SEBASTIAN FITZEK: TERAPIA
3. ZAGUBIONY
To koszmar.
Boję się wyjść z domu.
Kiedy to się zaczęło?
Jakiś rok temu.
Nie mogę już pracować.
Po prostu nie mogę.
Gdy go pani widzi, gdy jest w pobliżu...
Czy coś robi?
Po prostu stoi i patrzy na mnie.
Jest teraz z nami?
Stoi za panem.
Często pani tego doświadcza?
Codziennie za mną chodzi.
-W nocy też? -Nie.
Czy to dobrze?
Przynajmniej daje pani spać.
I tak mało śpię.
Twierdzi pani, że to trwa od roku.
-Pamięta pani początek? -Byłam na zakupach.
Potem zjadłam lunch z moim byłym mężem.
Kiedy dokładnie się pojawił?
Po tym, jak pożegnałam się z byłym mężem.
Był po drugiej stronie ulicy.
-Za dnia? -Tak.
Sądzi pan, że mąż ma z tym coś wspólnego?
Wątpię. Chciałbym czegoś spróbować.
Czy on nadal tu jest?
Nie. Zniknął.
Stoi tuż przede mną.
Jak pan to zrobił?
Wiem, gdzie możemy pojechać. Do Amsterdamu!
Do Amsterdamu?
Tak.
Najfajniejsze miasto świata.
Twoje słowa.
A jak znowu zachorujesz?
Ostatnio było nieźle.
Dobra... A masz gotówkę?
35 euro.
Nie wystarczy nawet na pociąg.
Muszę uciec.
Masz szczęście!
Zgarnęłam kartę kredytową tatusia.
Zwariowałaś?
Leżała nieużywana.
Jasne.
Ma pani tak zwany syndrom Charlesa Bonneta.
Prawdopodobnie ma pani uszkodzony nerw wzrokowy.
Mózg płata pani figle, dlatego widzi pani różne rzeczy.
Ciemność może temu zapobiec.
Wie pani...
Czasami widzimy coś, co nie jest prawdziwe.
Uszkodzenie może mieć różne przyczyny.
Skieruję panią do radiologa.
Zrobi pani skan MRI głowy i razem przyjrzymy się wynikom.
Do tego czasu proszę brać co rano jedną tabletkę.
Zmniejszą stres.
-Dlaczego akurat on? -Nienawidzę cię!
Chwileczkę, zaraz do tego wrócimy.
-Nie chcę z tobą gadać! -To twoja wina!
-Bez dyskusji. -Zostaw mnie! Nienawidzę cię!
Isabell, możecie być ciszej?
-Powiedz to swojej córce. -Co się dzieje?
Przyłapałam Josy na wideoczacie z Milą.
-Miałaś jej zabrać telefon. -I tak zrobiłam.
Leży zamknięty w komodzie na górze.
Najwyraźniej Mila dała jej w szkole nowy.
Co teraz?
Ma szlaban na kolejny tydzień.
Jak nic się nie zmieni, znowu go przedłużę.
Myślisz, że to coś da?
Może sam spróbujesz zapanować nad córką?
Zobaczymy, jak ci pójdzie.
-Wiesz, gdzie poleciała? -Nie mam pojęcia.
Trzymaj broń obiema rękami.
Nie tak. To nie jest modlitwa.
Zamek przejedzie ci po kciuku. To boli i obniża celność.
Chwyć pistolet prawą ręką i połóż go na lewej dłoni.
A teraz wyceluj nieco powyżej celu.
Wdech.
Przy wydechu lekko opuść pistolet
i strzel, gdy wyczujesz dobry moment.
Dobra... Spróbujmy inaczej.
Trzymaj pistolet obiema rękami.
Zamknij oczy.
Dalej, zamknij je.
Nie otwieraj. Podnieś broń i wyceluj w cel.
A teraz wyobraź sobie, że to nie krzesło,
tylko osoba, która porwała Josy.
Wyrównaj oddech. Powoli.
Skup się.
Lepiej.
Dużo lepiej.
Odrzucisz nam piłkę?
No weź, odrzuć.
Z życiem, chcemy grać.
No dalej.
Rzucaj!
Dawaj, wysil się, frajerze.
Pierdolcie się.
Szukasz kłopotów?
-Wypieprzaj. -Chcesz w tubę?
Tak, w sobotę.
Wiem, że mamy gości.
Każdy coś przyniesie.
Do zobaczenia.
Przepraszam.
Mogę skorzystać z pana telefonu? Muszę zadzwonić.
Dziękuję.
Zupy? Czegoś ciepłego?
-Dziękuję bardzo. -Przepraszam.
POMOC W BIEGU
Tu doktor Roth.
Doktorze, jest sobota.
Wiem, ale to nietypowa sytuacja.
Za mało zarabiam,
by zajmować się nimi w weekendy.
Odbierze mnie pani?
Dość kiepsko ze mną.
Proszę.
Gdzie pan jest?
Holzmarkt, pod mostem.
Będę czekał.
Okradł pana diler?
Jak widać.
Mam dla pana radę.
Na Telegramie kupi pan prochy, nie ryzykując oklepu w alejce.
EscobarExpressBerlin24/7.
Co tylko pan zechce. Dostawa gratis.
-EscobarExpressBerlin24/7. -Tak.
Dzięki.
Skoro nie chce pan iść do lekarza, to chociaż pójdzie pan na policję.
Nie było żadnych świadków.
Krucho u pana z przyjaciółmi, skoro dzwoni pan do mnie.
-Lepiej się pan czuje? -Tak.
-Ma pan apteczkę? -Co?
-Apteczka. -Może w łazience.
Jak tu przytulnie.
To tymczasowe lokum.
APTECZKA
Powinien pan zrobić tomografię, to może być coś poważnego.
Nic mi nie jest.
Słyszę to dość często. I wtedy zaczyna się narzekanie.
-Może pani już iść. -Pan siądzie.
Jeszcze nic nie zrobiłam.
Dziękuję.
Umyję ręce i pójdę.
Nie mam przyjaciół.
Żona miała przyjaciół.
Ja współpracowników.
I żaden nie mógł mnie znieść.
Czyli niewiele się zmieniło.
Rośliny potrzebują światła i wody. Wie pan o tym, prawda?
Potrzebują opieki i rozmowy.
Jak każda żywa istota.
Po co one panu, skoro nie...
ANI ŚLADU PO JOSY!
POLICJA NIE ODPUŚCI
Jak się masz?
Dobrze. Jestem zmęczona.
To leż. Odpoczywaj.
Mila idzie dziś do kina.
Umówiłyśmy się kilka tygodni temu.
Pójdą jeszcze raz.
Na bank. Nikt nie ogląda dwa razy tego samego filmu.
E.T. widziałem pięć razy.
E.T.?
Wrócę późno. Jedzenie jest w lodówce.
Kocham was.
My ciebie też.
Chciałabyś wyjść?
Dokąd?
-Dziękuję. -Co to ma być?
Gdzie jest Nemo w realu? Nie mam już ośmiu lat.
Przekonasz się.
-To akwarium, co tu oglądać? -Miłej zabawy.
Pływają w grupach, by przetrwać.
Same zostałyby pożarte.
Stracą parę osobników,
ale rdzeń rodziny przetrwa.
Tak, już idę.
Pan Larenz? Wie pan, która godzina?
-Jest tutaj? -Tak.
Chwileczkę!
Nie może pan wejść.
Proszę.
-Panie Larenz! -Otwieraj!
Otwieraj drzwi albo je rozwalę!
Nie spieszył się pan.
Powiedz mi prawdę. Teraz.
Którą prawdę?
Pańską?
Czy moją?
-Porwałaś moją córkę! -Chryste...
Porwałam?
Nie pogrywaj ze mną!
Ale pan lubi gierki.
Panie Larenz, proszę!
Pan potrzebuje terapii bardziej niż ja.
Widzisz to?
Co to jest?
Młotek.
Kupiony w twoim sklepie.
W moim?
Zatłukła nim mojego psa.
Jakiego psa?
Panie Larenz. To niemożliwe.
Nie sprzedajemy narzędzi.
Nie kłam.
Nie kłamię.
Bentje...
W dniu przyjazdu,
może dzień później, mówiłaś, że Anna Spiegel wypytywała o mnie.
I że kupiła młotek.
Panie Larenz, proszę mnie posłuchać.
Nie sprzedajemy narzędzi.
Panie Larenz.
Proszę!
MINIMARKET
To było...
To było tutaj.
Panie Larenz.
Spójrz.
Chciałabym być piotroszem.
Dlaczego?
Żyje samotnie,
chowa się w piasku
i stamtąd też poluje.
Uczyliśmy się tego na biologii.
Chciałabym być jak one.
W sumie warto było przyjść.
Widzisz? Czasami tata ma dobre pomysły.
Spójrz na tę tutaj.
Josy!
Szlag. Josy!
Proszę wezwać lekarza.
POLICJA NIE ODPUŚCI
ANI ŚLADU PO JOSY!
Dziękuję.
-Witam. -Dzień dobry.
Zastałam profesora Gessla?
Nie ma go teraz w biurze.
A o co chodzi?
Wolę załatwić to osobiście, dziękuję.
Mam go zwolnić, bo go nie lubisz?
Na pewno możesz coś z nim zrobić.
-Wiedziałeś, że Roth... -Profesorze.
...stanął przed komisją etyki przez swoje metody?
Naprawdę? I co?
I nic.
Nagana i kilka tygodni urlopu. Nie widziałem szczegółów.
Porozmawiam z Merktem. Może on coś poradzi.
Profesorze Gessl. Przepraszam, że przeszkadzam.
Tak, pani Mergentheimer?
Chcę panu coś pokazać.
Cóż takiego?
Na osobności.
Jestem w trakcie rozmowy.
Jeśli chodzi o następcę mojego asystenta,
jeszcze nie podjąłem decyzji.
Właśnie.
Nie, to brzmi dobrze.
Tak jest.
Tak.
To od pana?
Jaka piękna.
Dziękuję.
Jest kartka.
DZIĘKUJĘ. ROTH
„Dziękuję. Roth”.
Poeta z pana.
-Proszę. -Dziękuję.
Ludwig.
Thilo. Miło cię widzieć.
Jak życie na emeryturze?
Raczej leniwie.
Przycinanie róż nie przynosi wiele satysfakcji.
Tęsknię za wami.
Sam jestem zaskoczony.
A my tęsknimy za tobą.
I też jesteśmy zaskoczeni.
Dziękuję.
Dzięki.
No, mów. Dlaczego tu jesteś?
-Chciałem cię zobaczyć. -Bzdura.
Twój następca przyprawia nas o ból głowy.
Naprawdę? W jakim sensie?
Roth nie przestrzega zasad.
Łamie jakieś zasady etyczne?
Ma tendencję do przekraczania granic.
To nie jest zabronione.
Wywołał niepokój w szpitalu.
Zastanawiałem się, dlaczego tak go polecałeś.
Roth gra w innej lidze niż my.
To może oznaczać różne rzeczy.
Moim zdaniem to jednoznaczne.
Co wiesz
o sprawie z komisją etyki sprzed lat?
To samo, co wszyscy. Żadnych konkretów, dużo plotek.
To nie mogło być nic poważnego.
Czego mi nie mówisz?
Mogę ci tylko doradzić, żebyś nie wchodził mu w drogę.
-Marte, teraz nie mogę... -Nie, teraz.
Podpisałeś ugodę?
Którą?
Tę, o którą męczę cię od tygodni.
Mila ma wycieczkę szkolną do Londynu.
Załatwię to, jak wrócę do domu, obiecuję.
Potrzebuję go na jutro, inaczej nie będzie mogła jechać.
A wolałbyś tego uniknąć.
Muszę kończyć.
Halberstaedt!
Halberstaedt?
-TYLKO GOTÓWKA. -OKEJ. KIEDY?
-O 22. -DOBRZE.
Viktorze.
Rozgościłeś się.
Kazałeś czuć się jak w domu.
Więc się zastosowałem.
Słyszałem, że byłeś w hotelu Ankerhof.
Ponoć groziłeś Annie Spiegel?
Co o tym myślisz, Halberstaedt?
Nie było mnie tam.
Zatłuczono mi psa na śmierć.
Tym młotkiem.
Sindbad. Mówiłeś.
Jedno z was kłamie.
Viktorze, jak długo chcesz to ciągnąć?
Czyją stronę trzymasz?
O co ci chodzi?
Byłem w twoim garażu.
-Tak? -Wśród twoich narzędzi
brakuje tego młotka.
Właśnie tego. Wyjaśnij.
Każdy na wyspie ma taki młotek.
Kłamiesz!
Obaj mieliśmy ciężki dzień.
Od rana naprawiam płoty uszkodzone przez burzę.
Proszę. Zanim stanie się coś, czego obaj będziemy żałować,
zajrzyj do mojego plecaka.
Śmiało.
Viktorze.
Chcesz się dziś przespać na mojej kanapie?
Dobrze by ci to zrobiło.
Jutro możemy się zastanowić, co zrobić z Anną Spiegel.
Viktorze.
Viktor!
Zaczekaj!
Viktor!
Josy! Co się stało?
Nic. Wszystko gra.
-Jesteś na ostrym dyżurze... -Isabell. Zemdlała. To wszystko.
Lekarz mówi, że jest okej. Czekamy tylko na wyniki badań.
Co robiłaś? Byłaś w ogrodzie?
-Skakałaś... -Nie rób afery, mamo.
Nic mi nie jest.
To zawstydzające.
-Dlaczego tu jesteśmy? -Co masz na myśli?
Dlaczego jesteśmy w tym szpitalu? Jechałam tu przez całe miasto.
-Viktorze, chyba nie... -Chodź.
-Ty nie... -Hej!
Była smutna. Nie mogła iść do kina.
Chciałem ją pocieszyć. Poszliśmy do akwarium.
To był ostatni raz.
Naraziłeś życie mojej córki.
Ale to koniec!
Dotarło?
To też moja córka!
Dotarło?
Przepraszam.
Proszę, puść mnie.
-Cześć. -Cześć.
China Express?
-Co? -China Express.
Nie. Masz szluga?
-Nie. -Chuj by to.
China Express, płatność gotówką?
Tak.
Proszę. Ostrożnie, gorące.
Jak przypasuje, prosimy o pozytywną ocenę.
Do następnego.
Dobranoc.
Nie rozumiem, dlaczego to musi być teraz.
-On nie ma nawet 50 lat. -Isabell, ja...
Moi klienci umierali w wieku 35 lat po upadku z roweru.
Lepiej spisać testament, bo potem może być trudno.
Możemy zacząć?
Chcę mieć to już z głowy.
To standardowa procedura.
Spisałem twoje aktywa.
Akcje, aktywa, nieruchomości, polisy i tak dalej.
A polisa na życie?
Pod aktywami.
Beneficjentem jest Isabell, tak jak ustaliliśmy.
Tak, widzę.
Jeżeli umrzesz,
Isabell i Josy otrzymują po 50% całego twojego kapitału.
Jeśli umrzesz, nim Josy osiągnie pełnoletność,
Isabell będzie nim zarządzać aż do jej osiemnastki.
Nie.
Jak to „nie”?
Chcę, by w takim wypadku udział Josy przypadł powiernikowi.
Viktorze...
Chcesz to przemyśleć?
Nie będzie odwrotu.
Nie, Wolfgangu.
Skoro Viktor tego chce, niech tak będzie.
O kim myślisz?
O tobie.
Wybaczcie, muszę już iść.
Daj znać, kiedy dokument będzie gotowy.
Coś między wami zaszło?
Nie wiem, co się z nim dzieje.
Przykro mi.
Isabell.
Co się panu stało?
Niech pan tak nie patrzy, drzwi były otwarte.
Proszę. Niech pan siada.
Chyba ma pan załamanie nerwowe.
Nie mam załamania nerwowego.
To nie ma sensu.
Co nie ma sensu?
Nic.
Definicja załamania nerwowego.
Nie ucz mnie o załamaniu!
Proszę wypić.
Lekarze to najgorsi pacjenci.
Co dodałaś do herbaty?
Otrułaś mnie.
Niech pan na mnie spojrzy.
Proszę tu spojrzeć!
Nie otrułam pana.
I nie zabiłam panu psa.
Rozumie pan?
-Wszystko będzie dobrze. -Ty...
Chcę panu pomóc. Proszę mi wierzyć.
Nie wierzę.
Co zrobiłaś mojej córce?
Jest pan rozpalony.
Tato!
Tato, dokąd jedziemy?
-Wszystko będzie dobrze. -Tak.
Wszystko będzie dobrze.
Mogę?
Lepiej zapiąć pasy.
Co robisz?
Proszę się trzymać.
Wszystko będzie dobrze.
Co pani tu robi?
Miałam pytać o to samo.
Myślałam, że trzyma tu pan rodzinne pamiątki.
Co z panem nie tak?
Te szczury nie są martwe, są w śpiączce farmakologicznej.
Znikną stąd albo to zgłoszę.
Nie, nie, ja...
Próbuję znaleźć odpowiedni lek, żeby je wybudzić.
-Mam to gdzieś. -Proszę.
-Potrzebuję paru tygodni. -Ma pan czas do jutra.
Inaczej czekają pana poważne kłopoty.
Rozumiemy się?
Ale ja...
Do jutra.
Obudziłeś się.
Pani Spiegel?
Halo?
Poznaje pan?
Tak, to...
To mój pokój z dzieciństwa.
To wszystko?
Co jeszcze pan pamięta?
Viktorze?
Viktorze!
Napisy: Marcin Kędzierski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski