Dzwoniłeś, Don?
Co mam zrobić, żeby ściągnąć cię szybciej?
Znowu mam użyć poganiacza bydła?
Jak chcesz. Ale...
Wolałbym nie.
Wiesz, czego Amazon oczekuje od To idzie młodość?
Wiem. Zabawnych skeczów, ale takich, które nikogo nie obrażają,
nie są sprośne ani zbyt ostre, ani zbyt pokręcone.
Właśnie. Zostają nam gry słowne, Marv.
Rozumiem, Don. Znam pewną grę słowną.
O wietrze, ale wywiało mi ją z głowy.
Kaczka w pomarańczach.
Nie ten dzwonek, pacanie z Harvardu.
Załatwił cię na pomarańczowo, co nie?
Fakt. Może jeszcze dam mu się sponiewierać w ciemnym zaułku?
Nie, to już przesada. Niech zrobi to tutaj.
Tak lepiej, Don.
Dawaj.
-Myślisz, że to toksyczne miejsce pracy? -Absolutnie nie.
-Czujesz się zaopiekowany? -Bardzo.
-Świetnie. Bo jak nie, to powiedz. -Oczywiście.
-Uważam cię za przyjaciela. -No.
Unieś głowę, Marv. Nie widzę, jak cierpisz.
Oczywiście. Tak będzie dużo lepiej.
-I jak? -Dobrze.
TO IDZIE MŁODOŚĆ
Już są.
Dotarliście.
-Coś ci przynieśliśmy. -Prezenty! Super!
Dobra, dość o tobie. Gdzie to dziecko?
-Chodźcie. -Idealne dziecko śpi jak suseł.
O nie.
Uwielbia dzieci.
-Otworzę wino. -Dobry pomysł.
Co my tu mamy?
Ktoś tu się nie może wyspać, co, tatusiek?
Tak, ale powody są wręcz cudowne!
Jakbym szedł na Mount Everest boso,
w nieskończoność. Nie widzę słońca,
jedzenie nie ma smaku.
Ale jest cudownie.
-To wspaniale. -Miło.
Zamknijcie mordy!
Dziecko się obudziło.
Muszę po nie iść.
-Hormony? -Tak.
Nie mówcie, że to powiedziałem.
To nasze dziecko.
Ja chcę pierwszy.
Może zrobimy zdjęcie? Pewnie.
Pójść po aparat?
Może ja pójdę,
skoro to ja urodziłam dziecko i robię w tym domu wszystko?
Pytałem tylko, czy chcesz...
I co o tym sądzisz?
Nie podoba mi się.
-Przyzwyczaisz się. -Na pewno nie.
To dziecko jest okropne.
Nie żartuj. Okropne? To niemożliwe.
Potrzymaj.
Czasem... O Boże! Masz rację.
-Tak. -Okropne dziecko.
Weź je.
Jakbym trzymał w ramionach całe cierpienie ludzkości.
-Zaśpiewaj coś. -Nie mogę.
Do głowy przychodzi mi tylko Lament potępionych
i Jęki umierających w rzeźni. I jeszcze kawałek Yellow grupy Coldplay.
-Ty je weź. -Nie!
-I co? Jak wrażenia? -Cudowne.
O tak. Łap.
To cudowne, że nawiązaliście z nim więź.
Tak, bo...
Chcieliśmy was o coś poprosić.
Macie ochotę na swing?
-Nie. -Nie!
Postanowiliśmy, że...
Jeśli coś nam się stanie, wy zajmiecie się dzieckiem.
-To zaszczyt. -Wielki.
To wielki zaszczyt.
-Ale nie możemy. -Nie.
Dlaczego?
Nie radzę sobie z dziećmi.
Jedno wpadło mi do studni.
Daj spokój. Stresujecie się,
bo wiecie, jaka to odpowiedzialność.
Właśnie dlatego was wybraliśmy.
Nigdy nie chciałam mieć dzieci.
Sama robię spirale domaciczne.
-Sprzedaje je na Etsy. -Dorabiam sobie.
Jesteś wyluzowana. Nie byłabyś nadopiekuńczą matką.
Właśnie dlatego was wybraliśmy.
Ćpiemy metę.
-Kochamy metę! -Bardzo.
Jesteśmy uzależnieni. Dawać metę!
-Nie jesteście ćpunami. -Nie.
Bierzecie ją rekreacyjnie. Albo samotnie w aucie.
-Jak normalni ludzie. -Tak.
Właśnie dlatego was wybraliśmy.
Co jest, kurwa?
-Idź po papiery. -Lecę.
Stój!
To dziecko jest okropne.
-Skarbie! -Jest!
Nie wolno tak mówić.
Co jest z nim nie tak?
Po prostu nie pasuje.
Jest ciut okropne.
Kochamy was, ale dziecko jest okropne.
Nie znosimy go.
Wynoście się!
To śmieszne. Wychodzimy.
Dziecko się nie podoba.
Czyli nie tylko nam.
-Brian, kręcisz? -Tak.
To dobrze. Nagraj wszystko.
Dobra. Genialnie. Aż czuję to napięcie.
Czemu muszę kręcić ten durny syf?
A czemu ja muszę się zgodzić na jacuzzi?
-Tak to już jest w rodzinie. -Gdzie mama?
W sklepie. To część mojego planu.
Oto i ona.
Co się dzieje? Co tu robicie?
-Wyciek gazu? -Nie.
Dzięki Bogu.
Masz swoje chipsy ogórkowe.
Nie chciałem ich.
Co ty robisz? Odłóż telefon, nie nagrywaj mnie.
Tata mi kazał.
Daj mi to.
-Jak ci się to podoba? -Nagrywasz samą siebie.
-Proszę bardzo. -Fran, przestań.
Staram się być romantyczny.
Dziś nasza rocznica.
-Gordon! Pamiętałeś! -Oczywiście.
Czterdzieści lat temu nie zrobiłem tego, co inni mężczyźni
-robią w noc poślubną. -Bez sprośności przed domem.
Nie mówię o tym.
Nie przeniosłem cię przez próg.
To prawda.
Pora na naszą piosenkę.
A teraz cię podniosę.
-Brian! -No tak.
Ile ważysz, Fran?
Tylko zdziry używają wagi.
-Okej, zaczynamy. Chodź. -Okej.
Dobra. Co mam robić?
-Trzymaj się. -Okej.
Co masz najmniejszego?
Chyba głowę.
Przeniesie mnie przez próg, Maude! Niesamowite, co?
-Nie, jeszcze nie. -Dobra.
Odbij się. Wysil się trochę!
-Ja? -Brian, pomóż.
Było cudownie.
W końcu się uda.
-Chodź. -To bez sensu.
-Chodź tu! -Postaram się.
Nie mam siły...
-Kręcisz? -Jeszcze nie.
-Akcja. -Nagrałeś to?
Tak.
-Szlag. Nie. -Brian!
Chryste. Kto tu zrobił pagórek?
Ty, żeby woda spływała.
Zapomnij. Idziemy do tylnego wejścia.
Masz klucze?
Zostały w aucie.
-Gordon. -Kurwa.
PRZYJACIELE PROGRAMU, NR 1239
Cześć, jestem Michael i zbieram kaczki.
Ile już uzbierałem?
Ani jednej.
Czy będę je tresował? A kto mnie powstrzyma?
Czego będę je uczył?
Podejmiemy decyzję wspólnie.
Czy zaproszę was na pokaz?
Nie. Mam tylko trzy krzesła,
a nie wiem, ile potrzebują takie kaczki.
Przyjaciele programu, numer 1239.
Michael.
Czy kiedy widzisz tłum, myślisz:
„Może w tym tłumie znajdę przyjaciela?”.
Obawiam się, że moi przyjaciele, którzy mnie kochają,
szanują i podziwiają, mogą się zagubić w tym tłumie.
Może szukają kumpli Marka, żeby pogadać z nimi
o mnie i o tym, czemu przyjaźnią się z Markiem.
Przestań. Jestem kumplem Marka.
Nie jesteście kumplami Marka. To jakieś szaleństwo.
Jesteście niegrzeczni. Przestańcie.
Szukam kumpli Marka!
Zostawcie mnie.
Szukam Marka i jego kumpli.
Kumpli Marka.
Chcę pogadać o tym, jak bardzo lubię Marka. Nie!
Nie popychajcie mnie!
-Kumple Marka. -Nie rób gwiazd!
Kumple Marka.
Chcę pogadać z Markiem.
Kumple Marka.
Jakie to smutne.
Na szczęście jestem jednym z kumpli, którzy zawsze mają dobre pomysły.
Na przykład...
Może kumple Marka będą nosić specjalne chorągiewki?
KUMPLE MARKA
Kumple Marka!
Kumple Marka, łączcie się.
Do mnie, kumple Marka.
Złaźcie, łajzy. Wynocha stąd!
Złazić. Mark was pokona.
Chorągiew Marka!
Musi być nas więcej.
Chorągiew Marka.
Chorągiew Marka!
Cześć, kumple Marka.
-Hej. -Cześć.
Lubię w nim to, że jego ojciec był dyplomatą.
Zwiedził cały świat.
Cała planeta była jego domem.
Musi być duszą towarzystwa.
Jestem zwykłym kolesiem.
-Tak. -Mogę zostać kumplem Marka?
Tak, tylko załatw sobie chorągiew.
Może mi sprzedasz?
Nie jest na sprzedaż.
Ale on ma ich dużo.
Hej, sprzedasz mi chorągiew?
Jasne.
-Hej! -To Mark!
Właśnie o tobie gadaliśmy.
To jeden z moich ulubionych tematów.
Nasz też.
OPARTE NA FAKTACH
Nowy plan. Przejdziemy przez okno w piwnicy.
-Brian, wybij szybę. -A jak pan Louis jest w domu?
Co robisz?
Chcę przenieść żonę przez twoje okno.
Nie podoba mi się to.
Co się stanie, jak dotknę czegoś, czego nie powinienem?
-A czemu cię to martwi? -Jestem jedynym barytonem w chórze.
Boję się akcji Me Too.
-Nie brzmisz jak baryton. -Właśnie.
Naprzód, żołnierze Chrystusa!
Śpiewasz przepięknie.
-Dobra, zróbmy to. -Tak.
-Co? -Coś mi strzeliło.
-To znaczy? -Czuję bilon.
Gordon! Masz zawał! Mój mąż ma zawał!
Musi pan jechać do szpitala.
Nieprawda! Muszę przenieść żonę przez próg!
Dobra. I tak za mało nam płacą.
-Poza tym chcę zobaczyć, co się stanie. -Okej, Fran.
Nie dam rady.
Nie szkodzi. Ja przeniosę ciebie.
Okej? Podniosę cię.
Dobry pomysł.
Nic ci nie jest, Fran? Chyba nie.
Chyba miała samoczynną histerektomię.
-To była przepuklina. -On miał dwa zawały.
Tylko nie liczcie mnie podwójnie.
Kocham was.
Proszę się cofnąć.
-On chce do mamy. -Chcę do mamy.
-Proszę się cofnąć! -Nie rozdzielajcie nas!
Muszą.
KOMENDA
14.35 LIBERTY VILLAGE
-O czym myślisz? -Słyszałeś o paradzie gejów?
Tak.
Nam, policjantom, nie wolno maszerować.
Nie nam, tylko tobie.
-Mnie? -Bo dziwnie maszerujesz.
-Nieprawda. -Owszem.
No weź. Chyba sam rozumiesz.
Nie wiem, co zrobić z rękami.
-Aha. -Teraz ty!
-Widzisz? To łatwe. -Niezły jesteś.
Dobra.
-Pora wracać. -Jeszcze się nie upiłem.
To twój problem.
Dzięki, Jake.
-Dziękuję. -Powinniście już iść.
-Dobra. -Okej.
-Chyba lubisz banany. -Uwielbiam.
Phil, nie wiedziałem, że wciąż tu jesteś.
Cóż, Jake.
Nie mogłem wyjść bez dyskusji o bananach.
-Bananach? -Znasz mnie. Jestem pan Koktajla.
Masz tu mnóstwo bananów.
Oczywiście. Banany nadają konsystencję smoothie.
Smoothie bez banana jest wodniste.
Dziwnie je ułożyłeś.
Tu jest jeden banan,
a tam drugi.
Jeden prawie leży na drugim,
jakby uprawiały bananowy seks.
Bardzo dziwny układ.
Tak się ułożyły, jak wypadły z torby.
No tak.
Ot tak, po prostu.
-Tak. -Normalka.
Banany zawsze tak wylatują z torby.
A może ułożyłeś je w ten sposób, żeby chronić się
przed bananowym demonem z Trafalgaru Siedem?
Słuchaj, Phil.
Po prostu czekam, aż banany dojrzeją.
No tak. Jasne.
Dawno już nie czytałem
Demonów międzywymiarowych i Układów trafalgarskich.
Ale jeśli dobrze pamiętam, dziś jest dzień demona.
Czyli musisz ułożyć banany w ten sposób,
żeby demon nie dostał się do domu.
Nic ci nie jest? Zadzwonić po pomoc?
Nie dziwię się. Kto by chciał, żeby go zabił bananowy demon?
Ja nie. Ale chciałbym, żebyś był ze mną szczery.
Phil, spoko z ciebie gość.
Ale musisz już iść.
Oczywiście. Zrobiło się późno.
Tam są drzwi.
Trochę zgłodniałem.
Mogę zjeść jednego banana?
Oczywiście.
Przypominam, że jest 3.00 nad ranem.
Trudno będzie zdobyć banany, jeśli ci je zjem.
Ładnie pachnie.
Na pewno jest smaczny.
Zacznę go obierać.
Uwaga.
Obieram.
Przestań! Masz rację!
Ułożyłem je tak,
żeby bananowy demon z Trafalgaru Siedem
nie wszedł do domu i nie wyssał mi duszy.
Miałeś rację. Zadowolony?
Wiedziałem. Chciałem tylko, żebyś był szczery.
To odłóż banany.
-Jasne. -Ale już!
-Gdzie mam go położyć? -Nie ma czasu!
Jake'u Andrew, przybyłem po ciebie.
Idź za bananowym demonem.
Bo nakarmię twojego... Co to, kurwa, jest?
To układ pochwycenia.
Nie mogę się wydostać.
Musisz zmienić układ uwolnienia, żebym mógł wyjść.
Przypomnisz mi, co to był za układ?
Nie mogę!
Muszę przestrzegać reguł!
Myślałem, że nauczysz się wszystkich układów,
zanim wezwiesz bananowego demona. Co się tu, do diabła, dzieje?
Nie znam wszystkich zasad.
Znam siedem.
-Dosyć. -Chryste.
Colbert!
-Nie ogarniemy tego. -A może tak?
Brawo, geniuszu. Wezwałeś kolejnego.
Cześć.
-Colbert! Co leci? -Nathan Lane
cudnie opowiada o Great White Way.
Słuchaj, Jakey. Wiem, że nie szło nam najlepiej,
ale prawie się udało.
2 GODZINY 17 MINUT PÓŹNIEJ
Już wiem.
-Potrzebuję ostatniego banana. -Tego szukasz?
Świetna imprezka. Dzięki za zaproszenie.
Wspaniale się bawiłem.
-Phil? Co jest? -Do zobaczenia w pracy.
Jeśli dowiem się, gdzie pracujesz.
Piwo.
Piwo, piwo, piwo.
Piwo.
Piwo!
Dawaj!
Przejdźmy się.
-Notuj. -Tak jest.
Do To idzie młodość. Mark musi schudnąć.
Wzdłuż czy wszerz?
Nie będzie latał w kosmos.
Czyli wszerz.
Po drugie: o co chodzi z tymi wodorostami na głowie Kevina?
-To chyba jego włosy. -No tak.
Po trzecie.
Jezu, co tu się dzieje, Marv?
Dotarliśmy do końca korytarza.
I co mam niby teraz zrobić?
Moglibyśmy...
Zawrócić.
To miała być rozmowa po drodze.
W takiej rozmowie się nie zawraca.
Oczywiście, że nie, Don.
Niezły korniszon.
Wiem, co się teraz stanie. Powiem „Owszem”,
ty odpowiesz „Nie, Marv”, i wyjmiesz korniszona.
Marv,
nie próbuj myśleć za mnie. Za głupi jesteś.
To fakt, nie jestem zbyt bystry.
To zbieg okoliczności.
Wiem, Don.
Oczywiście.
-Fran. -Gordon?
Przepraszam, że...
-nie zdołałem cię podnieść. -To nieistotne!
Ważne, że tak ci na tym zależało, że aż dostałeś zawału.
-Nawet dwóch. -Właśnie.
Wiesz, co mnie smuci, Franny?
-Co? -Że w noc poślubną
nie zrobiłem też tej drugiej rzeczy.
S-E-K-S-U.
Gordon.
Może ty nie uprawiałeś seksu w noc poślubną,
ale twoje kolano tak.
No.
O tak.
Dosiadam go od 43 lat.
Powinnam napisać o tym piosenkę country.
Cześć, mamo. Co przegapiłem?
Jezu, co ty odpierdalasz?
-Co ty tu robisz, perwersie? -Przestań!
Napisy: Aleksandra Stodolna
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski