepszy i wy to wiecie.
W 1999 tylko dzięki Larry'emu dowiemy się,
kiedy będzie kolejne spiętrzenie.
A jeśli nie macie lepszego pomysłu...
Ten koleś to kawał gnoja.
-Siemka. -Nie mówię, że...
-Skarbie. -Miałaś mnie podwieźć do pracy.
Coś mi wypadło.
Jestem zajęta.
Co? Zostałaś niańką?
Myślałam, że pojedziesz autobusem.
Super. Dzięki.
Gniewasz się, bo nie przyszedłem.
Jeśli myślisz, że zastanawiałam się, gdzie...
Gdzie ta farma?
Jakieś 20 minut stąd drogą 183.
Dobra, idziemy.
Chwila. Jaka farma?
Musimy pojechać na autostradę.
Sklep jest po drodze.
Super.
Poradzicie sobie?
Założyłam, że nie chcecie jechać.
Nie chcę.
Super. Pilot leży na stereo.
Nie dotykajcie wieży ani konsoli.
Jedzenie jest w lodówce. Idziemy.
-Pogramy w coś? -Tak.
Ten koleś cuchnął.
Pracujesz w sklepie z płytami?
Jestem ekspertem od winyli.
I spóźnię się pół godziny.
Ktoś tu jest na mnie zły?
Wiesz, że wczoraj nie miałam nic złego na myśli.
-Pogadamy wieczorem? -Zobaczymy.
Wiesz, że nie możesz się na mnie gniewać.
Dlaczego przy nim jesteś taka?
Jaka?
-Głupia? -Tak.
Jeśli się zastanowić, robię naprawdę mądrze.
Był wkurzony, a ja go udobruchałam.
Udając kogoś innego?
Nauczysz się, że czasami trzeba
zachowywać się w określony sposób, by dostać to, czego chcesz.
A czego chcesz od niego?
Zrozumiesz, gdy będziesz starsza,
ale lepiej jest unikać kłopotów.
Wtedy jest łatwo.
Jestem spokojniejsza, kiedy nie muszę o nim myśleć.
To twój chłopak.
Co wy macie za związek?
To nie żaden związek.
Nie nazwałabym go swoim „chłopakiem”.
Russ i ja bardzo się różnimy.
On nie ma ambicji.
Tak, wciąż mieszka w Stony Stream.
Te goździkowe fajki to jakieś gówno.
Halo.
Halo?
Jest tam kto?
Halo?
Musiałam...
Chciałam usłyszeć jej głos.
Rozumiem.
Chcesz zadzwonić do Dylana?
Twój dom pewnie wciąż tu jest. Możesz zadzwonić do rodziców.
Nie mam ochoty rozmawiać z tatą.
A Dylan pewnie wyjechał na studia.
Pewnie nawet nie wrócił na wakacje.
A przyszła ty?
Co z nią?
Dylan z 2019 musiał ci o tobie opowiedzieć.
Tak.
Po prostu...
Też studiuję medycynę...
ale zwierzęcą.
Weterynarię?
Właśnie.
Najwyraźniej chcę pomagać zwierzętom.
Na Florydzie.
Więc też wyrosłaś na fajną babkę.
Cieszę się.
-Masz szczęście. -Nie powiedziałabym.
Mam wariacki pomysł.
Wystarczy.
Myślisz, że zobaczysz siebie z 1999?
Mam nadzieję.
Mama i Missy nie mogą się pozabijać.
Jakim weterynarzem będziesz?
Wiesz, jak jest.
Na początku uczą cię o różnych zwierzętach.
Ale moją specjalnością są konie.
Zazwyczaj jeżdżę po różnych stajniach.
Ale mam też własny gabinet,
gdzie pomagam im dojść do zdrowia.
-Na Florydzie? -Nie, to po studiach.
Mój brat z córkami odwiedzają mnie,
one głaszczą konie, dają im marchewki i takie tam.
-Będę na zewnątrz. -Daj mi chwilę.
Wygląda naprawdę dobrze.
Tak. Ale niech cię to nie zwiedzie.
Missy jej nie rozumie,
niedługo wyjedzie.
A mama zachoruje.
Dziękuję.
Dzięki, miło cię widzieć. Dobrze wyglądasz.
Zobaczmy, co my tu mamy.
Idealnie.
Ciężka sprawa.
Jakby świat powinien się zatrzymać, kiedy ciebie nie ma.
Ale kręci się bez ciebie.
Kijowo.
-Jakaś ty śliczna. -Dziękuję.
Pod powierzchnią dzieje się dużo więcej.
-Chcesz stąd spadać? -Nie.
Jeszcze chwilka.
-Będzie dobrze. -Tak.
-Nie denerwuj się. -Wiem.
Hej. Piękne mamy popołudnie, jak się macie?
W czym mogę wam pomóc?
Nie mam ochoty na gierki.
-Słucham? -Jesteśmy z Podziemia STF.
Chyba pomyliłyście adres.
Spokojnie, możesz nam zaufać.
Wiemy o Hecku, Naldzie i wojnie czasowej.
Znam nawet rozkład wszystkich budynków na tej farmie,
znam też ciebie.
-Ona jest z przyszłości. -Jest tam kto?
Zaczekaj, babciu. Idę do stodoły po narzędzia.
-Ostrożnie. -Jak zawsze. Ej!
Nie możecie tak po prostu...
Wracajcie!
Oczywiście jeszcze go nie ma.
Jak wrócimy do domu?
Czego tu szukacie?
I tak byś nie uwierzył.
-Powiedzcie mi... -Wiesz, co to?
-Też taki mam. -Błąd, to ten sam.
-Naprawdę jesteście z przyszłości. -Tylko ona.
Mogę zobaczyć?
To moje pismo. Ile notatek.
Boże, ile lat to spisywałem?
Dwadzieścia parę.
Na razie zanotowałem tylko dwa spiętrzenia.
Wtedy po raz pierwszy spotkałem Wojowników Standardowego Czasu.
Hecka i Nalda, znasz ich?
-Tak. -A podczas tego
przyjęli mnie do Podziemia.
Mam czekać na rozkazy.
-Jesteś nowym rekrutem. -Od 18 miesięcy.
Potem pewnie będzie się działo.
-Żebyś wiedział. -Musisz nam pomóc.
Skąd mam wiedzieć,
czy to nie podstęp Starej Straży?
-Bo cię nie wydałyśmy. -Potrzebny wam mój kod.
Dasz mi go, bo jesteś mi to winien.
-Co takiego? -Zdradziłeś mnie i moje przyjaciółki,
cztery dwunastolatki.
Kiedy obiecałeś, że zabierzesz nas do domu,
zostawiłeś nas w roku 1999,
a przez ciebie umarła kobieta.
-Ktoś zginął? -Nie prosiłyśmy o to,
ale utknęłyśmy w obcym czasie
i kto wie, czy w ogóle wrócimy, a to wszystko przez ciebie.
Daj nam ten szyfr, bo samo to, że muszę na ciebie patrzeć,
a co dopiero prosić o pomoc,
przyprawia mnie o mdłości.
Postępujcie według tego wzoru,
a odszyfrujecie współrzędne.
Jestem tym dobrym.
-STF są tymi dobrymi. -Nie wiem, jaki jesteś w 2019,
ale teraz wydajesz się... spoko.
Jestem. Naprawdę.
Więc masz szansę zrobić coś dobrego.
Dziękujemy.
Nie zrobię wam tego.
Nigdy nikogo nie skrzywdzę,
zrobię co w mojej mocy, by to się nie powtórzyło.
Mam taką nadzieję.
Larry, słońce. Gdzie jesteś?
Idę, babciu.
Jak się z wami skontaktuję?
Nie musisz.
Nazywamy się Tiffany Quilkin, znajdziesz nas w książce.
Niektóre rzeczy się nie zmieniają.
W Stony Stream co roku wywieszają te same gówniane dekoracje.
Nie rozumiesz.
Co tu jest do rozumienia?
Samo to, że wiesz, kiedy umrzesz.
To ryje banię.
Czasami w końcu zapominam,
a potem to wraca...
i myślę tylko o tym...
że jaki w tym sens?
Przynajmniej masz przed sobą lata.
To nie pomaga, Mac.
Oczywiście, że tego nie rozumiesz.
Masz przed sobą świetlaną przyszłość.
Masz brata, zostaniesz weterynarzem,
spędzisz czas z bratanicami.
Jezu. Zamknij się w końcu!
Czego ty chcesz? Jakichś smutów na starość?
Brzmi super.
Mam pomysł.
Może nie wsiadaj do wielkiego robota w 2019
i nie daj się zajebać?
-Problem rozwiązany. -Pieprzona zołza.
Brawo, geniuszu.
Jesteście z K.J. siebie warte.
Pierdol się.
Pójdę po cuksy.
Cześć.
Hej, przyszłaś! Jesteś tu cały dzień?
-Nie, przyszłam na ostatni film. -Mogłaś usiąść z nami.
Spóźniłam się i nie chciałam przeszkadzać.
I co o nim myślisz?
Na początku nie wiedziałam, o co chodzi, ale potem...
Przestałam myśleć,
wsłuchiwałam się w muzykę
i patrzyłam na to, co się dzieje, to było piękne.
Na ten film nie da się patrzeć pod kątem logiki,
musisz dać się porwać przez całe to doświadczenie.
Tak.
Od kiedy wiesz?
O czym?
Ja nie... po prostu...
Od kiedy wiesz,
że jesteś dziewczyną, która lubi...
filmy.
Takie jak ten,
od kiedy wiesz,
że ci się podobają?
Filmy?
Cóż...
Na szczęście każdy człowiek ma swoje tempo,
to może cię przytłoczyć,
ale u każdego jest inaczej.
Wielu ludzi na początku nie zrozumie,
ale w końcu znajdziesz ten wyjątkowy film,
a wtedy będzie cudownie.
Pamiętaj o tym.
Pójdziesz z nami na kawę?
I tak nie chcemy iść na Barry'ego Lyndona.
Muszę iść.
-Hej. -Cześć.
Jestem dumna.
Biedaczek prawie się popłakał.
Jestem dumna z nas.
Zrobiłyśmy, co było trzeba.
Przemówienie na zakończenie szkoły, ukończone studia na MIT.
Nie skończyłyśmy studiów.
Co? Nie rozumiem.
Mówiłaś, że byłaś na MIT.
Studiowałyśmy, ale...
-na drugim roku odeszłyśmy. -Zrezygnowałyśmy?
Boże. Zrezygnowałyśmy.
MIT nie jest takie, jak myślisz.
Niczego by nas tam nie nauczyli.
Kiedy zaczęłam studia, byłam wniebowzięta.
Zwiedzałyśmy z mamą kampus.
To było cudowne. Ale potem nadeszła szara rzeczywistość.
Spojrzenia, komentarze, do tego te ograniczenia.
Nie było tam miejsca na myślenie poza schematem.
Nie mogłam już wytrzymać.
Steve Jobs i Bill Gates nie żałują.
Też nie żałujesz?
Jasne, że nie.
I zaraz chyba się obrażę, bo sugerujesz, że powinnam.
Sama jestem sobie panem, realizuję własne projekty.
Jakie?
Pracujemy nad edukacyjnym startupem w internecie,
zaczynamy działać.
Będziemy łamać bariery i odmieniać młode umysły tak,
jak jeszcze nikt przed nami.
Masz na myśli szkołę?
Instytut?
Taki jest plan. Od nas zależy, czy się uda.
-Tak? -Tak.
Wydaje mi się, że odniesiemy sukces.
Mnie też.
Dobrze, że jesteś. To był długi spacer.
Lepiej się czujesz?
Tak.
Robimy postępy z notatkami.
Już prawie rozgryzłyśmy szyfr Larry'ego,
znajdziemy spiętrzenie, które pozwoli nam wrócić.
Nie chcę mieć nic wspólnego z Larrym.
Idę na fajkę.
Czy ty zabrałaś mi fajki?
-Super. -Przepraszam za nie.
Za wszystkie.
Przepraszam.
Gdy mnie nie było, zobaczyłam siebie.
I jak wrażenia?
Rodzice kupili ci na urodziny kabriolet?
Tak,
dom, auta i ubrania
dobrze wyglądają z zewnątrz,
ale czasem musimy spojrzeć głębiej, a wtedy...
zaczyna być dziwnie.
Ale wyglądam na szczęśliwą.
-W przyszłości. -To dobrze.
Dobrze, że jesteś szczęśliwa.
Tak.
Nie wiem o niej za wiele.
Wiem, że mieszka w Nowym Jorku, chce kręcić filmy
i...
Myślę, że...
doszła już do pewnych wniosków.
Myślę, że może...
Myślę, że może być...
albo...
Nie wiem...
Chyba mogę być...
Wiesz, co stanie się ze mną?
Umrę.
Tak.
Na raka mózgu.
Jak będę miała 16 lat.
Fajnie, co?
Za cztery lata.
Dowiedziałam się od Dylana w 2019.
Zabawne, to, że kopnęłam w kalendarz, popchnęło go do działania.
Został świetnym lekarzem,
założył rodzinę.
Ja gryzę glebę, a on wygrał życie.
To porąbane.
Za każdym razem, gdy jest źle,
powtarzam sobie, żeby jakoś się przemóc,
bo jak dorosnę, będzie inaczej.
Jak tylko skończę 18 lat, wyprowadzę się
gdzieś w chuj daleko od Stony Stream.
Samo myślenie o tym mi pomagało.
Nieważne, że teraz jest do dupy,
bo kiedyś będzie super.
Co za bzdury.
Nigdy nie będzie lepiej.
To koniec.
-Nie mów reszcie. -Dlaczego?
Bo...
Nie chcę,
żeby patrzyły na mnie tak, jak ty teraz.
To dla mnie coś jedynego w swoim rodzaju.
Fizycy zawsze mówili, że podróże w czasie
są teoretycznie niemożliwe,
ponieważ druga zasada termodynamiki mówi, że czas płynie tylko do przodu,
nie mówiąc już o kwantach,
zamkniętych krzywych czasopodobnych i w ogóle,
ale teraz to my odkryjemy,
jak naprawdę to zrobić.
To szaleństwo, to niesamowite.
Zdajesz sobie sprawę, jak wielkie to odkrycie?
Tak, to nie byle co.
To niewiarygodne.
Chyba rozgryzłam pierwszą część.
Niektóre znaki się powtarzają.
To mogą być współrzędne jego farmy.
Chyba masz rację.
A to fazy księżyca.
To znaczy, że te dwie wartości
to miesiąc i dzień pojawienia się spiętrzenia.
Czyli musimy skupić się na tych znakach,
skoro wiemy, że pierwsze dwa to jeden i dziewięć.
-Rok 1999. -Bingo.
No to do dzieła.
Następne spiętrzenie...
25 lipca...
2006 roku.
To za siedem lat.
Siedem lat?
Możecie zostać u mnie przez jakiś czas.
Siedem lat?
Nie możemy zostać tu na siedem lat.
To nie do przyjęcia.
-Też nie jestem zachwycona. -Sprawdźcie to.
Sprawdźcie jeszcze raz. To musi być błąd.
Przykro mi.
Nie ma tu żadnego błędu.
Chrzanić to.
Jezu!
WTOREK, 1 LISTOPADA, 1988
Napisy: Jakub Jadowski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Jakub Jadowski