Otwarte spiętrzenie, odbiór.
No dalej. Kurwa.
Do kogo mówisz?
Możemy jechać.
Działaj.
Nie mamy czasu. Kogo chcesz wywołać?
Próbuję wysłać sygnał do mojego kontaktu w STF.
Przy użyciu walkie-talkie?
Tak, STF używa zestawów walkie-talkie, by komunikować się poprzez czas.
Nie gadaj.
Stara Straż nie potrafi namierzyć
tak starego sprzętu.
Mogę rozmawiać tylko z drugim urządzeniem z zestawu.
Durain ma drugie. Zwerbował mnie w 1994.
Ale nie odpowiada.
TRC-218, dwuwatowy, trzykanałowy odbiornik CB, 30 kryształków.
Heck i Naldo zwinęli moje drugie urządzenie w 1988.
Heck i Naldo mają drugie urządzenie w 1988?
-Zwinęli je mojej przyjaciółce. -Jesteś pewna?
Bo jeśli mówisz prawdę...
Otwarte spiętrzenie.
Jest tam kto? Ktokolwiek, odbiór.
Mamy otwarcie!
Jeden, cztery...
Cholera! To oni.
To Heck i Naldo.
Słyszę was.
-Słyszymy was. -To oni.
Powiedz im, że to my.
Niech się tu zjawią.
Dziewczyny, wracamy do domu.
Zbierzcie zespół i przylećcie tu.
Ewakuujemy cywilów i zaatakujemy tych drani.
Jeśli te ćwoki z STF wygrają, może nasza przyszłość też się zmieni.
Dorosła ty nie wsiądzie do robota.
K.J. nigdy nie zrobi sobie trwałej.
Tiffany pewnie i tak pójdzie na te wyszukane studia.
Przyszłość w jasnych barwach.
Dokładnie tak.
Słyszycie mnie?
Szybciej.
Z chlebem, paniusiu.
Nie słyszycie mnie?
Zacznę powtarzać im koordynaty spiętrzenia w 1999.
Dobry pomysł.
Tutaj.
Cztery-jeden-sześć-sześć.
Ćwoki, jeśli to słyszycie, przygotujcie się,
bo idziemy po nasz sprzęt.
To byłam ja.
Co?
Nie.
To byłaś ty w Dzień Zła.
Słyszałyśmy cię. To był twój głos.
Twoja wiadomość.
Co takiego?
-Niemożliwe. Nie... -To już miało miejsce.
Boże, to wszystko już miało miejsce.
Zero zmian.
Czy ktoś wyjaśni mi, o co chodzi?
To, że nikt nigdzie nie poleci, Larry.
Dostali naszą wiadomość w 1988.
Też ją słyszałyśmy. Mimo to Heck i Naldo zginęli.
Nie wrócimy do domu.
Pętla czasu. Paradoks predestynacji.
Wydarzenie z przyszłości wpływają na przeszłość,
co powoduje ich powtarzanie się.
Wszystko, co miało i będzie miało miejsce,
nie zmienimy tego.
Nie.
Może uda nam się to cofnąć.
Niech Heck i Naldo to przerwą.
Niech zrobią coś innego. Powiedz, że to się nie uda.
Proszę.
Proszę. Słyszycie mnie?
Zginiecie.
Przerwijcie misję! Zginiecie.
Zginiecie!
Spójrz na mnie, Mac.
Poradzimy sobie.
Jak?
Mac.
Dokąd ona biegnie?
Dajmy jej chwilę.
Obawiam się, że nie mamy tyle.
Zbliżają się.
Mac?
Gdzie jesteś? Wszyscy czekają.
Mac, musimy stąd wiać.
Wszystko gra?
Dzięki, że jesteś tak...
Sama nie wiem.
Dzięki, że jesteś, jaka jesteś.
Wszystko gra?
Pójdę sprawdzić,
czy jest w domu coś,
co możemy zabrać.
Nie, zostań. Odpocznij.
-Mac... -W porządku.
Cholera.
Kurwa!
Przepraszam.
Nie wiedziałam, że pani tu jest.
Twoja koleżanka jest zabawna.
Nie radzę.
Możemy jechać.
Kiedy byłem w waszym wieku, ten silos był pełen zboża.
Kiepski ze mnie rolnik.
Okazuje się, że ogólnie jestem do niczego.
To bardzo ciekawe, ale musimy spadać. Teraz.
Sam tak powiedziałeś.
Nie mogę. Moja babcia.
Nie mogą cię dorwać. Za dużo wiesz.
Zabawne, bo czuję się, jakbym nie wiedział nic.
Wiesz, w jakim jest stanie.
Nie da rady uciekać.
Może tego nie rozumiesz, ale nie mam wyboru.
Muszę się nią zająć.
Nie tylko ty masz rodzinę, Larry.
A jeśli zależy ci na babci, wsiadaj do auta i przeżyj,
by potem do niej wrócić.
Inaczej nic jej nie pomożesz.
Mac, przepraszam. Ja tylko...
K.J. Brandman.
Co z nami zrobisz?
Chyba się pomyliłyśmy, K.J.
Wierz mi lub nie, ale ona chce odesłać nas do domu.
Stawiam na „nie”.
Jeśli wrócimy, nie będziemy nic pamiętać?
-Mac. -Na tym polega kompromis.
Potrzebuję tylko dnia, z którego odleciałyście.
Nie powiemy ci.
Pierwszy listopada 1988.
Mam już dość.
Chcę wrócić do domu,
zajarać porządnego szluga
i przespać się w moim łóżku.
A ty powinnaś o wszystkim zapomnieć.
Baw się zajebiście na swojej bat micwie.
Nie obejrzysz się, a będziesz w łóżku.
Ale najpierw ktoś chce was poznać.
Witajcie.
Wydajecie się podenerwowane.
Czuję te wibracje.
Chodzi o Przeoryszę?
Czasami przesadza.
Ale chce dobrze. I dostarczyła was tu całe i zdrowe.
Wszyscy możemy się wyluzować.
Weźmy głęboki oddech. Co wy na to?
Nie będę kłamał.
Doszczętnie spieprzyłyście oś czasu Stony Stream.
Ale mam dobrą wiadomość.
Naprawimy to.
-Także luzik. -Zabijając nas?
Niech zgadnę. To ona zabiła twojego brata?
Żadnego zabijania.
Myślałem o zabraniu was z powrotem do 1988
i wymazaniu wspomnień z tego koszmaru.
Co, zły pomysł?
-Możesz? -A możesz zabrać nas w przyszłość?
-Co? -Czego szukasz w przyszłości?
Moja przyjaciółka ma raka.
-Chryste. -Może w przyszłości jest lek.
Jest?
To dinozaur.
Wsiadajcie.
To znaczy, że czas jechać.
Wsiadajcie!
To twoja składanka?
Nie, mojego brata.
Masz fajnego brata.
Ma dobry gust.
Posłuchajmy.
Podoba mi się.
Pamiętam, kiedy ta piosenka wyszła.
Życie jest jak wasza ulubiona składanka.
A każda chwila waszego życia to inna piosenka.
Co się stanie, jeśli zechcecie zmienić którąś z piosenek
albo nagrać w jej miejsce inną?
Uważaj!
Spokojnie. Chcę wam coś udowodnić.
Posłuchajmy.
Uważaj!
Przez słuchawki słabo to słychać,
ale uwierzcie mi, że jakość dźwięku pogarsza się
za każdym razem, kiedy coś nagrywacie.
Nic nie zastąpi oryginału.
Właśnie,
a STF...
Małe łobuzy. Oni myślą, że zmieniają
składankę czasu na lepsze,
usuwając wszystko, co złe.
Ale w rzeczywistości
nadpisują oryginał własnymi piosenkami.
Jeśli będziecie w kółko to robić,
oś czasu się rozplącze.
A mając tak osłabioną oś czasu, po wszystkich tych przeróbkach,
jak myślicie, co się stanie?
Nie będzie czego słuchać.
To, tutaj,
to koniec wszechświata.
Ty fiucie.
Więc dlatego Stara Straż musi dbać o oryginalną składankę.
Zawsze.
Bez wyjątków.
Przykro mi, mała.
Jestem dość stary, by pamiętać raka, a to naprawdę kiepska sprawa.
Ale w Starej Straży mawiamy: „Twój czas to twój czas”.
Możecie wymazać mi pamięć naprawdę porządnie?
Nie chcę pamiętać nic a nic.
Lubię cię.
Dla ciebie będzie czyszczenie deluxe.
Obiecuję.
W porządku. Dobra robota.
Musimy posprzątać tu bardziej niż w 1999,
ale potem zabierzemy was do... Jaki to był dzień?
-Pierwszy listopada 1988. -1988? Żartujesz?
Cudowny rok dla muzyki!
Metallica i ...And Justice for All. Lubicie heavy metal?
Lars Ulrich to najlepszy perkusista na świecie.
Jego podwójne stopy to petarda.
Wyluzuj, co? Co z tego, że wymażą nam pamięć?
Pytasz poważnie?
Myślisz, że chcę wrócić do nudnego Stony Stream,
nie pamiętając nic z tych wydarzeń?
-Daj mi długopis. -Wsiadajcie już!
Daj.
Nie będziesz nic pamiętać, ale będziesz miała choć to.
WYNALAZŁAŚ PODRÓŻE W CZASIE
A teraz to zrób.
Jedź.
Nie do wiary.
Zaczekajcie!
Poznajcie Tessę. Tesso, to nasze nowe przyjaciółki.
Zgubiły się, ale im pomożemy.
-Mam pytanie. -Tak?
Ci goście z STF, których egzekucję widziałyśmy, skądś pochodzą, tak?
Więc dlaczego to jest dozwolone? Czy to nie psuje składanki?
-Nie ja ustalam zasady. -Doprawdy?
Jeśli nie ty, to kto?
Masz jakiegoś szefa?
Nie, nie mam szefa.
Wszystko dzieje się z jakiegoś powodu.
Nie wierzę ci.
Ludzie mówią tak, by nie brać za coś odpowiedzialności,
ale to my decydujemy i jeśli możemy powstrzymać zło,
musimy próbować.
Rozumiem. Jesteś zdenerwowana,
ale zaufaj mi, tak będzie lepiej.
Może dla ciebie.
Nie, posłuchaj.
Lepiej dla osi czasu.
Może być trudno wam to zrozumieć.
Ale zaufajcie mi, to przywilej.
Wiesz co? Zmieniłam zdanie. Zrywam umowę.
Jeśli boisz się ablucji, to nic nie boli.
Zamykasz tylko oczy,
a potem nic z tego nie pamiętasz.
Nie słuchasz.
Nie idziemy na to.
Tak.
Może wydawać się wam,
że macie jakiś wybór.
Zabieraj łapy, zołzo!
Puśćcie je albo strzelę waszemu pupilowi w gardło.
Nie podoba mi się to!
Nie jesteś zabójcą.
Może nie.
Ale jestem dumnym członkiem Podziemia STF.
-No i masz. -Rzuć broń.
Tutaj.
Lepiej zmykajcie.
Szybko.
Wcisnęli ci kit, kolego.
Nie pierdol.
Skąd wiesz?
Pogadałeś z paroma nastolatkami z metalowymi pryszczami.
Pomyśl.
Weźmy głęboki oddech.
Wyluzujmy się.
Rzuć broń. Co ty na to?
Że choć raz zrobiłem coś dobrze.
W porządku.
Niech ci będzie.
Larry!
Widziałaś, że próbowałem mu pomóc.
Nie chciałem, żeby go zjadła.
Poszukajmy dziewczyn.
-Wiedzą, dokąd poszłyśmy? -Nie sądzę.
Facet ma pieprzonego dinozaura.
Biedny Larry.
Nie zasłużył na to. Uratował nas.
Przynajmniej na chwilę.
Jestem chora.
-Co takiego? -Co?
Powiedz to, Mac.
To rak, Dylan mi powiedział.
Naprawdę?
Tak.
Za cztery lata mnie nie będzie.
Nie rozumiem.
Mówiłaś, że zostaniesz weterynarzem.
Tak mi przykro, Mac.
Mnie też.
Dobrze, że nam powiedziałaś.
Co zrobimy, jeśli nas znajdą?
-Kiedy nas znajdą. -Będziemy walczyć.
Chyba.
-A jeśli przegramy? -Jerry Garcia powiedział,
że wymaże nam pamięć i odeśle do domu.
Możemy też uciec i czekać siedem lat na spiętrzenie,
licząc, że zabierze nas tam, dokąd chcemy.
Ja stawiam, że laska w zbroi nas zabije.
Będzie musiała dać mi radę.
Może Erin weźmie cię na barana.
Panienki!
Możemy zrobić to w łatwy sposób albo w taki, gdzie dinozaur rozwala dom.
Wasz wybór.
Ja już mam datę ważności.
Wiedzą tylko o naszej dwójce.
Może pójdziemy bez was i...
-Nie ma mowy. -W życiu.
Zostały mi tylko cztery lata,
-może pójdę sama. -Jesteśmy tu tylko dlatego,
że trzymałyśmy się razem.
Jesteśmy gazeciarami.
Trzymamy się razem.
Tak?
Nie zmienimy tego teraz.
Zaczekajcie.
Przepraszam za to, co mówiłam o twojej bat micwie.
Przepraszam za wszystko.
Nie chcę o was zapomnieć.
My o tobie też nie, Mac.
Bądźmy szczere, nie udałoby się, nawet gdybyście próbowały.
Tak.
Przyjdziecie?
Na twoją bat micwę?
Tak.
Jesteście zaproszone.
O ile przeżyjemy.
-Jasne. -Jak mogłabym odmówić?
Pewnie.
O ile przeżyjemy.
Ale pieprzonej sukienki nie włożę.
Nazwiska.
Erin. Erin Tieng.
Tiffany Quilkin.
Ja jestem „kto wypina”, a to „jego wina”.
Do roboty, walnięta zołzo.
Ciekawe, czy właśnie to przeżyli ci,
którzy myślą, że porwali ich kosmici.
Jeśli są tu jeszcze kosmici, to wolę tego nie wiedzieć.
Czy jeśli po tym wszystkim spotkamy się na ulicy czy w galerii,
rozpoznamy się nawzajem?
Nie wiem.
Może coś nam zostanie.
Nie wszystko,
ale może zapamiętamy czadową koszulkę Erin.
Albo cuchnący oddech Mac.
Już rzuciłam.
Wczoraj paliłaś na dachu Tiff.
To był kretek, nie liczy się.
Poza tym to było wczoraj?
Jak długo nie ma nas w domu?
Nie wiem.
Ale czuję się dużo starsza.
Tiffany Quilkin, pójdziesz ze mną.
Nie ma mowy.
Co z nią zrobicie?
To nie dotyczy reszty.
Chodzi o Tiffany, więc dotyczy.
Wydaje ci się, że pytałam.
Gdybyś chciała nam coś zrobić, już byś to zrobiła.
W porządku.
Chodźcie ze mną.
Wszystkie.
Kiedy byłam w waszym wieku, dołączyłam do Straży.
Terroryści z STF napadli na nas czwartego lipca.
Dla nich wszyscy byliśmy winni.
Winni stworzenia paskudnej przyszłości, z której pochodzą.
Nowy rodzaj wojny stał się możliwy
dzięki odkryciom zespołu doktor Joan Bronstein,
zespołu, którego będziesz częścią.
Instytut Quilkin.
Dlaczego nam to mówisz?
Chcę dać wam szansę.
Chcecie uratować chorą koleżankę?
Co to za miejsce?
Chodźcie.
Spiętrzenie.
Ale kontrolowane.
Nie zniknie?
Czy to statki?
Tak.
Podobnie jak wy, nie wybrałam swojego losu.
Los wybrał mnie.
Moje pokolenie, moją oś czasu.
Przez lata próbowałam ugasić ogień.
Tylko po to, by patrzeć, jak w kółko odradza się i mutuje.
To nasza ostatnia szansa, by temu zapobiec.
Choć Dziadek tego nie przyzna.
Powiedz doktor Quilkin, co widziałaś.
Usiądź. Tam.
Czy jeśli zrobimy, co mówisz, dorosła ja nie zginie?
Pilotowała wielkiego robota i nie przeżyła.
Nie wiem.
Ale wierzę, że mamy wpływ na przyszłość.
-Wsiadajcie. -Spadajmy stąd!
Stać!
Przeoryszo. Co się wydarza?
-Podróżniczki uciekły? -On chciał je wypuścić.
-Zainicjował start. -Nie.
-Dlaczego... -Ona kłamie!
Wejście w spiętrzenie za dwie minuty.
Idą. Uciekajcie!
K.J., chodź! Ruchy!
To tak na serio?
-Szybko! -Wsiadaj.
Tak mi przykro. Jeśli mi się uda,
-naprawię to. -Idź.
-Upewnię się, że... -Nie!
Nie!
Uciekaj, już!
-Co on robi? -Chce nas uziemić. Chyba widzisz?
-Musimy go powstrzymać. -Nie.
Wejście w spiętrzenie za minutę.
Erin!
Erin, ruchy.
Zostaw ją. I tak już nie żyje.
Chodź!
K.J., Erin, szybko.
Zostanie, jeśli się nie ruszy.
Chodźcie!
Szybko!
Odpocznij. Dziękujemy.
-Musimy lecieć. -Szybko!
Dziesięć, dziewięć, osiem, siedem, sześć,
pięć, cztery, trzy, dwa, jeden.
Uruchomiono sekwencję startu.
Obiekt wystartował.
Nie!
Szybko.
Kurwa, co?
Dziesięć...
-Zabrać je. -...dziewięć,
osiem, siedem,
-sześć... -Wyłącz to.
...pięć, cztery, trzy, dwa,
jeden.
Obiekt wystartował.
Kurwa!
Dokąd poleciały?
Coś ty sobie myślała?
To jedyny sposób na prawdziwy pokój.
Ona... To doktor Quilkin.
-Co? -Doktor Quilkin.
Dokona innego wyboru.
-A to wszystko... -Ojej.
Nie mów nic więcej. Bo...
obawiam się...
że nadszedł twój czas.
Idziemy!
Nie widzę zmian.
Nie wiem, czego oczekiwałam.
Może latających aut.
Nie widzę drugiej kapsuły. A ty?
Chwila.
Słyszysz to?
Będziesz rozgrywającym.
-Nie mogę. -Dlaczego nie?
-Bo... -To półprofesjonaliści,
sam mówiłeś...
Jasna dupa.
Poradzisz sobie.
Napisy: Jakub Jadowski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Jakub Jadowski