Anno!
Anno, gdzie jesteś?
Anno!
Całowaliście się?
Co najmniej godzinę.
Serio?
Z języczkiem?
Miałaś już chłopaków, nie?
Wiesz...
Całowania nie było.
Mam ci pokazać?
To proste. Patrz.
Najpierw przyciśnij tu usta. W ten sposób.
Nie tak mocno.
Tak.
Teraz trochę poruszaj. Powoli i delikatnie.
Wyglądasz, jakbyś gryzła cytrynę.
Zamknij się.
-Chodź do mnie. -Co robisz?
-Jestem Oliver. -Nie.
No weź. Josy.
-Ale z ciebie laska. -Przestań.
Dobra.
Nieźle.
Naprawdę?
O kurwa, krwawisz!
Tato! Pośpiesz się!
Panie Larenz, Josy leci krew z nosa. Bez powodu.
Rozmawiałyśmy i zaczęło się.
Dobrze, skarbie.
Nie odchylaj się, do przodu.
Tak lepiej.
Oddychaj przez usta.
Wiem. Już prawie koniec.
Josy.
Mogę pomóc?
-Potrzebuję lodu. -Przyniosę.
W porządku, pokaż.
Już jest lepiej, zaraz przestanie.
Rodzice bardzo o ciebie dbają.
Twoi zrobiliby to samo.
Musiałby potrącić mnie samochód.
Urwana ręka i krwotok wewnętrzny.
Wtedy może...
Dobrze.
Dziękuję.
SEBASTIAN FITZEK: TERAPIA
NIE MA MNIE, PROSZĘ DZWONIĆ POD TEN NUMER
Viktor Larenz. Jestem przy hotelu.
DESPERACJA
-Witaj, sprawo 58! -Przyszedłem do Anny Spiegel.
Nie wiem, czy tu jest.
Zajmuje się tu pani wszystkim?
Strażaczka, księgowa, duszpasterka.
Wyrostek robaczkowy też wytnę.
Może pani otworzyć? To pilne.
Jest tu jej klucz, musiała wyjść.
Zostawiła coś u mnie, chciałem to zanieść do jej pokoju.
Ja to zrobię.
Wolałbym nie.
Nie mogę na to pozwolić.
Jak ma pani na imię?
Bentje.
Bentje. Dobrze.
Posłuchaj, mnie Bentje.
Muszę wiedzieć, kim ona jest.
To bardzo istotne.
Ma pan nowy trop w sprawie córki.
Wiedziałam!
Anna Spiegel jest podejrzana?
Może wiedzieć, gdzie jest Josy.
Muszę przeszukać jej pokój.
Przez to stracę robotę.
Zostaną ci inne.
Na razie. Jak ktoś się dowie, to z nimi też się pożegnam.
Proszę.
Jeśli to pomoże sprawie.
Ale ja też idę.
Anna to klasyczna femme fatale.
Blondyna o karminowych wargach.
Myśli pan, że porwała Josy?
To jej pokój?
Musimy się pospieszyć.
Chwila! Odciski.
Był pan na okładce.
Dzięki niej mnie znalazła.
Najwyraźniej wspomniałem tam o moim domku letniskowym.
Dziwne.
Nie ma tu nic o domku.
Ani słowa.
Podejrzana sprawa.
Coś musi tam być.
Chodźmy.
Moment!
Nie może pan tego zabrać.
Zauważy, że ktoś tu był.
Pora na obchód.
-Witam, doktorze. -Dzień dobry.
Pani Seeberger.
Pani Seeberger?
Nazywam się Roth. Jestem pani nowym lekarzem.
Gdzie mój doktor?
Zwykle przychodzi dr Jeschke.
Jak się pani czuje?
Nie jesteś dr. Jeschke.
Kiedy ostatnio pani wstała?
A dokąd miałabym iść?
Puls w normie. Ciśnienie krwi...
Jestem tylko ciężarem dla wszystkich.
Nawet rodzina już mnie nie odwiedza.
Pani Seeberger.
Przepiszę coś pani.
-Coś nowego. -Dlaczego?
To niespodzianka.
Gorzej już nie będzie, prawda?
Pani Seeberger będzie od teraz leczona Cervaxem.
Przecież to bardzo silny środek uspokajający.
Wiem. Liczę na reakcję paradoksalną.
Wychodzi pan?
Tak.
A jeśli coś się stanie?
Wtedy pani się tym zajmie.
Proszę pamiętać o lekarstwie pani Seeberger.
Wiesz co?
Powiedz Annie, że muszę z nią pilnie porozmawiać.
Zgoda.
Chyba mam kolejną fuchę.
Racja.
Tylko tyle mam przy sobie.
Cóż...
MINIMARKET
PROSZĘ CZEKAĆ
KARTA NIEWAŻNA
KARTA ZOSTANIE ZATRZYMANA
Chyba sobie kpicie.
-Coś jest nie tak. -Ewidentnie.
W porządku, ja stawiam.
-A więc... -Co myślisz o nowym szefie?
Podpisz tutaj.
Czy uprzykrza ci życie tak, jak wszyscy mówią?
Niech mniej gadają, a więcej pracują. Dziękuję.
Ale jeśli chcesz odmiany, Ines,
to na górze mają wakat.
Sabina jest na macierzyńskim.
Profesor Gessl potrzebuje nowej sekretarki.
Jesteś tu najdłużej. Zasługujesz na to stanowisko.
Wyobraź sobie świat, gdzie każdy dostaje to, na co zasługuje.
SALDO – 0,00 EURO
Wybrany numer nie istnieje.
Numery telefonów, adresy i inne przydatne informacje
można uzyskać pod numerem...
Tu poczta głosowa Wolfganga Rieggera.
Proszę zostawić wiadomość.
Wolfgang, tu Viktor.
Moje konto zostało wyczyszczone.
Możesz sprawdzić, o co chodzi?
Dzwoniłem do Isabell, ale coś nie gra z jej numerem.
Oddzwoń.
Wszystko będzie dobrze.
Musimy tylko zachować spokój.
Josy?
Josy!
Czuję się dużo lepiej.
Możemy...
Tato...
Proszę, tato!
Zwolnij trochę!
Dokąd jedziemy?
Chciałam oddać pana rzeczy.
Dzięki.
Wejdź.
Przepraszam. Powinienem iść.
Dziesięć minut?
Skoro pan mi nie pomoże, muszę znaleźć kogoś innego.
Chcę złapać ostatni prom. Do widzenia.
Proszę.
Wczoraj miałem zły dzień. Przepraszam za to.
Proszę o kolejną szansę.
Z pewnością mogę ci pomóc.
Wszystko gra?
Tak, a co?
Wygląda pan blado.
Dlaczego jest skrępowana?
Krążyła po pokoju zdezorientowana
i mamrotała do siebie.
Miała wysokie ciśnienie krwi.
Już wróciło do normy.
Tak.
Wrócimy do poprzedniego lekarstwa?
Dobrze je znosiła.
Katatonia nie wydaje mi się „dobra”.
Doktorze?
Kontynuujemy.
-Jak zaleciłem. -Ale...
Rób, co ci każę!
Zrozumiano?
Tak.
Doktorze Roth?
Gessl chce z panem rozmawiać.
Kapitan Josef Hecker był pana pacjentem, zgadza się?
Owszem.
Cierpiał na zespół stresu pourazowego.
Według akt odmówiono panu dostępu do pacjenta.
Zgadza się.
Nasza komisja etyki bada skargę,
jakoby leczył pan kapitana Heckera MDMA.
Trzy lata temu, tak.
Podawał mu pan narkotyk rekreacyjny?
Metylosafrylamina była substancją hemostatyczną.
Ocaliła życie pana Heckera.
Kapitan Hecker nie reagował na standardowe terapie.
Dlatego też był leczony, pod moim ścisłym nadzorem,
MDMA w dawkach wysokości 20 mg.
Czy wie pan, że MDMA jest nielegalne w Niemczech?
Jestem tego świadomy.
Dobrze.
Sądzę, że to wszystko.
W zasadzie popieram was.
Pacjentom należy podawać wyłącznie zatwierdzone leki.
Wiecie jednak o badaniach prowadzonych w USA.
Nie są jeszcze ukończone.
Terapia traumy z pomocą MDMA okazała się bardzo skuteczna.
Doktorze Roth, według raportu
pacjent trzykrotnie próbował popełnić samobójstwo,
zanim podjęto terapię z wykorzystaniem MDMA.
Tak, to prawda.
Czyli terapia okazała się skuteczna.
Tak uważam.
Traktując pacjentów jak szczury laboratoryjne,
stworzymy wiele precedensów.
Nie jesteśmy szarlatanami.
Ryzyko jest zbyt duże, dr. Roth.
Z całym szacunkiem, całkowicie się nie zgadzam.
Wszystko w tych aktach wskazuje, że dr Roth uratował życie tego pacjenta.
Gdybym to ja go leczył,
niezwłocznie podałbym MDMA.
Nie ma postępu bez ryzyka, panie i panowie.
Tak było i zawsze będzie.
Dziękuję, panie Larenz.
Wielu z naszej branży przechodzi na emeryturę,
nie próbując niczego osiągnąć.
Jasne, mają swoje żaglówki i domki letniskowe we Włoszech.
Gdyby to zadowalało wszystkich,
schizofrenię wciąż leczylibyśmy, wiercąc dziury w czaszkach.
Skończy się naganą komisji etyki.
Czeka pana tymczasowy urlop, ale zachowa pan licencję.
Bardzo dziękuję.
Uratował pan moją karierę.
Pan na pewno zrobiłby to samo dla mnie.
Szarlatani muszą trzymać się razem.
Czemu chciał się pan spotkać?
Chcę ci opowiedzieć historię.
Nie mam dużo czasu.
To nie zajmie długo.
Proszę mówić.
Gdy moja córka była mała, nauczyłem ją grać na pianinie.
Miała talent. Komponowała swoje rzeczy.
Kiedyś napisaliśmy razem melodię.
Nic skomplikowanego.
Prosty motyw ojca i córki z filmu.
Od tego czasu, gdy któreś chciało przywołać drugie,
zaczynało grać tę melodię.
Drugie zjawiało się przy pianinie
i graliśmy dalej wspólnie.
Bardzo wzruszająca historia.
Tylko czemu ma służyć?
Jedynie trzy osoby na świecie znają tę melodię.
Moja córka, żona i ja.
Dlaczego więc i ty ją znasz?
-Co znam? -Tę melodię.
Zagrałaś ją wczoraj.
-Tak? -Nie inaczej.
Na pewno nic się panu nie uroiło?
Na pewno.
Nie grałam żadnej melodii.
Dlaczego to robisz?
Co robię?
Dlaczego prowadzisz ze mną tę psychologiczną gierkę?
Jestem tylko pisarką.
Wymyślam postacie i sytuacje.
To pewnie zabrzmi wariacko, ale moje historie
stają się rzeczywistością.
Może pan też jest tylko postacią, którą sobie wymyśliłam.
Jest pan pewny, że istnieje?
Czemu mówi pan tylko o sobie? Miał mi pan pomóc.
Czy mogłabyś zalać? Ból głowy mnie dobija.
Jasne, nie ma problemu.
Mleko i cukier?
Mleko. Jest w lodówce.
Dziękuję.
Nie dokończyłaś opowieści o małej dziewczynce.
-To część mojej terapii? -Owszem. Proszę.
Dobrze, niech pomyślę.
Gdy zaginęła, byłam w Berlinie,
szukałam kliniki mojego terapeuty.
Trochę kiepsko się czułam.
I wtedy usłyszałam płacz małej dziewczynki.
Stała tam, sama
w ciemnym korytarzu.
Podeszłam do niej i powiedziała, że boi się iść do domu.
Dlaczego?
Dlaczego bała się iść do domu?
Bo tam czekało na nią zło.
Co to?
Herbata homeopatyczna.
Ma zagęścić krew.
-Isabell. -Znalazłam ją w sieci.
Ponad 1000 pozytywnych recenzji. Ludzie ją zachwalają.
To nie pomoże.
Mimo to można spróbować.
To nonsens.
No tak...
Twoi przeklęci lekarze też jak dotąd nie pomogli.
Chciałam spróbować czegoś innego niż medycyna konwencjonalna.
Wszystko dobrze?
Tata znów zaciągnął mnie do nowego lekarza.
Wkrótce obskoczysz już wszystkich.
Wkrótce.
Co ci dolega?
Ciągle krwawię z nosa.
I mam bóle brzucha.
To stres.
Zawsze boli mnie głowa, jak rodzice się kłócą.
Chyba się rozwodzą.
Serio?
Potrzebujemy odpoczynku od rodziców.
Sobota, Mauerpark, impreza. Ty i ja.
Zapomnij. W życiu mnie nie puszczą.
Powiedz, że idziesz do mnie. Moim starym i tak to wisi.
Oliver też przyjdzie.
Josy?
Herbata gotowa!
Wielkie dzięki.
Dbam o twoje zdrowie.
Jakie „zło” miałaś na myśli?
Nie wiem. To jej słowa.
Nie moje.
Rozmawiałaś z nią?
Powiedz mi, gdzie jest Josy.
Ostatnie dwa lata spędziłam w szpitalu psychiatrycznym,
nie pamiętałam, jak się nazywam.
Raczej mi pan nie pomoże.
Lepiej już pójdę.
Nie skończyliśmy.
Sindbad?
-Wypuściłaś mojego psa? -Jakiego psa?
Sindbada, mojego psa.
Nie widziałam tu żadnego psa.
Może powinien pan iść do lekarza.
Co to takiego?
Przypomina olej silnikowy.
Jest tu imbir. Poprawi pracę żołądka.
Chyba powinnaś już iść, Milo.
Pa. Pamiętaj o sobocie.
Co jest w sobotę?
-Nocuję u Mili. -Zobaczymy.
Nie sądzę.
Paliłaś?
Sindbad!
Ponoć jedna z pana pacjentek miała dziś epizod maniakalny?
Inaczej bym to określił.
Dwie pielęgniarki zaciągały panią Seeberger do łóżka.
A gdyby upadła?
Albo gdzieś zniknęła?
Doktorze?
Nigdy nie widziałem tak silnej reakcji na Cervax.
Cervax. Ile miligramów?
Dwadzieścia.
Parametry są w normie.
Mogła dostać udaru.
Jest stabilna.
Wróciłbym do jej starego lekarstwa.
To nie pana decyzja, panie Jeschke.
Mamy pewne zasady, doktorze Roth.
Staramy się współpracować. Nazywam to kulturą korporacyjną.
To dla mnie bardzo ważne.
Nie przyszedłem tu na pogawędkę przy kawce.
To już chyba jest jasne.
Profesorze, pacjenci, których przejąłem,
są w tej klinice od lat.
Jeśli te zasady przewidują trzymanie ich w stanie otępienia,
by nie zawadzali pracownikom,
być może zatrudniliście niewłaściwego ordynatora.
Być może.
Pani Seeberger zrobi postępy.
Oby tak było. Dla pańskiego dobra.
Znowu pan?
Coś często tu pan bywa.
Ile ma pan tam rzeczy?
Sporo...
Właśnie się rozwiodłem.
Większość ludzi zostawia tu swoje graty
i wraca tylko po to, by opróżnić magazyn
i wyrzucić zbędne śmieci.
Życie się skomplikowało.
Muszę ogarnąć sprawy rodzinne.
Czytał pan regulamin, żadnych nielegalnych aktywności.
Spać tutaj też nie wolno.
Tak, ja...
Mam własne mieszkanie. Muszę tylko uporządkować rzeczy.
O 22 zamykam bramę.
Potem utknie tu pan na noc.
Nie!
Sindbad?
Sindbad!
KLINIKA PARKOWA
-Dzień dobry. -Dobry.
-Doktorze Roth? -Słucham.
Chodzi o panią Seeberger.
Co się stało?
Doktorze Roth.
Chcę panu podziękować.
Dawno nie czułam się tak dobrze.
Mogę?
Drżenie ustało?
Proszę. Nic.
Jadła pani coś dzisiaj?
Całe śniadanie.
Jestem taka wdzięczna.
Jest pan cudotwórcą.
Dziękuję.
Nie przesadzajmy. Siostro...
Pani Seeberger.
Tak.
Jeszcze dwadzieścia minut i wracajcie do środka.
-Dobrze. -Tak.
Nie miało padać?
Mogę przyjąć zamówienie?
Wciąż na kogoś czekam.
Mila.
Cześć.
-Przepraszam. -Cześć.
Spóźniłaś się ponad godzinę.
Teraz wiesz, jak to jest.
Możesz to odłożyć?
Zadowolony?
Tak. Czego się napijesz?
Przepraszam.
Dietetyczną colę.
Jasne. A do jedzenia?
-Nie mogę. -Jak to?
Niedługo muszę iść.
Ale dopiero co...
Jeszcze chwileczkę. Poproszę o kolejną wodę.
To twoja ulubiona restauracja.
Świetny wybór. Ojciec roku.
Nie stalkuj mnie na Insta.
Opowiedz mi o sobie.
-O sobie? -Tak. Co w szkole?
Masz chłopaka?
Czy mam chłopaka?
Nie, ale uprawiam mnóstwo seksu.
Okej.
Skąd to nagłe zainteresowanie?
Chcę być przy tobie.
Nie potrzebuję cię.
Nie było cię przy mnie, gdy zniknęła moja przyjaciółka.
Szczerze mówiąc, nie chcesz tu być.
Ja też nie. Więc po co nam to?
-Mila, poczekaj. Potrzebuję... -Wiem, chodzi o ciebie.
Jak zawsze.
Mila.
Cola i woda.
Chce pan zamówić?
Niestety nic nie znalazłem.
Boże, wyglądasz jak trup.
Widziałeś mojego psa?
Nie. Wejdź.
Zacznijmy od podwójnej whisky.
Nie ma nic lepszego na bladość.
Szukałem wszędzie.
Jak długo go nie ma?
Od ostatniej nocy.
Może poszedł zapolować.
Na królika albo lisa...
Ta kobieta...
Wypuściła go.
-Kobieta? -Anna Spiegel.
Ona jest niestabilna, Halberstaedt.
-Co to znaczy? -Jest psychotyczna.
-A po ludzku? -Ona...
Jest wrażliwa emocjonalnie,
ma zaburzenia percepcyjne i wahania nastroju.
Brzmi jak moja była żona.
Wie różne rzeczy o zniknięciu Josy.
Jesteś pewny?
Jak rzadko.
Co planujesz zrobić?
To mauser.
Mała broń. Niezbyt ciężka, łatwa do przenoszenia.
Połóż go pod poduszką.
Na wszelki wypadek.
Obejdzie się.
Jeśli ona jest naprawdę szalona, musisz być przygotowany.
Jestem terapeutą.
Od lat mam do czynienia z takimi ludźmi.
Nie potrzebuję broni.
Jeśli go nie potrzebujesz, po prostu zostaw go pod poduszką.
-Nie zaszkodzi. -Nie, dzięki.
Chcę mieć ze sobą psa.
Są tutaj.
Zgarnęliśmy je w Mauerpark.
Piły wódkę ze starszymi nastolatkami.
Zemdlała.
Josy?
Jest cacy.
POLICJA
-Wszystko gra. -Masz szlaban.
Miesiąc. Zero telewizji i internetu.
I żadnej komórki.
Tato...
Jej rodzice byli nieosiągalni.
Szokujące!
Może tu zostać?
Tak, oczywiście.
Dobrze.
Chodź, Mila.
Co tu robisz?
Mogę zapytać o to samo.
Co się stało?
To oczywiste, nie?
Spiły się.
Te nastolatki.
Nie powinienem był puszczać Josy.
Twoja córka ma na nią zły wpływ.
-Przykro mi. -Mnie również.
Chodź.
Mila!
Wciąż jestem twoim ojcem.
Od kiedy?
Chodź tu do mnie.
-Chodź. -Zostaw mnie.
No dalej.
Nie chcę być traktowana jak lalka.
Wiem. Jesteś już starsza.
Ale dalej masz 13 lat.
Za wcześnie na alkohol.
Mama ma rację. To nie jest dobre na twój brzuch i krwotoki z nosa.
Nic mi nie jest.
Josy...
Przyniosę ci sok pomarańczowy.
Tato?
Pukaj przed wejściem, dobra?
AZATIOPRYNA
Panie Roth?
W czymś pomóc, doktorze?
Nie.
Mam wszystko, dziękuję.
Zatem do jutra.
Tak.
Do zobaczenia jutro.
-Przepraszam, szukam amfy. -Jasne. Weź spierdalaj.
Naprawdę szukam amfy.
Nie będę się powtarzał. Spadaj.
-Mam pieniądze. -Tak? Ile?
Trzysta.
Trzysta?
Pokaż.
Jak pokażesz prochy.
Jak chcesz towar, pokaż kasę.
Dobrze, ale nie tutaj. Tam.
Sindbad?
Sindbad!
Sindbad, do nogi!
Nie!
Nie...
Napisy: Marcin Kędzierski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem: Maciej Kowalski