Tato, mam pytanie.
Słucham.
Byłeś kiedyś pijany?
Nie przypominam sobie.
To dobrze.
Musiałem skłamać.
Byłem pijany.
Właściwie ciągle jestem.
Moja córka nie może się dowiedzieć, kim jestem.
Jestem Super Pijus.
SUPER PIJUS NA RATUNEK
Jestem sprzedawcą materacy po dwóch rozwodach,
ale codziennie, około południa,
zmieniam się w Super Pijusa.
Ty też, kolego.
Picie daje mi supermoce,
dzięki którym mam siłę dziesięciu chłopa.
Złodziej!
Zwolnij z uścisku ten rower!
JEBS!
Razem z moim kumplem, Bar-manem,
tworzymy zgrany zespół.
Serwujemy sprawiedliwość z kija!
Pomocy!
Ratunku!
Ktoś ma kłopoty, Pijusie.
-Dawaj. -Się robi.
Mamy happy hour, ale nie dla przestępców.
Pomocy!
Słuchaj, dziunia! Dawaj błyskotki.
Czyli co?
Ej, ty!
Przestań!
A kto mnie powstrzyma?
Super Pijus. Sam zobacz.
Myślisz, że jesteś... A wszyscy...
Zaczyna bełkotać. Budzi się w nim moc.
Zaraz cię...
Czekaj, muszę odcedzić kartofelki.
SIIIIIK
Dobra! Moce aktywne.
Wróćmy do tematu, złodziejaszku.
Ale czemu mamy walczyć? Nie możemy się zaprzyjaźnić?
Normalnie się zakumplować? Dawaj, zrobimy misia.
AUĆ!
To był podstęp!
Dziękuję, Super Pijusie. Ocaliłeś mnie.
Ale też trochę zasmuciłeś.
Chodź, Pijusie. Stawiam szota.
TO IDZIE MŁODOŚĆ
Michelle?
Quoi, Sylvie?
Czemu mnie wołasz?
Skończyły się czekoladki.
Nie, nie mogę.
Właśnie to powiedziałam. Po francusku.
Siedzimy na tej kanapie od półtora roku.
-Nie znoszę jej. -Nie znoszę jej.
A teraz...
Żaden facet nie przyniesie nam czekoladek?
O co chodzi?
Po co nam faceci? Żeby przynosili nam bonbons?
Same to załatwimy.
-Tak! Same kupimy czekoladki. -Tak jest!
-Gdzie jest? -Ty masz.
-Nie, ty. -Ty.
-Nieprawda. -Ja nie mam.
-Masz. -Nie.
-Nie widzę. -Ty miałaś go ostatnia. Gdzie jest?
iPad się ładuje.
Sylvie?
Cherchez le iPad. Proszę.
Dobra.
Już!
Prawie go mam.
-Próbuję. -Nieprawda.
-Próbuję. -Jeszcze raz.
Nie mam siły. Ty idź. Cherchez le iPad.
Spróbuję.
Nie mam siły.
Potrzebuję czekolady.
-Idź! -Nie dam rady!
Mogłaś pójść.
Ty mogłaś pójść.
-Nie! Ty! -Merde!
Jean-Pierre?
Długo tam siedziałeś?
Za długo.
Półtora roku leżę u waszych stóp
i słucham bezsensownych rozmów o czekoladkach i iPadach.
Ja pójdę cherchez le iPad!
Brawo!
Nogi mi się skurczyły.
Jest taki petit.
Jak zeskoczę z kanapy, upadek mnie zabije.
-Nie! -Jean-Pierre!
-Nie idź. -Adieu.
Bądź ostrożny.
Nic ci nie jest, Jean-Pierre?
-To niebezpieczne. -Uważaj.
Nie przewróć się.
-Jestem przerażona. -Boję się.
Głupie baby. Co za ironia.
Nie dosięgnę iPada.
Nie!
Ktoś musi mnie podsadzić.
Która z nas ma podejść?
Obojętnie.
-Nie, Michelle. -Nie, niech Sylvie to zrobi.
-To powinna być ona. -Mam to gdzieś.
-Wybierajcie. -Michelle.
-Umrę. -Odmawiam.
-Wybierajcie! -Nie!
Wybierajcie!
Super Pijus, akt drugi!
Ktoś miał ciężką noc.
Walczyłem z przestępcami, aż film mi się urwał. Co się działo?
Ocaliłeś świat, przespałeś się z kelnerką i zlałeś się w gacie.
Niestety, nie w tej kolejności.
Nie martw się. Przyrządziłem ci mój autorski eliksir.
Gatorade, boczek i szot whisky.
Nie mogę, Bar-manie.
Obiecałem córce, że zabiorę ją na wycieczkę klasową.
No właśnie.
Po to są jajka.
Halo?
Dobra, powiem mu.
Super Pijusie, na wieży CN coś się dzieje.
Cofnąć się, gnoje, bo zwalę tę wieżę!
Nie, Miażdżołbie!
Nie bądź taki! Masz jakieś żądania?
Trzy tysiące dolców i nowe składane krzesło,
no i piwo imbirowe, ale już, bo chce mi się pić.
Zapisz to.
Zepsuty zegar z kukułką
i oprawione zdjęcie Josipa Broza Tity.
W kolejnym odcinku czeka nas emocjonujący finał!
CIĄG DALSZY NASTĄPI
Przyjaciele programu, numer 105, Aaron.
Jestem pisarzem.
Jak dotąd napisałem 56 wierszy o śmierci mojej matki.
Nadal żyje, więc za nimi nie przepada.
Ale moja żona je uwielbia.
Przyjaciele programu, numer 105, Aaron.
To był saksofon Milesa Davisa.
Serio? Naprawdę na nim grał?
Nie, ale należał do niego przez pewien czas.
W końcu rzucił nim w technicznego, wrzeszcząc:
„Ja gram na trąbce, kurwa!”.
Dam 700 dolców.
Super. Umowa stoi.
-Masz coś jeszcze? -Najlepsze zostawiłem na koniec.
Zdobyłem to w latach 90.,
ale teraz pewnie jest wart fortunę.
To autentyczny skecz Kevina McDonalda.
Masz coś Scotta Thompsona?
Jak zabroniono puszczać jego skecze, ceny poszły w górę.
Nie jestem bogaczem.
Mam tylko ten skecz. Jest dobry.
Ma wszystkie charakterystyczne cechy skeczów Kevina.
-Ten jego piskliwy głosik. -Głosik...
I bezsensowne kiwanie palcem.
Gra samego siebie.
-Często to robił. -Bardzo często.
Dobra, obejrzyjmy go.
Spodoba ci się. Będziesz zadowolony, że go przyniosłem.
Kev, nie widziałem cię od rozwodu.
Podobno było kiepsko.
Tak, straciłem wszystko.
Nawet dom.
Został mi tylko kostium goryla.
Mieszkam w nim.
Wiesz, jak trudno zabrać dziewczynę do kostiumu goryla?
Nie wątpię.
No właśnie.
A, tak. Ten skecz.
Nie jest już zbyt popularny.
Dam ci za niego 200 $.
Odpada.
Dałem za niego 300 dolców 25 lat temu.
Na świecie jest mnóstwo skeczów McDonalda.
Ten jest uznawany za głupotkowy.
W 2004 roku głupotki były modne
i wartość skeczu wzrosła do 75 tysięcy.
Ale byłem zachłanny, chciałem zaczekać,
aż wzrośnie jeszcze bardziej.
Potem bańka pękła, a ja zachowałem go w nadziei, że kiedyś moda powróci.
Sto dolców. Więcej nie dam.
Wcześniej mówiłeś, że dwieście.
Mówię różne rzeczy.
Teraz mówię 50.
To mnie obraża. Kevin McDonald?
To jeden z najbardziej energicznych i niebezpiecznych komików naszych czasów.
Dziwne, że to mówię.
Nieprawda. Mów dalej.
Dobrze. Uważam, że nie powinno się
szufladkować Kevina w ten sposób.
Wiedziałeś, że grał sztuki Szekspira,
co też jest dość dziwne?
No raczej. Grał też Davida Mameta!
No bez jaj!
Z kiwaniem palcem i piskliwym głosem.
-Kevin McDonald to ty? -Tak.
-Ale to oznacza... -Tak.
Że występujesz w skeczu Kevina McDonalda.
Moment.
Jestem Dave Foley.
Kevin!
Obiecałeś, że więcej tego nie zrobisz.
-Wybacz. -Zrobiłeś ze mnie południowca?
Nie umiem udawać tego akcentu.
Wiem!
Spadam stąd. To jakiś żart.
Dobra.
„Dave rzuca się do drzwi, ale są zamknięte”.
Dobra, miejmy to z głowy. Jak się kończy ten skecz?
Nijak. Nigdzie się nie wybieram.
Nie możesz mi tego zrobić. Mam rodzinę.
Już prawie mnie kochali!
-Improwizujmy. -Że co? Ty draniu!
Doktorze, proszę spojrzeć!
Mam jakąś wielką narośl na tyłku.
Słabe, Kevin.
BRONIĆ I WSPIERAĆ
Pora na wielki finał Super Pijusa.
Nie wydurniaj się. Pić mi się chce.
Podjedź. Bliżej.
Dawaj to piwko.
Trochę bardziej w prawo. W twoje prawo!
Przestańcie! Wasza erotyczna zabawka mnie wkurza. Dawać mi to!
Dobra, platfusy. zaraz spłaszczę wam łby.
To jak, Zamaskowany Patusie?
-Ocalę jedyny znany budynek w Toronto. -Czekaj!
Potrzebujesz jagera.
Nie! To straszny syf!
Wiadomo.
-Dobra, Super Pijusie. Na drugą nóżkę. -Odpada. Jestem nawalony.
-Pij! Nie bądź dzieckiem! -To ma sens.
Takich Dave'ów znam
Takich Dave'ów znam!
-Kocham cię, mordo! -Wiem.
No to jazda.
A ty co, mój stary?
Jesteś rurą!
Obsikałem ci rurę.
Miażdżołbie, spełniliśmy twoje żądanie. Uspokój się.
Co tam, łajzo?
Jak widzicie, odbiło mu.
Chcę poznać literę „H”.
Dzieci są bezpieczne. Chwilowo.
Jakie dzieci?
Kojarzysz wycieczkę twojej córki?
Skąd wiesz, że mam córkę?
Nikt nie zna mojej tożsamości.
Zna ją większość gliniarzy.
Kiedyś zdjęliśmy ci maskę, a ty do do niej narzygałeś.
-Dzięki. -Nie jesteśmy kumplami.
Jak dotknie kciukiem palca wskazującego,
falliczny symbol Toronto zawali się.
Jak powstrzymamy tego terrorystę?
Walnijmy szota.
Jak długo można czekać na zdjęcie Tity?
Mam pomysł.
Super Pijus ma pomysł.
Nie jesteś zegarem z kukułką.
Dość tego. Pora na...
Nie!
Nie, nie!
Dość tego!
RYPS
Czasem wygrywam.
Brawo, Super Pijusie!
Bez ciebie by mi się nie udało, Bar-manie.
Kim jest ta zupełnie obca dziewczynka?
W porządku, tato. Znam twój sekret.
Serio? I nie jesteś zła?
Ojcowie moich kolegów po prostu piją.
A mój tata jest Super Pijusem!
Ojej. Dobra, lecimy do domu.
-Nie! Przecież piłeś. -Nieważne.
Nieważne. Jestem Super Pijusem.
Uważaj na wieżę!
PLASK!
Czekaj.
Halo? Wypadek na wieży CN.
Potrzebna kyretka.
Co z nim?
Nie wiem.
Nie da się naprawić?
Nie wiem. Mam teraz większy.
Ludziom totalnie odwaliło!
KOCHAM CIĘ, TATO
Hobe?
Trzeba było coś zrobić.
Był w remisji.
Kolejna chemioterapia.
Jest strasznie droga.
To była śpiączka farmakologiczna.
Kot nie ma jeszcze szesnastu lat.
-Nie... -Daj mu zdechnąć!
Mogę mieć łysego kota.
Jest uroczy.
Przestań gadać.
-Odpowiedz na pytanie. -Coś ci się pomyliło!
Przestań gadać! Odpowiedz na pytanie.
Dobry kotek.
Zamknijcie się.
Dobry kotek.
Grzeczny kotek.
Zły kotek.
Dobry kotek.
Zły kotek.
Ellen, potrzebuję cię.
Do czego?
Dawaj jeszcze.
Co robisz?
Coś ważnego.
Ale co?
Dość tego! Wracam do środka.
Telewizor działa.
Dobra.
Idę na patrol.
Ej, ty tam.
To twój sygnał alarmowy?
Być może.
-Czy ty... -Patrolujesz? Tak.
Coś jest nie tak z tą dzielnicą.
Też to czuję.
I okazało się, że to sprawny telewizor.
Nie ma ani jednego psa na smyczy.
Raz widziałem psa. Siedział w aucie...
Jezu!
Nie chciałem...
Tylko patrolowałem okolicę.
My też.
Miałem wrażenie, że coś jest nie tak.
Coś mi tu nie grało.
Wszyscy to czuliśmy.
To dowód, że mieliśmy rację.
Jesteś poważnie ranny.
Obiecajcie,
że znajdziecie pozostałych. Ludzi takich jak my.
Gościa, który stracił pracę,
ale wie...
Że to nie jego wina.
Powiedzcie mu, że czekam.
Jak ten gość...
który nie może udowodnić, że telewizja kłamie,
ale po prostu to wie.
-Powiedzcie mu, że czekam. -Czekasz.
Nie pozwólmy mu umrzeć.
-Jezu. -Masz jakiś sprzęt?
-Trochę migdałów. -Dobrze.
I sznurek. A ty?
Druty do dziergania.
Dobra, wytrzymaj, stary.
-Zszyjemy ranę. -Ale będzie bolało.
Czekaj!
Nie żyje.
Patrolujący patrolowcy
Ruszajcie w teren
Chrońcie nas!
Patrolujcie!
Napisy: Aleksandra Stodolna
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski