Dziennik pokładowy, data gwiezdna 57436.2.
Cerritos zadokował do stacji Douglas na rutynowy przegląd i po zapasy.
Wkrótce obierzemy kurs na główną planetę w układzie Galar,
gdzie mamy nawiązać drugi kontakt
z wysoką radą Galardonian.
Pierwszy kontakt to delikatna operacja dyplomatyczna z wysoką stawką.
Trzeba być gotowym na wszystko,
gdy ludzkość ma po raz pierwszy kontakt z obcą rasą.
Ale my tego nie robimy.
Naszą specjalnością jest drugi kontakt. Też ważny.
Załatwiamy papierologię, sprawdzamy pisownię nazwy planety,
poznajemy najlepsze knajpki...
O mój Boże.
- Co robisz? - Nic. Ja tylko...
O nie!
- Udajesz, że tworzysz dziennik pokładowy? - Wszyscy mamy je tworzyć.
- Okej. Daj posłuchać. - Nie! Zostaw mnie.
Nie wierzę, że marnujesz na to urlop.
- Trochę prywatności! - Czas iść. Wyłaź z szafy.
- Jesteś pijana? - Tak. Ty też powinieneś być.
Ta stacja jest niesamowita. I mają romulańską whiskey.
Myślałeś, że jest zielona, ale jest niebieska. Piękna.
- Jest nielegalna. - Tak, bo jest świetna.
Mają mnóstwo świetnych rzeczy.
Popatrz na to.
- Ostrożnie! - Niezły, co?
To klingońska pałka. Nie wiem. Nie jestem naukowcem.
Nieważne. Mam ją od gościa z opaską na oku.
Walcz ze mną! Dawaj!
Będziemy Klingonami z pomarszczonymi czołami.
- Jest na niej krew! - Kocham honor!
- Stój! - Żądam honoru!
NA PODSTAWIE „STAR TREKA” AUTORSTWA GENE’A RODDENBERRY’EGO
„Drugi kontakt”
To idę.
Chorąży D’Vana Tendi melduje się. Przeniesiono mnie z Przyczółku 79.
Pokład czwarty. Idź po żółtej linii i jedź turbowindą na sam dół.
Bardzo dziękuję. Jestem zaszczycona...
Ruchy, dolny pokładzie. Następny!
Banan, gorący.
Poparzył mnie.
Jest tu chorąży Boimler?
Banan, gorący.
Cześć. To ja. Ahoj.
Chorąży Tendi melduje się na służbę. Jesteś moim koordynatorem.
Tak. Witaj. Brad Boimler, chorąży, dywizja dowodzenia.
O rety! Nigdy nie pracowałam z dowódcami. Jestem naukowcem.
Kocham naukę! Jest taka „naukowa”.
Niebieski pasuje świetnie...
Joł! Co słychać?
Beckett Mariner, też chorąży, dywizja dowodzenia,
ale nie zachwycam się sobą tak jak ten łobuziak.
Nie jesteśmy prawdziwymi dowódcami. Dopiero się uczymy.
Nie wierzę, że będziemy razem służyć.
- Naukowcy i dowódcy, elitarny zespół. - Tak, nie. Nie jesteśmy elitą.
Jesteśmy raczej fajnymi, niechlujnymi słabeuszami.
Nie myjemy rąk. Cały czas się bijemy.
Ale ze skupieniem i poświęceniem
kiedyś możesz zostać głównym oficerem medycznym.
Oficerowie są przereklamowani.
Zawsze się stresują i krzyczą o dyrektywach.
Lepiej jest tu, gdzie jest prawdziwa akcja.
Nie chcesz awansować?
Znam to. Przeszło mi.
Cokolwiek o sobie myślisz, zmiażdżą cię.
Jak na kogoś, kto nienawidzi stopni, dużo o nich mówisz.
Jestem złożona. Dziękuję.
- Oprowadzić cię? - Po statku? Tak!
- Nie lubisz oprowadzać. - Prawda.
Ale mam duże pudło kontrabandy i potrzebuję z nim pomocy.
Starsi oficerowie są tu.
Tu masz inżynierów, naukowców,
różnego rodzaju operacje.
Operacje, magazyn, operacje...
Tu jest tona operacji.
Na zasadzie: „Dobra, omówiliśmy już operacje”.
A my jesteśmy tu?
Nie, my jesteśmy tutaj.
Mapa nie pokazuje, że wszystko od tego pokładu w górę
jest do bani, nieważne dla nas.
- Lubisz bar. - Wszystko poza barem.
I mostkiem.
- Mostek nie jest fajny. - Jest.
To Rutherford. Co słychać?
- Powoli. Znowu nawala? - Rutherford jest inżynierem.
Od kilku tygodni cybernetycznie zmodyfikowanym.
Nie znam nowego cyborga.
- Miło cię poznać. Witaj w załodze. - Czekaj.
Nie masz dziś randki z Barnes?
Mam.
Jest niezła. Denerwujesz się?
Staram się, ale to wszystko psuje.
Okej, teraz się denerwuję.
A jeśli powiem coś głupiego? Albo się jej nie spodobam?
Wyglądam, jak wyglądam! Nie zmienię tego dziś!
- Lepiej? - Tak. Dzięki.
A jeśli nie spodobają jej się moje żarty? Zaraz zwymiotuję.
Co jeszcze?
To pokój z przełącznikami, do którego nie wejdziesz.
To ważne centrum procesowania.
Nikt nie wie, co to za pokój.
To pokój serwisowy buforu wzorca. Wie o tym, wygłupia się.
To szafa, w której chowa się Boimler i udaje kapitana jak duży chłopiec.
Źle oprowadzasz!
Tak, śpimy na korytarzu.
To smutne, ale gdy awansujesz, dostaniesz własny pokój.
Jesteśmy blisko pryszniców, a to dobrze.
Pachnie tam stęchlizną,
co jest dziwne, bo prysznice są soniczne.
Jest idealnie.
Gdy się rozpakujesz, zgłoś się do pielęgniarza Westlake.
- Pomożesz mu... - Chodźmy obejrzeć holodek.
Nie ma na to czasu.
- Skąd wiesz? - Jestem koordynatorem.
Tak? To która jest godzina? Nie sprawdzaj.
Skoro ona nie ma czasu, to powinieneś to wiedzieć.
Inaczej tylko się mądrzysz.
To która jest godzina?
Witaj na holodeku! To najlepsza część statku.
Rdzeń warp jest najlepszy.
A po nim mostek, torpedy fotonowe, operacje...
- Rdzeń warp to tylko świecąca tuba. - Uwielbiam go.
- Rdzeń warp rządzi. - Wcale nie.
Komputer, plaża na Hawajach.
Co to jest? To istne szaleństwo.
- Co to robi? - Wpada wszędzie i uczula.
Masz uczulenie od piasku?
- A ty nie? - Nikt nie ma.
O Boże. Ja zawsze mam.
Dawaj. Sama spróbuj.
Komputer, zabierz nas do Centrum Adashake na Orionie.
Nigdy nie miałam czasu tam polecieć.
Nieźle, nie? Możesz się znaleźć, gdziekolwiek zechcesz.
- Boimler, teraz ty. - No nie wiem.
Na pewno masz wymarzone miejsce.
Komputer, pokaż nam rdzeń warp.
Niesamowity!
Imponujące osiągnięcie inżynierii.
Czasem mnie dołujesz.
Chorąży Boimler na mostek.
Pracujesz na mostku?
Tak.
Bo doceniają tych, którzy przestrzegają zasad.
I kto jest nudny?
Idę.
Często tam chodzi?
Tylko gdy ktoś coś wyleje.
Komputer, załaduj program Mariner „siłownia olimpijska w wersji nago”.
Cofnij się trochę.
Bardzo szczegółowy ten program.
Żegnaj, komandorze.
Dziękuję za gościnność, kanclerzu.
Przyślemy ekipy budowlane, by pomogły...
by pomogły skonstruować podprzestrzenny system komunikacyjny.
Ransom do Cerritos. Pięć sekund do teleportu.
- Nie powinieneś iść do lekarza? - Dam radę.
Idziemy na drinka?
Pewnie. Nie ma jak zimne piwko po udanym drugim kontakcie.
I o tym mówię.
O tak!
Mostek.
Przepraszam, co?
Dlaczego nie jesteś na swoim stanowisku?
Ransom, raportuj.
Koordynacja z wysoką radą Galardonian idzie sprawnie.
Wspaniale. Informuj mnie.
Chorąży, za mną.
Brad Boimler. Urodzony w Modesto, w Kalifornii.
Powołany do służby w ’79. Brak przewinień.
- Prowadzisz osobisty dziennik? - Pięć razy dziennie.
To przesada.
Widzisz się jako kapitana?
Mam nadzieję.
Widzę w tobie potencjał,
dlatego dam ci zadanie specjalne.
Serio? To znaczy, oczywiście, cokolwiek potrzeba.
Przyglądaj się chorążemu Mariner.
Jeśli złamie protokół, chcę otrzymać raport.
Czy coś jest nie w porządku?
Lubię jak moja załoga pracuje ramię w ramię.
Na Cerritosie nie ma miejsca na swobodę,
nie gdy stawką jest życie.
- Jasne? - Tak jest.
Dobrze. Możesz odejść.
Chorąży,
niech ta rozmowa zostanie między nami.
Co? O rety.
Chciałbym pracować przy deflektorze.
Większość czasu naprawiam replikatory żywności.
- Tak często się psują? - Tylko, gdy włożysz jedzenie.
Przynajmniej nie musisz być przy komandorze poruczniku Billupsie.
Rozmowa z kobietami to dla niego ostateczna granica.
To nielogiczne.
Wybacz. Jest twoim przyjacielem?
Nie... To przez ten wolkański implant.
Losowo hamuje moje reakcje emocjonalne.
Wybacz, jeśli to dziwne. Nie przywykłem do bycia cyborgiem.
Mój tata był cyborgiem.
Shaxs znów upuścił latte? Ma dziurawe ręce.
Nie.
Komputer, potrzebuję odkurzacza.
Mam wielki tors i małe rączki.
- Co nie? - Tak. Prześmieszne.
Dobra, znacie plan.
Ustawmy ten system, by...
„Galardonianie” mogli się komunikować z resztą Federacji.
O rety. Ale fajnie.
Cieszę się, że mogliśmy porozmawiać bez żadnych zakłóceń.
- Ustawić fazery na ogłuszanie! - O rety!
Gdzie masz kwaterę?
Pokład 9! Przy kortach do squasha.
Ktoś przyniósł wirusa z planety.
To się dzieje na całym statku.
Nie grałem w squash! Jest fajny?
Powinniśmy zagrać!
Wszystko będzie w podprzestrzeni. Spodoba wam się.
Niewiarygodne.
Ty, zielona, związuj pacjentów, gdy wchodzą.
Dwójkami, jeśli musisz. Drugi raz się nie zarażą.
Ale...
Miałam asystować pielęgniarzowi Westlake’owi.
To jest pielęgniarz Westlake!
To zaszczyt pana poznać.
Cieszę się na pracę z panem.
Boimler! Nie strasz ludzi!
Masz szczęście, że nie strzeliłam.
Sprzedajesz im broń Federacji?
- Uspokój się. - Nie!
Mam dość twojego pomiatania.
Wytłumacz się!
Boims, zamknij się. Nic nie wiesz.
Pójdziemy już...
Nie ruszać się!
Sprzedawanie technologii Gwiezdnej Floty bez zgody Federacji
to pogwałcenie przepisów 498 i 756...
Oraz 25, 15, 348.
Ty łamiesz 76, bo we mnie celujesz.
Znasz więcej przepisów, ale i tak muszę cię powstrzymać.
To sprzęt rolniczy, idioto.
- To rolnicy. - Nie jestem idiotą.
Mam uwierzyć, że...
Szpadel i motyka?
Uciekaj, idioto!
- Co robi? - Strzela pajęczyną w drzewa.
Jest wściekły.
- Zadowolony? - Porzuciłaś stanowisko!
Przepraszam, że dopilnowałam, by prości rolnicy,
którzy nie mogli czekać na papierologię Floty,
otrzymali pomoc i nie głodowali.
Skąd w ogóle o nich wiedziałaś?
Bo byłam tu podczas pierwszego kontaktu na Quito,
nim mnie zdegradowali i przenieśli na Cerritos.
Nie wiedziałem o tym.
Służyłam na pięciu statkach. Widziałam różne rzeczy.
Raz na wiele tygodni utknęłam w czującej jaskini.
Utknęłaś w czującej jaskini? To ciemne miejsce, które wiele wie!
Śpiewający kryształ prawie odciął mi głowę.
Byłam w klingońskim więzieniu,
gdzie bez powodu walczyłam z yeti o moje buty.
Po prostu był chamem!
- Byłeś na czterech planetach? - Pięciu z Wolkan.
Nie liczę jej, tak jak nie liczę Ziemi.
Liczyłem Ziemię.
Nic nie wiesz, poza tym, co masz w instrukcjach.
Skoro nie umiesz myśleć sam,
idź za mną, to może wyjdziemy stąd żywi.
Chorąży Boimler do Cerritos. Pilny...
Oszalałeś?
Oni potrzebują tego zwierzaka.
- A jeśli nas zje? - Zarządzenie 5!
Dobra! Może go ogłuszymy?
- Ogłuszymy go. - To może zepsuć mleko.
- Mleko? - Pewnie go doją.
I ty to niby wiesz.
- Zdejmij spodnie. - Mariner.
Pięć statków! Yeti! Zawsze mam rację! Ściągaj je!
To działa. Patrz, jak się wgryzł w kukłę.
Szykuj się do skoku.
Czemu nie atakuje twojego munduru? Wyżywa się na moim.
- Kogo to obchodzi? Na mój znak. - Mnie.
Czekamy aż zniszczy oba mundury.
Znak!
Skacz, Boimler! Tu nie sięga.
Rety.
Ogłusz go!
Nie ogłuszaj. Mleko się zepsuje.
Słyszałeś?
- Nie może go zjeść. - To roślinożerca.
Żuje go, żeby wyssać wodę.
Okej!
Brad, mam dobre wieści.
Tylko cię ssie. Nic ci nie będzie.
Trzymaj się. Dasz radę.
Męczy się, więc myśl o czymś miłym...
Jak rdzeń warp.
Chcesz przekąskę?
A macie mleko?
Wszyscy niezarażeni do pokoju 8.
Musimy się dostać do punktu.
Lepiej chodźmy na spacer.
Po drugiej stronie jest właz techniczny,
którym dotrzemy do pokładu 8.
Jaką lubisz muzykę?
Wystarczy nam tlenu, ale na styk.
Lubię zespół The Monkees. Znasz ich?
Powiem tylko: „I’m a believer”.
Tego się nie spodziewałem.
A czego?
Że te drzwi rozpoznają nasze komunikatory.
Nie, chodzi mi o to, co się stało.
A mnie martwi to, co się nie stało.
Analiza awarii szacuje niezawodność mechanizmu
na jeden do 4,69.
Widzisz to?
Znieczulenie jest do niczego. Masz czyste ręce?
Pompuj. Nie zemdlej.
Nikt nie ma prawa zemdleć!
To moje serce! Boli, kiedy pompujesz! O Boże!
Przepraszam.
Okej! Chodź, stary, Tak!
Mówiłam, że nic ci nie będzie.
Moje kości.
Lekarz cię poskłada.
Musimy wracać. Za długo ci zeszło z tym czymś.
Ale jestem nagi.
Przynajmniej im pomogliśmy.
Niezła z nas drużyna.
Możesz wiedzieć. Monitoruję cię.
Ma raportować naruszenie zasad pani kapitan.
Służymy razem rok
i nie rozumiem, za co ich wielbisz.
- To bohaterowie! - Chodzi im o chwałę,
napiszą o nich w książkach do historii.
- My ich nie obchodzimy. - Nie!
Kapitan stara się nas wspierać. Nie zawsze ma czas...
Nie muszę jej bronić. I tak zdam raport.
Co, do diabła?
Zabezpieczcie drzwi. Załoga na nas polega.
Nie możemy ich zawieść!
Co do mojego munduru...
Jakie mam opcje?
Zdetonujmy cały rdzeń warp.
Co? Nie!
Musimy go zaprowadzić do ambulatorium. Jest bardzo ważny.
- Co w nim wyjątkowego? - Nic.
Chodzi o śluz.
Jest pokryty śluzem, który może nas ocalić.
Ochraniajcie śluz!
Jasna ****!
Ta substancja neutralizuje efekt wściekłości.
Pochodzi od pająko-krowy. Mogę opowiedzieć.
Stworzy pani lek, pani doktor?
Muszę. Nie ma pani wiele czasu.
- Trzeba było umyć ręce. - Cisza, Mariner.
Co się stało? Gdzie jestem?
Jadłem mięso?
Prawie wcale.
Ile zjadłem?
Co?
To działa!
Opublikuje pani nagradzane badania.
Świetnie, więcej papierologii.
Ile zjadłem?
Ten gość was ocalił. Chorąży Brad Boimler. O tym napiszcie.
Wciąż się cieszysz, że tu jesteś?
Żartujesz? Trzymałam serce!
Ponownie dzięki wysiłkom doktor T’Any
załoga została ocalona.
Niezauważony przez zespół pierwszego kontaktu
obcy wirus jest dokładnie tym,
co może sprawić, że misja drugiego kontaktu jest walką na śmierć i życie.
Na szczęście moi starsi oficerowie stawiają czoła wyzwaniom.
Zakończ nagranie.
Przepraszam, chorąży Bumfordzie.
- Co raportujesz? - Boimler.
- Słucham? - Boimler, nie Bumford.
Co z Mariner? Przestrzega zasad?
Tak sądzę. Cały dzień ustawialiśmy podprzestrzenny system komunikacyjny.
Według tego wróciłeś pogryziony w ciuchach obcych.
Nie miała z tym nic wspólnego?
Niewiele pamiętam.
Może ten śluz, który ocalił statek pomieszał mi w głowie.
Żadnej niesubordynacji?
- Nie. - Niewiarygodne.
Dziękuję, chorąży Boimlerze.
Możesz odjeść.
Wszystko dobrze, kapitan Freeman? Ponoć mieliście wirusa?
Ransom chciał kogoś zjeść. Jest okej.
Mam dość. Umieszczam ją w więzieniu.
Próbowaliśmy. Nie działa. Uwielbia więzienie.
Podważa mój autorytet przed załogą.
- Pewnie nikt nie zauważa. - Zauważają.
- Kochanie... - Nie mów tak do mnie.
Miałeś ją odesłać na Quito, jeśli się nie dopasuje.
Nie dopasowała się.
Muszę kończyć. Admirał dzwoni. Kocham cię.
Nie rozłączaj się. To też twoja córka!
- Kończę. - Nie waż się.
- Tracę sygnał. - Powiedziałam nie.
O nie! Wirus zepsuł wam randkę?
Nie, tak się dzieje cały czas.
Była tak fajna, jak wszyscy mówią?
Tak. Mądra, ładna i efektywna w obliczu kryzysu na statku.
- Jesteście parą? - Nie spotkam się z nią więcej.
Przeżyliście razem zagrażającą życiu sytuację.
- Nie macie więzi? - Mamy.
Ale nie chciała się zastanowić,
dlaczego alarm nadpisał protokół dostępu do włazu technicznego.
Wyobrażasz to sobie?
Przepraszam, co?
- Nadpisał? - Tak.
Kto ma czas na romans,
gdy trzeba przeprowadzić diagnostykę?
Nie musisz mówić dwa razy. Jestem chętna.
- Mariner. - Boimler.
Chciałem ci podziękować.
Czułem się dobrze, pomagając tym ludziom. Może jesteś...
Jestem od ciebie lepsza.
...jesteś nietypowa, nie wierzę, że to mówię,
dobrze, że jesteś w Gwiezdnej Flocie.
To nie doniosłeś na mnie?
Nie.
Boimler! Niemożliwe!
Myliłam się co do ciebie.
Myślałam, że jesteś nudnym dronem.
I jesteś, ale wewnątrz tego drona jest ambitna łasica,
a wewnątrz tej łasicy jest maleńki człowiek.
To trochę nie fair.
To jest chwila. Nastrój.
Nieważne, ile to potrwa,
ale posadzimy cię w fotelu kapitana.
- To nic takiego. - Jestem twoim nowym mentorem.
Niespodzianka! Załatwione!
- Jakie to uczucie? - Nie możesz decydować.
- Jest twoją mentorką? - Dolne pokłady!
- Nie. - Gratuluję.
- Super. - Praca zespołowa. Społeczność!
- Zostaw mnie, nie... - Dolne pokłady!
- Będziesz moim cha’DIch! - Nie chcę lekcji.
Klingoni każą walczyć, składać przysięgi.
- Wszyscy to wiedzą. - Znasz Spocka?
- Powstał z martwych. - Słyszałem o nim.
Walczył z Khanem i wielorybami.
- Możemy się nie przyjaźnić? - A Sulu?
Używał miecza. Ty też możesz.
- Nowy gość od miecza. - Jak to zatrzymać?
- A Kirka kojarzysz? I Worfa? - Tak!
- Gary’ego Mitchella? - Mogę sprawdzić.
- Nie musisz. Masz mentora. - Nie dotykaj mnie.
Znasz Deannę Troi? Ale ma ciało!
Kombinezon zmieniła na...
ORYGINALNA MELODIA ZE STAR TREKA AUTORSTWA ALEXANDRA COURAGE’A
Napisy: Agnieszka Otawska