Halo?
Halo!
Drzwi były otwarte i...
Chciałem tylko sprawdzić, co u pana, panie Larenz.
Panie Larenz?
Panie Larenz.
Panie Larenz! Słyszy mnie pan?
Szlag by to.
Niech pan nie odpływa.
Potrzebuję karetki. Próba samobójcza. Schwanenwerder, Inselstrasse 29.
Panie Larenz! Niech się pan odezwie!
Przepraszam.
SEBASTIAN FITZEK: TERAPIA
Dziękuję.
-Jak długo byłem... -Odpłynął pan na ponad 13 godzin.
Miał pan atak paniki.
Gdzie doktor Roth?
Nie mam pojęcia. Zaraz przyniosę śniadanie.
POWRÓT
Mój niekomunikatywny pacjent po 24 miesiącach
wybudził się ze śpiączki.
Mam za to przeprosić?
Byłoby to wskazane.
To nie gra, którą wygrywa ten, kto trzyma się zasad.
Albo pomaga się pacjentom, albo nie.
Cel nie uświęca środków, dr. Roth.
Nie zawsze. Ale czasami tak jest.
Powinien pan za to siedzieć.
Może mnie pan pozwać.
-Nie przejmuję się procesem. -Nie byłbym taki pewien!
Nikogo nie pozywamy, Jeschke.
-Zrozumiano? -Tak.
Jeśli to wszystko, chciałbym dokończyć obchód.
Nie musi się pan kłopotać. Już tu pan nie pracuje.
To jakiś żart?
Ma pan pół godziny na zabranie rzeczy, potem każę pana usunąć.
Ale złożę panu ofertę.
Otrzyma pan zapłatę za pozostały okres umowy,
szczodre odszkodowanie
i pozytywne referencje na temat pracy w tej placówce.
Czy to wszystko?
Nie.
Chcę, żeby coś pan obiecał.
Wszystko, co dotyczy tego szpitala,
pozostanie między nami.
Zgoda?
Nie.
Mogę jakoś panu pomóc?
Nie, myślę, że to tyle.
Dziękuję za wszystko.
Jest pan dobrą osobą.
Dobrze.
Ines.
Może jednak możesz mi z czymś pomóc.
Stracił pan tu pracę?
Bez ryzyka nie ma postępu.
Muszę panu podziękować za moje życie.
Dziękuję, Ines.
Jak pan to zrobił?
Wykorzystałem raport toksykologiczny z próby samobójczej,
przeprowadzałem eksperymenty, by stworzyć antidotum.
Eksperymenty? Jak?
Na szczurach.
Panie Larenz, nie mamy czasu.
Pamięta pan dzień, w którym targnął się pan na życie?
Nie.
Przeprosił pan.
Co miał pan na myśli?
Nie wiem.
Proszę pomyśleć.
Josy...
Porzuciłem ją. Może...
Może to było to.
Mila często mówiła mi, że Josy czuje się w domu nieswojo.
Nieswojo?
Nie uściśliła.
Anna Spiegel.
Rozważał pan możliwość, że stanowi wytwór nieświadomości?
Tylko co ona reprezentuje?
A co z plakatem teatralnym? Wyraźnie coś w panu poruszył.
Co?
Niech pan mnie odeśle. Do Parkum.
Co ma pan na myśli?
To jedyny sposób, by odkryć prawdę.
To...
To może pana zabić.
Zaryzykuję.
Niech mi pan pomoże. Proszę.
Nie.
Nie, przykro mi.
Nie za taką cenę.
Viktorze. Miło cię tu widzieć.
Mamo?
Viktor.
Dlaczego się smucisz? Byłaś świetna.
Nie smucę. Wszystko jest w porządku.
Musisz je wziąć, mamo.
-Nie. -Lekarz mówił, że ich potrzebujesz.
Proszę. Zrób to dla mnie.
Jesteś całym moim światem. Wiesz o tym?
Jesteś dla mnie wszystkim.
Jak długo się mną opiekujesz?
Jakieś dwa lata.
Dwa lata.
Już pan cały czas nie leży, więc rany się goją.
Jest pan prawdziwą gwiazdą.
Wszyscy mówią, że to cud.
ODCINEK 87 PRAWDZIWA ZBRODNIA
Jesteś fanką true crime?
Proszę nie mówić szefowi, nie lubi, gdy tego słucham.
Będę milczeć.
O ile pożyczysz mi komórkę.
Mogę przez to wylecieć.
Bentje...
Proszę.
Wie pan co?
Chyba zapomniałam dać pani Neumann jej tabletki.
Niedługo wrócę.
Riegger.
Słucham?
Halo?
Viktor?
To naprawdę ty?
Tak, Roth mi powiedział. Nie mogłem uwierzyć.
Jak się masz, przyjacielu?
Chciałam wpaść,
ale mówili, że nie wolno ci przyjmować gości.
Co takiego?
Oświadczenie prasowe?
Mila?
Ponoć już nie pracujesz w szpitalu.
Chcesz wejść?
Mieszkasz tu?
Tak. Tymczasowo.
Jezu.
Nie ja ci go dałam?
Tak, w 2019 roku.
A więc?
Więc co?
Zwolnili cię?
To ma z tym coś wspólnego?
„Viktor Larenz budzi się ze śpiączki”. Kiedy to opublikowali?
Dziś rano.
Ustawiłam alert na Josy Larenz. Piszą, że wybudziłeś go ze śpiączki.
Czy to prawda?
Tak.
To robiłeś przez ostatnie dwa lata?
Byłem mu to winny.
I tobie.
Bardzo.
Mnie?
Byłem złym ojcem.
Nadal jesteś.
Coś jeszcze?
-Nie wiem, od czego zacząć... -Proponuję stąd wyjść.
Ten pokój mnie przytłacza.
Tak...
Kolego.
Dobrze reagujesz na fizjoterapię. Cieszy mnie to.
W razie czego dawaj znać.
Telefon.
Przekazałem oświadczenie prasie.
Już nie musicie trzymać mnie pod kloszem.
-W jakim sensie? -Boicie...
Boicie się, że pozwę was za dwa lata niewłaściwej terapii.
Mój prawnik, Wolfgang Riegger.
Profesor Gessl.
Idealne wyczucie czasu. Profesorze.
Potrzebuję dokumentacji medycznej dotyczącej dr. Larenza.
Listy jego leków i lekarzy, którzy go leczyli.
Mogę wszystko przekazać, choć to niepotrzebne.
Pan Larenz otrzymał możliwie najlepszą opiekę.
Nie wątpię, ale i tak poproszę o te dokumenty.
Oczywiście.
Byłbym zapomniał,
nie chciano mnie wpuścić do mojego klienta.
Chcę panu przypomnieć, że dr Larenz nie jest więźniem.
Wolno mu przyjmować gości.
Nie powinno tak być, ale mamy surowe procedury bezpieczeństwa.
Rozumiem.
A teraz chciałbym pomówić z klientem na osobności.
Viktorze.
Powstałeś z martwych.
Przepraszam.
Liczyłem, że Viktor Larenz jest kluczem do zniknięcia Josy.
Myliłem się.
Często myślisz o Josy?
Codziennie.
Zawsze chciała mieć psa.
Miał wabić się Sindbad.
Ale nigdy go nie dostała.
Siedziała zamknięta w domu
i przede mną nie miała żadnych przyjaciół.
To było smutne.
Szczęśliwa była jedynie w Amsterdamie.
Byłyście tam ze szkołą?
Tam nie krwawiła z nosa i nie bolał jej brzuch.
Ale po powrocie znowu się zaczęło.
Czemu mi nie powiedziałaś?
Bo nigdy cię nie było.
Mila, idziesz?
-Muszę lecieć. -Jasne.
Cieszę się, że mnie odwiedziłaś.
Ja też. Jeśli chcesz, możemy to robić częściej.
Doktorze Grohlke, tu Roth.
Muszę przejrzeć akta pacjentki, Josephine Larenz.
Tak, przyjadę.
Trzymaj. Mój numer jest już zapisany.
Isabell wie,
że wróciłem?
Zerwała kontakt.
Gdzie ona jest?
Nie wiem.
Czego szukasz?
Mojego
raportu toksykologicznego.
-Tutaj. -Po co ci on?
Muszę wiedzieć, co wtedy wziąłem. Jakie były dawki.
Masz mój bloczek recept?
Czy...
Jest w twoim biurku.
Potrzebuję długopisu.
Musisz wyświadczyć mi przysługę.
Co planujesz?
Ufasz mi?
Nie zadawaj pytań, proszę.
Viktorze. Josy nie wróci.
Zaakceptuj to i zacznij życie od nowa.
Życie?
Jakie życie?
APTEKA
Idziesz do niej?
Gustavie, zostań. Pomyśl o Viktorze. Proszę, zaczekaj. Kocham cię.
Potrzebuję cię. Kocham cię.
Spójrz na siebie. Jesteś żałosna.
Mamo?
Mamo.
-Viktorze, ja... -Idź już, proszę.
Nie możesz tu być, gdy mnie znajdą.
Jesteś moim przyjacielem.
Muszę ci coś powiedzieć, Viktorze.
Nie.
Proszę, nie.
Wiem, co robię.
Sindbad.
Zawsze mnie zastanawia, po co ludzie przypływają tu o tej porze roku.
Poza tobą na Parkum nie ma chyba ani jednego turysty.
Dzięki za towarzystwo.
MINIMARKET
Bentje.
Czy my się znamy?
Jest tam Anna Spiegel?
Pani Spiegel wymeldowała się dziś rano.
Okej.
Nie ma za co.
Pani Spiegel?
Spokój.
-Doktorze Roth. -Doktorze Grohlke.
Przepraszam, że musiał pan tyle czekać.
-Wychodzę. Mam zamknąć? -Zajmę się tym. Do zobaczenia jutro.
Do jutra. Miło pana widzieć, dr. Roth.
Oto akta Josy Larenz.
Zaczęliśmy od standardowych testów alergicznych, ale bez rezultatu.
Stopniowo je poszerzaliśmy. I nic.
Narzekała cały czas, prawda?
Kiedy była tu leczona, owszem.
Doktorze Grohlke. Moja córka twierdzi,
że na tygodniowej wycieczce szkolnej Josephine nie miała tych objawów.
Żadnych omdleń, krwawień z nosa, nic.
Czy to może być przypadek?
Niewykluczone. Pytanie brzmi, czy to prawdopodobne.
Proszę ze mną.
Powiedzmy wprost, żeby uniknąć niedomówień.
Chodziłoby o zatrucie.
Pan to powiedział, nie ja.
Załóżmy, że byłoby to zatrucie.
Co musiałby pan przepisać, aby wywołać tego rodzaju objawy?
Jest dużo możliwości, zacznijmy od tych najprostszych.
Środek rozrzedzający krew na krwotoki z nosa.
Aspiryna.
Zgadza się. Podając ją regularnie dzieciom...
Panie Grohlke?
Wie pan, że tabletki to substancja aktywna i nośnikowa.
Wiem.
Na przykład skrobia.
Uczulenie na te nośniki...
-Jakie byłyby objawy? -Krwotoki z nosa,
-bóle żołądka... -Omdlenia.
Akurat ta alergia jest nie do wykrycia przez przypadek.
Musiałby stać za tym ktoś, kto ma stały kontakt.
Takie zatrucia ciągną się latami.
Bliski przyjaciel rodziny, opiekunka...
Rodzic.
Panie Roth. Myślę,
że to podchodzi pod stalking.
Pan wie o tym więcej niż ja.
Pytanie,
czy określenie zastępczy zespół Münchhausena coś panu mówi?
Sztuczne zaburzenie, w którym sprawca,
cierpiący, celowo zaraża innych ludzi.
Zgadza się. Zwykle są to własne dzieci.
Ktoś podtruwał Josy Larenz. Trwało to latami.
Był to członek rodziny albo bliski znajomy.
Oskarża mnie pan, panie Roth?
Coś pan ukrywa.
A ja się dowiem, co to jest.
Przepraszam za najście. Pan Viktor Larenz?
Tak.
Jestem Anna Spiegel. Chciałabym zająć panu chwilę.
Poprzednio wypadłam lepiej, co?
Nie zaproponuje mi pan koca? Ani swoich słynnych herbat?
Chodźmy.
Proszę usiąść.
Tym razem zamieńmy się rolami.
Gdzie moja córka?
Co jej zrobiłaś?
Ja?
Co miałabym zrobić pańskim zdaniem?
Jestem jedynie wytworem pana wyobraźni.
Chcę znać prawdę.
Prawda może zabić czasami.
Panie Larenz? Halo, słyszy mnie pan?
Doktorze Halberstaedt! Nagły wypadek!
Rozmawialiśmy o dziewczynce,
która bała się wrócić do domu z powodu czającego się tam zła.
Lubiła być w domu.
Dlaczego chciała uciec?
To nastolatka.
Była nastolatką?
A może dzieckiem?
Dzieckiem, które nie chciało już chorować.
Gdy Josy nie było w domu,
czuła się lepiej.
Nie wiem, o czym mówisz.
Boi się pan.
Czego?
Pozwól na to.
Kim jesteś?
„I wybaw tę,
coś ją wydarła śmierci.
Także od życia tego,
śmierci drugiej”.
-„I wybaw tę”... -Wybaw...
-...coś ją wydarła śmierci”. -Jak...
-„Także od życia tego”... -Od życia...
-...„Śmierci drugiej”. -Śmierci drugiej.
-„I wybaw tę”... -Wybaw...
-...„coś ją wydarła śmierci”. -Jak...
-„Także od życia tego”... -Od życia...
„Śmierci drugiej”.
„I wybaw tę,
coś ją wydarła śmierci.
Także od życia tego. Śmierci drugiej”.
„I wybaw tę, coś ją wydarła śmierci.
Także od życia tego. Śmierci drugiej”.
„I wybaw tę, coś ją wydarła śmierci.
Także od życia tego. Śmierci drugiej”.
Podaj piłkę, Riegger.
Witaj, Viktorze.
-Puls? -Brak.
Defibrylator.
Zniszczyłaś moją rodzinę.
To niemożliwe.
Ja istnieję
tylko tutaj.
Nie zasłaniaj się mną.
Mamo?
Przestań.
-Mamo? -Mamo?
Przestań.
-Mamo! -Mamo!
Mamo!
Przestań!
Nie zostawiaj mnie, mamo.
Nie zostawiaj mnie.
Nie zostawiaj mnie, Josy.
Ja byłem złem w domu.
Musisz wykonać ostatni krok i dotrzeć do prawdy.
Może być za późno.
Właśnie umieramy.
-Ładuj do 150. -Gotowe!
Uwaga!
Wstrząs!
Ładuj do 170.
-Naładowane. -Uwaga!
Wstrząs!
Napisy: Marcin Kędzierski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski