NA ŻYWO
Dzień dobry. To była Melanie i „Brand New Key”,
a przy mikrofonie jest wasz DJ, Mike „Błyskawica” Mulcahy
z radia Krokodyl, które nadaje największe hity
dla tych, którzy jeszcze żyją w mieście i jego okolicach.
Pogoda jest dziś zabójcza.
Nie wychodźcie z domu, czyli spod ziemi.
Siedźcie w swoich bunkrach i kopalniach.
Dość gadania. Lecimy z koksem.
Oto Błyskawica o poranku.
Gotowi? No to jazda.
Drodzy krok-rock-słuchacze, to była Melanie.
Z wiarygodnych źródeł wiem, że ma parę nowiusieńkich wrotek,
a wy macie nowiutki klucz.
To był wielki hit. Singiel ukazał się w październiku 1971 roku.
Ależ ten czas leci.
À propos czasu, pięć lat temu
zrzucono bomby genetyczne i większość istot na Ziemi wyginęła,
nagle i niespodziewanie.
Słuchacie Błyskawicy o Poranku,
mam bigibtowe zapalenie płuc i grypę Boogie-Woogie
a lekarz zalecił mi przyjmować określone dawki rock'n'rolla
Szeroko buzia.
TO IDZIE MŁODOŚĆ
Nie, nie!
-Berek! -Złapię cię.
Szybki jesteś.
Dzwoń po kyretkę.
-Po kyretkę? -Leć.
Numer alarmowy, słucham.
Dziadek upadł.
Potrzebna kyretka.
Kyretka?
Tak.
Kyretka?
Kyretka.
Kyretka?
Kyretka.
Kyretka?
Tak, kyretka.
Jesteś pewien?
Kyretka.
Zaczekaj.
Dzwoni jakiś wystraszony dzieciak. Mówi, że dziadek upadł.
Prosi o kyretkę.
-Kyretkę? -Tak.
-Sprawdzę w instrukcji. -Dobra.
Kyretka.
Kamerton?
Karta.
-Karton. -Spokojnie, młody.
Wszystko będzie dobrze.
Kyretka.
Dziadku, przyjechali.
KYRETKA
TWÓJ POWÓZ DO KRAINY ROZRYWKI!
Lubimy śpiewać, lubimy tańczyć
Jesteśmy głupi, ale szczęśliwi
Więc załóż spodnie
I buty wzuj
Zaśpiewaj z nami...
Kim wy jesteście?
-Kyretka! -Kyretka!
Nie.
Zabierzcie mnie do śpitala.
Powiedział „śpital” czy „szpital”?
„Śpital”. Ale chyba chodziło mu o szpital.
Tylko nie to.
Kyretka?
Kyretka.
Kyretka!
Powinniśmy zmienić nazwę.
Co?
Czemu?
Witam ponownie w Błyskawicy o poranku.
To była Melanie i jej „Brand New Key”.
Pora na informacje dla kierowców.
Naucz się jeździć, debilu!
Ruch w mieście jest umiarkowany i prawie nie ma w nim ludzi.
Dziękuję za uwagę, to była Błyskawica o poranku.
Dzień dobry!
Z drogi!
Ktoś do nas dzwoni.
Dzień dobry. Jesteś na antenie.
Czy jest pan zadowolony z obecnego dostawcy Internetu?
Ponieważ mój dostawca zamienił się w pył,
-to raczej nie bardzo. -Nie rozumiem.
Proszę odpowiedzieć „tak” lub „nie”.
Nie.
Proszę czekać. Połączymy pana
z naszym przedstawicielem handlowym.
Dziękuję za telefon.
Posłuchajmy raz jeszcze Melanie i przeboju „Brand New Key”.
W spożywczaku była straszna kolejka.
Skończył im się tuńczyk i olej.
Czasem nie rozumiem ludzi.
Ale ty tak.
Prawda, Szekspir?
„Tkanina naszego żywota z pomieszanych składa się nici, złe i dobre na przemian”.
Jak ty mnie rozumiesz.
Co?
Tu jest napisane, że robiłeś błędy ortograficzne.
To tak jak ja!
Jesteśmy tacy podobni.
Pora spać.
Jak ty to ująłeś?
„Sen, co rozplata trosk zwikłany motek”.
Szkoda, że nie możemy być kumplami.
Thad i Szekspir.
Znaczy Szekspir i Thad, rzecz jasna.
No dobra.
„Sen, śmierć dnia każdego”.
Dobranoc, geniuszu.
Boże.
Co to?
Ja żyję.
Któż zesłał mi najcenniejszy dar życia?
To byłem ja! Szekspir!
Modliłem się, żebyś ożył. Jestem Thad.
Dziękuję, mój drogi Thadzie.
Boże!
Kurwa!
Kurwa mać!
Nie umieraj! Nie teraz!
Idź precz, demonie!
Nie gryź, chcę ci pomóc!
Co tam się dzieje?
Jest środek nocy!
Nic!
Dobra.
Tak lepiej?
Tak, zatamowałeś gejzery krwi, którymi broczyłem. Dzięki ci.
Proszę.
A gdzież są moje nogi?
Nie! Boże, przepraszam.
Włożę to z powrotem.
TRZY MIESIĄCE PÓŹNIEJ
Ojej.
Miałem mnóstwo roboty w sklepie.
Nie mogę...
Znowu się gapisz na ten durny serial?
Spierdalaj!
Lubię go. Jest super.
Przezabawny.
Może napiszesz jakieś arcydzieło?
A może ty coś, kurwa, naskrobiesz? Ja już wszystko napisałem.
Masz sardynki?
Nie było.
Musiałbym iść aż do Metro.
Ruszaj tam zatem, durna pało!
Szkoda, że nie jest taki jak wy.
Menudo.
Menudo i Thad.
Przyjaciele programu, numer 74, Ron.
Byłem wielkim fanem Kidsów.
Pamiętam, że wbijałem do nich na backstage. Jedliśmy winogrona
i tak dalej.
Sporo z nimi przebywałem.
Stałem w kącie i jadłem winogrona.
Nie wiedzieli, że tam stoję, i to było najfajniejsze.
-Co nie? Kurde. -Co robisz w moim domu?
Przyjaciele programu, numer 74.
Jak to się otwiera?
Ron.
Do środka. Okej.
Cześć! Kto lubi tańczyć i odkrywać nowe produkty?
Chyba mówią na nich „Amerykanie”.
TARGOWISKO
-Świetna ekipa. -Tak.
Świetna.
I świetna piosenka.
Wyskakuj z moich marzeń?
-Co to znaczy? -Wskakuj do wozu.
Wyobrażam to sobie.
Wiecie co?
Ja też mam marzenie.
Serio?
Tak. Budzę się rano i marzę, by zmieścić się w spodnie.
To dość powszechne marzenie, prawda?
Tak. Sporo podróżujemy,
sprzedajemy nasze genialne produkty,
i już wiemy, dlaczego nazywają was „Środkowe Stany”.
-Mogę wam coś opowiedzieć? -Prosimy.
-Byliśmy w Teksasie. -W miasteczku Zadupie.
Zadupie w Teksasie.
Poznałem tam młodego, dumnego Amerykanina.
Był chorobliwie otyły, ale nie aż tak,
-żeby z tego powodu umrzeć. -No tak.
Powiedział: „Lubię diety.
Kto nie lubi?
Ale ciężko pracuję. Sześć, siedem godzin na dobę.
Jak wyjdę z pracy, nawalę się i jadę do domu,
jestem w stanie zjeść wyłącznie ser”.
Słyszałem milion podobnych historii.
Gość mówi: „Jestem ciągle zajęty. Chętnie pobawiłbym się z dzieckiem,
ale jak dotrę do domu, myślę tylko o tym,
żeby oblać mu głowę gorącym serem i go schrupać”.
Próbował wszystkiego, żeby schudnąć.
-Wszystkiego. -Odrutował sobie szczękę.
W lokalnym warsztacie.
Przeszedł operację zmniejszenia żołądka
do rozmiarów portmonetki.
I nic.
-A próbował ćwiczyć? -Chyba nie.
Nie słuchałeś mnie?
Facet pracuje w call center pięć godzin na dobę.
-No tak. -Wiecie, nigdy nie zapomnę...
Jak na mnie patrzył,
roniąc serowe łzy,
które natychmiast zlizywał.
Mówił, że jest w tak złym stanie,
że zaczął rozważać
przejście na dietę w najbliższej przyszłości.
Na dietę!
Dlaczego państwo nam nie pomaga?
Chwila. Państwo? Wyluzuj, Marks.
A co z typową amerykańską zaradnością?
Dlaczego nikt w tym pięknym kraju
nie wynajdzie produktu, który pomoże nam zrzucić brzuszek?
-Ja wynalazłem. -Co?
-Nazywa się Brzuchokurek. -Jak działa?
Pokażę ci.
Wszyscy jesteśmy porośnięci skórą.
Uwaga, teraz wjeżdża nauka. Mów, kujonie.
Pod naszą skórą znajduje się
między 2,5 cm a 1 m tłuszczu.
Nasz produkt przedostaje się do jelit
i dosłownie odsysa tłuszcz.
BRZUCHOKUREK ODESSIE CAŁY TŁUSZCZ
-Fascynujące, co? -Tak.
Jest pytanie. Słuchamy.
Chcę powiedzieć, że od lat walczę z nadwagą,
wsadzając sobie odkurzacz do pępka.
Ale zaburza to moje pożycie intymne.
Ten absolutnie obcy mi człowiek słusznie prawi.
Czy Brzuchokurek jest brzydki?
Ależ nie! Nawet teraz mam go na sobie.
Niemożliwe!
Pomógł mi zrzucić już 17 kilo.
Łże jak pies.
Nie wierzycie? Proszę bardzo.
Że co?
Ja cię kręcę!
Brawa dla słoja tłuszczu!
Sprawdźmy...
Moment. Ale ciężkie.
Chwileczkę, kolego.
Jak mam zutylizować cały ten tłuszcz?
-Spal go. -Mam go spalić?
No. Ameryka jest uzależniona od sera, ale ropy też.
Brzuchokurek rozwiązuje oba te problemy.
Chcesz powiedzieć, że rozwiązanie
problemu z importem ropy do Stanów
znajduje się pod spódnicami tych bab z Teksasu?
-Piękne bibliotekarki. -Chwila.
To niemożliwe.
Co?
Kupię kurki dla całej rodziny.
Święta za pasem.
-Zgadza się. -Jeśli ktokolwiek z naszej
przeuroczej publiczności ma pytania,
-znajdziecie nas w Motelu 6. -Nie, w Motelu 8.
To o dwa więcej.
O dwa więcej, serio!
BUTY MACGINNISA
„Masz tyle lat, ile twoje buty”.
Zabawne.
Chwila.
A może nie?
Myśli pan, że te buty to załatwią?
Oczywiście. Noszą je wszyscy odlotowi, młodzi Turcy.
-Naprawdę? -Sprzedałem jeden rano gościowi,
który do obiadu awansował z gońca
na wiceprezesa.
Twarde dane nie kłamią.
Te buty idą jak woda. Dobrze, że mam pański rozmiar.
Są lekko przyciasne. Innych nie mam.
WEJŚCIE
Dzień dobry.
Dobry.
Mówi Husk.
Oczywiście.
Już idę.
Szef mnie wzywa.
Chyba awansuję.
A niech mnie, Danny Husk! Wchodź, chłopcze.
-Siadaj, Danny. -Dobrze.
Ojej.
Usiądź tam, Dan.
No już, siadaj.
-Czy mogę... -Jasne.
Proszę.
-W porządalu. -Tak.
No i proszę.
Dlaczego mnie pan wezwał?
Zwalniam cię.
Nie rozumiem.
Przepraszam, powiem konkretniej.
Złożono anonimową skargę. Wylatujesz.
-Skargę? -Tak.
Jaką?
Chodzi o twoje buty.
Buty?
To absurd. Wszystkim się podobają.
W skardze napisano, że twoje buty
to przejaw zawłaszczenia kulturowego.
Kto ją złożył?
Nie mogę powiedzieć. Była anonimowa.
-Muszę wiedzieć. -Nie powiem.
-Zasługuję na to. -Nie.
Chcę wiedzieć.
-Nie mogę. -Proszę.
-Nie. -Chcę wiedzieć.
Nie wolno mi.
-Dobrze. -W porządku.
-Ale chyba wiem kto. -Nie sądzę.
To był Bingo, prawda?
To bez znaczenia.
Wykazałeś rażący brak kulturowej wrażliwości.
Nie mogę puścić tego płazem.
A gdybym wygłosił publiczne przeprosiny?
-Dan. -Proszę cię.
To nie lata 90.
Nie mam godności. Mogę się pokajać.
To koniec, Dan.
-Koniec? -Tak.
-No to chyba już pójdę. -Miło było, Dan.
-Tak. -Naprawdę miło.
No to lecę.
Dobra, Dan.
Bingo, nie żywię urazy.
Danny.
-Odprowadzę cię. -Okej.
Szefie?
Jest pan Holendrem?
Nie. Czemu pytasz?
Ojej.
To co robimy, skoro obaj wylecieliśmy?
-Dobre pytanie. -No.
Zawsze marzyłem, żeby coś wycyganić.
-Byłby pan w tym dobry. -Dzięki.
Wie pan, co mnie ciekawi?
Całe ktoś próbował mnie wycyganić,
ale ani razu nie był to Cygan.
-Fakt. -To rasizm?
Pewnie tak. Jak wszystko.
NA ŻYWO
Witajcie, niedobitki ludzkości. Tu Błyskawica o poranku.
Przypominam, że o wrotkach i kluczach
śpiewa Melanie.
Przy okazji chciałbym złożyć moim bliźniętom
życzenia w dniu ich czwartych urodzin.
Nie zapomnę radości i ulgi, jaką czułem, gdy moja żona urodziła
idealną, cudowną dziewczynkę,
a potem łożysko, któremu wyrosło sześć odnóży
i otwór gębowy w kształcie zwieracza
pełnego ostrych jak brzytwa zębów.
Zanim się otrząsnęliśmy, monstrum
rzuciło się na naszą córeczkę i odgryzło jej rękę.
Ale to historia z happy endem.
Tydzień później ręka odrosła.
I kto tu jest mutantem?
Wychowujemy je jak bliźnięta,
chociaż jedno z nich jest zamknięte w szafie.
Zapewne wiecie, które.
Zostało nam parę kropel
benzyny w agregacie.
Może uda się jeszcze raz puścić
„Brand New Key” w Błyskawicy o poranku.
Napisy: Aleksandra Stodolna
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski