Cześć, piękna.
Tatuś zabierze cię na przejażdżkę.
Będziemy palić skórę.
Cześć, Barney!
Cześć, Dougie. Dobrze wyglądasz w tym kasku.
Fajny, co? Też sobie kup. A ciebie zabiorę na przejażdżkę.
Super wózek.
Dzięki.
Co my tu mamy?
Chusteczki, pilot, chrupki.
Pełny serwis.
Rocznik 2004?
Nie, 95.
Przebieg 3200 km.
Sztruksowe kółka.
Ścigamy się?
Pewnie.
O wózek?
Chyba że...
tchórzysz.
Ścigamy się.
Gotów?
Daj z siebie wszystko, Brownie.
Start!
Tęsknię za żoną.
Cześć, Rick.
Palant!
Cześć, Gary.
Podwieźć cię?
Pewnie.
-Widziałam, jak na mnie zerkasz. -No.
Ale fajnie.
TO IDZIE MŁODOŚĆ
Wejdź.
W tym pomieszczeniu spotka się pani z pewnym nieznajomym.
Proszę usiąść,
odprężyć się i oswoić z otoczeniem.
-Okej. -Dziękuję, doktorze.
W porządku.
Muszę przyznać, że się denerwuję.
Będę szczera.
Jestem za stara, żeby robić to pierwszy raz.
-Wszystko wygląda dobrze? -Oczywiście.
Nie będzie żadnych problemów.
Dzięki Bogu.
-Dr William pana poleciła. -Serio?
Mówiła pani o mojej średniej upuszczeń?
-Słucham? -Tak.
Jest najniższa w całym mieście.
Nie chcę się przechwalać,
ale to trzecia najniższa średnia w całym kraju.
To wspaniale.
Ale nie jestem pewna...
Moja żona chce chyba spytać...
Przepraszam, nie znamy się na tym.
Co to jest średnia upuszczeń?
Jak sama nazwa wskazuje,
jest to średnia liczba upuszczeń dziecka
podczas porodu.
Upuszcza pan dzieci?
A niedźwiedzie srają w lesie?
Pytanie powinno brzmieć:
czy lekarz upuszcza noworodka na porodówce?
Odpowiedź brzmi: dwa razy tak!
Krajowa średnia upuszczeń
to 57%.
-Ponad połowa. -Tak.
U mnie jest to 39%.
Na 100 urodzonych dzieci
upuszcza pan 39?
Tak!
Byłem w Tonight Show
i Jimmy Fallon rzucał we mnie natłuszczonymi chihuahuami.
Na dziesięć złapałem siedem.
Jimmy złapał tylko jednego,
a jest wielką gwiazdą.
-To fakt. -Jest wielką gwiazdą.
Nie ma sławniejszej osoby od niego.
Czy taki upadek boli?
Panie Montreal.
Przepraszam za ten nietakt,
ale czy pochwa pańskiej żony jest ciasna?
Bardzo.
A czy...
pański penis jest większy,
czy mniejszy od tej lalki?
Większy.
Dwa razy.
Nie penis lalki,
tylko cała lalka.
Okej. Mniejszy.
Znacznie mniejszy.
Czemu pan pyta?
Ponieważ
jeśli noworodek potrafi wydostać się z pani,
to mały upadek mu nie zaszkodzi.
Noworodki są jak kauczuk.
-Odbijają się. -Nie.
A szkoda.
Można by je łapać przy pierwszym odbiciu i dopisać to do statystyk.
Nie odbijają się, ale są bardzo odporne.
Mogę?
Lepiej nie.
Po co pan pytał?
Z ciekawości.
Jak sobie nie zapalę, drżą mi ręce
i średnia upuszczeń mi rośnie.
-Będzie pan palił przy porodzie? -Jak komin.
Łap!
Boże!
Mam.
Widzi pan?
Ja tego nie robię. W 61% przypadków.
Dobra, przekonał mnie pan.
-Świetnie. -Mnie też. Zajmie się pan nami?
Oczywiście.
Ale muszą państwo podpisać umowę „Znalezione, niekradzione”.
Po co?
To standardowa procedura.
Zwykła umowa.
Jeśli znajdę cokolwiek podczas porodu,
mogę to zatrzymać.
Wspaniale.
-Proszę bardzo. -Widzi pan?
Skończył się... No dobrze.
MARMUROWY FAUN
Następny przystanek to Marmurowy Faun.
Pierwszy bar, w jakim mnie zatrudniono.
Miałem siedemnaście lat!
Czyli byłeś nieletni.
Właściwie tak.
Ale to były lata 80.
Wojna.
Robiłem to dla kraju.
Byłeś dobrym barmanem?
Najgorszym.
Ale i tak dostawałem najwyższe napiwki.
Twój stary bar, U Buddy'ego, był gdzieś tutaj, prawda?
Tak.
Ale spłonął parę lat temu.
Co tam jest teraz?
Nic.
Próbowałem w życiu wielu rzeczy.
Byłem kwiaciarzem,
miałem escape room,
inny bar dla gejów.
Ale też spłonął.
Tam też nic nie ma.
To chyba klątwa.
To samo mówiłem policji.
Słodki Jezu!
Wstydu nie mają!
Co jest, Bud?
BOSKI APARTAMENTOWIEC
Demetri.
Tu stał kiedyś Olimp.
Najlepsza łaźnia w historii.
Dom bogów.
A teraz będą tu apartamentowce.
Bywałeś tu?
Prawie tu mieszkałem.
Czemu? Byłeś bezdomny?
Czasami.
Co to?
Wygląda jak dziurka, przez którą
można zobaczyć, co się dzieje na budowie.
To czemu znajduje się na wysokości pasa?
Może jest dla dzieci.
Mój naiwny chłopcze.
Buddy, ty łajzo. Kopę lat!
Słucham?
Kto tam?
To ja, glory hole z Olimpu.
Co proszę?
Dziura-obciągaczka.
Często się widywaliśmy.
Jesteśmy w ukrytej kamerze?
Nie! Sam zobacz.
-Ja to zrobię. -Nie.
Będzie dobrze.
Chyba już tu byłem.
A więc to prawda.
-Jak się tu dostałeś? -Cóż...
Jak zburzyli łaźnię,
robotnicy mnie tu przenieśli, dla żartu.
Logiczne.
Umiesz mówić?
Parę lat temu,
po półmilionowym wytrysku,
zyskałem samoświadomość.
Długo milczałem.
To zrozumiałe. Miałeś pełne usta.
Co się zmieniło?
Spełniła się boska przepowiednia.
Jestem ostatnią glory hole.
Wiedziałem, że tak będzie.
Co mogę zrobić?
Uważaj, Buddy.
Z dżinami zawsze jest jakiś haczyk.
Nie jestem dżinnem i nie mam haczyka, dziubasku.
Chcę, żebyś zrobił ze mnie pomnik przyrody.
Wiesz co?
Mam znajomą, która może zaradzić.
Zebraliśmy się tu,
by złożyć hołd
dzielnym mężczyznom
i mężczyznom,
którzy wykazali się odwagą,
wsadzając członek w dziwną dziurę,
w nadziei, że ktoś obdarzony dobrą wolą
stoi po drugiej stronie.
Nie zapominajmy jednak
o tych, którzy z drugiej strony
klęczeli, w napięciu wyczekując
i mając nadzieję,
że cokolwiek trafi do tej dziury,
wychynie stamtąd w dobrej wierze.
Tak jak my klękamy
w miejscach świętych,
licząc, że Bóg
spuści na nas
swe błogosławieństwo.
Powiedz coś, zanim Liz przetnie wstęgę,
a media się na ciebie rzucą.
Dobra!
Kłamałem.
Jest pewien haczyk.
A nie mówiłem.
Niniejszym ogłaszam,
że ostatnia glory hole
wznawia działalność.
Pora na pułapkę.
Podejdź bliżej.
Jeszcze bliżej.
„BĘDZIE TRWAĆ WIECZNIE”
Wsadź go
i pomyśl życzenie.
Za déjà vu vu.
Nie rób mi wstydu.
Dobra. Prawie koniec.
Jest nieźle.
Słuchaj no,
jeszcze jedno mocne parcie
i idziemy do domu.
Dawaj, mocno!
Ojej.
Tak!
Zanotuj, że złapałem.
Udało się?
To chyba dziewczynka albo coś.
Proszę, proszę!
Zegarek Casio. Fajnie.
To zegarek mojego brata.
Cześć. Wybacz, że przychodzę o 2 w nocy, pijany,
ale musimy pogadać.
Jest dziesiąta i jesteś trzeźwy.
Kurde.
Dobra.
To idę się upić
i wracam za cztery godziny.
CZTERY GODZINY PÓŹNIEJ...
Cześć.
Wejdź.
Dzięki.
Wiesz co?
Zaparzę kawy.
Super. Dzięki, że mnie wpuściłeś.
Co cię zdenerwowało?
Moja zmyślona dziewczyna
mnie zdradza.
Co ty! Camille nigdy by tego nie zrobiła. Kocha cię.
Też tak myślałem, ale...
Jak wyobrażam sobie nas razem, jest jakaś nieobecna.
Jakby myślała o kimś innym.
Na pewno tak nie jest.
Nie jest puszczalska.
Chciałbym w to wierzyć.
Ostatnio...
Wyobrażałem sobie, że jesteśmy u niej, relaksujemy się.
Zamówiliśmy tajskie żarcie i włączyliśmy film.
Było cudownie.
Zadzwonił telefon.
Zerknąłem, kto dzwoni, a ona zrobiła dziwną minę.
Mówiła, że to sprzedawca, i że nie chce odbierać.
Dzwonił przez całą wieczność.
W końcu zamilkł.
Ale całą noc była...
rozkojarzona i spięta.
Na pewno mnie zdradza.
Mylisz się. Jest ci wierna.
Zawsze ją sobie tak wyobrażałem.
Ale teraz
myślę, źe może
to zwykła dziwka.
Nie mów tak o Camille!
To anioł.
Przynajmniej ja ją tak widzę.
Co?
Widujesz moją zmyśloną dziewczynę?
Czyli zdradza mnie z tobą?
-Nie rozumiesz. -Serio?
Może opowiesz, jak wam było?
Wyobrażałeś sobie, że bzykaliście się jak króliczki?
Że wbija paznokcie w twoje plecy
i krzyczy twoje imię, dochodząc?
Teraz to robię.
Przestań!
-Uważałem ją za przyjaciółkę. -Masz mnie za idiotę?
Nie. To prawda.
Doradzała mi, jak urządzić mieszkanie.
Chciała mnie umówić z kumpelą, bo uważa,
że jestem miły i zasługuję na fajną dziewczynę.
Nic nie zaszło.
Kiedyś
wyobraziłem sobie,
że się upiła i wymiotowała, a ja trzymałem jej włosy.
Przemyłem jej twarz.
Uśmiechnęła się i mnie pocałowała.
-Ale to nic nie znaczyło. -Mogłem ci jej nie opisywać.
Fakt. Mogłeś.
Nie prosiłem cię o to.
Niech szlag trafi twój talent do opisów!
Opisałeś ją tak pięknie, że niemal ją widziałem.
Nie moja wina, że...
Że co?
Że się zakochałem!
Tak! Kocham Camille. Zadowolony?
Ty sukinsynu!
A co ja mam powiedzieć?
Jak tylko pomyślę, że jej tu nie ma, zaczynam tęsknić.
To możliwe.
A jak wyobrażę sobie nas troje,
jak jeździmy po Europie w cygańskim wozie,
moje serce rwie się do niej,
chcę ją pocałować.
Ale wiem, że nie mogę.
Ty szmaciarzu!
Chciałeś poznać jej zmyśloną siostrzenicę.
Pierdol się.
-Ty się pierdol. -Nie, ty!
-Pierdol się! -Nie, ty!
Pierdol się!
Wiesz, co zrobię?
Wyobrażę sobie, jak ginie w wypadku!
A ja sobie wyobrażę, że nic jej się nie stało!
A ja, że wóz staje w płomieniach!
A ja, że ma na sobie ognioodporny
acz seksowny strój.
To do niczego nie prowadzi!
Masz rację.
Niech ona zdecyduje.
Dobra.
-Gotów? -Tak.
Trzy, dwa, jeden.
Widzę, że wybrała mnie.
A ja, że mnie.
Serio?
Nie.
Cóż...
Zostawię was w takim razie.
Czekaj!
Możemy się przyjaźnić.
Nie.
Obawiam się, że nie dam rady.
Nie martw się.
Nie docenia swojej siły.
Możesz już iść? Wybacz, czekam na Camille.
Zaraz tu będzie.
Przyjaciele programu, numer 372.
Jestem ich wielką fanką.
Jestem wielką fanką wszystkiego.
Mikrodawkuję.
Przyjaciele programu, numer 372.
Charlene.
No dobra.
Wszyscy zalogowani, czy jak to się tam mówi?
-Tak. -Obecni.
Superowo.
No dobrze.
Zapewne
wszyscy pamiętają niefortunny incydent z ostatniego
spotkania na Zoomie,
kiedy to Kazowski...
Zaczął się masturbować.
Myślał pewnie, że kamera jest wyłączona,
choć to nie tłumaczy jego postępowania
-ani tego, czemu mrugał do kamery. -Wstyd.
Ale ponieważ chcę dmuchać na zimne,
wprowadzamy nową politykę w zakresie masturbacji.
Maryam nam to wyjaśni.
Dziękuję. Witajcie.
Pamiętacie tego niebieskiego drinka ze środy?
Tak. Musujący.
Owszem. Był wypełniony milionami nanobotów,
które rozeszły się po waszym ciele,
by monitorować ciepło, wilgotność i ruch.
Jeśli ktoś zacznie...
kazowszczyć,
jak to nazywamy w kadrach,
wasze okno na Zoomie zrobi się czerwone.
Proszę bardzo.
Dość tej techno-gadki,
bez obrazy, Maryam.
Przejdźmy do spotkania.
-Zaczynaj. -Oczywiście.
Sprawdzałam dane z ostatniego kwartału...
Danny!
Co jest? Masturbujesz się.
-Masturbowałeś się. -Nie.
-Owszem. -Nie, szefie.
Nie masturbowałem się.
Strzepywałem okruszki tosta z ubrania.
Nie masturbowałbym się, jedząc tosta.
Okruszki wszędzie by mi powłaziły.
Słuszna uwaga. Tym razem ci podarujemy.
Kontynuuj, Nina.
Kiedy przeanalizowałam dane
dotyczące produkcji w Finlandii, byłam w szoku.
-Myślę... -Danny.
-Co? Co się dzieje? -Jaką masz wymówkę tym razem?
-Widzimy, co robisz. -Nie masturbuję się.
Nanoboty nie kłamią.
-Nie kłamią i już. -Możliwe, ale...
Nie wiem, co się stało. No dobra. O czymś pomyślałem.
Myślałeś o seksie?
Tak. Z klapsami.
Wysłuchajcie mnie.
Słuchałem, jak Nina opowiada o produkcji w Finlandii
i zauważyłem, że na półce
ma Pięćdziesiąt twarzy Greya.
-Boże. -O, tam.
Ja...
Bardzo przepraszam. Ja...
Mój tyłek.
-Po co to powtarzasz? -I spodnie. Mam jetlag.
Wszyscy przez to przechodziliśmy.
Wiem, że czujesz się okropnie. Ja też.
Poczujesz się lepiej, jak też zdejmę spodnie?
-Trochę. -Dobrze,
zatem zrobię to, droga pani.
-Proszę. -Danny.
-To nieprzyzwoite. -Jezu. Święta racja.
Tak.
-Dobrze. -Tak lepiej.
Prawda? No to lecimy.
Dobrze.
Myślę, że powinniśmy pójść w ślady Danny'ego.
W ramach integracji.
Mamy się rozebrać, Maryam?
Ja już jestem naga.
Mój strój to nakładka z aplikacji.
Ja też. Ja mam tylko pieluchę.
Lathan, co robisz?
Fałszywy alarm.
Zsiusiałem się.
Nie czuję się bezpiecznie.
-Wybacz, Alisha. -Nie mówię, że to źle.
Maryam!
Przepraszam.
Alisha wprawiła mnie w konsternację. Konsternacja mnie podnieca.
Nie jesteśmy owieczkami.
Przepraszam.
„Owieczka” to moje słowo bezpieczeństwa.
Kto jest niegrzeczną pastereczką?
Nic dzisiaj nie zdziałamy.
Ci, którzy lubią działać solo, ale w stadzie, mówią „Tak jest”.
Tak jest!
-Tak jest! -No dobra.
Ja sobie popatrzę, bo szczerze mówiąc,
nie bawiłem się ryśkiem
od czasu fuzji z Japończykami.
Straciłem do tego zapał.
Róbcie swoje.
Bez muzyki! Potrzebuję ciszy!
Wyłączcie muzykę.
Sorry.
Lathan się zawiesił.
Nie. Tak wyglądam, jak mam orgazm.
Dochodzę.
Prawie.
Tak, dochodzę.
-Mogłem przejść na emeryturę. -Nie wiesz.
Nie wiesz, kiedy to robię.
To mój sekret.
Tylko ja to wiem.
Dobra, ja już.
Brawo, Lathan.
Dobra robota.
Napisy: Aleksandra Stodolna
To mój sekret.
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski