Szybko poszło.
Chcecie poznać płeć dziecka?
Nie, nie chcemy.
Urządzamy imprezę: on czy ona.
Świetnie. Widzę tu parę rzeczy,
o których chciałabym pomówić.
Nie. Nie chcemy nic wiedzieć przed imprezą.
W tym wypadku odradzam.
-Nasi znajomi mogą zaczekać i my też. -To nie oni będą rodzić.
Co to za wyjądrzanie?
Jestem kobietą.
Proszę schować zdjęcie.
Dobrze. Proszę.
-Dziękujemy. -Powodzenia.
Nie, nie.
A teraz chwila, na którą wszyscy czekaliśmy.
Okej. Gotowi?
-Boże. -Chłopiec!
A to co?
Co tu jest?
„Z głową myszy”?
Z GŁOWĄ MYSZY
Jak to możliwe?
9 MIESIĘCY WCZEŚNIEJ
-Podasz mi... -Serio?
-Jest w szufladzie. -Dobra.
W porządku.
Co jest?
Coś mi się przywidziało.
Cześć.
Mysz nie miała pojęcia,
że zostanie współ-rodzicem.
I że dziecko zostanie słynną postacią Disneya.
Nie wymienię jego imienia, bo to oczywiste,
poza tym nie wolno mi.
Jestem najmłodszą osobą, jaka kiedykolwiek wezwano do zaprzestania działań
od Disney Corporation.
Wiesz, że mam teorię na temat zwolenników teorii spiskowych?
Oni nie istnieją.
To jeden wielki spisek władz.
Kiedyś nałożyłem zdjęcia rentgenowskie mojego psa na moje własne,
żeby zobaczyć, co by było, gdybym miał w sobie psa.
Pobądź chwilę cicho.
Nie jesteś za stara na dziecko?
Nie jesteś za stary, żeby grać dzieciaka?
Wyszło szydło z worka.
Chociaż nie znam się na szydełkowaniu.
TO IDZIE MŁODOŚĆ
Brunonie Puntz Jonesie. Otwórz drzwi.
Francesco Fiore. Drzwi są otwarte.
Sama je otwórz.
Bruno.
Nie bądź taką łajzą!
A ty nie bądź taka wredna.
Chcę wziąć kąpiel z bąbelkami.
Kąpiel? To nie dla mnie.
Nie robiliśmy tego od dawna.
Francesco, kochaliśmy się wczoraj.
Tylko raz.
Co to?
Wytłumacz się.
To dla ciebie, moja droga. Śniadanie. Jedz.
Dla mnie?
Naprawdę?
W takim razie kochajmy się teraz.
Na podłodze.
Przestań. Daj mi zjeść grejpfruta.
Zawsze szukasz wymówek.
Zrobiłam to z kochankiem dwie godziny temu i chcę jeszcze raz.
Zabiję go.
A ja ją.
Chyba mamy problem.
Co? Nie.
Nie dramatyzuj. Zapomniałem zakręcić wodę.
Bruno, umyj mi stopy.
Zapomniałem też o babce w wannie.
Musimy iść na terapię dla par.
Francesco, jest trzecia nad ranem.
Nie.
Nie w Nowym Jorku.
Ale kto nas teraz przyjmie?
Miałam przeczucie.
To doktor Otis Medinquire.
Słynny seksuolog.
Cookie, panie Sparks, witajcie w nowym domu.
Nigdy nie miałem współlokatora.
Po prostu płaćcie czynsz.
Ale naprawdę.
Moj dom jest twoim domem
Pobawimy się?
Dobra. Jedzcie sobie.
Ale super.
Trzy niezłe kociaki.
No dobra, dwa. Jedzcie.
Cookie, panie Sparks,
chcę tylko powiedzieć dobranoc.
Ciekawe.
Słyszę was.
Gdzie moje kotki?
To też ciekawe.
Boże!
TESTAMENT
COOKIE I PAN SPARKS
Pan Sparks był moim ulubieńcem.
Pragnę wynająć prywatnego detektywa, czyli pana,
ponieważ chcę, żeby pan kogoś śledził.
Tym się zajmuję.
Śledzeniem ludzi.
Może się to wydać dziwne, ale to powiem.
Głęboki wdech, Parker.
Będzie pan śledził moje koty.
Okej.
Wydawało mi się, że powiedział pan:
„Może się to wydać dziwne, ale to powiem.
Głęboki wdech, Parker.
Będzie pan śledził moje koty”.
Dobrze mnie pan udaje.
Dziękuję.
Czy wyglądają tak?
Tak, niemal identycznie.
Cześć, kotki.
Wróciłem.
-To nie był wypadek. -Nie, detektywie.
Ja...
Myślę, że moje koty go zabiły.
Czemu nie zgłosił pan tego wcześniej?
Ten facet zginął przez pana!
Myślisz, że to te same koty?
-Możliwe. -Te koty działają tak.
Znajdują opiekuna, jakiegoś starszego faceta.
Starszego faceta, bez przyjaciół, który wszędzie chodzi w kapciach.
Samotnego, żałosnego przegrywa...
-A potem atakują jak koty! -I go zabijają.
Boże! Myślałem, że Philippe Winger z pracy to mój przyjaciel.
Pan Winger pana nie lubi. Przesłuchaliśmy go.
Nie mam broni. Koty ją ukradły!
Na ziemię!
PIĘĆ MINUT PÓŹNIEJ
Znalazłem. Wypadła mi w aucie.
Nie szkodzi. To się zdarza.
Kup sobie kaburę z klipsem.
-Teraz ja nie mam broni. -Padnij!
Do wszystkich radiowozów, funkcjonariusz postrzelony przez kota.
Podejrzane są dwa perskie koty z pistoletem smith & wesson.
Boże, nie!
Zadam wam kilka pytań.
-Francesco? -Si.
O czym myślisz podczas seksu z Brunem?
Że ma ohydnego członka.
Dlaczego tak sądzisz?
Kiedy się podnieca, członek napełnia się krwią.
To normalne.
Dużą ilością krwi.
-Proszę. -Jednego już mam.
Jest jej tyle, że czasem aż tryska.
Jak jakieś falliczny stygmat.
Si. Trudno mi się wczuć.
Bo cały czas myślę o Jezusie.
Kto jeszcze widział ten cud?
Tylko my i papież.
-Papież. -I pielgrzymi.
-Pielgrzymi. -Tak.
Bruno, o czym myślisz podczas seksu z Francescą?
Coś panu powiem.
Myślę o powstaniu w Macedonii.
O tym, jak płonie moja ukochana matka.
Myślę o ustach Franceski z dwoma rzędami zębów.
Próbowaliście pornografii?
Za młodu nakręciłem jakieś 200 filmów.
Si.
Mówię o oglądaniu.
-Aha. Nie. -Jest okropna.
-Zaraz. Raz obejrzeliśmy. -To prawda.
-Obejrzeliśmy i nam się nie podobało. -Film był pretensjonalny.
Dziewczyna zamawia pizzę,
przychodzi dostawca, a ona idzie z nim do łóżka.
Nikt nie zapłacił za pizzę.
Jak to się skończy? Straci robotę.
-Okropne. -Beznadziejne.
-Nawet jej nie zjadła. -Właśnie.
Może nie potraficie się odprężyć?
Myśleliście o seksie
przed seksem?
-Serio? -To może zadziałać?
Może.
Mogę popatrzeć?
-Nalegamy. -Tak.
Nalegamy.
-Cześć, skarbie. -Wcześnie wróciłeś, Jack.
Napij się wina.
-Świetny pomysł. -Tak.
I bardzo na miejscu.
Mam dla ciebie niespodziankę.
Serio?
Jaką?
Kojarzysz ten dom, który ci się podobał?
Kupiłem go.
Zdrówko.
-Jaki dom? -Twój wymarzony.
Ten, o którym ciągle gadasz.
Nie wiem, o którym domu mówisz.
Ależ wiesz.
Wczoraj mijaliśmy dom na sprzedaż,
-a ty się zastanawiałaś, ile kosztuje. -Tak.
Teraz już wiemy. 1,2 miliona. Zdrówko.
Milion dwieście? Oszalałeś?
Nie mogłem się targować. Chciałem to załatwić od ręki.
Byłam po prostu ciekawa. Tak sobie gadałam.
Nie wyglądało to na zwykłą ciekawość.
Raczej na obsesję.
Nie możemy go kupić.
To byłoby szaleństwo.
Oczywiście, że nie.
-Dzięki Bogu. -Nie da się kupić domu dwa razy.
-To byłoby szaleństwo. -Szlag.
Będę z tobą szczery.
Z bliska wcale nie jest taki ładny.
Jest dużo mniejszy.
Poza tym ma uszkodzoną konstrukcję.
Ale widziałem, jak bardzo ci na nim zależy.
-Zdrówko. -Przestań to robić!
Masz rację. Będziemy mieli mnóstwo czasu na świętowanie.
Na razie trzeba się spakować.
Spakować?
Tak. Nowi właściciele chcą się wprowadzić jutro.
O czym ty mówisz?
Musiałem sprzedać ten dom, żeby kupić tamten.
Dostałem za niego mniej, niż jest wart,
bo jestem, jak to mówią, „bardzo zmotywowanym sprzedawcą”.
Straciliśmy jakieś 160 tysięcy.
Ale nie do końca przez ciebie.
Jack?
Przestań się pakować.
-Mamy mało czasu. -Chodź tu.
-Musimy tylko... -Chodź tu.
-Nie mamy czasu... -Spójrz mi w oczy.
-Ale... -Nie opuszczę tego domu.
Słyszysz?
Ale musisz.
-Nie. -Nie masz wyjścia.
-Ale... -Nie.
-To jest nielegalne. -Nie wyprowadzę się.
Masz to odkręcić.
Teraz jest mi przykro. Jesteś niewdzięczna.
Jaka?
Niewdzięczna, Sandro.
Poświęciłem się dla ciebie.
Sprzedałem dom, który kocham.
Dla ciebie. Czy myślałem, że to wariactwo?
Kurwa, jasne! Ale i tak to zrobiłem.
Dla ciebie.
Odbiło ci?
-Poważnie pytasz? -Tak. Odbiło ci?
Już nawet nie wiem, kim jesteś.
-Może się rozstańmy? -Dobra, chujku.
Świetnie. Możesz zamieszkać w nowym domu.
Mam alergię na pleśń, duszę się tam.
A adres?
I jak było?
Zaczęliśmy od „pre-seksu”,
a potem przeszliśmy do seksu seksu. Bardzo odprężające.
-Prawie bez przemocy. -I bez krwi.
Dziękujemy, doktorze.
Ocalił pan nasz rozwód.
Podam panu nowego drinka.
Jeszcze się nie napiłem.
Cieszę się, że pomogłem.
Mogę skoczyć do łazienki na jakieś 12 minut?
Oczywiście.
-A to za co? -Za to, co chce pan zrobić.
A co chcę zrobić?
To miał być Bruno. Chybiłam.
Ja się nie uskarżam.
Wystarczy mi osiem minut.
Francesco,
jesteś gotowa na „post-seks”?
Teraz już tak.
Gorąco mi.
JILLIAN RAPID CITY, DAKOTA PÓŁNOCNA
Szopy są przesłodkie.
Ale kiedy widzę ich truchełka na poboczach dróg,
robi mi się smutno.
A potem zaczynam liczyć
i zastanawiam się:
skoro tyle szopów ginie codziennie
na krótkim odcinku autostrady,
to ile tych szopów w ogóle, kurwa, jest?
Pewnie mają jakiś statek-szop,
który wypluwa z siebie małe szopki
blisko mojego domu.
Przeraża mnie to.
Was też powinno.
Wyglądają, jakby miały maski, i jedzą śmieci.
Przyjaciele programu, numer 311, Jillian.
Jestem tu od godziny.
Gdzie cel?
Spokojnie, panie Potter.
Nasz cel wkrótce się zjawi.
-Ale... -Nie płacę panu,
żeby słuchać pretensji.
Płacę panu fortunę,
żeby przesłuchiwał pan rozmowy ludzi wokół, aż usłyszy pan cel
mówiący szyfrem. Gdy to się stanie,
ma go pan zdjąć! Zrozumiano?
Tak.
No wiesz.
-Mówiłeś, że gdzie pracujesz? -Pracuję w urzędzie.
Taką mam pracę.
A co konkretnie, skarbówka-ka?
Powiedziałeś „ka-ka”.
Serio?
Tak powiedziałeś.
SZYFR: „POWIEDZIAŁ KA-KA”
Powiedział „ka-ka”!
Tak powiedział.
Powiedział „ka-ka”!
Powiedział „ka-ka”.
Wszyscy tak mówią.
Wszyscy używają szyfru.
To zabij wszystkich.
-Ale... -Żadnych wymówek!
Gdzie mój cel?
„Ka-ka”!
Proszę posłuchać. Panu może się nie spieszy
i dlatego szuka pan wymówek.
A powinien pan wyciągnąć niewidzialną broń,
którą panu dałem, wycelować
i wykonać zadanie.
Do roboty.
Słyszałeś? Powiedział „ka-ka”.
Niewidzialna spluwa!
Szukamy podejrzanego, przebrał się za kuriera.
MUZYKA CYRKOWA
Robota wykonana?
Tak.
To dobrze.
Proszę podejść.
Spokojnie.
Mam czyste ręce, w przeciwieństwie do pana.
Może pan przeliczyć.
Nie trzeba.
Cholera!
Muszę wiedzieć, czemu zabiłem tych ludzi.
Ponieważ z własnej woli powtarzali „ka-ka”.
Ci barbarzyńcy sami wydali na siebie wyrok. A teraz nie żyją.
Zabił ich pan za głupi żart?
Żart?
Rozejrzyj się pan.
Ja nie żartuję.
Społeczeństwo podupada za każdym razem,
gdy jakiś troglodyta zachowuje się jak głupi dzieciak
i śmieje się z przejęzyczenia.
To nie jest śmieszne! To kloaczny żart!
Dlatego musieli zginąć.
Wszyscy.
Mam nadzieję, że lubi pan tę pracę,
bo zabije pan każdą osobę,
która powie „ka-ka”.
Niewidzialny nóż? Dlaczego?
Powiedziałeś „ka-ka”.
Ja mogę.
Komentuję zjawisko, nie pochwalam go.
Coś ty zrobił?
Zabiłeś mnie.
Ja?
A może cię „zaciu-kałem”?
Nie!
ZACIUKIWACZ
KONIEC?
Napisy: Aleksandra Stodolna
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski