Pasensya na.
Halika, Friedrich, lubayan mo na siya.
Pagod ka na?
Hinihintay ko ang anak ko.
May mga sinuri sila.
Sana ayos lang siya.
Pambihira.
-'Ayan. -Maraming salamat.
Alam kong pribado ang insurance mo, Mrs. Pötschke.
Puwede kang pumunta, pero maghihintay ka para sa doktor.
Hello?
Gaano katagal pa ang anak ko?
-Pangalan niya? -Josy.
Josephine Larenz.
Mr. Larenz? Wala kang appointment.
Pasensya na't naghintay ka, pero kita mo ang nangyayari dito.
Hindi. Kasama niya si Dr. Grohlke.
Nasa treatment room siya?
Oo, halos isang oras na.
-Ayon sa impormasyon, hindi. -Imposible iyon.
Mr. Larenz?
Mr. Larenz!
Josy?
Ano'ng ginagawa mo?
Nasaan ang anak ko?
-Josy! -Mr. Larenz!
Paumanhin, Dr. Grohlke, sabi ko kay Mr. Larenz, hindi puwede…
Nakita ko siyang pumasok dito.
Hindi niya ako pinansin.
Ayos lang.
Mr. Larenz, kung di ka aalis, tatawag ako ng pulis.
Josy!
Isabell… Nawawala si Josy.
Isabell?
Narinig mo ba ako?
-Ano'ng sinasabi mo? -Nawawala siya!
Nawawala si Josy! Nasa klinika ako at di ko alam kung nasaan siya!
Hindi ko alam kung nasaan siya!
Josy!
Ayos ka lang?
Nakita mo ba ang anak ko? Ganito katangkad. Blonde.
Ang anak ko, 13-anyos siya…
-Blonde, ganito katangkad. Josephine. -Pasensiya na.
Josy!
ANG GAMUTAN NI SEBASTIAN FITZEK
-Mr. Riegger. -May senyales ba ng pandurukot?
-Kailan huling nakita si Josy Larenz? -Mr. Riegger.
Umatras ho kayo.
Umatras po kayo.
Pribadong pag-aari ito.
Uy.
Viktor, naghihintay ang media ng pahayag.
Hindi ko kaya.
Kung wala tayong ibibigay, dadami lang ang mga tao.
Ikaw na.
Ayaw nila ng abogado. Ikaw ang gusto nilang marinig.
Ako na.
Ano'ng sasabihin mo?
Ano sa tingin mo?
Na buhay si Josy.
Na babalik siyang ligtas.
Mr. Riegger, may komento ho ba ang kliyente n'yo?
-May bago kayong impormasyon? -May leads ho kay Josy?
Nasa'n si Mr. Larenz?
WALANG BAKAS
Halika.
Sindbad…
Good boy ka.
Lagi kong iniisip kung bakit pinupuntahan ang isla sa ganitong panahon.
Bukod sa 'yo, wala na yatang kahit isang turista sa Parkum.
Tama lang para sa 'kin.
-Salamat sa pagsama. -Salamat sa paghatid.
MAKALIPAS ANG DALAWANG TAON NASAAN NA SI JOSY?
Di ito para sa 'yo, Sindbad.
KUMAIN KA H.
Halberstaedt.
Tara. Pasok.
Ano'ng…
Uy. Ayos lang, Sinbad.
Mga daga lang iyon.
Kumalma ka.
Tara, magligpit tayo.
-Kumusta sa eskwelahan? -Saya.
Gusto lang naming magpakita ng interes, iyon lang.
Good luck, Viktor! Araw-araw kong sinusubukan 'yan.
Unang klase ay German,
sumunod ay history, tapos, recess, tapos, P.E.…
Kuha ko na.
Gusto ko ng hikaw.
Napakamakaluma.
Bakit hindi hikaw sa kilay?
Gusto ko ng nasa ilong. Ganito kalaki ang sa nanay mo dati.
'Wag kang maniwala sa tatay mo.
Sige, ganito kalaki.
Seryoso ako.
Trese ka pa lang.
Hindi siya 13. Pitong taong gulang lang siya.
Pito't kalahating taon, o walo siguro.
Papa, 13 na ako.
Ang nag-iisa sa klaseng walang suot na hikaw.
Sindbad…
Umalis ka riyan. Dali!
Bilang pinuno ng institusyong ito, hindi madali para sa aking
magnomina ng papalit kay Propesor Merkt,
na hindi lang sinimulan at ginabayan ang psychiatric ward sa 'ting klinika
sa halos taltong dekada, ngunit siyang nagbigay-saysay rito.
Kaya lalong mas mahalaga na ang susunod sa kanya,
na siyang piniling kandidato mismo ni Propesor Merkt,
ay mabigyan ng lahat ng posibleng suporta mula sa atin.
Dr. Roth, makakaasa kang nakaalalay kaming lahat sa 'yo.
Heto ang aming mainit na pagtanggap.
Buweno…
Wala akong hinandang speech.
Hindi ko inasahan ito.
Marami tayong kailangang gawin.
-Oo. -Inaasahan ko ang hamong ito.
Para sa tagapagmana!
Naging masaya sana iyon.
Hindi ako ang "malinaw na piniling kandidato" ng mahal nating boss.
Dating boss.
Ingat, parating na siya.
Hello, Dr. Roth. Ines Mergentheimer, ang bago mong assistant.
Alam ko.
Halos 30 taon na natin siyang anghel.
Wala tayo kung wala siya.
At ikaw si?
Frieder Jeschke. Nasa departamento mo ako.
Tama.
May listahan ako rito…
Babalik na ako sa trabaho.
Mula ngayon, personal kong tatrabahuhin ang mga kasong ito.
Alam ba ito ng iba?
Ikaw na'ng bahala.
SÜDDEUTSCHE ZEITUNG / INTERVIEW REQUEST
MAKALIPAS ANG DALAWANG TAON
MASAKLAP NA TRAHEDYA
ILANG MGA PERSONAL NA TANONG…
Magiging ayos ang lahat.
Kailangan lang nating maging kalmado, at magiging ayos lahat.
Josy?
Josy!
Mas okay na ako.
-Puwedeng umuwi na lang tayo? -Hindi puwede.
Pupunta tayo sa doktor.
Josy, halika.
Hi.
Maniwala ka sa 'kin.
-Larenz. Nag-usap tayo sa telepono. -Ah, oo.
Gusto mo ng hikaw?
-Opo. -Sa ganyan ako nagsimula.
Tara, kung gayon. Sundan mo 'ko!
Uy.
Maupo ka.
Sige…
Kung magpabutas din ako ng tainga?
Para makita mong di gano'n kasama.
Malamig 'to sa pakiramdam.
-Viktor! -Hindi 'to gano'n kasakit.
Hindi nga masakit.
Halos.
Sige, ikaw naman.
Gusto ko munang pag-isipan.
-Sigurado ka? -Opo.
SA ANIBERSARYO NG PAGKAWALA NG INYONG…
…ANAK
ANO'NG NARAMDAMAN MO MATAPOS ANG TRAHEDYA?
Diyan ka lang.
Pasensya na sa abala. Ikaw ba si Viktor Larenz?
At ikaw si?
Ako si Anna Spiegel.
Gusto lang kitang makausap saglit.
Hindi ako nakikipagpanayam.
Hindi ito panayam.
Masama ang lagay ko.
Sa isip.
Hindi na ako nanggagamot.
Sabi ng abogado mo, kung meron mang makakatulong, ikaw iyon.
Pinadala ka rito ni Mr. Riegger?
Kailangan ko talaga ng tulong.
Patawad.
Pakiusap, Mr. Larenz. Kailangan mong…
Hello?
Hello!
PARA KAY PROPESOR MERKT SA KANYANG IKA-60 KAARAWAN
Dr. Jeschke, di ko alam kung…
Kailangan ko siyang makausap.
Bakit mo kukunin ang dalawa kong pasyente?
Pasyente mo sila? Mali ko.
Akala ko, mga pasyente sila ng psychiatric department.
At ako ang direktor ng departamentong iyon.
-Mga teknikalidad 'yon. -Totoo iyon. Ms. Mergentheimer?
Paumanhin.
Nalimot ko bang may appointment ako kay Mr. Jeschke?
Paumanhin. Laging binubuksan ni Propesor Merkt ang pintuan niya.
Alam kong malinis magtrabaho ang bagong walis. Pero sobra 'to.
Hindi kailangan ng walis kung walang dumi.
Gusto kong malaman ang plano mo sa mga pasyenteng ito.
At handa ako sa mga tanong ng mga kasama ko.
Kapag nagpa-appointment sila.
Itabi mo na iyan.
At ngayon, mag-iimpake pa ako sa dati kong opisina.
Ano'ng ginagawa mo?
Gumagawa ako ng tsaa.
Maayos na ang pakiramdam mo?
Oo.
Nakakatuwa, inalagaan mo ako.
Dapat ba ay iniwan na lang kita sa labas?
Umalis ka na.
Bigyan mo lang ako ng 15 minuto.
Manunulat ako.
Madalas, mga pambata ang sinusulat ko.
Baka narinig mo na ang pangalan ko.
Mas kilala sa ibang bansa ang mga nobela ko.
Isa ang Japan sa malalaking market ko.
Kahit na matagal na akong hindi nakaka-publish ng kahit ano.
Gaano katagal?
Dalawang taon.
Mr. Larenz, noong 13 ako, na-diagnose akong may schizophrenia.
Ilang taon akong nasa gamutan, pero hindi nakatulong iyon.
Wala sa mga gamutan ang nakatulong.
Wala.
Kaya impiyerno ang kabataan ko.
Hindi rin umayos iyon.
Paano lumabas ang schizophrenia mo?
Matagal na panahong isa lang ang kaibigan ko, si Terry.
Isang araw, naglakad-lakad kami ng tatay ko,
inatake siya sa puso at namatay.
Sinubukang sabihin sa akin ng nanay ko nang marahan, pero…
Paano?
Parang nagdilim ang mundo ko.
Sinisi ko si Terry sa pagkamatay niya.
Kung wala si Terry, buhay pa sana ang tatay ko.
Umalis ka na rito!
Halika, Terry.
Halika.
Ilang beses ko siyang hinampas para mapatay siya.
Hinampas ko siya ng martilyo hanggang di na siya gumalaw.
Naaalala mo ba ang mga nasa isip mo?
Hindi na. Dahil hindi iyon nangyari.
Hindi totoo si Terry. Nasa isip ko lang siya.
Ilang taon akong naapektuhan n'on.
Na parang aso.
Mukhang hindi lang ito ang tanging insidente, tama?
Hindi, umpisa pa lang iyon.
May kaibigan ako. Napakayaman ng mga magulang niya.
Ipinagdiwang niya ang kaarawan niya sa Hotel Charlottenburg.
Pagkagaling mula sa banyo, nakita ko si Julia sa reception.
Si Julia ang mayaman mong kaibigan?
Hindi, karakter si Julia sa isa sa mga una kong maikling kuwento.
Ano'ng nangyari?
Sabi ng empleyado ng hotel, "Patawad."
"Wala akong makitang reservation na nasa pangalan mo."
At sabi ni Julia, "Puwedeng tingnan mo ulit?"
Sige po.
Kamukhang-kamukha niya ang nasa isip ko.
Siya mismo ang karakter na isinulat ko.
Wala.
"Malas."
"Napakahalaga sanang makatuloy rito."
Amoy pulbura iyon. At langis ng armas.
Hindi masama sa ilong.
Minsan, naiisip kong naaamoy ko pa rin iyon.
Ms. Spiegel, hindi ko alam kung ano'ng gusto mo sa akin.
Ang mga sintomas mo ay gaya ng sa classic schizophrenic.
Kahit sinong psychiatrist, magagamot ka.
Hindi mo kailangang pumunta sa isla para kumbinsihin akong magpraktis ulit.
Ayoko ng iba. Ikaw ang gusto ko.
Bakit?
Kailangan ko ng taong maiintindihan ang pasakit ko.
Bakit mo naisip na ganoon ako?
Ang huling kuwento ko, tungkol sa taong napakalapit sa akin.
Na nawala sa akin.
Sino pa bang makaka-relate sa akin doon?
Matapos mawala ang anak mo.
Lumabas ka na.
Labas. Ngayon din.
'Wag ka nang babalik pa.
Kahit kailan.
Nagkakamali ka, Dr. Larenz.
-Tuloy kayo. -Salamat.
Isabell. Ang asawa ko, si Isabell.
-Ito ang asawa ko. -Marte.
-Ikinalulugod ko. -Salamat.
At ang anak kong si Mila.
Ang ganda ng bahay. Magkano kaya ang ganitong lugar?
Mila!
Masayang makilala kayo. Nagpapasalamat kami sa inyo.
Masaya kaming narito kayo.
Ito ang pinakamamahal naming si Josy.
Isang munting regalo para sa 'yo, Mr. Larenz.
Mukhang napakamahal nito. Hindi naman kailangan.
Matapos ng mga ginawa mo para sa akin…
Buweno, tuloy kayo.
Ito ang abogado at matalik kong kaibigan, si Wolfgang Riegger. Monika, asawa niya.
Mr. at Mrs. Roth.
-Hello. Masaya kaming makilala kayo. -Kami rin.
-Hello. -Magandang gabi.
Pareho kami ng boarding school. Di siya makakatagal kung di dahil sa 'kin.
Talaga ba?
Bakit di kayo tumuloy sa kuwarto n'yo?
Magkaedad tayo.
Talaga?
Uy, ilang taon ka na? Walo?
Trese.
Puwede akong manigarilyo?
Baka magalit ang mga magulang ko.
At kung buksan ko ang bintana?
Huwag.
Masakit ba?
Masakit ang ano?
-Pagbutas sa tainga mo. -Hindi, 'no.
Ano'ng gagawin natin?
Bukod sa paglalaro sa mga stuffed toy.
Ano'ng nilalaro mo?
Kilala mo ba ang BTS?
K-pop?
Hindi?
Halika.
Tara. Tumayo ka.
Kapitan… May ipagdiriwang ka?
Kabaligtaran.
Hinahanda ko lang ang sarili ko. May parating na bagyo.
Talaga? Gaano katagal kaya?
Walang nakakaalam. Paiba-iba ang panahon.
Payo ko, mag-imbak ka na rin. Baka matagalan iyon.
PARKUM MINI-MARKET
Dinukot ng salarin ang mga biktima sa mga paradahan ng mga grocery.
Inilagay sila sa tarangkahan at inuwi sa bahay niya sa kagubatan.
Ang pinakamalapit na kapitbahay, 15 minuto pa ang layo.
Walang makakahanap sa lugar na ito.
Walang makakahula kung ano ang nangyari dito.
Nang buksan ko ang tagong pintuan,
may nakita akong hagdang patungo sa karimlan.
Diyos ko.
Napakamaling timing.
Hayun at nakatambad sa harap ko, ang pira-pirasong…
"Walang Bakas."
"Ang 100 pinakamisteryosong pagkawala sa ika-21 siglo."
-Nakakailan ka na? -87.
Nasa basement lang ang bangkay ng asawa.
Tinadtad.
Naghahanap ako ng bigas.
Wala na. Buong isla na ang dumaan dito at nagsiimbakan.
May paparating na bagyo.
Pero may pasta pa yata kami.
Pagkakataon nga naman.
May babaeng naghanap sa 'yo rito kahapon.
Sa akin?
Ikaw si Viktor Larenz, tama?
Case 58.
Mga nasa 20s na mukhang hindi tagarito?
Si Anna Spiegel.
Nakausap ko siya saglit.
Madalas, walang magawa rito sa ganitong panahon.
Ano'ng sinabi ni Ms. Spiegel?
Wala gaano.
Gusto niyang malaman kung paano ka mahahanap.
At bumili siya ng martilyo.
Martilyo?
Sinabi niya kung para saan?
Bakit niya kakailanganin ng martilyo?
Dumating siya ritong naka-high heels, habang umuulan.
Kung gusto mo siyang makausap, nasa Ankerhof siya sa tabi.
Magpakita ka, o pakakawalan ko ang aso!
Sindbad.
Sindbad!
Masarap 'yong rabbit?
Nakatikim ka na ba ng ibon na may juniper sauce?
Masarap, sinasabi ko sa 'yo.
-Halberstaedt. -Ano'ng nangyari sa 'yo?
-Mas mukha pa 'tong buhay sa 'yo. -Kasi…
Ayos lang ang lahat.
Halika.
Ikuwento mo sa akin habang tumatagay.
Ng isang bote.
O iyan.
Uy, Sindbad!
Pinahabol ba sa 'yo ng amo mo ang mayor, Sindbad?
Baka tumawid siya.
Hindi iyon ang punto.
Nauna siya sa akin dito.
Biglaan ang desisyon kong pumunta rito.
Kung gayon, may biglaang nagsabi sa kanyang
plano mong pumunta sa isla.
Sabi niya, sinabi raw ng abogado ko.
Kita mo?
Bumili siya ng martilyo sa grocery.
Ipakilala mo ako.
Naghahanap ako ng mga babaeng mahilig sa DIY.
Wala nang ganoon ngayon.
Maniwala ka, hindi siya mahilig do'n.
Bakit siya bumili ng martilyo? Para saan? Ihahampas sa ulo mo?
Kung ganoon nga…
Ang luma kong ref.
Laging tumutunog kapag kailangan. Gusto mong magbanlaw ng beer?
-May ref ka rito? -Ikaw ba, wala?
Gusto kong malamig ang beer ko.
At laging malapit sa akin.
Tama.
Ikuwento mo na kung ano'ng bumabagabag sa 'yo.
Ilang araw mula ngayon, dalawang taon nang nawawala si Josy.
Kaya pumunta ka rito sa Parkum para makaiwas at makalimot?
May mga bagay
na may kakaibang paraan ng paghabol sa 'yo
at paghampas sa 'yo nang doble pa ang puwersa.
Mas maiging komprontahin mo na agad.
ANO'NG NARAMDAMAN MO MATAPOS ANG TRAHEDYA?
Ito ang voicemail ni Wolfgang Riegger.
Mag-iwan ka ng mensahe.
Ako 'to. Tumawag ako dahil 'yong babaeng si Anna Spiegel ay pumunta rito.
Sabi niya, inirekomenda mo ako at sinabi mong nasa Parkum ako.
Puwede mo akong tawagan?
WALANG RESULTA
PAGPAPAKAMATAY NI JULIA
PAGPAPAKAMATAY SA RECEPTION DESK
NAKAKAGULAT NA PAGPAPAKAMATAY
SA UPMARKET HOTEL
Ano'ng kailangan mo sa 'kin?
-Nakabalik na kami. -Patayin mo. 'Andyan na sila.
-Josy! -Josy?
Nasa Spotify friends list na kita.
Ayos. Puwede na tayong sabay na makinig.
Kita-kits.
Hello.
Ano'ng nangyari sa tainga mo?
Pinabutas ko.
-Sino'ng nagbutas? -Ako. Gamit ang perdible.
Baliw ka ba?
Naduwag ka sa shop, pero perdible ang ginamit mo?
Bumalik ka rito!
Ano naman?
Uy.
Masakit pa ba?
Mahapdi. Pero di gaano.
Puwedeng patingin? Di mo gugustuhing maimpeksyon iyan.
Bakit di mo sinabi sa 'kin?
Bakit pa? Sabi mo, ayos lang.
Hindi. Hindi kung perdible.
Wala akong ginawang masama.
Alam mo… Parang pagsisinungaling ang pagtatago ng kung ano.
Nadismaya lang ang mama mo. Halika rito.
Magsumpaan tayo.
Anong sumpaan?
Lagi tayong magsasabi ng totoo sa isa't isa.
Sagrado ang sumpaang ito.
-Sige. -Sige.
Pinky swear.
ANO'NG NARAMDAMAN MO MATAPOS ANG TRAHEDYA?
Namatay ako.
Humihinga pa rin ako, pero hindi na ako nabubuhay.
Namatay ako sa pagkawala ni Josy.
Siguro, panahon na talaga para komprontahin ang ilang bagay.
Ano'ng masasabi mo, kaibigan?
Tinawag kita.
Bakit ka nandito?
Hindi ko magagawa ito nang wala ka.
Bigyan mo ako ng huling pagkakataon. Tapos, mawawala na ako.
Pangako.
Pakiusap.
Sir, ilalagay ba itong lahat sa storage mo o may gusto kang kunin?
-Itabi mo na lahat. -Narinig n'yo siya.
-Hello, kapitbahay. -Dr. Grohlke.
Gusto kong manghingi ng tawad sa pagsisinungaling sa 'yo.
Hindi alam ni Mr. Riegger na nandito ako.
Ipinaglaban niya ako sa isang kaso sa korte,
sabi niya, ikaw ang kilala niyang pinakamahusay na therapist.
Naging obsession na sa akin iyon.
Inisip kong ikaw lang ang makakatulong sa 'kin.
Tingin ko, may obsessive personality ako.
-Paano mo ako nahanap? -Madali lang.
May nabasa akong lumang panayam sa Modern Psychology.
Sabi mo, may bahay ka rito na ginagamit mong taguan kapag…
Kapag sumosobra ang mga bagay.
-Lima o anim na taon na iyon. -Oo nga.
Naisip kong subukan. Tamang-tama rin ang timing.
Maganda ang lugar mo.
Tingin mo?
Oo, dati pa.
Pero di ko naisip na ikaw, sa lahat ng tao,
ang iiwan ang practice para magtrabaho ulit sa klinika.
Maraming lugar para sa storage.
Ano 'ka mo?
Maraming espasyo.
Oo, alam ko ang ibig mong sabihin.
Tamang-tama ang timing.
-Maraming trabaho sa klinika ko. -Aalis na ako.
Pumunta ka lang dito at ipinagtanong ako sa grocery?
Anong grocery?
'Yong tindahan sa tabi ng hotel mo.
Ah, iyon. Di pa ako nakapasok do'n.
Isang linggo ako sa Ankerhof.
Hindi five-star hotel, pero puno ang mini-bar.
May tsokolate pa sila ro'n.
Sindbad!
Paumanhin, may daga yata sa taas.
May sasabihin ka, 'ka mo?
Gusto kong ikuwento sa 'yo ang isinulat ko bago ako ipasok.
Uy, Sindbad!
-Nasa psychiatric hospital ka? -Oo, dahil sa nervous breakdown.
Tungkol ang kuwento sa batang babae na may hindi pamilyar na sakit.
Isang araw, nawala ang babae.
Nang walang bakas.
Mula sa klinika ng isang doktor sa Charlottenburg.
Wala tayong magagawa tungkol sa nangyari.
Nasa lahat ng diyaryo iyon sa Germany. Alam ng lahat!
Sindbad!
Ayokong magalit ka.
Uy.
Alam ko. Ayos lang.
Daga lang 'yon, okay?
Ms. Spiegel?
Ms. Spiegel! Bumalik ka!
Ms. Spiegel!
Anna!
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni: Jessica Ignacio
Mapanlikhang Superbisor: Reyselle Aura Ruth Revita