อย่ามองผมแบบนั้น
ผมไม่ได้บ้า ผมแค่ทำแว่นหาย
ผมไม่ได้แกล้งบ้าเพื่อเลี่ยงภาษี
ผมไม่ได้บ้า แค่ทำแว่นหาย
จะทำแว่นหายฉันก็ไม่สน แกยังค้างค่าเช่าอยู่
เขาไม่ได้บ้าแค่เพี้ยนนิดๆ
คุณอาจถามว่าทำไมผมยิ้ม ทุกครั้งที่เห็นแอ่งน้ำ
เพราะมันดูเหมือนคุณ และมันดูเหมือนผม
เงาสะท้อนของผมสมบูรณ์แบบ
เหมือนคอลเลกชัน ผ้าอ้อมใช้แล้วของผม
นี่ใช้แล้วเหรอ สกปรกจริงๆ
ฉันสะสมกระดุม แต่แบบนี้มันเกินจะรับไหวนะ
เขาอาจจะบ้า
ขอเวลาหนึ่งนาที แล้วผมจะเล่าให้ฟัง
มันเริ่มจากตอนที่ ผมอ่านกระป๋องซุปไม่เห็น
ระวัง - นี่ไม่ใช่ซุป
ผมกับแฟนอยากกินมื้อเย็นอร่อยๆ กัน
แต่ผมเกือบต้ม ทินเนอร์สำหรับสีกินซะแล้ว
ทินเนอร์สำหรับสี ล้างและเจือจาง
เอาละ อ่านตรงนี้ครับ
ผมไม่ได้บ้าแค่จูนสมองมาดี ผมเก็บพาสปอร์ตไว้บนดวงจันทร์
ผมไม่ได้บ้าแค่จูนสมองดี
ผมเก็บพาสปอร์ตไว้บนดวงจันทร์
ใครบ้างไม่ทำ
เขาไม่ได้บ้า
เขาไม่ได้บ้าแค่เพี้ยนนิดๆ
สมองน้อยๆ อาจจะนิ่มไปหน่อย
แล้วแฟนผมก็หมดรัก
นั่นคือตอนที่ผม เริ่มสะสมผ้าอ้อมใช้แล้ว
ทดสอบสายตา
ปริศนาของโลกนี้ช่างธรรมดา เมื่อเทียบกับความเห็นใจ
คำสุดท้ายคือ "การกระทำ"
เมื่อเทียบกับการกระทำ
เขาทำแว่นหาย
เสียงวิทยุดังก้องในหัวผม
คอยย้ำเตือนว่าตัวผมยังไม่ตาย
โลกยังคงหมุนไป พูดถึงโชคชะตา
แฟนเก่าผมไปคบกับช่างตัดแว่นตา
ผมไม่ได้หลอนหรือคลั่งสถาบัน
ผมเจ็บใจเจียนตาย ชีวิตพังทลาย
ผมไม่ได้บ้าแค่ทำแว่นหาย
มีคนบอกว่าที่ผ่านมาผมสวมแว่น
คุณนี่ท่าจะบ้า
แต่พอไม่มีแว่นผมก็เป็นอิสระ
ตอนนี้ผมสงสัยว่านาซาตามดูผมอยู่
เขารู้มากเกินไป
เราเจอนี่บนดวงจันทร์
อย่าให้มันเกิดขึ้นอีก
เห็นไหม ผมไม่ได้บ้า
คนแค่กลัวเกินกว่าจะรับฟัง
ห้าซี้ พี่ขอฮา
สวัสดี ทอรี่ ขอเวลาผมห้านาทีนะ
ได้สิ รอรี่ ขอบคุณที่บอก
พนักงานต้องสระผมก่อนถ่ายหนัก
รอรี่ ผมถามอะไรหน่อยได้ไหม
ได้อยู่แล้ว พวกเราที่นี่เปิดรับคำถาม
โดยเฉพาะคำถามที่อาจจะมีคำตอบ
คือผมสงสัยเรื่องป้าย
- "อย่าเสิร์ฟให้คนที่รับสวัสดิการ" - เปล่า ไม่ใช่อันนั้น
ดี เพราะเราเอาไปทิ้งแล้ว มันผิดกฎหมาย
เปล่า ผมพูดถึงป้ายที่เขียนว่า
"พนักงานทุกคน ต้องสระผมก่อนถ่ายหนัก"
ผมแค่อยากรู้ว่า ทำไมต้องทำแบบนั้น
มันไม่ชัดเจนเหรอ
บางส่วนก็ชัดนะ
ผมเข้าใจที่บอกให้สระผม
แน่นอนอยู่แล้ว
ใช่ การถ่ายหนักก็ค่อนข้างชัดเจน
แค่คำว่า "ก่อน" ที่ผมไม่เข้าใจเลย
โอเค ผมจะอธิบายให้ฟัง
เวลาสระผม คุณชะล้างอนุภาคอึ
ครับ ผมเข้าใจ ว่าต่อเลย
ดังนั้นหลังจากชะล้างอนุภาคอึแล้ว
คุณจะต้อง...
อึอนุภาคออกมา
รู้ไหม พออธิบายออกมาดังๆ แบบนี้แล้ว
ผมก็ชักจะคิดว่ามันอาจไม่สมเหตุสมผล
รอรี่ ผมขอโทษ ผมวุ่นวายเองแหละ ลืมๆ มันไปซะเถอะ
ไม่ๆ คุณทำให้ผมอยากรู้
- ดอรี่ - ทอรี่ รอรี่
แหกปากอะไรกัน ผมนึกว่า อยู่ในคอนเสิร์ตบอน โจวี่ซะอีก
ขอโทษที ดอรี่ ทอรี่สงสัยเรื่องป้ายในห้องน้ำ
- พนักงานทุกคนต้องสระผมก่อนถ่ายหนัก - อันนั้นแหละ
ทั้งหมดก็เพื่อสร้างประสบการณ์ การกินอาหารที่ยอดเยี่ยมไง
ผมว่าผมเข้าใจแล้ว
ผมเคยทำงานในร้านอาหาร ที่พนักงานต้องถอดเสื้อ
เพราะมีเห็ดทรัฟเฟิลหาย
ตายจริง
แต่เราเริ่มแอบมันเอาซุกรักแร้ออกไป
เรื่องที่คุณเล่ามาก็สนุกดีนะ
แต่ผมอยากรู้ว่า ระเบียบเรื่องการถ่ายหนัก
มันส่งผลต่อประสบการณ์ การกินอาหารที่ดีได้ยังไง
ก็ก้น ก้นมนุษย์...
ไม่รู้สิ ผมต้องอธิบายทุกอย่างเลยเหรอ
ทอรี่ รอรี่ ดอรี่
ผมไม่อยากเป็นคน "คนนั้น"
แต่เราเปิดร้านมาหลายชั่วโมงแล้ว และยังไม่ได้เสิร์ฟอาหารเลย
คอรี่ ช่วยอธิบายเรื่องป้ายอีกทีได้ไหม
- ป้ายไหน - เรื่องถ่ายหนักน่ะ
ป้ายนั้นต้องใช้หลักการ ทางวิทยาศาสตร์อธิบาย
มันซับซ้อนมาก แต่ผมคิดว่า พอจะพูดให้เข้าใจง่ายๆ ได้
- ผมจะตั้งใจทำความเข้าใจเต็มที่เลย - ได้
เวลาที่คุณนวดศีรษะ มันทำให้สารโดพามีนหลั่ง
อันเป็นสัญญาณให้กล้ามเนื้อสะโพก คลายต่อมใกล้ทวารหนัก
และทำให้เกิด... จากนั้น...
ผมเหมือนจะเข้าใจนะ
แต่ผมมีปัญหากับตรรกะนี้จริงๆ
คุณเกือบทำได้แล้ว
เพราะรัฐบาลไง ระเบียบทางสุขภาพงี่เง่า
รัฐบาลชอบออกกฎบ้าๆ บอๆ
เช่น ห้ามเด็กเล่นกัน หรือห้ามเล่นไก่ชนกันในบ้านพักผู้สูงอายุ
แต่อย่าเข้าใจผิดนะ ผมจะทำตามเพราะไม่อยากโดนปรับ
แต่ผมไม่จำเป็นต้องชอบมันนี่
ขอบคุณสำหรับความเห็นนะ มาร์ติน
- พนักงานในครัวมาคุยกับเราทำไม - ไม่รู้สิ
ขอผมทำความเข้าใจนะ
ตลอดเวลาที่ผ่านมา เราสระผมโดยเปล่าประโยชน์เหรอ
และถ่ายหนักโดยเปล่าประโยชน์ด้วยเหรอ
- อ๋อ อาจจะแค่เรื่องสระผม - ใช่
แบบนี้แย่มากนะ
ผมลังเลที่จะถามคำถามอีกข้อ
ไม่ ถามมาเถอะ
ใครเอาป้ายไปติดตั้งแต่แรก
ผมว่าผมรู้นะ ว่าจะไปหาคำตอบจากใคร
ช่วยอธิบายเรื่องนี้ทีสิ
พนักงานต้องสระผมก่อนถ่ายหนัก
ตายแล้ว คุณเอาไปติดเหรอ
- ใช่ - นั่นมันตั้งหกเดือนมาแล้ว
คุณติดไว้ตั้งหกเดือนเลยเหรอ
- ใช่ - ตายแล้ว
นี่ต่างหากป้ายจริง ตายแล้ว
พนักงานทุกคนต้องล้างมือ ก่อนกลับไปทำงาน
- โอเค - นั่นสำหรับวันเมษาหน้าโง่
คุณไม่รู้จักวันเมษาหน้าโง่เหรอ
- ตายแล้ว - ขอตัวก่อนนะ
มันคือวันที่เรา แกล้งคนอย่างพวกคุณไง
ตายแล้ว คุณไม่รู้จัก วันเมษาหน้าโง่เหรอ
นี่ ผมอยากให้คุณไปเจอเพื่อนผมจัง
เพื่อนๆ ของห้าซี้ พี่ขอฮา หมายเลข 774
ซาช่า โบคาราตอน ฟลอริดา
ผมตื่นเต้นมาก ผมรัก ห้าซี้ พี่ขอฮา
อยากดูรายการใหม่ของพวกเขาจะแย่ พวกเขาบอกว่าผมจะได้ออกหนึ่งตอน
แต่ยังไม่บอกว่าช่วงไหน
อะไรนะ
คุณบอกว่านี่คือ ช่วงที่ผมได้ออกเหรอ
ผมรักรายการนี้นะ แต่นี่น่ะเหรอ
เพื่อนๆ ของ ห้าซี้ พี่ขอฮา หมายเลข 774
ซาช่า
บุรุษไปรษณีย์มาหาผม
แล้วบุรุษไปรษณีย์ก็บอกผม
ว่าเขาไม่พอใจที่กลอนรั้วเราติด
ผมยืนอยู่ในสนามหญ้าบ้านตัวเอง
โดยมีบุรุษไปรษณีย์บ่น เรื่องกลอนรั้วบ้านผม
- ใช่ ฉันก็ว่าจะบอก... - ขอละ
- ว่าเขาอยาก... - ขอละ
เขายังบอกด้วยว่าเขาบอกคุณแล้ว
ซึ่งแน่นอนว่าเป็นสิ่งที่ผมไม่รู้
เพราะคุณไม่ได้บอกผม
- ใช่ ฉันว่าจะ... - ขอละ
- แต่ฉันเพิ่ง... - ขอละ
คุยกับเขาเมื่อวาน
และผมไม่รู้เลยสักคำเดียว
คุณไม่บอกผมสักคำ
ผมยืนอยู่ในสนามหญ้าบ้านเรา
กับความอับอาย... ความอับอายบนใบหน้า
ถูกต่อว่า
ใช่ ถูกบุรุษไปรษณีย์ต่อว่า
บ่นยืดยาวเรื่องกลอนรั้วบ้านเรา
เรื่องที่คุณรู้มาเกือบ 24 ชั่วโมงแล้ว
ฉันพยายามบอกคุณแล้ว
แต่เมื่อวานคุณมัวแต่เอามือ...
ไปติดในที่ให้อาหารนก
แล้วก็อารมณ์เสียจนไม่ฟังฉัน
ผมบอกเขาว่า "ผมคิดว่าเราซ่อมมันไปแล้ว
"แต่มันคงกลับมาพังอีก"
ผมกะจะให้เขาขำแต่เขาไม่ขำด้วย
กลับกัน เขายืนอยู่ในสนามหญ้าของผม
ในบ้านหลังงามของผม ที่ผมทุ่มเงินมากมายลงไป
หลังจากที่ยืม เงินลุงของคุณมาก้อนใหญ่
แล้วเขากลับมาสั่งสอนผมเหรอ
เขาสอนผม
เรื่องฤดูกาลเปลี่ยนแปลงอย่างรุนแรง
บอกว่าพื้นโลกขยับและเคลื่อนตัว จนเป็นเหตุให้กลอนรั้วเราติด
ให้ตายสิ บาร์บ คุณไม่เคยบอกผม ว่าพื้นโลกขยับและเคลื่อนตัว
ผมยืนอยู่ในสนามหญ้าบ้านผม ที่ขยับและเคลื่อนตัวอยู่
ผมมีอันตราย แม้อยู่ในสนามหญ้าตัวเอง
กับบุรุษไปรษณีย์ที่หมกมุ่น กับเรื่องสภาพอากาศ
ผมเพิ่งได้อ่านโน้ต ที่คุณจะ "ทิ้งผมไปหาชายอื่น"
และผมไม่เคยตกใจเท่านี้มาก่อนเลย
ในชีวิต ในชีวิตผม
ผมยืนอยู่ในห้องนั่งเล่นตัวเอง คิดว่าจะได้อ่านจดหมายรัก
แต่เปล่า ไม่มีคำหวานรื่นหูในจดหมายนี่
กลับกัน ผมได้รู้ว่าเมียผม จะทิ้งผมไปหายามชายฝั่งอายุ 53
- 56 - จริงเหรอ
- โทษที ฉันตั้งใจจะบอก... - ขอละ
- ฉันคิดว่าคุณอยู่ที่ทำงาน... - ขอละ
ทั้งวัน ฉันก็เลยไม่ได้บอก
เอาเป็นว่าฉันขอโทษหรืออะไรก็แล้วแต่
ผมทำงานเจ็ดชั่วโมงทุก... หยุดเก็บของนะ
แล้วพอผมกลับบ้าน ผมแค่อยากมี...
อย่าทิ้งผมเลยนะ
เวลาอยู่คนเดียวตลอดช่วงเย็น จนถึงเช้าวันรุ่งขึ้น
- เก็บเสร็จรึยัง - อืม
ก็ได้ ทุกคนมาประชุม
เข้าท่านะ เราจะไปประชุมกันข้างล่าง
ผมหาเงินได้ปีละ 12,680 ดอลลาร์
และเหมือนผมมีงานเสริมคือการอ้อนวอน ขอเงินจากลุงของคุณ เราจะได้...
อย่าเปิดประตูรั้ว
มีกินมีใช้
ดึงเข้าหาตัวแล้วยกขึ้น
บาร์บ
ผมแค่ขอให้เมียผม ไม่นอนกับยามชายฝั่งแก่ๆ
ผมยืนอยู่...
ในสนามหญ้าตัวเองพร้อมความอับอาย
ความอับอายบนใบหน้า
ใครจะล้างอายให้ผม
หนวดสวยมากเลยครับ
สวัสดี
สวัสดีครับ ขออนุญาตบอกว่า หนวดคุณงามมากทีเดียว
ผมเองก็ต้องบอกว่า
หนวดคุณสวยสะดุดตาน่ามองมาก
ขอบคุณมากครับ
เจมส์ โซโลเวย์
เอสไควร์
นามบัตรผม
เบนจามิน ฟลันต์
ปริญญาเอกด้านการไต่เขา นามบัตรผม
ภูเขาเหรอ
บอกหน่อย เราจะได้เรียนวิธีปีนเขากันไหม
วิทยาศาสตร์ก้าวหน้าไปทุกวันครับ
ผมอยากฟังจริงๆ
ครับ งั้นก็...
- สวัสดีครับ - สวัสดีครับ
- ครับ - ขอโทษที่มารบกวนครับ
คุณใช่เจมส์ โซโลเวย์ เอสไควร์ไหม
ผมเองครับ
นี่นามบัตรคุณเหรอ
ใช่เลยครับ
เมื่อคืนชายคนหนึ่งฆ่าโสเภณี 11 ราย อย่างโหดเหี้ยมในบีควิดเลน
สับพวกเธอจนละเอียดอย่างกับหัวหอม
คุณพระช่วย
เราเจอนามบัตรคุณในกระเป๋าเขา
ผมช่วยอะไรได้บ้าง
เขาได้บอกคุณไหมว่าวางแผนจะฆ่าโสเภณี
ไม่เลยครับ
- ใครมาคะ ที่รัก - ตำรวจน่ะ ที่รัก
พวกเขาเจอนามบัตรผม ในตัวของผู้ชายที่ฆ่าโสเภณีไปหลายคน
ฆ่า นามบัตร
โสเภณี
หัวฉัน
ผมขอตัวก่อน
- ขอบคุณครับ - โชคดีครับ
ขอโทษครับ
หนวดคุณนับเป็นเกียรติเป็นศรี แก่อาณาจักรเรา
ลินตัน ฟอลบัส
จิตแพทย์ นามบัตรผม
ศึกษาสภาพจิตที่วิปริต
คุณคงมีเรื่องเล่ามากมายเลยสินะครับ
ใช่เลยครับ
ผมอยากฟังบ้างจัง
เจมส์ โซโลเวย์ เอสไควร์ นามบัตรผมครับ
ผมก็อยากเล่าให้ฟังนะครับ
แต่น่าเสียดายที่วันนี้ผมไม่ว่าง เพราะต้องไปกินข้าวกับแม่
เอาไว้วันหลังแล้วกันนะ เจมส์ โซโลเวย์ เอสไควร์
ฉันเพิ่งได้เพื่อนใหม่เหรอเนี่ย
คุณคือสุภาพบุรุษที่ผมคุยด้วย เมื่อสามเดือนก่อนใช่ไหม
- ใช่ มีธุระอะไร... - นี่นามบัตรคุณเหรอ
- อีกแล้วเหรอ - ใช่
เจอในตัวคนบ้า
ที่ฆ่าแล้วกินแม่ตัวเอง
แต่ผมมั่นใจว่านี่เป็นแค่ เรื่องบังเอิญที่น่าสยดสยอง
- ที่รัก ใครมาคะ - ตำรวจมาอีกแล้ว ที่รัก
ตำรวจเหรอ
มาที่นี่หนึ่งครั้ง... นี่ครั้งที่สองเหรอ
- ผมจะ... - ขอบคุณมาก
จับเธอไว้
ขอโทษจริงๆ ค่ะ
เครียดน่ะ ตำรวจมา
ปกติฉันจะเป็นลม
ที่รัก ทำไมคุณไม่ไปพัก...
ฉันดีขึ้นแล้ว เจอกันในห้องหนังสือ
- นี่ใช่... - ครับ
สุภาพบุรุษที่พกนามบัตรนี้ไว้
ชอบเล่นกับไฟ
เมื่อคืนเขาเผาบ้านเด็กกำพร้า
ฆ่าเด็กๆ ตายเกลี้ยง
เหลือแค่คนนี้คนเดียว
ผมมันบุญน้อย ไร้แม่
ขาดพ่อ
ไร้ญาติ ขาดลุง
ขาดป้า
ปู่ย่าตายาย
พี่น้องก็ไม่มี
ผมได้รับคำสั่งจากกระทรวง
ให้ยึดนามบัตรคุณ
นามบัตรผมเหรอ
นาม... ผม
สร้างจากเรื่องจริง
- เราเอาทีวีให้เขา... - กับรีโมต
ใช่
- ทีวีสมัยนี้ถ้าไม่มีรีโมตก็ใช้ไม่ได้ - เข้าใจแล้ว
- เพราะไม่มีปุ่มหมุน - ก็จริง
บางทีไม่มีกระทั่งปุ่ม หรือถ้ามีก็ไม่รู้อยู่ไหน
มีสมาธิหน่อยได้ไหม
- ขอบคุณ บรูซ - ยินดี เควิน
สรุปว่าถึงเขาจะมีทีวีกับรีโมต
เขาก็เอาแต่ดูอะไรไม่รู้ ในสมาร์ตโฟน แล้วหัวเราะคิกคัก
มันเล็กจะตายไป
ถ้าเราหาแว่นตาไม่เจอ เราไม่มีทางรู้ว่าเขาดูอะไรอยู่
- โคตรมั่ว - ทำไมเขาพูดแบบนั้นตลอด
สกอต เควิน บรูซ
ตัวละครอะไรก็ตามที่มาร์คเล่นอยู่
- ไมเกรนขึ้นอีกแล้ว - ดีจังที่พวกนายอยู่กันพร้อมหน้า
ใช่ เราทุกคนกำลังทำวิจัย ที่ตกลงกันแล้วว่าจะทำ
ใช่ เควิน
นั่นแหละ ฉันทำโพลอุปนิสัย การรับชมของเจนซีเสร็จแล้ว
พวกนายต้องตกใจกับผลที่ได้แน่
- นายทำมานานแค่ไหนแล้ว - สองเดือน
เพราะแบบนี้นายถึงไม่ได้ เขียนบทอะไรให้ซีรีส์นี้สินะ
- มีสมาธิหน่อยสิ - มีสมาธิ
- ขอบคุณ - ไม่เป็นไร
จากผลที่ได้ หนึ่งสิ่งที่เจนซีส่วนใหญ่ชอบ คืออารมณ์ค้าง
แสดงว่าถ้าเรา อยากทำให้พวกเขาติดรายการ
เราก็แค่ต้องจบซีซันด้วย...
- การปล่อยให้อารมณ์ค้าง - ใช่
คิดว่าไง ไม่ว่ามาร์คเล่นตัวละครอะไรอยู่ก็ตาม
ฉันสับสนไปหมด
ทุกมุกตลกเริ่มต้นที่ความขัดแย้ง บางครั้งก็ในสถานการณ์ที่เข้มข้น
จากนั้นก็ต้องเฉลยทางแก้ ที่น่าประหลาดใจให้
ทีนี้ อารมณ์ค้างก็ทำแบบเดียวกัน
เสนอปมขัดแย้ง
แต่จากนั้นก็ไม่เฉลยทางแก้
ปล่อยให้ผู้ชมเคว้งคว้าง เหมือนห้อยต่องแต่งบนหน้าผา
ฉันเข้าใจ
ดังนั้นคำถามก็คือ เราในฐานะนักแสดงตลก
จะทำยังไงให้อยู่ในกรอบของความตลก
เพื่อแก้ความขัดแย้งนี้
ตัวละครเครียดๆ ที่มาร์คเล่นอยู่มีเหตุผล
- ใช่ ทำไมเราไม่... - ฉันชอบนะ
ยังพูดไม่จบ เดฟ
ทำไมเราไม่เขียนฉากที่แต่งขึ้นใหม่หมด
แล้วซีซันต่อไปทำเกี่ยวกับ คำพูดติดหูทั้งหมดล่ะ
ต้องดีแน่
เราไม่ต้องใช้เขาแล้ว
คุณเป็นอิสระแล้ว
โห เบเบว่ะ
- แปลว่าอะไร - ไม่รู้สิ
แปลว่าเราต้องเขียนฉากอารมณ์ค้างอันนั้น
ให้บรูซทำไม่ได้เหรอ
ไม่ได้ นี่คือตอนที่แปด
- ว่าไงนะ เหลืออีกเยอะไหม - นี่ตอนสุดท้ายแล้ว
- เฮ้ย มันเกี่ยวกับอะไร - นี่ไง
เรากำลังเล่นอยู่
แต่เวลาแค่นี้ไม่พอหรอก
เราเขียนเรื่องนี้ ก่อนมันจบไม่ทันหรอก
เว้นแต่เราจะเขียนด้วยกัน โดยไม่มีมาร์ค
- ได้ - เร็วเข้า
ทุกคนช่วยกัน
พระเจ้า ไม่รู้ว่าพระองค์อยู่ไหม หรือฟังอยู่รึเปล่า
ถ้าพระองค์อยู่ ได้โปรดบันดาลให้ ห้าซี้ พี่ขอฮา เขียนฉากอารมณ์ค้างจบ
- เราจะไม่ใช้ไอ้ตัวละครบ้านี่ในเรื่องนี้ - เราให้ทั้งสองตัวละครถ่มน้ำลายไม่ได้
- ตัวละครทั้งคู่ควรจะ... - ไม่ มันทำให้เราดูไร้ความสามารถ
โปรดติดตามตอนต่อไป
นี่กี่นิ้ว มาร์ฟ
แปดครับ ดอน
งั้นก็ครบทุกตอนแล้วสิ
- ใช่ครับ ดอน - เยี่ยม เยี่ยมเลย
แล้วตอนนี้ห้าซี้อยู่ไหน
- เอาไปเก็บที่เดิมแล้วครับ - โอเค ดีมาก
คำบรรยายโดย พุทธชาด กุทอง
ผู้ตรวจสอบงานแปล ลลวรรณ