Adrenalina.
Jeden miligram.
Asystolia.
Jest migotanie.
Defibrylator, szybko!
-Ładuj do 150. -Gotowe!
Uwaga!
Nienawidzę cię!
Ładuj do 170.
-Gotowe. -Uwaga!
Tak, słucham?
Dobry wieczór, panie Larenz. Tu Roth. Przepraszam za porę.
Muszę z panem porozmawiać.
Gdzie znalazłeś plecak mojej córki?
Za naszymi koszami na śmieci.
Mila potajemnie kupiła dwa bilety na pociąg do Amsterdamu.
Moją kartą kredytową. Na jutro.
Co z tego?
Bilety są dla Mili i Josy.
Słucham?
Nie wiem, co sobie myślały.
To niemożliwe.
Moja córka by tego nie zrobiła.
Nigdy by mnie nie okłamała.
Odjazd o 8.00.
Dworzec główny.
To był zdecydowanie pomysł Mili.
Przykro mi, ale twoja córka od samego początku
ma zły wpływ na Josy.
Mogłem wcześniej zareagować.
Nie przesadzajmy.
Mają 13 lat, to normalne, że sprawiają kłopoty.
Tak.
W końcu sprowadziłeś moją rodzinę do swojego poziomu.
Josy, musimy porozmawiać.
Josy!
Wciąż jesteś zła?
Dostałam szlaban.
Nadal możesz chodzić do szkoły.
Dzięki, tato. Naprawdę mogę?
Mogę chodzić do szkoły?
Tak całkiem sama?
-Znowu boli cię brzuch? -Przestań.
Nic mi nie wolno.
Żadnej komórki, internetu, nic. Tylko dlatego, że chciałam wyjść.
Byłaś w Mauerpark, pijana.
Wiem, że teraz jest źle, ale to minie.
Kiedy?
Gdy mamie przejdzie.
-To jej pomóż. -Nie mogę.
Więc po co tu jesteś?
Zawarliśmy pakt, pamiętasz?
By zawsze mówić sobie prawdę.
Tak.
Dlatego chcę wiedzieć, czy coś zaprząta ci głowę.
Poza tkwieniem tutaj?
Nic więcej?
-Nie chcesz mi nic powiedzieć? -Nie.
Patrz na mnie!
Nie, tato. Szczerze. Nie mam nic do powiedzenia.
Przysięgi i w ogóle.
Tato?
Tak?
Znowu nie zapukałeś.
SEBASTIAN FITZEK: TERAPIA
Na Boga, Viktorze.
Czemu tak się czaisz?
Szukałem czegoś.
Możesz jutro zawieźć Josy do szkoły? Mam wizytę u lekarza.
Tak, oczywiście.
Będziesz tak stał czy pójdziesz spać?
Zaraz.
Nie narób hałasu.
PRAWDA
DZIEŃ ZNIKNIĘCIA JOSY
-Nie jestem głodna. -Jedz.
Dzień dobry.
Dobry.
Kiepska pogoda, co?
-Jedz. -Nie jestem głodna.
To chociaż wypij swój sok.
Rób, co mówię, bo się doigrasz.
-Nie ma śniadania. -Co się dzieje?
-Powariowaliście? -Viktorze.
-Wiem, co planowałaś z Milą. -Co?
Powiedz jej.
Jakich bzdur
znowu ci nagadała?
Chciały dziś
jechać do Amsterdamu.
Kupiły już bilety.
Czy to prawda?
Josy, co jest z tobą nie tak?
Poddaję się.
Muszę jechać do lekarza.
-Mogę iść do szkoły? -Nie dzisiaj!
Nienawidzę was.
Ciebie nienawidzę!
PESTYCYD
-Viktorze. -Wolfgang, wiedziałem.
Wiedziałem.
Wszystko dobrze?
-To Isabell. -Co ty wygadujesz?
Próbowała otruć Josy.
-Co ty wygadujesz? -Wolfgang...
Chce się nas pozbyć dla pieniędzy.
Viktor, posłuchaj.
To bez sensu.
Muszę iść. Trzeba uciekać.
Viktorze.
-Chodź. -Co?
Musimy iść.
-Skąd masz mój plecak? -Od ojca Mili. Idziemy!
Dokąd idziemy?
Mama nie czuje się dobrze. Jest chora. Nie możemy jej już ufać.
Ale nie bój się. Nie pozwolę, żeby coś ci się stało.
To mnie boli!
Szybciej.
Wróciła.
Idź.
-Dokąd idziemy? -Nie teraz.
-Co się dzieje? -Chodź!
Musimy się ukryć. Chodź.
Dlaczego?
Josy! Viktorze!
Rusz się. Prędko.
Tędy.
Kryj się.
Co się dzieje?
Josy? Viktorze!
Jak długo umiesz wstrzymać oddech?
W wodzie? Odbiło ci?
Josy, musisz mnie teraz słuchać.
Chodź.
-Wskakuj. -Ale...
Tato...
Wytrzymaj.
Josy?
To koniec. Udało nam się.
Wszystko dobrze.
Po wszystkim.
Josy?
Nie.
Josy!
Nie!
No dalej!
Ocknij się!
No już!
Uwaga!
Wstrząs!
Josy.
Rytm zatokowy.
Tato.
Dzięki Bogu.
Sprawdź ciśnienie krwi.
Sprawdzam.
Wspaniała historia, Viktorze.
Ale ustaliliśmy, że chodzi nam o prawdę.
Ona żyje. Josy żyje.
Spójrz. Przypatrz się.
Wróciła.
OLEJ LNIANY
Josy!
Viktorze!
Josy!
Ocknij się!
Chodź.
Wszystko będzie dobrze.
Będzie dobrze.
Josy?
-Josy! -Czuję się dużo lepiej.
-Możemy wrócić do domu? -Wykluczone.
Jedziemy do lekarza.
To ja.
Zabiłem ją.
Zabiłem Josy.
To koniec terapii.
Tak.
Od teraz musisz radzić sobie beze mnie.
Powodzenia.
KLINIKA PARK
Nie robimy postępów. Odmawia jakiejkolwiek terapii.
Widziałeś to pęknięcie?
Słucham?
Pęknięcie.
Tam.
Jest nowe?
Czy zawsze tam było?
Mam wrażenie, że wszystko wokół
rozpada się.
Co zrobimy z Larenzem?
W ogóle nie chce być leczony? Czy tylko nie przez ciebie?
Chce rozmawiać z Rothem.
I tylko z nim.
A co z jego prawnikiem?
Z nim absolutnie nie chce gadać.
Jeśli chce Rotha,
daj mu go.
-Ines. -Chciał mnie pan widzieć?
Usiądź.
Siadaj, proszę.
Ostatnio
chciałaś zmienić posadę.
Zgadza się?
Ostatnio
byłam za stara na pana sekretarkę.
Nie.
Tak.
Chyba się źle zrozumieliśmy.
Podobno stanowisko
znów jest dostępne?
Chciałbym, by przypadło tobie.
I co ty na to?
Co to jest?
List, w którym mnie pan zwalnia.
Z efektem natychmiastowym.
Uwzględniając przysługujący mi dziesięciotygodniowy urlop
oraz zobowiązanie do wypłaty dwuletnich poborów.
Za moje lojalną pracę.
Musi pan
jedynie to
podpisać.
Pani Mergentheimer.
Jestem tu od dawna,
widziałam wszystko.
Naprawdę wszystko.
Ale bez obaw.
Będę milczeć jak grób.
-Panie Roth. -Wiem.
Dziękuję za szybkie przybycie.
Lepiej tutaj niż na parkingu.
Proszę usiąść.
Wie pan, co się stało?
Znów był na Parkum.
Słucham?
Chce się przyznać.
Chce przyznać się do zabicia Josy.
Zrobił to?
Po co to rozgrzebywać?
Nie chce pan poznać prawdy?
Interesuje mnie dobro Viktora.
Ufa panu. Proszę go przekonać.
Jest pan jego prawnikiem.
Nie chce mnie widzieć.
Rozmawialiśmy przez telefon. Zdenerwowałem się.
Tak?
Dlaczego?
Dopiero co odzyskał życie.
Nie chcę, by je znów zmarnował.
Niech mi pan powie, jak można zdobyć opiaty
i środki psychoaktywne,
będąc przykutym do łóżka?
Skąd mam wiedzieć?
Ustalenie, kto dostarczył te substancje panu Larenzowi,
powinno zająć najwyżej pół dnia.
Nie tym tonem, proszę.
Bez kłamstw, proszę.
Nie rozumiem?
Podczas lat mojej praktyki jedna rzecz pozostawała niezmienna.
Gdy tajemnice wychodzą na jaw, wszyscy czują ulgę.
Jest panu źle.
Nikomu pan tym nie pomaga.
Chciałem tylko pomóc przyjacielowi.
Gdzie jest Isabell Larenz?
Będę szczery, gdyby to zależało ode mnie,
twoja noga więcej by tu nie postała.
Będę szczery, mam gdzieś twoje zdanie.
Wynoś się.
-Zgodnie z zasadami... -Wypad stąd!
Trzymaj.
Jeśli chcesz się zabić,
zrób to porządnie.
Ale to nie zwróci życia twojej córce.
I nie przyniesie ci przebaczenia.
Nie wierzę w przebaczenie.
Mój poprzednik zatuszował błąd, który popełnił, lecząc ciebie.
Szantażowałem go,
by zostać szefem tego oddziału.
Dla ciebie.
Dla Josy.
I dla Mili.
Oddam się w ręce policji.
I co im powiesz?
Co?
Że miałeś wizję, będąc w śpiączce?
A czy masz pewność, że było tak, jak ci się wydaje?
Wiesz, że jest kolejna ofiara?
Isabell.
Nie mogę...
A nawet gdybym mógł, nie wiem, gdzie ona jest.
Ja wiem.
Za ile dojedziemy?
Około godziny.
Jeszcze godzina.
Znam angielski.
Mam nadzieję, że to zły adres.
Tutaj?
Taki dostałem adres.
Jesteśmy.
Może nikogo nie ma.
Gotowy?
Nie.
Miejmy to już za sobą.
Kto tam?
Pani Larenz, tu Roth.
Zakładam, że panią uprzedzono.
Wpuści nas pani?
Isabell.
Witaj, Viktorze.
Masz ładny dom.
Co tu robisz, Viktorze?
Chciałem...
Przepraszam.
Co dobrego to da?
Chcesz uspokoić sumienie?
Nie.
Zatem...
Na co liczysz?
Oddam się w ręce policji.
Viktorze...
Gdzie ciało?
Słucham?
Nigdy jej nie znaleziono. Gdzie jest ciało?
Na was już pora.
Sindbad. Do nogi.
Sindbad?
Ona tu jest?
Josy.
To prawda, co mama o tobie mówiła?
Nigdy nie chciałem
cię skrzywdzić.
Tato?
Następnym razem zapukaj.
Ale to zrobiłeś.
Skrzywdziłeś ją.
Krzywdziłeś ją przez lata.
Nie odchylaj się.
Do przodu. Tak.
To wkrótce minie.
Dziękuję.
To też moja córka!
Dotarło?
Wiedziałeś, że ma alergię.
Chciałeś zatrzymać ją przy sobie.
Zastępczy zespół Münchausena.
Podtruwałeś ją.
Tato, ja...
Nie chciałem cię stracić.
Mamo!
Nie chciałem już nikogo tracić.
Nie mogę.
Musiałam ją chronić.
Przed tobą.
Isabell?
Właśnie dzwonił Viktor.
Czy coś się stało?
Mówił, że podtruwasz Josy.
Nie brzmiał dobrze.
Już wracam.
-Isabell, uważaj. -Mam dość.
Musimy zabrać stąd Josy.
-Wolfgang? -Tak.
Przyjadę tak szybko, jak się da.
Josy?
Viktor!
OLEJ LNIANY
Szybko, Josy, musimy...
Pospiesz się.
Prędko. Musimy się pospieszyć.
Musimy wrócić. Chodź.
Uda nam się. Chodź ze mną.
Chodźmy.
Nie!
Josy! Nie!
Josy!
Josy,
zostań ze mną.
Josy!
Mój Boże!
Chciałam tylko twojego dobra.
Wiem, mamo.
Isabell!
Gdzie jesteś?
Tutaj, przy moście.
Mój Boże!
On to zrobił?
Ona musi stąd wyjechać. Nie może być przy nim.
Jak to zrobisz?
Nie może się do niej zbliżać.
To niemożliwe.
Nigdy na to nie pozwoli.
-Viktorze? -Isabell.
Josy zniknęła.
Isabell?
Słyszysz mnie?
O czym ty mówisz?
Ona zniknęła!
Nie ma jej! Jestem u lekarza i nie wiem, gdzie ona jest!
Nie mam pojęcia!
Viktorze!
Nie wiesz, jakie będą konsekwencje.
Mam czekać, aż następnym razem ją zabije?
Sama nie dam rady.
Wolfgangu, pomóż mi.
Pomóż nam.
Wolfgang nam pomógł.
Dzięki niemu mogłyśmy zacząć nowe życie tutaj.
Myślałeś, że Josy zniknęła.
Więc tak to rozegraliśmy.
Nie martw się.
Nigdy tu już nie wrócę.
Czy jest szczęśliwa?
Jak nigdy.
To dobrze.
Tak, pani Bartmann.
Zrobimy to.
Tak, to też mogę dostarczyć.
Bez problemu. Tak.
Zgadza się.
Pani Bartmann? Za chwilę oddzwonię.
Odezwę się wkrótce.
Witam.
-Cześć. -I jak?
Co pan myśli?
Znalazłaś swoje powołanie.
A pan?
Znalazł pan swoje?
Ponownie, tak.
Odwiedź mnie czasem.
Odwiedzę.
I przyniosę ładną roślinkę.
Jedną już mam.
Ich nigdy za wiele.
Przy okazji. Dotarło pana zamówienie.
Pokazać?
To rzadka odmiana. Podoba się panu?
Tak, jest piękna.
Musi być dla kogoś wyjątkowego.
Zastanawiałem się, ile czasu minie od zwolnienia
nim się tu pojawisz.
Kupiłem coś panu.
Do pana kolekcji róż.
Domyślam się, że nie ma pan o mnie dobrego zdania.
Nawet nie wyobrażasz sobie, jak bardzo jest złe.
Profesorze, przepraszam, szczerze.
Nie widziałem innego wyjścia...
Niż szantażowanie mnie.
Gdy Josy Larenz zniknęła,
straciłem też własną córkę.
Ostatnie dwa lata
spędziłem, próbując naprawić swoje błędy.
Jak to mawiał
twój były mentor Larenz?
„Nie ma postępu bez ryzyka”.
Wygrałeś.
A ja przegrałem.
Nie uważam się za zwycięzcę.
I myślisz, że to mi w czymś pomoże?
Nie.
Ale to pomaga mnie.
Roth, wiem, dlaczego tu jesteś.
Szukasz rozgrzeszenia.
Przebaczenia.
Ale tu go nie znajdziesz.
DR MARTIN ROTH PSYCHIATRA
Tato.
Uśmiechnij się, tato.
Nie tak.
Porządnie.
No to inaczej.
Uważajcie na siebie.
-Serio, tato? -Amsterdam jest niebezpieczny.
Pełno tam dilerów.
Tak, ale nie jesteśmy już dziećmi.
Macie tylko 16 lat.
Miło cię widzieć.
Dzięki.
Fajnie, że nie musimy się z tym kryć.
Wzięłyście wszystko? Telefony, paszporty?
-Oczywiście. -Dobrze.
Sprawdź, lepiej dmuchać na zimne.
Mam wszystko.
Musimy zrobić przystanek.
Wystarczy nam czasu?
Pociąg odjeżdża za dwie godziny.
Jesteś pewna?
Tak.
Na stówę?
W ostatnich tygodniach zaczął się wycofywać.
Nie wystrasz się, jak go zobaczysz.
Cześć, tato.
Napisy: Marcin Kędzierski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski